Perfecte dagen

De laatste werkdag van de week bij mijn vaste werkgever. Een super zwemsessie. Prachtige nazomerzon. Het zag ernaar uit dat het zo één van die perfecte dagen zou zijn waarop alles gewoon meezit. Zo mogen er ook al eens zijn hé 😉

Ik zag het al helemaal voor mij, het ging een picture perfect vooravond worden met mijn kindjes waarna ik helemaal ontspannen op mijn yogamat zou neerstrijken.

Ik had Sep beloofd om zijn fiets mee te nemen als ik hem van school ging halen. Dat deed ik ook. In de brandende zon (serieus, die gééft nogal, voor de tijd van’t jaar!) met dat kleine fietsje naar school. Sep was dolgelukkig, hij ging naar huis fietsen, met een mini “omweg” (400m verder) langs de crèche. Mooi! Om hem te ontlasten nam ik zijn jas, boekentas en hele stapel knutselwerkjes (inclusief giant papier maché appel). Hij fietste traag en remde elke 2 meter (dit weekend van papa geleerd hoe hij moest remmen…). Hij fietste de berm in en besloot het op te geven. Ik zal wel leren fietsen als ik groot ben. Hij stapte een beetje verder met zijn fiets aan de hand, het zijwieltje rolde bij elke stap tegen zijn hiel, wat niet hielp om de tranen weg te houden. De laatste 100m naar de crèche wilde hij fietsen, maar hij stapte op, ging wat teveel naar rechts naar zijn goesting en gaf het weer op. Wij de crèche binnen. Warre was froai geweest en had zelfs voor het eerst een plasje achtergelaten in het potje (ja, wij geven daarvoor high-fives en stempels, zo’n ouders zijn wij geworden). Oké, super! De broertjes waren samen en het zou nu wel een gezellig avond worden. Sep was vastbesloten om gewoon met de fiets in de hand verder te gaan en ik liet hem doen. Maar liet hem wel duidelijk verstaan dat hij zelf verantwoordelijk was voor zijn fiets.

We waren nog niet helemaal buiten en Warre begon plots te huilen. Geen idee waarom. Het kind is 21 maanden, uitleg genoeg zeker? “Pakke!”.
Een handtas, een luiertas, een boekentas, een papier maché appel en een peuter. Ne muilezel is er niks tegen..
O ja, en dan begon de kleuter ook te huilen. Geen idee waarom. Hij is een kleuter en het was donderdagnamiddag, 16u30. Uitleg genoeg zeker?
Uiteindelijk wilde Warre toch verder stappen, al stopte hij wel om de meter om ons te wijzen op toch wel zeer opmerkelijke stenen. Op een grindweggetje. You the picture.

één minuut voor het zandgooidrama

Lang verhaal kort: we deden een halfuur over een route van 10 minuten.

En dan nog gaf moeder toe en gingen we langs het speelpleintje. Vooral ook omdat daar een bankje was. Efkes rusten terwijl de kindjes speelden. Ja, natuurlijk! Moeder, ken uw kinders.

Ze speelden welgeteld 1 minuut mooi samen in het zand. Lang genoeg om een foto te maken voor mijn Stories. Tot ik plots de schreeuw hoorde “mamaaaaa, Warre gooit zand op mij!”.

Oké, tegen 17u30 door naar huis, want moeder moet nog koken en om 18u30 vertrekken naar de yoga.

Ge kunt al raden hoe ik op die yogamat terechtkwam zeker?

Eerst momentje van rust: op de parking van het yoga instituut (mooi toch, #indiansummer)

Het is niet altijd kommer en kwel hoor, maar zo ne keer ventileren op de blog, dat doet deugd. Merci 🙂

At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt 🙂  Continue reading “At the moment VII”

It’s the little things

Vandaag zag ik een opa en zijn kleinzoontje op een muurtje langs de straat.

Het is al de tweede keer dat ik ze daar zie zitten, op het muurtje in opa’s voortuin. Kijkend naar de voorbijrazende auto’s, wachtend tot oma klaar is met het eten. Of wachtend op de postbode? Gezellig met z’n tweetjes, even weg van de wereld rondom hen. Geen nood aan tv, tablet, stapels speelgoed of zelfs een conversatie.

Continue reading “It’s the little things”

Ik beken

Tja, tags… Ik heb er een beetje een haat-liefderelatie mee. Enerzijds doen ze mij denken aan de kettingbrieven van vroeger en zeker als je dan nog mensen moet “nomineren”. Maar anderzijds zijn ze ook gewoon een welkome afwisseling als je even zonder bloginspiratie zit of je te weinig tijd hebt om een hoogstaande (ahum ;)) post uit te werken.

Continue reading “Ik beken”

Uit eten – Als’t wel eens wat meer mag zijn

We zijn aan de laatste in mijn mini-reeks Uit Eten gekomen. Waar je lekker kan ontbijten, lunchen en brunchen of waar je moet zijn voor een simpele hap, las je de afgelopen weken al. Nu gaan we de luxueuzere toer op. Ik weet niet hoe het zit met jullie, maar ik kan voor een maandelijks uitje met het lief geen honderden euro’s neertellen. Toch kunnen wij enorm genieten van een gastronomisch avondje uit. Voor speciale gelegenheden hebben we wel al eens wat meer over. Het doet misschien een beetje pijn in de portemonnee, maar het is het o zo waard! Met een avondje op restaurant kan je ons àltijd plezieren. Het liefste van al proberen we nieuwe adresjes uit, want er zijn er zovéél! Maar we hebben wel een paar favorietjes waar ze ons nog terugzien.

Continue reading “Uit eten – Als’t wel eens wat meer mag zijn”

Uit eten – Ik heb geen zin om te koken vanavond

Vorige week heb ik met jullie enkele van mijn favoriete adresjes gedeeld voor een gezellige en vooral lekkere brunch of een #parentproof vieruurtje. Zoals beloofd, geef ik ook nog enkele tips voor een avondje uit. In die categorie heb je – in mijn ogen – twee opties. Ofwel wil je gewoon lekker eten, zoek je iets voor een avondje uit met manlief of heb je gewoon geen zin om te koken. Ofwel mag het eens wat meer zijn. Voor een verjaardag, een jubileum of omdat je het nu eenmaal breed kan laten hangen, bijvoorbeeld. Vandaag heb ik het over die eerste categorie.

Continue reading “Uit eten – Ik heb geen zin om te koken vanavond”