#lockdownlife – Verplicht thuisblijven – hoe wij dat doen

Disclaimer: ’t is ne langen. Pakt een koffietje, zet de kinders voor een ander scherm en zet u efkes.

We zijn nu een week in lockdown en blijven – zoals onze burgerzin en de regering van ons verlangen – in ons kot. Met twee zelfstandigen en twee kinders in huis is het wat zoeken, maar de afgelopen week heeft ons (vooral mij) verplicht wat trager te leven en wat meer los te laten. Ik besef maar al te goed dat onze situatie anders is dan die van jou, en zeker dan die van mensen in de zorgsector. Ik heb het dan ook enkel over hoe wij hiermee omgaan en wil hier geen “one size fits all” tips geven. Werkt toch niet in deze situatie. Maar ik hoor wel graag hoe jullie ermee omgaan, dus laat het zeker weten in de comments.

Terug naar de natuur

Het is ironisch eigenlijk, dat deze lockdown samenvalt met het begin van de lente. Iedereen wil niets liever dan naar buiten gaan. In het afgelopen jaar gingen wij gemiddeld nog niet zoveel wandelen in het bos of tussen de velden als in de afgelopen 2 weken. We genieten er allemaal van om de frisse lucht in te ademen en de natuur weer tot leven te zien komen. En dat is goed! Buiten wandelen, lopen of fietsen is nodig om fysiek (én mentaal) gezond te blijven. Doe het gewoon niet in een groep van 20 man, maar enkel met je gezinsleden of alleen. Blijf ook niet staan om een babbeltje te slaan met de buurman (gelukkig zijn wij zo asociaal dat dat voor ons geen grote aanpassing was). En op de dagen dat we niet naar het bos gingen? In de tuin werken. Eindelijk tijd om de ieniemini tuin van ons lenteklaar te maken. En om met regenwormen te spelen en de plantjes – nog maar eens – water te geven.

Gelukkig mag wandelen wel nog. En ja, Sep loopt op zijn blote voeten.

Verward afwachten

Ons gewoonlijke ritme, met de bijhorende gejaagdheid, viel weg. Een verademing, eerlijk gezegd. Doordat ik nu voor DPG Media uitsluitend van thuis werk, win ik 4 uren in de week aan verplaatsingen alleen. Helaas vielen ook enkele projecten en lessen weg. Nu ja, ze staan “on hold”. Het was een heel erg verwarrende week voor iedereen. Veel viel stil, maar ook veel ondernemers die creatief uit de hoek komen om te kunnen blijven overleven. Hoe dat de komende weken zal evolueren eens iedereen zijn draai vindt in deze tijdelijke realiteit, zullen we dan wel zien. Ik hoop wel 1 ding: dat we wat milder (hypewoord van het jaar?) worden voor onszelf en elkaar. Ik heb de indruk dat wat je ook doet, er geen “aanvaarbare” manier is om ermee om te gaan. Ben je gestresst en blijf je hard werken, dan is het niet goed. Maar geniet je van deze dagen om het rustiger aan te doen en meer bij je gezin te zijn of eindelijk eens die serie te bingen? Not done! Serieus. Leven en laten leven (doet ge door in uw kot te blijven, trouwens ;)). (Ik verkies humor als tactiek om door deze situatie te komen, mocht ge het nog niet doorhebben)

Gestructureerde traagheid

Ik koos vorige week daarom voor “vakantiemodus”. We sliepen langer (tot 7u zowaar!). We namen ’s ochtends de tijd om samen te ontbijten, waarna ik af en toe een halfuurtje yoga deed. En daarna begon onze dag. Met een afwisseling tussen vrij spel – binnen en buiten – en opdrachtjes. En ja, ook soms verveling of een scherm – zeker toen onze kinders het na 4 dagen al gehad hadden met die lockdown. Maar met om 10u een stuk fruit, om 12u lunch, om 16u een koekje of yoghurt en om 18u avondeten. Allemaal tafelmomenten die we samen (soms zelfs met ons 4!) doorbrachten. Wat op een “normale” werkdag bijna nooit het geval is.

Onze brownies zijn écht de beste

Juf mama

De eerste suggesties van een lockdown deden nog maar de ronde en mijn Instagram- en Facebookfeeds en inbox stroomden al over van de tips om je kinders 5 weken educatief verantwoord bezig te houden. Wij wisten nog niet eens wat de impact zou zijn op onze bedrijven (nu nog altijd niet, maar soit), laat staan dat we al wisten hoe we dat met de kinderen zouden aanpakken. Ik schoot dus al in een ploetermoederkramp en begon al oefeningetjes voor peuters en kleuter te googelen.

