At the moment

Ik kom weer niet veel aan bloggen toe. Zo eens een “uitdaging” à la ouderzonden, dat verplicht mij ertoe weer eens in mijn pen te kruipen. Er staan ook wel een paar concepten klaar die ik (nog) niet gepost heb wegens nog niet helemaal naar mijn goesting. Maar tussendoor nog eens een At the moment-je, om jullie up-to-date te houden van mijn spannende leven!

Lastig, dat tuinieren!

We hebben genoten: van het mooie weer! De kindjes hebben buiten gespeeld. We hebben een mini zwembadje gevuld en zij konden zich uitleven met bootjes en ander speelgoed.

We geven geld uit. Als je veel buiten bent, dan denk je nog eens aan wat je nu weer nodig hebt in je tuin. Zoals nieuwe tuinstoelen, een voet voor de parasol en een loungeset of iets dergelijks om het overdekte hoekje in de tuin om te toveren tot een gezellige buitenliving om er veel vrienden in te ontvangen op warme zomeravonden (we houden je op de hoogte als ie er staat, dan zijn jullie allemaal welkom, de drank zal koel staan!).

trampoline testen bij de Molecule

Ik zie af: bij de kinesist. We zitten nu aan 3 keer per week en verleggen steeds meer grenzen. Zij krijgt mijn arm al bijna tot in het verlengde van mijn schouder (mits wat tandenbijten van mijnentwege). Op eigen krachten krijg ik mijn arm nog niet half zo ver. Nog een beetje oefenen dus. Maar we maken vorderingen!

Ik zie af: met mijn kindjes. Met Warre eigenlijk. Net op het moment dat mijn schouder iets begint te verbeteren, beslissen de windpokken om zich te nestelen in het kleine lijfje van mijn jongste spruit. En ze zijn met veel! Het kind staat vol. Maar écht VOL. Ik dacht dat Sep er erg van had toen hij 6 maand was, maar Warre is echt 1 grote blaas. Hij slaapt niet, dus wij slapen niet. Afgelopen nacht zat ik 3u lang recht in bed met hem op mij. Ik durfde geen millimeter te bewegen, want het minste kon een schreeuwbui in gang zetten. Ook deze voormiddag zat ik de hele tijd met hem op mijn schoot. Hij heeft welgeteld een halfuur in zijn bedje gelegen. We zitten op het hoogtepunt met de ziekte, wat dus betekent dat het enkel maar kan verbeteren vanaf nu.
En mijn schouder? We zitten weer aan het ijs. Wat wil je, als je continu met een peuter van 11kg aan jou hebt hangen.

Zielige windpokkenpeuter op mijn schoot

Ik “fiets” weer. Wie mij volgt op Instagram, zag het al in mijn stories: mijn papa heeft de rollen (incl. fiets) op ons overdekt terras gezet. Daardoor kan ik toch wat fietsen. Met één hand of zonder handen. Af en toe een beetje voorover leunen op mijn rechterarm ook, voor de volle 30 seconden 🙂 Ik ben wel blij dat ik weer buiten kan sporten, hoe ver het ook af ligt van het eigenlijke fietsen in de Vlaamse Ardennen. Maar die Mont Ventoux komt alweer een stapje dichterbij 😉

Ik daag mezelf uit. Nu ja, eigenlijk daagt Maison Slash mij uit, samen met Rikolto. Ik doe mee met de Seizoensgroente-Challenge. Ik probeer eigenlijk altijd een beetje volgens de seizoenen te koken, maar het is soms moeilijk om te weten wat nu een seizoensgroente is en wat niet, want in de supermarkt vind je veel groenten het hele jaar door. Verwarrend natuurlijk… En eerlijk gezegd let ik er niet altijd genoeg op. Daarom dat ik dergelijke initiatieven wel graag steun. Als je ingeschreven bent voor de challenge krijg je dagelijks een receptje van chef Sofie Dumont in je mailbox, om je wat inspiratie te geven (kei-handig enal!). De eerste 3 dagen maakte ik haar suggesties klaar, met veel succes. Gisteren ging ik voor een klassieker hier thuis: hespenrolletjes met prei. Daarbij maakte ik een stoemp met selder, want ik had nog wat over van eerder deze week 🙂 Vanavond eet ik bij mijn ouders en ik weet nog niet wat het wordt. En morgenavond ben ik alleen thuis met de kindjes, wat waarschijnlijk betekent dat ik een pizza in de oven zal steken. Volgende week doen we alleszins verder met de seizoensgroenten: asperges, prei, wortels, spinazie… Ze staan allemaal op het menu!

Dat wil ook zeggen dat ik zelf weer kook! Zo blij dat ik weer in mijn potten kan roeren, groentjes kan snijden. Ik moet daarna wel altijd weer even rusten wegens pijn, maar het lukt al. Ik moet toch een beetje trainen ook hé! En ja, ook met de afwas kan ik alweer helpen (dju toch!). Alleen aan strijken heb ik me nog niet gewaagd, ik krijg mijn arm nog niet hoog genoeg. Ook aan een tafel of bureau werken is nog lastig. Autorijden heb ik al 1 keer gedaan, en het lukt zowaar. Als het op de kleine wegjes blijft. Want naar 5de schakelen is nog net een stap te ver. Misschien over een week of twee. We blijven proberen en vieren elke kleine stap!

