PLOG – Our Wedding Day

Jahaa, het is er eindelijk van gekomen! Twee maanden na datum is het zover. Ik heb jullie zo lang in suspens gehouden, maar nu zijn ze er! Een blik op onze grote dag. Uit de meer dan 700 foto’s (!) heb ik een selectie gemaakt die ik nu met jullie deel.

De foto’s zijn het werk van de lovely Kasia Stepkowska. Op haar website Tellowello.com vind je vooral prachtige, innemende (kinder-)portretten. Niet altijd de standaard foto’s, maar o zo mooi! Vele hartjes voor Kasia, de nieuwe dikke vriend van Sep ūüôā

Enjoy!

Getting ready

So they meet again

The ceremony

Let’s dance

The decorations

Having fun

 

Credits: mijn jurk komt van Prima Donna in Deerlijk, Koens kostuum is van Café Costume in Gent. Mijn boeket, haarstukje en Koen zijn corsage komen van Artistic in Oudenaarde. Mijn kapsel is het werk van goede kennis en vaste kapster Leen van Si Jolie in Wortegem.

Trouwperikelen V: 6 lessen die ik leerde uit mijn trouwvoorbereidingen

Het is alweer even geleden dat hier nog iets verscheen op deze blog. Mijn excuses daarvoor, maar ik had het even heel erg druk. Met verjaren en trouwen, bijvoorbeeld. O ja, en op huwelijksreis gaan ūüôā Wie mij volgt op Instagram, heeft dat waarschijnlijk opgemerkt. En ja, die foto’s dienden wel degelijk om jullie jaloers te maken met mijn perfecte en rooskleurige leventje. Want zo voelde het wel eventjes.
Zeker na de hectische weken die we daarvoor hadden… Want laat me je nou eens iets vertellen, zo een huwelijk plannen, daar kruipt werk in, jong! Niet verwacht h√©! Zeker als je nog eens “speciaal” wil doen, zoals wij… Een aanslag op je vrije tijd, slaap en gezinsleven. Ik trok zelf meerdere lessen uit de maanden die naar de leukste dag uit mijn leven leidden en ik deel er hier zes met jullie.

