Winterefteling tussen Kerst en Nieuw

Ja, ik ben laat met dit bericht. Keihard na de feiten. Maar tussen al het nieuwjaren, plannen en moederen door verschoof deze blogpost altijd maar verder naar beneden op de to-dolijst. Maar goed, ik wilde toch nog ons Winterefteling-avontuur delen, voor wie het zou interesseren. Ik veronderstel dat het volgend jaar weer van dat is, dus je kan nu al boeken. Blijkbaar krijg je nu ook 25% korting als je je verblijf boekt, dus niet twijfelen als je na deze post overtuigd bent. En neen, ik krijg geen gratis verblijf voor de reclame die ik hier maak, het is niet dat ik een influencer ben ofzo met mijn 50 volgers 😉

Tussen kerst en nieuw gingen wij dus enkele dagen naar de Efteling. Mijn ouders hadden een huisje gereserveerd in het domein Bosrijk, op 10 minuutjes stappen van het park. Gezellig met de familie genieten van rust en fun. Ja, wij zijn van die meligaards. En we love it!

Zo zag ons tripje eruit

We kwamen toe op vrijdagnamiddag, installeerden ons in het huisje en trokken naar het park. Het begon al te schemeren en de eerste lichtjes deden ons verwonderd rondkijken. Hoewel de “hoofdbaan” aan het begin van het park mooi verlicht was, vonden we dat ze nog heel wat potentieel lieten liggen in de rest van het park. Puur wat lichtjes betreft. Maar goed, ik kan me amper inbeelden hoeveel werk het nu al moet geweest zijn, dus ik ga niet klagen. Het park was sowieso gezellig aangekleed, met kerstbomen, reuzengrote pakjes en kampvuurtjes hier en daar.

We waren van plan om de volgende ochtend vroeg te vertrekken, want wie in het park verblijft, mag een halfuur vroeger binnen dan de dagjesgasten. Nu goed, we kwamen 5 minuten voor de “officiële” opening toe en stonden toch overal voor gesloten poorten. Er zijn maar een paar attracties vroeger open en die waren helemaal achteraan in het park. Zelfs het Sprookjesbos was nog gesloten. Spijtig. We splitsten ons af en toe op, want mijn zus en haar vriend gingen echt niet 3 keer met ons en de kindjes mee in Jokie Rond De Wereld. En ook Koen en ik wilden wel eens iets anders doen. Thank God voor moderne technologie, want met de nodige Whatsappjes (Free WiFi in het park!) en telefoontjes vonden we elkaar altijd terug.

We hadden vooraf beslist dat we geen buggy zouden meenemen, want al te veel ervaring met het meenemen en dan een hele dag met een lege buggy rondtjolen. Alleen bleken onze kinderen enorm lui tijdens deze trip, dus stappen tussen de attracties zat er niet in. Gelukkig kan je in de Efteling houten karretjes huren om die koters in te vervoeren als de koningen die ze zijn zich wanen.

Zicht vanuit onze slaapkamer – die onnozelaars in mijn beeld ken ik niet, zijn ook absoluut geen bloedverwanten of zo
Ik kon eraan weerstaan. Vooral omdat het nog niet open was… Nadeel van voor het openingsuur binnenkomen
Bang van Jokie en de gorilla, maar hilariteit alom in Monsieur Canibale!
De koning in zijn koets
Alleen wie nooit liegt, kan de sleutel uit de rotsen trekken. Het is hem niet gelukt…
All the lights!

Voordeel van een huisje naast het park? ’s Middags gingen we daar op’t gemak sandwiches eten en even uitrusten. We trokken ook een uurtje naar het zwembad en pas tegen de avond lieten we ons weer zien in het pretpark. Chillax kerels, we hebben nog een dag! Aanrader met kinderen: Fabula, de 4D film. Eerst is er een voorfilmpje waarbij we redelijk teleurgesteld waren “is het dat maar?” De film zelf is wel tof gedaan! Maar Sep zijn favoriet? Villa Volta, “dat bewegende huis, mama!”. Ik kwam er zelf een beetje duizelig en misselijk uit, onze zoon vond het de max!

Op zaterdag had iedereen het meeste wel al gezien. Maar we wachtten tot zondag om het nieuwste (en populairste) uit te proberen: Symbolica. Het was het uur wachten zeker waard, maar was nogal kort. Supermooi gedaan, maar het had nog wat langer mogen duren. Ik wilde nog niet weg uit die magische droom. In de namiddag zijn we nog eens gaan verdwalen tussen de mooie verhalen in het Sprookjesbos. Na het avondeten gingen Koen, ik, mijn zus en haar lief terug naar huis, want ’t was werkendag de maandag. Mijn ouders bleven nog een halve dag met de kindjes en maakten nog een ritje met het treintje en zagen voor de zoveelste keer Jokie in zijn reis rond de wereld.

Het verdict

Zouden we het opnieuw doen? Ja! Ik vond het vooral leuk om het park op ons gemak te verkennen zonder te moeten rushen. Konden we iets niet doen? Geen zorgen, morgen is nog een dag! Misschien de volgende keer in de lente of de zomer, want nu waren we echt verkleumd na enkele uren rondlopen. En de kerstversiering was mooi om te zien, maar niet wauw.

De verblijfplaats was ook in orde. Mooie huisjes, ruim, mooi en in thema ingericht, midden in de natuur. Echt idyllisch. Alleen heeft de tand des tijds hier en daar wel zijn werk gedaan. De dekbedovertrekken van Klaas Vaak waren leuk voor op de kinderbedjes, maar niet echt nodig op ons dubbelbed. Ze gaan trouwens ook al enkele jaren mee, want de kleuren waren al serieus afgegaan. Daarnaast was er ook een probleem met de verluchting in de badkamer én kon het raam daar niet open, wat zorgde voor vocht- en schimmelproblemen hier en daar. Gelukkig konden we in het zwembad douchen 😉 Maar al bij al vond ik het niet slechter dan het gemiddelde Sunparkshuisje. Het is nergens perfect. We zijn niet door ons bed gezakt en we hebben geen rare ziektes opgedaan, dus ik ben content.

Ik wil wel sowieso opnieuw enkele dagen weg tussen kerst en nieuw. Een paar daagjes met de familie genieten van gezelligheid zonder al te veel moetjes en vooral veel tijd en aandacht voor elkaar. Samen koken, ’s avonds een spelletje spelen, 4 extra babysits voor de kinders. De zaligheid!

Mijn 20 voor 2020

Kelly deed het vorig jaar al: een lijst maken van 19 dingen die ze in 2019 wilde doen. Het was een leuke lijst om te lezen. Geen grootse bucket list met Kilimanjaro’s die moesten beklommen worden. Wel een lijst met doodgewone en iets minder doodgewone dingen die ze wilde doen. En dat wil ik ook wel doen. Niet dezelfde dingen als zij, ik heb mijn eigen wensen (al zaten er wel een paar toffe tussen bij haar). Maar die lijst maken dus. 20 dingen voor 2020. Niets wereldschokkends, gewoon een soort plan voor mezelf met enkele doelen. Kan ik ze niet allemaal afvinken? So be it. We zien wel. Het is eens iets anders dan de gewoonlijke – vage – goede voornemens à la “meer sporten en minder eten”. Want yeah right, die houdt geen mens vol!