Verder gebeurt er in mijn leven niet veel. Mijn huishouden is min of meer in orde. Alhoewel dat met twee kleine kinderen nooit écht kan – of toch niet lang duurt. Ik doe er wel nog altijd wat langer over dan normaal, maar hej, ik doe het toch! Ik kom niet veel buiten, tenzij met mijn mama of met Koen. Want zelf met de auto ergens naartoe gaan is nog net iets te hoog gegrepen.
Ik lees een beetje blogs. Ik ga op controle bij de dokter en zie hem teleurgesteld kijken over mijn vorderingen. Ik zorg voor een ziek kindje. Ik kijk er wel naar uit om weer aan het werk te gaan en gevulde dagen te hebben. En om weer op niemand te moeten rekenen om boodschappen te kunnen doen!

 

 

 

A bitch named Karma

Nog geen twee weken geleden was ik hier op deze blog nog aan het “opscheppen” over mijn perfecte leventje en mijn perfecte kindje. Lady Karma heeft het gehoord…

Afgelopen donderdagochtend kreeg ik dit telefoontje van de crèche: “mevrouw, uw zoontje heeft precies toch een aantal windpok-blaasjes”. “Je hoeft hem nu niet meteen op te halen, maar weet wel dat je voor de komende 7 dagen wel opvang zal moeten zoeken, want hij mag niet naar de crèche komen met windpokken.” Als het je eerste kind is, dat voor het eerst in zijn nog jonge leventje ziek is, dan ga je hem natuurlijk meteen ophalen! En meteen naar de dokter. Twee blaasjes op zijn tere lijfje. Verdict van de dokter: “hij zal waarschijnlijk nog veel immuunstoffen hebben van de mama, waardoor hij er nu niet veel last van zal hebben. Het kan dan wel zijn dat hij het later nog een keer zal krijgen, maar dan erger.” Oh joy! “Let wel op, doordat hij nog zo jong is, zijn complicaties wel mogelijk, zoals longontsteking en…” (mijn hoofd blokkeerde na het horen van het woord complicaties, de rest heb ik dus amper gehoord – alleen nog dat ik meteen naar de dokter moet als BabySep niet meer wil eten).

Het zag er allemaal goed uit: BabySep sliep zoals gewoonlijk, was niet lastig en had hier en daar een bultje.

Dat duurde 1 dag. Een samenvatting van de afgelopen 48 uren:

Bultjes. Veel bultjes. Heel veel bultjes. Extreem veel bultjes. Niet aanstippen met een een wattenstaafje met eosine, maar insmeren met een verfborstel vol eosine (bij wijze van spreken hé! Ik ben dan geen Supermama, maar ik wil me ook de toorn van de kinderbescherming niet op de hals halen).

Koorts. Hoge koorts. Perdolan geven. Koorts daalt niet. Nog Perdolan.

Huilen. Nog huilen. We krijgen een klein idee van wat ouders met een huilbaby te verduren hebben. Komende van een baby die enkel een beetje lawaai maakte als hij honger had of geïrriteerd was door een speeltje dat niet meewerkte, is dit toch extreem.

Niet slapen. Totaal aantal uren geslapen in de afgelopen 24u: 8. In stukjes. Lichtpunt was een dutje van 2u tussen 5u en 7u deze ochtend tussen mama en papa. Voor de rest max. een halfuurtje slaap telkens bruusk afgebroken door een geschreeuw dat door merg en been gaat. Het ventje ziet af!

Hangerige baby. In de relax zetten is geen optie. In zijn park leggen is geen optie. Toch niet langer dan 1 minuut. Veel huishoudelijk werk wordt hier niet gedaan vandaag. Gelukkig is de wederhelft er nog, zodat ik toch kan koken zonder een kind op de arm. Deze blog schrijf ik trouwens met BabySep in de draagzak op mijn buik, eindelijk weer in slaap gevallen. Het ventje is doodmoe!

Eten is lastig: enkel flesjes melk of opgewarmd water. Groentepapje en fruitpapje belandden na een halfuur proberen in de vuilnisbak.

Echt wel genieten van het meteorologisch mooie weekend. We mogen niet buiten met de baby: zon is uit den boze én het is gewoon te warm voor het arme ventje dat zo al genoeg zweet door de koorts.

Ik denk dat die immuunstoffen toch niet meer in zijn lijfje zitten. Hij heeft er nu genoeg last van (meer last van de windpokken kan je volgens mij niet hebben), een tweede keer zal wel niet meer voorkomen, zeker?!

Ah, we moeten erdoor. En laten we hopen dat het ergste na dit weekend voorbij is. Dan mag onze man op doktersbevel 2 weken thuis bijkomen en rustig genezen. (Thank God voor een opa op pensioen en oma’s die deeltijds werken!)