  1. Ik begrijp nu waarom mensen √©√©rst trouwen en d√†n pas kinderen krijgen. Afgezien van de traditionele katholieke visie daarop, natuurlijk. De combinatie (zeker met een pasgeboren baby) is hels! We hebben hen vaak aan babysits moeten overlaten als we weer eens een afspraak hadden met traiteur, … Ik miste hen eigenlijk al nog voor we hen 5 dagen “achterlieten” toen we op huwelijksreis vertrokken. Gelukkig komen we nu terug in een normale structuur terecht en hebben we weer meer tijd voor onze boys.
  2. Zelf doen is zeker niet gelijk aan goedkoper.¬†Je zou het denken h√©. We doen het zelf in onze (of andermans) tuin, dan sparen we alvast die zaal uit. Haha, think again! Kleine vergelijking: zaal, vaak met personeel en catering inclusief, wordt vervangen door traiteur (met personeel, servies, …), meubilair, eventueel tent, plankenvloer, verbruik elektriciteit en water, toiletten huren … O ja, meer werk is het ook! Maar dat had je waarschijnlijk wel al door. Er is wel √©√©n grote reden om het op die manier te doen: het is dan wel volledig naar je eigen goesting. Echt √©lk detail kozen we zelf. Van de bloemen tot het bestek over hoe de tafels stonden tot hoeveel lampionnen we precies zouden ophangen en waar.
  3. Je gaat sowieso over je budget. Hoe ver je erover gaat, bepaal je zelf.¬†Met een traditionele trouwzaal is het gemakkelijker om een budget vast te leggen. Zij geven je vooraf een bedrag voor zaal (eventueel incl. aankleding) + eten. Wij hadden een bedrag in ons hoofd, deelden dit mee aan de traiteur en die bleef netjes binnen dat budget. We hadden ons echter compleet misrekend wat betreft alle extra’s die erbij komen. Want er komen er veel bij. Uiteindelijk beslisten we dat we onze droom moesten waarmaken, nu we toch over het budget zouden gaan. Niet inboeten op wat je wil, maar wel op welke manier je het verkrijgt. Waarom kant kopen aan 4 euro per meter in de Veritas als je het aan 50 cent per 5 meter krijgt in de Action? (trouwens, Action, d√© place to be voor al uw feesten!) Je gasten zien echt het verschil niet en alle beetjes die jij spaart, zijn goed.
    Werk je samen met een traiteur of wedding planner? Kijk dan ook zelf eens rond voor bepaalde extra’s waarvoor zij zelf geen vaste leverancier hebben. En let op transportkosten! Zoek het niet in Antwerpen als jouw feestlocatie in Kortrijk ligt…
  4. Laat je helpen door professionals, maar behoud je eigen stijl .
    Voor de ceremonie vroegen we Nele van Mint & Memories¬†om haar expertise ter zake. Zij stelde een zeer mooie ceremonie op. Toch vroegen we een goede vriend om “voorganger” te zijn en niet Nele zelf. Niet omdat we haar daar niet in vertrouwden, w√©l omdat we vonden dat die vriend het net dat tikkeltje persoonlijker kon maken. De samenwerking tussen hen verliep kennelijk zeer vlot, want de ceremonie was er √©√©ntje voor in de romantische wegdroomfilms.
  5. Vooraf controlefreak zijn helpt om te ontspannen op de dag zelf. We kennen mij allemaal ondertussen. Ik heb het graag op mijn manier en zeker als ik een evenement organiseer, durf ik al eens in overdrive te gaan. Ook nu wilde ik vooraf dat alles piekfijn in orde was en tot in de puntjes geregeld. Ik kwam waarschijnlijk over als onzeker met al mijn vragen. Of als neurootje met mijn 2 versies van het draaiboek (eentje erg gedetailleerd voor alle “leveranciers” op de bruiloft en eentje minder gedetailleerd voor de “suite”).
    Ik ben blij dat we Kelly en Andy van Favola Weddings tegenkwamen, want al heel snel in het planningsproces merkte ik dat dit mensen zijn met kennis van zaken op wie ik 100% kon rekenen. We waren ook in de week voor die belangrijke zaterdag élke dag aanwezig op de feestlocatie, zodat we elk klein detail zelf mee bepaalden en er op tijd bij waren als er iets niet volgens plan ging (want ja, een mini-crisis hier en daar hoort er nu eenmaal bij).
    Doordat √©lk detail op voorhand vastlag en ik alles met mijn eigen kritische blik gezien en goedgekeurd had tegen de vrijdag, had ik er geen probleem mee om de zaterdag te ontspannen vanaf het moment dat Sep zei “mama, ik ben wakker” tot het moment dat ik mijn licht benevelde hoofd op het zachte kussen in de B&B legde.
  6. Hoe hard je het ook zou verwachten als je stresskonijn Delphine kent, ik ben op geen enkel moment een bridezilla geweest. Oké, ik liep wat nerveus rond en ik begon op donderdag te stressen dat er niets in orde zou zijn. Maar ik heb geen bloemstukken aan flarden getrokken of borden aan diggelen gegooid. Ik heb ook geen tirades afgestoken tegen mensen die het misschien wel een beetje verdienden. Mensen werken immers veel liever voor jou als je hen met respect en dankbaarheid behandelt en het niet uithangt. Je kan ook op je strepen staan zonder iemand alle mogelijk verwijten naar het hoofd te slingeren. En je zal er nog meer respect voor terugkrijgen ook. En eerlijk gezegd. Ik geraak al opgefokt bij het idee alleen al. Ik kan me niet inbeelden dat je ontspannen op je bruiloft toekomt als je tot enkele uren daarvoor als een razende overal doorging. Dus, keep calm and be a happy bride!

And I did! Het klopt wat ze zeggen: de dag is zo voorbij! En ik heb genoten van elke minuut!

Maar ik genoot ook enorm van de voorbereidingen. Geen slaande ruzies met mijn man, maar eerder een sterk team dat bij elke stap een gezamenlijke droom werkelijkheid zag worden. Eventplanning, mensen ontvangen in een prachtige setting en hen een mooi moment laten beleven, het is echt een kleine passie van me. Carrièreswitch?