  1. 15 boeken lezen. 2019 was al een iets beter leesjaar dan de voorbije jaren, maar nu wil ik voor mezelf een doel stellen. Ik heb lang veel minder gelezen, wegens de interesse compleet kwijt. Toevallig wilde ik weer net meer gaan lezen op het moment dat ik kinderen kreeg. Goed plan! Nu zijn ze wat groter en merk ik weer hoe leuk het is om te kunnen opgaan in een verhaal en nog diezelfde maand te weten hoe het afloopt.
  2. 2 cursussen volgen. Ik ben altijd heel leergierig geweest. Daarom lees ik veel, vooral artikels (want zie hierboven). En dat is allemaal interessant, maar ik merk dat ik graag cursussen volg om bij te leren. Nu nog op zoek naar 2 relevante werkgerelateerde cursussen. Niet-werkgerelateerde workshops en artikels zal ik wel genoeg volgen en lezen.
  3. 3 ideeën uitwerken voor een boek. Ik weet dat er ergens een boek in mij zit. Of misschien wel meer dan één. Ik weet alleen nog niet waarover. Ik weet zelfs niet of het fictie of non-fictie is. En dat komt vooral omdat ik nog nooit tijd heb gemaakt om erover na te denken en ideeën op te schrijven. Dat wil ik dit jaar dus wél doen.
  4. Maandelijkse date night met Koen. Dat nemen we ons geregeld voor, maar life gets in the way. Misschien dat we er ons nu wel aan houden.
  5. Wekelijks uitstapje met het gezin. De zondag is de enige dag dat we met het hele gezin samen zijn. En toch wordt die vaak verkwanseld aan zetelhangen, klusjes en huishouden. Nu wil ik een plan maken voor die zondagen. Ja, babyborrels en andere sociale verplichtingen tellen ook als uitstapje. En ja, een “home cinema” af en toe telt ook.
  6. De Ronde Van Vlaanderen (voor mietjes) rijden. Die is 74km lang. Ik heb me niet ingeschreven voor het event zelf, want ik ben niet van plan om te staan aanschuiven op de Koppenberg. Ik heb mijn persoonlijke coach (aka mijn papa :)) met wie ik dat parcours de week ervoor of erna wil rijden. Maar wel eerst trainen natuurlijk.
  7. Grote kuis houden in onze spullen. Wij verhuizen over een jaar (ongeveer). Dat betekent Marie Kondo-gewijs door onze spullen gaan en bepalen wat mee mag naar het nieuwe huis en wat niet. Ik kijk er al naar uit! Koen iets minder.
  8. Een leuke foto-deco maken. Een kleine 3 jaar geleden maakte ik 2 fotoposters voor in onze wc’s. Probleem daarmee: Warre staat er niet op. Correctie: hij staat er wel op, in mijn buik. Tijd voor iets nieuws dus. Iets dat ook in het nieuwe huis mooi zal staan.
  9. Wekelijkse meeting houden met Koen. Dit idee heb ik opgedaan in de cursus Baas over Eigen Tijd. Jawel, van diezelfde Kelly van wie ik dit lijstjes-idee heb. Zo hard nodig: 1 keer per week overlopen wat de afgelopen week goed/fout liep en ons voorbereiden op de komende week. Klinkt heel zakelijk, maar het het lijkt me essentieel voor een goed draaiend huishouden.
  10. Een goed facturatieprogramma aankopen. Klinkt blèh, maar facturen maken in Excel is nog meer blèh. Het hoort erbij als ondernemer. En hej, ik ben al blij dat ik genoeg facturen maak dat zo’n programma ook effectief zijn geld waard is!
  11. Een tripje plannen met Delphine. Niet met mezelf, wel met mijn beste vriendin. Hoewel we al meer dan 10 jaar bevriend zijn, gingen we pas in november 2019 voor het eerst samen op citytrip. En dat was voor herhaling vatbaar. Werk van maken in 2020! Tips zijn welkom 😉
  12. Een coworking space uitproberen. Als ik hoor hoe enthousiast andere freelancers zijn over hun coworking, wil ik wel eens testen of het iets voor mij is. Het is alvast iets anders dan mijn garage/bureau zonder direct daglicht.
  13. 3x/week 10 min. buikspieroefeningen en/of yoga. Nodig voor die Ronde. Maar ook voor minder rugklachten en meer mentale rust. Aja, daarnaast volg ik ook nog wekelijks yogales en ga ik 2x fietsen en/of zwemmen (afhankelijk van het weer). Die oefeningen zijn ter ondersteuning. Want 30 min./week zou écht te weinig zijn (voor mij, wat jij doet, trek ik me niet aan).
  14. In augustus een volledige maand verlof nemen. Jep, vorig jaar 3 weken genomen eind juli, begin augustus en toch wel wat gewerkt tussendoor. Voelde niet als verlof. Dit jaar gaan we niet op reis, dus om er écht even tussenuit te zijn, heb ik die maand nodig. Hoe ik die kinderen van ons ga entertainen zonder reis zie ik dan wel.
  15. 30 posts publiceren op deze eigenste blog. Ik geef het toe, in 2019 liet ik het een beetje hangen. Ik doe mijn best om dat in 2020 niet te doen.
  16. Een website laten maken voor DeeDeeCopy. Ik heb er zelf eentje gefabriceerd in WordPress en ik was er behoorlijk trots op. Maar het is toch niet echt professioneel. Nu ga ik er budget voor vrijmaken. Een copywriter hoef ik al niet in te huren 😉
  17. Minstens 1x naar de wellness gaan. Want ik doe dat graag. Het mag meer zijn, maar ik moet realistisch zijn. Met een huishouden, kinderen, een zaak, een bouw en sportieve doelen zou een mens nog vergeten om zich nog eens ongegeneerd in de watten te laten leggen.
  18. Mijn haar laten groeien tot minimum 30cm voor Think Pink. Sinds mijn eigen borstkanker-vrees enkele jaren geleden voel ik een bepaalde affiniteit met dat goede doel. Bij mij waren ze er gelukkig vroeg bij, waardoor ik enkel een klein litteken heb. Maar anderen hebben dat geluk niet en zo draag ik op mijn manier mijn steentje bij.
  19. Een nieuwe fancy laptoptas kopen. Omdat ik dat wil.
  20. Mijn ideale parfum vinden. Mademoiselle van Chanel blijft mijn favorietje. Maar ik wissel graag af.

En jij? Grote of kleine doelen dit jaar? Heb je zelf ook zo een lijstje gemaakt? Deel het gerust in de comments, dan kom ik met veel plezier lezen!

2019 was het jaar van…

Grote stappen

  • Die ene grote sprong in maart, toen ik startte als zelfstandig copywriter. En dan ook de grote stap naar Vilvoorde waar ik tussen fantastisch fijne en creatieve collega’s teksten schrijf voor o.a. VTM en Qmusic.
  • Warre zette de stap naar school en weg van de crèche (hallo, geld op de bankrekening!)
  • Warre zette de stap naar het potje. Bye bye pampers! En ook wel: hallo, geld op de rekening!
  • Dat huis van ons! (bye bye, geld op de rekening!) Na een relatief korte, maar krachtige zoektocht vonden we een nieuwbouwproject waar we onze eigen stempel op konden drukken. Eind november zijn ze eraan begonnen. Updates volgen op deze blog (ik maak er werk van, beloofd!).

Family Time

  • Weekendjes weg: met mijn familie, met Koen zijn familie, met ons gezin, met mijn beste vriendin. Opnieuw in 2020, graag!
  • Ons mobilhome-avontuur. Het is niet omdat ik er niet over geblogd heb dat het niet gebeurd is (raar, maar waar!). Genoten van het moment zelf enal. Maar hieronder dus wel enkele sfeerbeelden.
  • Kleine uitstapjes: boottochtje door Gent op mijn verjaardag, een regenachtige Spiekpietjesdag aan zee, boswandelingen… Tijd maken voor wat écht belangrijk is, dat was een prioriteit in 2019 en zal dat ook zijn in 2020.