Gelukkig hebben we van die topjuffen in onze school, die meteen een Whatsapp groepje aanmaakten per klas en af en toe een leuke uitdaging of filmpje doorsturen. Beide juffen speelden ook voor postbode en gingen bij iedereen een enveloppe met oefenblaadjes droppen.

Sep is ook superenthousiast om elke dag oefeningen te maken. Ik moet hem echt tegenhouden, of hij maakt de volledige inhoud van zo’n enveloppe op een voormiddag. Jep, we zitten met ne strever in huis. Geen idee van wie hij dat heeft (ma echt hé!). Warre daarentegen zit ook echt wel in vakantiemodus. Tja, hij is nog maar 3 en heel zijn moeder!

Breakdancen!

Lesjes in zelfstandigheid

Omdat wij erg luie ouders zijn, doen we nu even ons best om zo zelfstandig mogelijk kinderen te kweken. I know, het klinkt contradictorisch, maar noem het langetermijndenken. Koen heeft er zijn missie van gemaakt om Warre zich zelf te leren aan- en uitkleden. Begint al te lukken. Sep is al redelijk zelfstandig en dat stimuleren we alleen maar nog meer deze periode door hem kleine taakjes te laten doen of zijn broer te laten helpen.

Helpende handen

Ik weet het, elk opvoedingsboek heeft tabellen met taakjes die je kinderen op een bepaalde leeftijd kan laten doen. Eerlijk gezegd deed ik het altijd liever zelf, want dat ging vlotter én ik moest het hele huis niet staan kuisen achteraf. Ik maak er nu echter wel zaak van om de kinderen meer te laten helpen in het huishouden. Ik begin klein, met de tafelmomenten, die we sinds deze week allemaal delen.

Blijven zitten aan tafel tot iedereen klaar is, wil ik hen niet altijd aandoen. Want moeder eet tergend traag en kinderen moeten kunnen bewegen. En liever dat ze buiten rondcrossen dan dat ze over de tafel kruipen. Just saying.
Maar ik wil niet als een meid achter hun gat alles voor hen opruimen. Staat niet in mijn jobomschrijving. Daarom is de regel nu: ze mogen pas gaan spelen als ze hun eigen bord en bestek hebben afgeruimd (én in de vaatwas gezet). Dat is dus een very big deal voor ons gezin! Lukt behoorlijk goed. Scheidsrechter Sep zorgt er ook voor dat Warre zeker niet gaat spelen voor hij zijn taakje gedaan heeft.

Zet die mannen aan’t werk!

En het werk dan?

Als ik dit allemaal lees, lijkt het alsof ik hele dagen alleen maar met de kinderen bezig ben. En dat klopt ook. Maar wat dan met het werk? Simpel. Dat is zoeken.

Terwijl Koen nog steeds 4 dagen op 7 (toch al 2 dagen minder dan standaard!) probeert uit te zoeken hoe hij de brouwerij overeind kan houden, ben ik huismoeder. Hij is gelukkig nu wel thuis om te helpen bij de ochtenden en avonden, maar alles daartussenin is voor mij. De eerste dagen probeerde ik wat werk gedaan te krijgen terwijl de kinderen tv keken of aan het tekenen waren. En dat doe ik af en toe nog. Een mailtje of een telefoontje kan wel op die momenten. Maar, de realiteit is dat ik nog altijd 2 kleuters in huis heb. Dat zijn geen tieners die zich op hun kamer opsluiten en enkel grommend naar beneden komen om te eten.

Als Warre 1 minuut tekent (ik heb het getimed), is dat lang!

De perfectionistische Sep krijgt bij elke oefening minstens 2 zenuwinzinkingen omdat het niet perfect gaat zoals hij wil. We zijn nog altijd aan het uitzoeken hoe we met die uitbarstingen moeten omgaan. Vermoeidheid en thuisblijven doen er niet goed aan. Knuffels vaak wel.

Soit, we dwalen af.

Ondertussen heb ik dus nog altijd geen werk gedaan. Maar het geld moet wel binnenkomen. En als die lockdown langer gaat duren dan gepland, word ik misschien wel de belangrijkste kostwinner in huis. Dus mijn business moet wel blijven draaien (én groeien).