Het resultaat van alle planning zie je binnenkort ook op deze blog. Stay tuned! 

Trouwperikelen IV – Our way or the highway

Je kent ze wel, de “standaard” trouwfeesten. Zoals de traditie het wil: om 11u naar het gemeentehuis, om 15u de kerk, om 17u eerste receptie en om 19u tweede receptie, gevolgd door het avondfeest. Zeer goed als je houdt van die traditie. Ik wil je dat zeker niet afnemen! Ik hoop van ganser harte dat je van jouw dag geniet/genoten hebt en nog lang kan nagenieten.

Die traditie is echter niets voor ons.

Ten eerste kunnen we het voor onszelf niet verantwoorden om voor de kerk trouwen als we daar verder nooit een voet binnen zetten (behalve voor een begrafenis of een ander zijn trouwfeest) en ook onze kinderen niet gedoopt zijn.
Ten tweede vind ik het raar om een receptie te houden waarbij je de helft van de aanwezigen amper of zelfs niet kent. I know, “ouders nodigen uit” en zo. Als je ouders een (groot) deel van de dag bekostigen, dan begrijp ik het als zij ook hun zegje willen. Bij ons is dat niet zo. Onze moeders worden er zelfs nerveus van, zo weinig weten ze over d√© dag… De essentie. Dat weten ze.

Wat is dan wél ons ding? 