Sportieve uitdagingen

  • Ik daagde mezelf een klein beetje uit op de fiets. Van de Kemmelberg tot een matige fietsweek in Frankrijk. Ik geniet er steeds meer van en kijk ernaar uit om in 2020 het korte parcours van De Ronde te doen.
  • Sep daagde zichzelf ook uit: bye bye steunwieltjes!
  • Sep startte met voetballessen, samen met zijn beste vriendje. Een nieuwe De Bruyne zal hij niet worden, maar hij geniet ervan.

En verder…

  • Ijsjes! (de boys ontdekten die dit jaar en hadden meteen de smaak te pakken)
  • 5 minutes of fame met een promofilmpje voor ’t Verzet en mijn stem in een radiospotje voor Boer zkt Vrouw. Stemmenwerk, ik zou dat wel nog zien zitten – geen idee of ik er geschikt voor ben, maar het is wel plezant om te doen!
  • Ecologischer leven: shampoobars, met pottekes naar de slager, zelfgemaakte schoonmaakproducten, van 2 auto’s naar 1.
  • Leren schrijven (Sep)
  • Leren praten (Warre)
  • Dino’s. Overal dino’s. En dan nog meer dino’s.

Ow Yeah’s en Oh No #10

Mijn wekelijkse (who am I kidding) rubriek waarin ik de highs en lows van de afgelopen week bijhoud. Deze week ben ik flink geweest en vulde ik de hoogte- en laagtepunten al in de loop van de week in, zodra ze voorkwamen.

Ow Yeah’s!

  • Dinsdag hadden we een afspraak met de projectleider van onzen bouw. Voor wie het nog niet wist: wij gaan een huis (laten) bouwen in een gigagezellige wijk op 3km van onze huidige woonst. Voordelen: de kindjes kunnen naar dezelfde school blijven gaan, Koen kan met de fiets naar het werk en ik krijg een fenomenale bureauruimte! 🙂 En nog beter: over 2 weken beginnen ze met bouwen. ’t Is nu voor écht hé mannekes!
  • Nog meer op dinsdag: ik ging naar de boekvoorstelling van die andere fantastische blogster/copywriter Josefien. Wie haar kent, weet dat ze gebeten is door de loopmicrobe en nog serieus ook. Al haar ervaring, kennis en tips (en die van heel wat experts in de business) bundelde ze in een redelijk indrukwekkend boek Go Run. Ik heb het boek gekocht, ook al ga ik in geen 100 jaar nog loopschoenen aantrekken (mag ook niet van meneer doktoor). Ik denk dat een deel van de tips ook op andere sporten van toepassing zijn en de recepten ga ik zeker ook eens uitproberen. De koekjes op de boekvoorstelling beloofden alleszins al veel goeds. Zelf heb ik het boek nog niet kunnen lezen, want mijn wederhelft, die wel geregeld af en toe gaat lopen, heeft het geconfisqueerd. Zoek je nog een geschenkje voor onder de kerstboom of denk je al aan je goede voornemens? Dan is deze zeker een aanrader (volgens mijne vent dus)!
  • In een vrij moment (ja, ik heb die) scrollde ik door de klasblogs van onze boys. Van allebei stonden er leuke foto’s op en Sep zijn juf maakte zelfs filmpjes. Ik ben fan van klasblogs. Zo kunnen we toch een beetje die vlieg op de muur zijn.
  • Het grootouderfeest! “Maar Delphine, gij zijt toch nog geen grootouder?” Wel, dank u, waarde lezer, dat je mijn jeugdige looks door mijn wallen heen ziet. Ik ben inderdaad geen grootouder, ik ben een ouder. Een ouder in de ouderraad. En die ouderraad verzorgde de immens zotte (al zeggen we het zelf) catering op het grootouderfeest van de kleutertjes. En dat deden we niet met voorbedachten rade om onze kinders samen met hun juffen en hun vriendjes te zien springen en dansen. Zo zijn we niet.
  • Winterwarmte! Ik was zo trots op het feit dat ik de teksten voor het enige echte Winterwarmtemagazine mocht schrijven dat Sep nu spontaan bij het zien van dat boekje roept: “kijk mama, dat is jouw boek!”. Ook in het gemeentehuis van Oudenaarde, waar een stapeltje van die boeken lag op de eerste avond van Winterwarmte. Wie van Oudenaarde en omstreken is en Winterwarmte niet kent, shame on you. Al de rest, check gewoon de link hierboven, tis iets tofs.
  • Sinterklaastradities opbouwen. Voor het 3de jaar op rij gingen we vandaag naar de intrede van de Sint in Oudenaarde kijken. Mutsen diep over onze oren en sjaals voor onze mond en we waren er klaar voor. Uit volle borst meezingen met Zie Ginds Komt De Stoomboot! Met knikkende knieën een foto vragen aan Zwarte Griet en nic-nacjes in ontvangst nemen. Het was een hele belevenis! En de kindjes vonden het ook wel tof.

Ow No!

Het zijn er eigenlijk twee deze week (mag ook eens, mijn leven is niet altijd een en al rozengeur en maneschijn).

  • Ik had wat stress omdat een artikel dat ik moest schrijven écht niet wou vlotten. Tja, dat heb je soms eens met een creatief beroep. Daarnaast was het voor het eerst écht koud deze week (“en ik hou niet van de kou”, zoals Sep ons duidelijk maakte). En mijn geduld bleek ergens onder een dikke laag ijs te liggen. Mijn kinderen hadden dat volgens mij door en deden er nog een schepje bovenop. Vooral die oudste dan. Kleuterpuberteit op 4 anyone? Ik moet er geen tekeningetje bij maken, zeker? #loedermoeder of #ploetermoeder of wat dan ook.
  • Mijn controlebezoekje bij de tandarts ging vlot, alles zag er goed uit. Tot ze “voor de zekerheid” nog een foto wou maken van een bepaalde tand waar ik af en toe last van heb. Met het blote oog niets te zien aan het glazuur, op de foto een gigantisch gat. Vraag me niet hoe, maar ik kan dat. Ik heb verborgen gaten in mijn tanden. Dus, op 6 december krijg ik van de Sint een halfverdoofde kaak. Ik ben duidelijk niet zo flink geweest is jaar.

Ow Yeah’s & Oh no #9

Wel wel wel, wat we hier nu nog eens van onder het stof halen. Dat “weekoverzicht” van mij. Dat hield ik consequent vol, zeg! Gelukkig zijn jullie niet zo streng en zien jullie mij ook nog graag ondanks deze verwaarlozing. Ik ga geen excuses verzinnen over hoe druk het was, want het is bij iedereen druk. Sommige mensen zijn nu eenmaal zeer gedisciplineerd als het op hun blog (en veel andere zaken) aankomt. Ik hoor daar niet bij.

Maar goed, hierbij een overzicht van de highs en lows van de afgelopen week.

Nog meer van deze overzichtjes lezen? Je vindt ze hier.