Dat werken hou ik voor ’s avonds. Als de kinderen in bed liggen, kruip ik achter mijn bureau. Of met de laptop in de zetel. Daarnaast heb ik vorige week ook 1 volledige werkdag (sort of) gehad. Koen was thuis en ontfermde zich over de kinderen. In de pauze trok ik met hen op en in de namiddag – gewoonlijk mijn dipje – gingen we samen een uurtje naar het bos. Daarna trok ik me weer terug in mijn schrijvershol tot aan het avondeten. Allez, tot wanneer ik aan het avondeten moest beginnen. Ge peist toch niet dat die venten dat gaan doen!

Dit schema is voorlopig nog niet voldoende om ook zelf vollenbak aan mijn zaak te kunnen werken, zoals ik mijn volgers aanraad. We zullen de komende weken moeten blijven zoeken naar een systeem dat voor ons alle vier haalbaar is. Wetende dat ik na een jaar als zelfstandige nog altijd geen waterdichte balans werk-leven heb (zal ik dat ooit hebben?), vrees ik dat ik tijdens deze crisis vooral mijn huismoederskills weer ga bijschaven en mijn zaak op de achtergrond zal zetten.

Tja, we zien wel. We doen van go with the flow. Want we kunnen niet anders. Afwachten, niet te veel coronanieuws checken op sociale media, enkel ’s ochtends op de radio de belangrijkste updates meepikken. En voor de rest contact houden met onze vrienden en familie via alle mogelijk kanalen.

Zoals met deze blog. Dus: reageren maar! Hoe doen jullie het in deze bizarre tijden? Hoe houden jullie het mentaal nog vol? Hebben jullie tips om die kinderen niet achter het behang te willen plakken (was op donderdag écht het geval, bij nog iemand?).

P.S.: Wilt ge zien hoe wij het overleven? Check zeker mijn Instagram stories, die kinders van ons zijn soms té grappig. Al zeg ik het zelf.

Published by

Mamafien

Soms een Superwoman, soms hulpeloos. Maar vooral gewoon Delphine.

5 thoughts on “#lockdownlife – Verplicht thuisblijven – hoe wij dat doen

  1. Hier was het vorige week echt zoeken: ongemeen druk op het werk (hoofdberoep), zowel bij mij als het lief waardoor we overdag niet altijd echt heel veel tijd hadden voor Tuur. Structuur kwam er dus ook langs geen kanten aan te pas. Ik zag toen ook al die berichten van klasjes en DYI op social media en kon wel huilen omdat ik daar allemaal niet toe kwam. Deze week probeer ik het wat meer los te laten, meer aan zelfzorg te doen en af en toe foert te zeggen. En dan zien we wel hoe ver we komen. Maar het blijft zoeken …

    1. Ja, ‘t is moeilijk hé. Maar dat foert zeggen en loslaten is echt belangrijk, merk ik. Gewoon al mentaal. Veel succes nog! Het komt allemaal wel goed, op de een of andere manier

  2. Hier is het ook van proberen loslaten, vooral de rommel en het huishouden dan. Want het werk, dat moet gebeuren. En op dat vlak zijn wij wel plichtsbewust. Of J. tijdens telefoontjes voor het werk op mijn werknotities heeft zitten krabbelen? Jep. Of er overal confetti ligt? Het zou kunnen.
    We doen ons best, maar ik weet niet hoe lang ik deze periode zonder mentale rust ga volhouden eigenlijk…
    Succes daar!

    1. Ja, ik merk wel dat Koen het gemakkelijker heeft met dat loslaten. Natuurlijk: werken doet hij in de brouwerij, dus dan is hij ook fysiek niet thuis. Maar als hij thuis is en ik werk, kan hij zich echt 100% focussen op de kinders en het huishouden laten liggen. Ik merk toch dat mijn aandacht verdeeld is. Niet goed natuurlijk. Ma die mentale rust vinden is zo belangrijk hé (al heb ik daarmee niet gezegd dat ik die heb, verre van!). Succes ook daar nog!

  3. Zalig, je eerlijkheid en humor in je tekst!
    Hier 4 kids, ander tempo. Ze zijn ouder waardoor ik mijn werkmomenten duidelijk kan inbouwen en zeggen “nu even niet”.
    Ik geniet vooral van het ander tempo en van thuis zijn. Zalig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.