  1. We zijn ondertussen al getrouwd op het gemeentehuis. Het trouwboekje hebben we binnen. Een formaliteit. Ook in onze ogen. Dat moeten we dan al niet meer doen op de “grote dag”. Het was een leuke namiddag/avond met onze ouders en onze zussen. Een klein gezellig etentje. Maar niet de dag die we jaarlijks zullen vieren (of toch niet zo uitgebreid als 19/8 – komaan, om te vieren is elke reden goed genoeg ;)).
  2. We willen w√©l een “ceremonie”. Een moment waarop wij volledig in de spotlights staan. We zijn allebei nogal verlegen, bescheiden. We gaan onszelf niet snel op de voorgrond plaatsen. Behalve op onze dag. Dan mogen al onze vriendjes en vriendinnetjes samenwerken om voor ons iets in elkaar te steken en om ons de hemel in te prijzen. Want wij twee vinden dat wij een fantastisch koppel zijn, maar het is leuk om dat ook van een ander te horen. Toch?
    Voor die ceremonie laten we ons trouwens compleet verrassen. Ja, ik word gek van de suspense en van het feit dat ik daar absoluut geen controle over heb. Maar we hebben alle vertrouwen in Nele van Mint & Memories, onze ceremoniemeester voor de dag. Je kent haar misschien beter als de MamaExpert. Nu ja, we kunnen niet anders dan haar alle vertrouwen te geven. Gelukkig maakt ze het ons iets gemakkelijker door af en toe een update te sturen en zeer snel te reageren op al onze vragen. Haar (zeer) uitgebreide vragenlijst gaf ons ook het gevoel dat we toch iéts zelf konden bepalen.
  3. We nodigen alleen mensen uit die we √©cht op ons trouwfeest willen. Aangezien we alles zelf betalen, vinden onze ouders het ook maar normaal dat wij de gasten kiezen. Geen verre nonkels of buren van collega’s die ooit nog met mijn papa gefietst hebben. Alleen onze dichte families en goede vrienden. Dat maakt dat we het kunnen houden op “amper” 120 genodigden (tja, met de families alleen komen we al aan 80 man – gekweekt gelijk de konijnen, aan beide kanten…). Dat is toch al een pak minder dan de 400 man die we afgelopen weekend zagen¬†(I kid you not! recepties + avondfeest). Wie bij ons uitgenodigd is, maakt ook de hele namiddag mee: ceremonie + receptie + diner + dansfeest. Geen opsplitsingen en gasten die maar om 22u toekomen voor dessert en dansfeest. Wel een hele namiddag/avond/nacht om met iedere aanwezige gesproken te hebben √©n nog een beetje tijd te hebben voor elkaar. Hopen we. We will see ūüėČ
  4. We kiezen niet voor de alledaagse trouwzaal. Wie deze reeks wat volgde, weet dat wij een specifieke locatie voor ogen hadden en die ook gevonden hebben. Geen trouwzaal waar je de zoveelste in de rij bent en te kiezen hebt tussen 3 menu’s, te nemen of te laten. Bijkomend bij zo een “speciale” locatie is wel dat je alles zelf nog moet regelen. Maar dan ook echt ALLES. Denk aan tafels en stoelen, decoratie, bestek, wc’s, verlichting, eten, drank, … Veel mensen zullen nu even slikken en het koud zweet krijgen. Wij hebben dat ook even gehad. Maar dan bedachten we dat we alles MOGEN kiezen. Willen wij geen 4 uur aan tafel zitten om dan met een overvolle maag en half in slaap de dansvloer op gesleurd te worden? Awel, dan doen we dat niet zo. Niemand die ons iets oplegt. De zaligheid! Wij bepalen alles zelf. De max, toch?
  5. We zochten een traiteur die ook wat afweet van aankleding van een huwelijk. Op de trouwbeurs in Gent kwamen we in contact met Kelly en Andy van Favola Weddings. Gespecialiseerd in buitenlandse huwelijksfeesten, maar superenthousiast toen we hen ons idee voorstelden. Hij is begenadigd chefkok, zij komt uit de reissector en neemt het organisatorische gedeelte en de aankleding op zich. Samen kozen we de gerechten, de dranken en de decoratie. Wij beslissen over elk klein detail, zij regelen het voor ons (en begeleiden ons waar nodig). Een droom. Gelukkig zijn wij ook geen moeilijke mensen en hield ik de bridezilla in mij nog mooi in toom, waardoor het voor hen ook gemakkelijk is om enthousiast te blijven ūüėČ
  6. De muziek is voor ons even belangrijk als de maaltijden die op tafel zullen komen. Uiteraard kan je alleen maar hopen dat het op de dag even goed is als je in gedachten had, maar je kan toch al √©√©n en ander voorzien. Mijn bruidegom maakte het tot zijn persoonlijke missie om de geschikte dj te vinden voor ons huwelijk. Na een agenda-probleem met onze eerste keuze, kwamen we terecht bij DJ Rigoletti, oftewel de in Gent gevestigde Bob Rigo. Bij de eerste ontmoeting was er alvast een muzikale klik, wat ons veel hoop geeft voor ons feest zelf. Wij gaven enkele nummers op en hij kwam direct aandraven met een lijstje met “oh ja, dat we daar niet aan dachten”-nummers. Uiteraard zou ik mezelf niet zijn als ik ook de playlist van de dj zoveel mogelijk zou willen controleren. Zijn vragenlijst van “welke nummers wil je zeker horen en welke niet” werd dan ook uitgebreid met een aparte lijst voor tijdens de receptie en het eten en eentje voor tijdens het dansfeest. Met in kleur aangeduid welke nummers een absolute must zijn en welke optioneel (maar waarvan het toch wel leuk zou zijn als die zouden gedraaid worden). Ik heb er alle vertrouwen in dat hij de lijst goed zal benutten – en uitbreiden – en dat we er over een maand ons gat verdomd goed af zullen dansen ūüôā

Hoe het uiteindelijk zal uitdraaien, zien we over exact 31 dagen. De spanning begint te stijgen, maar het is goede spanning. We kijken ernaar uit. We hebben het gevoel dat alles vaststaat, maar dat er wel nog veel te doen is. We zijn vooral benieuwd hoe alle idee√ęn die we op papier hebben zullen vertaald worden naar de realiteit. Ik ben alvast blij dat ik de week voor het feest vrijaf heb!

Uitgebreid verslag van de leukste dag van ons leven volgt achteraf. (Tenzij het een complete fiasco was, dan ga ik ergens in een hoekje wegkruipen en wenen)

Trouwperikelen III: finding the gown

Het moment waar elke vrouw naar uitkijkt van het moment dat ze die verlovingsring voor het eerst ziet: shoppen! Een trouwjurk kopen is toch iets speciaals. Je kan het niet bepaald vergelijken met een middagje kuieren op de Meir.