Ow Yeah’s

  • Vrije dagen! Als zelfstandige deel ik zelf mijn dagen in. Dankzij de cursus Baas over Eigen Tijd van deze twee coole madammen leerde ik nog beter plannen en een prioriteit te maken van wat ik écht belangrijk vind. Daardoor kan ik al eens zonder schuldgevoel een (halve) dag met mijn kinderen doorbrengen. Zonder dat ik de hele tijd mijn mails check of zonder dat ik in mijn achterhoofd bezig ben met dat ene artikel dat nog af moet. Ik durf me nog geen echte tijdsbaas te noemen, maar ben wel goed op weg. En ik heb vernomen dat ze hun cursus binnenkort nog eens online smijten. Een aanrader. En neen, ik heb geen lucratieve deal gesloten met Kelly en Anouck, maar we kunnen altijd eens klappen hé, dames 😉
  • Ons briljante idee om een vrije zondag samen eens niet te besteden aan klusjes, huishoudelijke taakjes en zetelhangen. We gingen naar de Spiekpietjes Expo, deden de bijhorende zoektocht in stad Oostende en sloten de dag af met een taartje en een ijsje bij Fika Bar in Waregem. De regenboog boven onze auto toen we naar huis vertrokken maakte het sprookje af.
  • Fika Bar in Waregem. Echt! Ik heb niet veel met Waregem, maar hier zien ze mij zeker nog terug. Misschien wel met mijn laptop voor een hele namiddag. #freelancelife in hippe koffiebars en al 😉
  • Mensen die mij vragen: “zeg, ik ken iemand die een copywriter zoekt, mag ik jouw naam doorgeven?” Euhm, ja! Mond-tot-mondreclame, ik vind dat nog altijd iets raar. Het feit dat mensen mij goed genoeg vinden om mij aan te prijzen bij een ander, het doet me blozen. *onzeker? beetje maar…*
  • Het gebrabbel van onze Warre. Ik heb me een tijdje zorgen gemaakt over zijn spreekvaardigheid, maar daar is ondertussen verandering in aan het komen. Hij vertelt zooooo veel! Soms komt het er echt als een waterval uit. Alleen… de helft van de tijd begrijpen we hem helemaal niet. Soms kan Sep vertalen, maar vaak proberen we gewoon op goed geluk te reageren. “Is’t waar?!” is ne goeie, voor mocht ge het u afvragen 😉

Oh No

Onze kinderen tussen 19u en 06u. Het is een marteling om Warre ’s avonds in bed te krijgen. Hij wil niet meer in zijn bedje slapen en als we hem dan toch kunnen overtuigen, moet ik “altijd blijven wrijven” op zijn rugje. Zijn papa komt er vanaf met een knuffel en een kus. ’s Nachts wordt hij of zijn broer een paar keer wakker. Een tut kwijt, deken dat niet goed ligt, enge droom, pipi doen… Het passeert allemaal de revue. Nooit lang, maar dat maakt niet uit, wakker zijn we toch. Om 5u30 gaat de biologische wekker van Sep af. Met een beetje geluk blijft hij op weekdagen liggen tot 6u en in het weekend na aandringen van ons al eens tot 7u. Maar dan is het tijd om op te staan, dan staat hij (letterlijk) te springen om naar beneden te gaan en aan de dag te beginnen. Die kinders van ons hebben geen slaap nodig, me dunkt. #teamnosleep #wallentotondermijnkin #geenideevanwiezedathebben

Help, ik heb een puber van 4!

Ooit las ik ergens de woorden “fabulous four”, die mij deden geloven dat er een mooie, rustige tijd kwam na die terrible two en three. Ik keek er al naar uit. Een kind dat niet meer voor het minste op zijn hoofd gaat staan. Een kind waarvoor – na al die verwoede pogingen om hem rustig te houden – een verkeerd zittende kous niet meer het einde van de wereld is.
Maar ik keek er ook naar uit om hem zoveel te zien bijleren, hem te zien groeien in de persoon die hij is.

En dat deed hij ook! Hij leerde zijn eigen naam schrijven en telde tot 120, gewoon omdat hij daar zin in had. Hij leerde fietsen zonder steunwieltjes. Hij trok meer op met de andere 2 jongens van zijn klas, waardoor hij wat actiever werd en minder verlegen. Zijn interesse in sport was gewekt, hij startte zelfs in september met voetballessen (omdat zijn beste vriendje dat doet omdat zijn grote broer dat al deed). Hij verzette zich even tegen de meisjes en bracht zelfs zijn voormalige beste vriendinnetjes aan het huilen omdat zijn zoektocht naar zichzelf voorging op hen.

En hij kan soms ook echt zo lief zijn. Op de speelplaats doet hij alle harten smelten als hij zijn broer een dikke knuffel geeft. Voor het slapengaan, of soms ook op een random moment tijdens de dag, zegt hij dat ik “de liefste mama ben die hij kent”. Als je hem iets vraagt, staat hij vaak klaar om te helpen. Hij is beleefd en draait iedereen zo rond zijn vingertje. En soms is hij ook nog mijn kleine kereltje. Als hij mij nog een hele dikke knuffel geeft omdat hij mij gaat missen als hij bij oma en opa gaat logeren. Als hij vraagt om voor het slapengaan nog even op zijn rugje te wrijven.

Je leest het, alleen maar prachtige momenten.

Ware het niet dat die – in evenredige getale – afgewisseld worden met gedrag waarop ik niet direct een gepaste reactie weet of waarvan ik hoopte het pas over 10 jaar te zien.

De driftbuien die hij heeft als iets niet naar zijn zin gaat. Al is het maar een blokje in zijn bouwwerk dat niet helemaal op de perfecte plaats staat.
Waar hij de ene dag 10 minuten voor vertrek al klaar staat met zijn jas aan en boekentas op zijn rug, loopt hij de volgende dag na 6 keer vragen nog in zijn onderbroek. En wordt hij kwaad omdat “we hem altijd zeggen wat hij moet doen!”
Ik bedacht een systeem waarbij ik zei dat hij mocht kiezen wat hij deed (eerst spelen of zich eerst klaarmaken), maar dat wanneer ik naar beneden ging, we zouden vertrekken. Met of zonder hem. Dat werkte 2 keer. Daarna werd hij kwaad omdat ik al naar beneden ging voor hij klaar was.

Het ene moment is hij rustig aan het spelen, het volgende moet ik hem even apart nemen om af te koelen. Ik heb ondertussen ontdekt dat hij niet bepaald goed reageert op een strenge behandeling. Hem autoritair toespreken is een no-go. Daarvan wordt hij nog kwader of blokkeert hij. Hem knuffelen en even apart zetten om te laten afkoelen is daarentegen des te doeltreffender. Hij is ook zo pienter dat je er achteraf ook een deftig gesprek mee kan voeren en hem kan vragen naar het waarom van zijn driftbui (al weet hij daar niet altijd een antwoord op, logisch voor zijn leeftijd).

Nu goed, de driftbuien, dat hoort bij zijn perfectionistische ((over)gevoelige?) karakter en bij de leeftijd. Maar waar ik erg moeilijk mee om kan, zijn de “stoute” antwoorden en reacties. Het tegenspreken. Ik weet niets, maar de nonkel van een vriendje van hem, dat moet een echte Superman zijn, volgens de verhalen die hij daarover vertelt. Maar o wee als ik mij afvraag of het wel mogelijk is dat een mens over een huis springt (zijn kritisch denkvermogen aanscherpen enzo, niet?)!

