Ja, wij zijn zonder onze kinderen op reis geweest

Ja, wij hebben onze kinderen 6 dagen niet gezien (FaceTime niet meegerekend). We hebben ze 6 avonden niet in hun bedje kunnen leggen. We hebben ze 6 dagen lang niet kunnen knuffelen en kussen.

Maar ja, wat doe je als je een reisje naar Zweden aangeboden krijgt? En neen, het was niet mijn hyperpopulaire blogstersimago die ons een snoepreisje bezorgde. Het was manlief zijn populaire brouwersimago dat ons een “biercruise” tussen Zweden en Finland opleverde. Helaas geen echt snoepreisje, want het was om te werken. Maar we hebben ook een beetje kunnen genieten. Van een lunchke bij meneer den Belgische ambassadeur in Stockholm (schoon optrekje hebben wij hem trouwens met ons belastingsgeld cadeau gedaan!) ┬áVan het uitzicht op de boot en van een halve dag sightseeing in Stockholm.

Ja, dat is een huisje in het midden van het water
Schoon uitzicht op die boot! ­čśë

Anyway, over dat reisje zelf zou ik ook een heel artikel kunnen schrijven, maar dat doe ik hier nu niet.

Wat ik het meest frappant vond na die week was wat we allemaal gemist hebben! Ok├ę, we hebben onze kindjes gemist, maar wat kan er nu veranderen op 6 dagen?
Heel veel, zo blijkt.

Sep zijn stem leek anders. Maar dat is precies alweer aan het normaliseren (zal aan mij gelegen hebben, want Koen merkte dat niet).
Hij gedraagt zich ook een beetje anders. Veel losser, meer onnozel doen. Wat plezant is, en vooral ook grappig. Dan toont hij zijn zwemzak aan wildvreemden op straat en roept hij dat hij nu snel naar de zwemles gaat. Dat terwijl je hem vroeger amper hoorde toen hij “hallo” zei.
Hij eet nu ook groentjes. Normaal is het een drama als hij spaghettisaus met groentjes krijgt. Vandaag ging ik hem dat weer voorschotelen, maar ik zei al op voorhand dat hij de groentjes die hij niet lustte aan de kant mocht leggen. Maar hij antwoordde direct: “maar neen, mama, ik ga vandaag alle groentjes opeten. Want ik vind die lekker. En die zijn gezond!” En voor ik u al hoor denken, ja, hij heeft alles opgegeten, zonder enige hangende lip of iets!
Hij kent het hele sprookje van Sneeuwwitje uit het hoofd. Dat hij snel dingen oppakt en lang onthoudt, dat wisten we al. Maar tot vorige week wist hij nog niet eens wat een sprookje was! Laat staan dat hij ooit van Sneeuwwitje had gehoord.

En maar uitleggen, onze oudste. En maar kloppen, onze jongste

Het gaat toch hard hoor, voor kinderen in de tweede kleuterklas!

Reunited and it feels so good!

En onze Warre is precies ook met grote stappen vooruitgegaan. Plots zegt hij 3 nieuwe woorden! Het kind dat het tot nu toe vertikte om meer te zeggen dan ja, mama, papa en auto.┬áHij kan zich steeds beter verstaanbaar maken (voor ons toch – een buitenstaander hoort nog altijd gebrabbel). Hij gaat er ook op vooruit in zijn potjestraining.
En hoera, hij doet geen kindjes meer pijn in de cr├Ęche (jep, twee weken geleden kwam hij thuis met de opmerking dat hij een kindje gebeten had. Tof ze, de ouder zijn van “dat kind”).

Conclusie van het hele verhaal: ik laat mijn kinders nooit meer een week achter tot ze groot genoeg zijn om zelf op kamp te vertrekken. Ge ziet dat van hier dat deze moeder nog zo’n stappen mist!

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.