Voor je zoektocht naar de perfecte bruidsjurk ben je maar best goed voorbereid, naar het schijnt. Mijn voorbereiding bestond uit het bekijken van zowat elke aflevering van Say Yes To The Dress¬†(dank u zwangerschapsverlof!). Daarnaast had¬†ik ook een Pinterest bord vol met droomjurken verzameld. Ik hoopte ook heel hard¬†dat de stijl die ik wou ook zou passen op mijn lijf. Anders zat ik met een probleem…

Op die manier had ik dus al iets of wat bepaald welke stijl ik wel en vooral zeker niet wilde. Dat maakte het voor de styliste bij Prima Donna in Deerlijk al gemakkelijker om een selectie te maken.
Ik ging met de dame door de rekken van de stijl die ik aangegeven had en was nog overweldigd door de hoeveelheid jurken die daarbij pasten.

Tijd om te passen! Geen gigantische entourage van vriendinnen en nichten en tantes en schoonfamilie. Enkel mijn zeer eerlijke zus en mama. Meer meningen had ik niet nodig. Zij gingen zitten met een glaasje water/wijn in de hand. Nog geen champagne, zoals je op tv wel ziet. Ik kreeg een paar zéér modieuze bruidsschoenen en mocht in mijn ondergoed in een hokje wachten op de eerste jurken.

Het eerste exemplaar zag er op de kapstok erg mooi uit. Aan mijn lijf voelde ze vooral veel zwaarder dan gedacht. Als mijn elegante zelve kwam ik met de rok opgetrokken tot onder mijn oksels uit het hokje gestrompeld en ging ik op het blok staan. Toen ik mezelf voor het eerst in een trouwjurk in de spiegel zag, verkeerde ik toch even in een kleine shock. Het was gewoon écht raar om mezelf in zoiets te zien. Oké, de jurk stond me ook helemaal niet en ik focuste enkel op mijn post-pregnancy buikje (ik was pas 4 weken daarvoor bevallen, dus plat was mijn buik nog niet). Tijd voor de volgende. Bij elke jurk die volgde, kon ik steeds beter duiden wat ik wel en niet mooi vond. Uiteindelijk heb ik een stuk of zes jurken gepast. De ene al beter dan de andere.

Hét moment waar ze het op tv telkens over hebben, heb ik niet gehad. Geen tranen met tuiten toen ik voor het eerst naar buiten kwam in mijn jurk. (Heeft iemand van jullie dat trouwens wél gehad?!) Misschien ben ik niet zo emotioneel ingesteld als het over kleren gaat. Ik had gewoon op een gegeven moment een jurk aan die gemakkelijk zat, die mooi was en die ik niet direct meer wilde uittrekken.

Ik wist ook wel dat ik niet moest verwachten dat de jurk meteen perfect zou zijn. De pasvorm moet sowieso nog naar mijn lijf gezet worden, dat had ik wel gedacht. Maar dat ik ook andere kleine aanpassingen kon vragen, d√†t wist ik niet. Wil je wat meer of minder kant? Een beetje meer of minder bling? Een langere of kortere sleep? Gewoon vragen en meestal is het geen probleem voor de dames van het naaiatelier. Zo krijg je met enkele kleine veranderingetjes een unieke jurk die h√©lemaal op jouw lijf en stijl geschreven is. Op maat gemaakt eigenlijk ūüėČ

’t is beslist! (Ge had toch niet gepeinsd dat ik hier een foto van de jurk zou zetten, zeker ;))¬†

 

Pas als je beslist hebt, wordt de champagne bovengehaald. Dan kan je nog even vieren, kan je uitgebreid foto’s maken van je nieuwe jurk en al dromen over de grote dag.

Nu is het uitkijken naar de eerste pasbeurt. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal passen, en of ik de jurk dan nog altijd even mooi zal vinden! Stel je voor dat ik toch nog iets anders wil!! Gedaan met Pinterest en Say Yes To The Dress nu (allez, toch wat minder ;))! Geen extra inspiratie meer opdoen en nieuwe jurken bekijken. Gewoon vertrouwen op het gevoel dat ik in het pashokje had net voor ik dat glaasje champagne kreeg aangereikt.