Het slaan met de deuren. Zijn slaapkamerdeur dicht gooien en kwaad worden als we binnenkomen. De trap op stormen omdat hij geen snoep mag. Arrogant antwoorden als ik hem vraag om iets te doen. Zijn jas ostentatief op de grond gooien als hij binnenkomt. Als ik vraag zijn mapje uit zijn boekentas te halen, gooit hij het nonchalant naar de tafel in plaats van het er zacht op te leggen.
Als ik hem zeg dat hij moet stoppen met iets (snoepen nemen, de voordeur opendoen, voor de schuifdeur van de slager lopen om die te zien opengaan), dan kan ik erop rekenen dat hij het met opzet nog eens doet. Traag, zodat ik het zeker gezien hebt. Of bijna, maar net niet, zodat ik niet boos kan worden. Of hij stookt zijn broer op om het te doen.

Oh, ik heb soms medelijden met zijn broer! De peuter is nog zo naïef en trapt er altijd in. Of hij pakt speelgoed af, zodat broertje begint te wenen of kwaad wordt en hem een duw geeft (Warre is meer van de daden dan van de woorden). Zo blijft Sep buiten schot, want mama zal wel boos worden op Warre omdat hij geduwd heeft. Het zijn de kleine venijnige trucjes die ik herken (die ik misschien zelf ook toepaste?) en die mij extra alert maken wanneer ze ruzie hebben. Maar mag ik daar wel in tussenkomen? Want ruziemaken is blijkbaar een manier van leren communiceren. En broertjes onder elkaar, dat is toch iets speciaals, niet? Zelfs als hij zijn broer uitdaagt om te vechten op het bed van mama en papa. Maar wat dan met die stiekeme schoppen waarvan hij denk dat mama ze niet gezien heeft? Of dat opzettelijk op het speelgoed lopen waarmee Warre aan het spelen is? Ook nadat ik er hem al 4 keer op wees. Waarom toch? Is het een fase? Is het normaal? Gaat het voorbij? Komt dat gedrag terug als hij 14 is?

Maar dan komt hij op mijn schoot zitten, geeft hij mij een zachte zoen en een dikke knuffel en zegt hij dat ik “de liefste mama ben die hij kent”.

Serieus, wanneer komt dat handboek voor het ouderschap er nu eindelijk?

32 x failen als superwoman

Deze blog heeft zijn naam gekregen met een reden. Ik probeer wat liever te zijn voor mezelf en mijn tekortkomingen te omarmen als wat ze zijn en ze mijn zelfbeeld niet te laten beïnvloeden. Want net als velen onder ons ben ik ook opgevoed met zinnetjes als “je moet flink zijn”, of “je moet altijd je best doen” en “wat gaan de mensen wel niet denken!” Begrijp me niet verkeerd, ik heb een zeer goede opvoeding gehad (dankjewel, mama en papa :)). Zij deden ook maar wat zij geleerd hadden en wat zij het beste achtten voor hun dochtertjes. Ik ben wie ik ben dankzij mijn opvoeding. Alleen heb had ik een overactief en hypersensitief brein dat alles teveel op dat zelfbeeld dumpte. Ik ben trots om te zeggen dat ik alles nu veel meer kan relativeren. Ik voel dat ik steeds steviger in het leven sta in alle aspecten van mezelf. Ik waagde verdorie de sprong die ik anders nooit had durven maken en ben daar nog elke dag zo trots op. Dat had ik nooit gedaan als ik bleef denken aan de wat-als en de wat-zullen-de-mensen-denken. Ik slaag er al bijna 5 jaar in om een kind (en ondertussen zelfs 2) levend en gezond te houden ondanks het feit dat ik soms absoluut niet weet wat ik doe. Ik ben getrouwd met de man die al wist hoe geweldig ik ben lang voor ik het zelf ontdekte (en mij daar zelfs nu nog vaak aan moet herinneren).

Deze blog hielp de afgelopen jaren met dat relativeren. Ik leerde mensen kennen en las herkenning en steun in hun berichten. Ze bleven terugkomen om wat ik schreef en wie ik ben. Talk about #egoboost! Merci, mannekes. Ik heb hier ook geleerd dat het oké is om eens niet perfect te zijn en eens niet te doen wat de wereld van je verwacht. Ik fail elke dag wel eens in mijn streven naar het beeld van Superwoman. En hej, dat is oké! Want zonder dat failen zou deze blog niet bestaan. En zou ik geen real life vrouwmens zijn, geef toe.

En omdat ik nu toevallig 32 jaar word, geef ik jullie 32 voorbeeldjes van hoe ik wel eens de bordjes laat vallen. Mijn cadeau voor jullie om mijn 33e levensjaar in te gaan: een beetje steun en herkenning. Want dat kreeg ik ook de afgelopen jaren van jullie.

________________________________________________________________________________

  1. Wij laten onze kinderen blootsvoets door het huis en de tuin lopen. Dat was bij ons vroeger not done. Nu lopen wij als hippies op onze blote voeten en het is fantastisch!
  2. Neen, wij wassen niet elke avond onze voeten voor we gaan slapen. Dus ja, soms kruipen de kinderen met vuile voeten in bed.
  3. Hoe georganiseerd ik ook ben met mijn weekmenu en al, toch heb ook ik avonden dat ik gewoon geen goesting heb om te koken (ook al staat de helft al klaar) en dat we gewoon frietjes halen.
  4. Een wasmand met strijk staat soms een week of langer te wachten tot ofwel mijn mama het niet meer kan zien en ze die meeneemt ofwel ik toch eens de courage vind om de essentials te strijken voor de tv.
  5. Elke avond opruimen met de kinderen? Waarom? De volgende ochtend ligt het toch weer overhoop! Wij ruimen enkel op als het mij irriteert of als er (aangekondigd) bezoek komt.
  6. Het aantal keren dat wij ergens op bezoek zijn en bij andere mama’s moeten bedelen voor een doekje of een slabbetje of eender wat is ontelbaar. Wij vergeten altijd wel iets. Elke. Keer. Standaard. Zelfs met een “goede” voorbereiding en lijstjes en al!
  7. Ik sport graag, maar vind mijn zetel soms nog nét iets plezanter (en zo comfortabel is die nochtans niet).
  8. “Eet je bord leeg, anders geen dessert.” –> “je moet van alles proeven” –> “de helft moet op” –> “5 hapjes” –> “3 hapjes” –> “Oké, je hebt een stuk wortel in je mond gestoken en de rest is al koud. Welk ijsje wil je?”
  9. “Ik heb écht geen idee waar de 6e tekening naartoe is die je gisterenavond gemaakt hebt, schat.” *stay away from the vuilbak!*
  10. Falafels, dat telt als groenten, zeker?
  11. Appelmoes ook, toch?
  12. Afwas? De kuisvrouw komt morgen? Laten staan! (sorry, Marie-Rose!)
  13. Consequentie in het ouderschap. Goed idee! De uitvoering? Hmmm…
  14. Ik heb een bullet journal waarin ik lijstjes en to-do’s bijhoud, maar ik gebruik die (nog) niet op de juiste manier. Gelukkig onthoud ik veel, of het huishouden liep hier volledig in de soep. Oh, wait…
  15. “Ah, moest Sep een wasspeld meenemen naar school?” “En het stond in zijn schriftje?” *Oeps*
  16. Aan de crèche toekomen om Warre af te zetten en zien dat aan de overkant de juffen en kinderen klaarstaan om te vertrekken voor de Strapdag die ik compleet vergeten was en waar ik Sep voor had ingeschreven. Toevalstreffer, zegt!
  17. Al lang op voorhand weten dat de verjaardag van X eraan komt en weten dat je ooit ergens een idee had opgeschreven, dat niet meer terugvinden en dan maar iets stoms kopen.
  18. Ik heb een masterdiploma, ja. En daar deed ik een jaar langer over dan “normaal”, ja. Geen grote onderscheiding, of nog maar onderscheiding. Maar ik ben er geraakt. Maakt mij dat minder goed in wat ik doe? Mijn klanten maken zich daar alvast geen zorgen om, want zij zijn content van mijn werk.
  19. Ik heb tot mijn 30e gezocht naar wat ik wilde doen met mijn (professionele) leven. En dan nog. Ik weet dat ik graag schrijf en dat ik dat zeker wil blijven doen. Maar blijft het daarbij? Of ga ik nog andere dingen opzoeken? Geen idee. Ik heb geen 5-jarenplan.
  20. Ik hoor het goed wanneer een ander vals zingt, maar bij mezelf iets minder. Ik wéét dat ik geen mooie zangstem heb. En ik trek me daar in mijn comfortzone (zijnde mijn auto) geen zier van aan.
  21. Vorige week kreeg ik op mijn oren van de osteopaat omdat ik onvoldoende kracht heb in mijn rechterarm. Blijkbaar telt “het glas heffen” niet als schouderoefening.
  22. Ik zeg altijd dat ik gezond wil eten, en ik eet ook erg gevarieerd. Maar die variatie bevat ook een dagelijkse zonde (of 2, soms 3).
  23. Warre liet tijdens een huisbezoek onlangs weten wat hij ervan vond met een mooi cadeautje in zijn pamper. Uiteraard hadden we geen verse pamper mee en duurde het bezoek daarna nog een halfuur. Of we daar een geurtje achtergelaten hebben? Maybe.
  24. Als je op den bots bij ons langskomt, zou het kunnen dat je verwelkomd wordt door blote piemeltjes. Onze kinderen hebben iets tegen kledij tegenwoordig. #freewilly #bestvoorafbellen
  25. Warre kroop dit weekend op een barkruk en viel eraf. En ik stond er niet naast (aja, anders had ik hem opgevangen). Geen erg hoor: 2 minuten huilen, dikke knuffel bij mama en een blauwe plek als herinnering. En: les geleerd (hij én ik).
  26. Om de 3 maanden heb ik een inval van “en nu ga ik elke avond yoga/buikspieroefeningen doen/mediteren/de 3 dingen opschrijven waarvoor ik dankbaar ben.” Dat hou ik – afhankelijk van wat het is – een paar weken vol. Tot we aan een “niet-typische” week komen.
  27. Boeken lezen: ik doe het graag, maar traag. Ik lees gewoonlijk een paar pagina’s voor ik ga slapen. Maar soms ben ik te moe of denk ik er niet aan. En zo komt het dat ik al eens een half jaar doe over een boek.
  28. Ik start ook verschillende boeken tegelijk: een fictie, een non-fictie en soms nog een tweede non-fictie. Dan lees ik in één van deze, afhankelijk van mijn mood of the day.
  29. Ik dacht dat ik grappig en ad rem was. Euhm. Nope! Sorry aan al wie ooit al zijn fake laugh moest bovenhalen voor mij.
  30. Roepen op je kind is een teken van zwakte en geen oplossing voor het probleem. Ik ben zwak en slecht in het oplossen van problemen.
  31. Ik heb soms al gedacht dat ik beter nog geen kinderen had gekregen. (O.M.G., waarschuw Kind en Onzin!) Dat ik eerst mijn professionele leven op orde had moeten hebben voor ik aan dat avontuur begon. Dat zou toch veel gemakkelijker zijn (en rustiger in mijn hoofd). Maar hé, wat zouden we zijn zonder een kleine uitdaging!
  32. Ik heb een grote neus, een flubberbuik (dankjewel, boys), dikke billen en een slechte, onzuivere huid. Gelukkig heb ik mooie ogen, borsten en benen, dan kijken ze niet naar de rest 😉 (Wat dacht je nu, dat ik het niet over mijn uiterlijk ging hebben? Ik ben wel een vrouw hé!)

Ik hoorde onlangs de Amerikaanse copywriter Laura Belgray de term flawsome gebruiken in een podcast. En eigenlijk zijn we dat wel: awesome, met al onze flaws!

Voor de moment

Ik heb het gecheckt: mijn vorige bericht op dit stukje internet dateert van 4 juli. Een kleine maand geleden dus. Ook op sociale media ben ik wat minder actief dan anders (passief scrollen daarentegen…).

Neen, ik heb er geen zot mooie rondreis door Scandinavië op zitten. Iets waar ik wel van droomde enkele maanden geleden, maar dat door omstandigheden niet gepland werd, en wat nu half Instagram lijkt te doen (mijn idee gestolen, ja!).

Neen, ik heb het de afgelopen weken niet crazy druk gehad met mijn werk. Allez, de eerste weken van juli wel, maar sinds vorige week ben ik in verlof. #outofoffice enal!

Wat ik dan wel gedaan heb, behalve onder een steen geleefd?