At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen.¬†Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug,¬†hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee ūüôā

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap¬†veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, √†ls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270
Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen!¬†

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het di√ęten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal¬†duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling¬†achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. W√©l champagne ūüôā

img_6288

Ik laat los.¬†De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg.¬†Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279
Lekkere soep van de kraamverzorgende ūüôā

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan √©√©n pasgeboren √©n met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw¬†6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij N√ľetnigenough¬†en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261
Kitsch in het toilet bij N√ľetnigenough. Gotta love this!¬†

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt¬†alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

Trouwperikelen II – De locatie

Ok√©, wat betreft de wedding planner, zijn we er zo goed als uit geraakt, denk ik. Ik had gemaild naar¬†MamaExpert/wedding planner Nele. Gewoon, om eens te luisteren wat zo iemand voor ons zou kunnen betekenen. Het lief zijn reactie na ons verkennend Skype-gesprek: “ge ziet dat die madam weet waarover ze praat.”

Ik weet niet of alle Vlaamse wedding planners op dezelfde manier werken, maar Nele voldoet alvast niet aan het plaatje van de allesoverheersende en allesbeslissende organisator uit de gemiddelde Amerikaanse romcom. Neen, zij laat het aan ons over om te beslissen waarvoor we haar hulp inschakelen. Ze heeft verschillende pakketten gaande van enkel ceremoniemeester tot een volledig uitgewerkte huwelijksdag. Wij zouden waarschijnlijk voor een tussenoptie gaan. We moeten de details wel nog vastleggen. Meer daarover later dus.

Voor je kan beginnen met het draaiboek (het eerste woord uit Nele’s vakjargon dat we geleerd hebben), moet je 3 zaken vastleggen.

  • Datum
  • Locatie
  • Gastenlijst

Onze gastenlijst was tamelijk snel gemaakt: we hadden nog een lijst van toen we anderhalf jaar geleden een babyborrel hielden. We moesten alleen even van ons hart een steen maken bij het schrappen van ongeveer een derde van die lijst. We willen ons trouwfeest immers bewust klein houden en nodigen enkel dichte familie en vrienden uit. Nog enkele kleine twijfelgevalletjes, maar we kunnen al een ongeveer aantal zeggen.

IMG_1817
D√© droom komt al ietsje dichterbij…¬†

Als tweede was er de locatie.
Daar had ik zoveel schrik voor. Ik had een ideaalbeeld, maar ik was bang dat ik dat na weken van zoeken en teleurstellingen zou moeten laten varen voor een meer mainstream optie.
Gelukkig heeft mijn lief wel wat connecties hier en daar. Wij dus op een gewone dinsdagavond naar zo een connectie. Ergens in de Westhoek, begot¬†(alvast sorry aan zowat 80% van de genodigden voor de afstand…).
Ik had niet veel goede hoop dat het van de eerste keer raak zou zijn. Welke gewone particulier stelt een deel van zijn domein ter beschikking voor een huwelijksfeest?! En welke gewone particulier heeft √ľberhaupt een domein dat hiervoor kan dienen?! En een domein waar ik graag “ja” zou willen zeggen?!
Wel, hij dus…
Wij vroegen. Hij zei ja. Heel enthousiast zelfs!
Zijn vrouw zei ook ja (héél belangrijk)!
Zijn zoon vond het ook goed. Die had zelfs hetzelfde idee opgevat voor mocht hij ooit beslissen te trouwen. Wij mogen proefkonijnen spelen ūüėČ
Location hunt zit er dus op.
Optie √©√©n was meteen de goede.¬†Waarschijnlijk voor het eerst in de huwelijksplanninggeschiedenis? Voorteken? Goed/slecht? (Nu niet gaan twijfelen, Delphine! Je zal dat nog genoeg doen de komende maanden…)

Nu de exacte datum vastleggen. We hebben al een ongeveer periode besproken met meneer Westhoek, nu nog de agenda’s van onze ouders en zussen erbij halen (ajaj, vooral voor die laatste…).

Zot zeg, zo wordt het met elke stap een beetje √©chter, die bruiloft van ons…