  • Ik ben – samen met mijn wederhelft, welteverstaan – een versnelling hoger gegaan in onze huizenjacht. We hebben vooral heel lang getwijfeld tussen kopen en bouwen. Stel je de romantiek voor van een oud huis met veel grond en zicht op velden kopen en opknappen. Maar wat als je iets nieuws kan zetten, helemaal naar je eigen goesting, zonder verbouwfrustraties? Na enkele oudere huizen gezien te hebben, zakte de moed ons al snel in de schoenen wat het verbouwen betreft. Ik begrijp dat veel mensen dat avontuur wél aangaan en een huis “met karakter” een tweede leven geven, maar wij zien dat toch niet echt zitten. We neigen daarom nu meer naar dat bouwen en hebben zelfs al een project op het oog. De tuin is groot genoeg, maar grenst niet aan weides of een bos. Maar wel ideaal gelegen t.o.v. de school, winkels en de brouwerij (niet onbelangrijk!). Maar ja, we blijven eeuwige twijfelaars, dus bijlange nog geen doorgehakte knopen hier. Gelukkig gaat het op de immo-markt hier in de rustige West-Vlaanders niet zo snel als in pakweg Gent of zo!
  • Heel wat spannende projectjes die op de agenda staan voor na mijn verlof. Hartkloppingen van contentement én een beetje stress als ik mijn to-dolijst bekijk. Toen ik in maart de (misschien ietwat onbezonnen) sprong waagde als fulltime zelfstandige copywriter, ging ik ervan uit dat ik me zou moeten “verkopen”. Dat ik het lastig zou hebben om klanten te vinden. En oké, ze lopen mijn deur nog niet plat met opdrachten, maar het verloopt allemaal veel vlotter dan gedacht. En daar ben ik alleen maar enorm dankbaar voor! Zo heb ik met DPG Media (vroegere Medialaan, weetwel, van VTM, QMusic en De Morgen en HLN en al 😉 #glamlife) toch al één grote klant te pakken. Daarnaast koester ik ook mijn “kleinere” klanten die er al van bij het begin bij waren en die mij blijven steunen en mijn meest enthousiaste ambassadeurs zijn. Het zijn zij die de nieuwe contacten aanbrengen voor wie ik er na mijn verlof vollen bak in vlieg. En: ik heb mijn eerste boek te pakken! Redigeren van kortere teksten heb ik al veel gedaan. Maar nu een echt non-fictie boek! Alsof me dat op de één of andere manier een “volwaardige” copywriter/schrijfster maakt of zo. SPANNEND, dat ik het u zeg!
  • Koen heeft geen verlof, wat maakt dat ik alleen insta voor het entertainen en in leven houden van die twee kastaars van ons. Mét de nodige stressmomentjes, woede-uitbarstingen en huilpartijen. En de kindjes hebben soms ook eens een moeilijk momentje (haha, die had ge ni zien aankomen hé! Humoristisch vrouwke, ikke). Anyway, de enige dag dat we als gezin iets kunnen doen, is de zondag. En letterlijk élke zondag van deze vakantie (eigenlijk tot oktober ongeveer) is volgeboekt. Ofwel met family-time met ons viertjes, ofwel met een hoopje vrienden of familie erbij. De Gentse Feesten voor kinders bijvoorbeeld (Gentopia heet dat blijkbaar) op de net-niet-warmste dag van het jaar. Zwemmen en trampolinespringen bij oma en opa en barbecueën bij de andere oma en opa. En uiteraard de (door Sep) langverwachte uitstap naar de Zonnegloed. Van die heerlijke simpele dingen die simpele mensen doen tijdens de zomervakantie. Alleen was ik van plan om vaak mensen uit te nodigen voor een gezellige avond rond onze vuurschaal en is het daar gewoonweg nog niet van gekomen. En ik had daar nochtans zoveel zin in! Maar ik heb nog een maand hé! Dus wie wil afkomen, ge weet me te vinden 😉
  • Trouwens, over die gasten van ons. De oudste overwon eindelijk zijn angst en deed enorm snel waarvan ik zeker was dat hij het al zou kunnen: fietsen zonder steunwieltjes. Hij kan bijna niet trotser zijn op zichzelf. Oké, we hebben het nog maar 2 keer geprobeerd en hij zal nog geen 5 km rijden, maar ik mocht hem al loslaten en al. Zalig toch! En ook de jongste deed zeer vlotjes waar we op hoopten dat hij zou kunnen voor hij naar school ging: zijn behoefte doen op het potje. Van 0 interesse naar zeggen “pipi doen!” en naar het potje lopen en zelfs al 2 droge nachten in minder dan een week. Result! #voorbeeldkinders
  • In tegenstelling tot de helft van Vlaanderen gaan wij geen 3 weken op reis naar de meest idyllische plekjes van Europa en (ver!) daarbuiten. Maar we hebben wel plannen om nog een mini-tripje te maken met ons gezinnetje. We hebben het idee om met de mobilhome door Scandinavië te trekken wel even in de koelkast moeten stoppen, maar het kamperen en de natuur willen we er deze vakantie toch nog bij gepropt krijgen. We hebben er allemaal serieus veel nood aan! Dus we hebben ons enige nog vrije weekend aangestipt om met een mobilhome richting Noord-Frankrijk te trekken. Het allerlaatste weekend van de vakantie, wanneer ik eigenlijk zou moeten stressen over het feit dat Sep naar de 3e kleuterklas gaat en Warre voor het eerst naar school gaat! Ah well, we’ll survive. Wie trouwens nog mooie plekjes kent in Noord-Frankrijk om te overnachten met een camper, alle tips zijn welkom! Hetzelfde geldt voor uitstapjes, natuur etc.! Bij deze alvast merci 😉
  • En ondertussen ben ik ook nog begonnen met de Grote Kuis. Het klusje dat bovenaan mijn lijst stond om mij tijdens mijne congé mee bezig te houden. Want ja, ik ben toch gewoon thuis. De kleerkasten moesten er als eerste aan geloven, die van mijn wederhelft en mezelf dan toch. Gevolg: 3 volle vuilniszakken voor de kringwinkel en nog enkele stukken die we verkopen (binnenkort op Facebook, Instagram en 2dehands, ik moet alleen nog mooie foto’s maken). Wie denkt dat ik voor een minimalistische kleerkast ga: nope, we zijn gewoon de dag erna gaan shoppen. Al zijn die 3 volle zakken nog niet integraal vervangen, er is nog ruimte over 😉 Next up, de kleerkasten van de kinders en de vele dozen met kleertjes die ik heb staan. Ook daarvan zullen enkele mooie items verkocht worden. Stay tuned 😉 Daarna volgt de garage. Als zelfs Koen erover zaagt dat die toch écht te rommelig is, dan is ze écht te rommelig. De keuken doe ik om de 6 maanden ongeveer eens, dus die kan nog wel even mee. Ik ben wel flink op dat vlak. En ook mijn bureau is nog redelijk goed te doen. Dat is de “propere” helft van de garage 😉

Voilà, ge kunt dus niet zeggen dat ik stilgezeten heb. In tegenstelling tot wat je zou verwachten van een blogger, heb ik niet alles vastgelegd met tekst en beeld. Gewoon omdat ik er niet altijd aan dacht. Ik ben tegenwoordig kei-goed in het in the moment leven en in het laten liggen van mijn gsm. Maar goed, als je over één van de onderwerpen die je hier of in mijn Instagram Stories zag passeren wat meer wil lezen, laat maar weten, dan schrijf ik er wel eens iets over. Zo heb ik meteen inspiratie voor een nieuwe blogpost 😉

20 dingen die ik graag doe

In navolging van half blogland (o.a. Evi, Talitha en Kelly) en omdat het mij de laatste tijd vaak aan inspiratie en tijd ontbreekt, maak ik een lijstje van 20 dingen die ik graag doe en wanneer ik ze voor het laatst deed. Gewoon omdat ik graag lijstjes maak 🙂 Het concept komt blijkbaar uit een boek The Artist’s Way (dat ik uiteraard niet gelezen heb, want, tja…). Meteen onder het lijstje zet je ook wat je de volgende week plant om te doen. Kwestie van jezelf toch een beetje uit te dagen, niewaar.

  1. Lijstjes maken (no shit, Sherlock!). (euhm, nu :)).
  2. Koken (gisterenavond – mega lekkere vegan burgers!)
  3. Dansles volgen (oktober 2018 of zo)
  4. Gastronomisch gaan eten (18 mei, diner met mijn mama en zus bij Vinto)
  5. Pianospelen (een maand of zo)
  6. Voorlezen (gisterenavond – elke avond. Mét stemmetjes, uiteraard!)
  7. Ontbijten met een zachtgekookt eitje en soldaatjes (zondag – elk weekend, zeker voor ik ga fietsen, belangrijke bron van proteïnen voor het sporten ;))
  8. Snelheid halen met de koersfiets (anderhalve week geleden)
  9. Hersenloze programma’s als Real Housewives of Temptation Island kijken tijdens mijn lunch als ik thuis werk (vorige week)
  10. Verse bloemen in huis halen (gisteren, uit mijn mama haren hof 🙂 )
  11. Schrijven – met een (bal-)pen in een schriftje (een halfuur geleden)
  12. Schrijven ( voor het werk: gisteren / blog: nu)
  13. Afspreken met vriendinnen (een kleine 3 weken geleden)
  14. Date night met Koen (zondag, Couleur Café!)
  15. Naar de kindjes kijken als ze liggen te slapen (gisterenavond – elke avond voor ik in bed kruip)
  16. Yoga (vorige week ergens)
  17. Een gelaatsverzorging laten doen (van net voor Kerst of zo)
  18. Luidkeels meezingen in de auto (dinsdag – ik ga 3x per week op en af naar Brussel – genoeg autozingtijd dus, I love it!)
  19. Een boek in één ruk uitlezen (op reis eind mei, De Vlecht, op een rustdag aan het zwembad)
  20. Mensen ontvangen: vrienden voor een brunch, familie voor een feestje. Van die dingen. (veel te lang!)
  21. Kasten uitkuisen (veel te lang, mijn vingers kriebelen al)
  22. Shoppen voor mezelf. En dan niet Primark-shoppen in een overvolle winkelstraat, maar in een boetiek rustig door overzichtelijke rekken wandelen en op’t gemak passen zonder dat er 20 andere vrouwen aan uw hokje staan aan te schuiven. Ja, zo een verwend vrouwmens ben ik wel. (Euhm… veel te lang)

Wat ga ik deze week nog doen:
yoga (vanavond)
date met Koen (restaurantje morgen, moet wel nog reserveren)
schrijven (wel ja, that’s my job!)
bellen naar de schoonheidsspecialiste 😉

Wat ik geleerd heb van een week fietsen in Frankrijk


Het is ondertussen al bijna een maand geleden dat ik me door mijn papa/coach liet meenemen op enkele fietstochtjes in het heuvelachtige landschap van La Souterraine in Frankrijk. We genoten er van een weekje vakantie met de familie en ik had het fantastische idee om daar dan ook een blog over te schrijven. 

Zo geschiedde, alleen iets later dan gepland (iets met een nieuwe job en workload enzo…). Maar het is ne klepper geworden. Zet u dus efkes op uw gemak, want dit kan wel even duren. 

Een kleine voorgeschiedenis

Een jaar geleden stapte ik voorzichtig, maar met veel goede moed op de fiets. Ik begon met een wekelijks tochtje van 20km langs de Schelde en door de Vlaamse Ardennen. Echte bergen deed ik nooit. Geleidelijk aan werden de toertjes langer en ging de snelheid omhoog, net als de hoogtemeters. Toch ging ik niet spectaculair vooruit. Wat wil je, met één training per week. Gemiddeld. Als er geen zoveelste familiefeest tussenkwam. Mijn doel om de Mont Ventoux op te rijden stak ik even in de koelkast. Laten we eerst wat kleinere bergjes proberen. Een fietsreis zag ik wel zitten. Hoe zou het zijn om (bijna) elke dag van de week in het zadel te kruipen?

Wel, zo was het: 

  • Dag 1 ging fantastisch goed! Op’t gemak begonnen. Daar heeft mijn papa zijn kwaliteiten als coach nog maar eens bevestigd. Ik zou veel te enthousiast gestart zijn en mezelf opgebrand hebben op de eerste berg. We reden op’t gemakske, maar vlotjes, 40km en een dikke 500 hoogtemeters (ter referentie: tot nu toe had ik er gemiddeld 100 op een training). 
  • Op dag 2 kwam dag 1 terug to bite me in the ass. Tamelijk letterlijk. Spieren deden pijn, zitbeentjes drukten door het nochtans rijkelijk aanwezige vet op mijn achterste. Jep, “zware benen”, ze bestaan! Het kan ook aan de rijkelijk vloeiende drank van avond 1 gelegen hebben. Maar ik ben natuurlijk geen sportdokter 😉 
  • Dag 3 was een rustdag. Voor mij toch. Koen nam mijn plaats voor 1 keer in voor een tochtje samen met papa en schoonbroer. Met zijn giga-kuiten en mannenspieren ging hij natuurlijk veel gezwinder die bergen op dan ik, zelfs zonder enige training. Ja, dat steekt nog altijd een beetje. Zelf zat ik ook niet echt stil die dag. Ik startte de dag met een halfuurtje yoga om mijn spieren wat te plezieren (haha, rijmen en dichten… – sorry, I took it too far). 
  • Op dag 3 startte ik met een bang hartje en vroeg ik om een kort toertje. Na de eerste 20km merkte ik dat het toch beter ging dan verwacht, dus we deden er nog een lusje van 10 km bij. Ik weet het, dat klinkt weinig (zeker als je weet dat mijn schoonbroer er gemiddeld 60 à 80 deed op een dag). Maar in dat glooiende landschap vond ik 30km en 460 hoogtemeters al mooi. Diezelfde namiddag deden we nog een wandeling van 4km met de kindjes en daarna deed ik niets meer. Gedaan voor die dag! 
  • Dag 4 was opnieuw een rustdag. Vooral omdat ik samen met mijn papa Koen naar het station van Poitiez bracht. Het enige station in een straal van 100km waar hij die dag de trein naar Parijs kon nemen. Want meneer had de dag erna een bierfestival. De namiddag was voor zwemles met Sep. Dus toch een beetje bewogen. 
  • Op dag 5 maakten we opnieuw een toertje van 40km door het prachtige landschap en de rustieke dorpjes. De spieren wilden goed mee, maar de warmte werkte tegen. Waar ik op dag 1 nog met een coltrui reed, zat ik nu al na 5km serieus in het zweet en op mijn adem te trappen bij 28 graden
Subtiel wegkijkend, zodat ge mijne knalrode kop niet ziet. Slim hé!

Dit heb ik geleerd:

  • Ik moet vaker trainen. Met één training per week ga ik volgend jaar nog niet de Mont Ventoux op geraken. Als ik dus een hoger doel wil ambiëren, moet ik een tandje bijsteken. (I am on a roll here, mannekes!). 
  • Als ik denk dat ik goed bezig ben, merk ik dat ik toch nog traag ben. Mijn schoonbroer reed ook mee en hij deed vaak een toertje extra, zodat hij toch wat kon doorrijden. Oké, hij is meer getraind, maar ik voelde mij soms schuldig dat hij zich zo moest inhouden. Maar goed, elk lichaam is anders gebouwd. Mannen hebben vaak ook meer kracht van vrouwen. Daar moet ik mij bij neerleggen. En voor de rest blijven trainen om vooruit te geraken. 
  • Een fietsreis met een bende dames lijkt mij wel tof. Of gewoon eens proberen meerijden met een ploegje. Om te zien of ik een sociale fietser kan zijn (al vermoed ik dat ik eigenlijk een aso cycling bitch ben).
  • Ik heb nood aan een coach. Niet alleen om de baan te tonen. Ik heb geen gps en rijd zelfs in mijn eigen geboortestreek nog verkeer (geen kei in aardrijkskunde, ikke). Maar ook om mij te begeleiden. Om mij in te tomen in het begin en om me mee te trekken wanneer mijn brein zegt dat het genoeg geweest is.
  • Als je een sportdoel hebt, ga je vanzelf gezonder eten. Vakanties bij ons staan gelijk aan veel en goed eten, aperitieven en achteraf nog gezellig op het terras samenzijn met een drankje (of 2, of 3). Lees: veel brood, chips, kaas en alcohol. En natuurlijk ook wel fruit en groenten. Maar toch. Na de eerste avond hield ik me vooral op vlak van alcohol veel meer in en dronk ik veel meer water. Dat vind ik wel positief van mezelf. Ik dacht niet dat ik het in me had, die discipline. Nice one, Delphine. #speekmedaille
  • Wees voorzien op alle weersomstandigheden. Ook al was het Frankrijk, de eerste dagen reed ik met lange mouwen en een gewone bril. De laatste dag was het 28 graden en waren korte mouwen en een zonnebril aangewezen. Overpacking bestaat niet voor fietsers

En ik was zo gemotiveerd na de reis! Ik heb sindsdien al welgeteld 0 keer op de fiets gezeten. Verdomde Belgische weer. En sociale verplichtingen. En nieuwe werkschema. Wacht, wacht, ik vind nog wel 5 uitvluchten, hoor! 

Maar zaterdag zit ik weer op de fiets! Ze geven toch mooi weer hé?