Op reis met een peuter en een kleuter

What were we thinking? Een autorit van een dikke 800 km met een kleuter van 3 en een peuter van 1,5! Dé reden waarom we de aankoop van een tablet niet meer wilden uitstellen. Kindvriendelijke apps geïnstalleerd, voor als ze zich niet meer kunnen bezighouden met vrachtwagens spotten. Een koffer volgestouwd met speelgoed, loopfietsjes en opblaasflamingo’s. En een beetje kleren, dat ook nog. Continue reading “Op reis met een peuter en een kleuter”

At the moment

De afgelopen weken zat mijn kop vooral vol met snot (pollen, woohoow!) en met een heleboel mama-dingen. Je weet wel, die duizenden dingen die je moet regelen, alles waar je moet aan denken en dan niet vergeten dat je zelf ook nog een leven hebt. Vooral vorige week viel alles samen en zagen Koen en ik elkaar alleen maar bij het overdragen van de “wacht” over de kinderen. Ik ging op zondag nog een overzichtje schrijven van de afgelopen week. En kijk, het is nu woensdag donderdag en ik kom eindelijk aan schrijven publiceren toe.
Wat ik dan allemaal wél uitgespookt heb vorige week, dat lees je hieronder. 
Continue reading “At the moment”

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?

 

Beelden van een goed gevulde herfstvakantie

De herfstvakantie zit er alweer op. Ik had vooraf al stress over hoe ik die week met de kinderen thuis zou vullen. Dat bleek achteraf gezien niet echt een probleem. Kijk maar eens mee…

Maandag 30/10

Ik had ook een dagje verlof genomen, maar niet om bij de kindjes te zijn. Foei, slechte mama. Alhoewel. Ik heb genoten van een gezellige namiddag Kortijk met één van mijn beste vriendinnen. Ik kon ontspannen, lachen, babbelen en shoppen. Dat maakte van mij toch een zeer happy mama. En een happy mama is een happy baby.

Voor onze lunch gingen we naar Café Tartine, waar we konden opwarmen bij een heerlijke kom broccolisoep gevolgd door een hartige Tartine met tomaat en mozzarella (en serranoham).

Ik had op Instagram al zoveel gezien over Boekenhuis Theoria, dat dit pand bovenaan mijn bucket list voor de dag stond. Zeker toen ik las dat het “huisbier” daar er ééntje is uit het assortiment van mijn wederhelft, kon ik niet anders dan daar eens binnen te gaan. Ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Ik had de foto’s gezien. Maar toch, de sfeer als je daar binnen komt. Omringd door de vele boeken in het prachtige kader. De vriendelijke uitbaters. Jep, dit was zeker niet mijn laatste bezoekje.

Dinsdag 31/10

Op dinsdag gingen de kindjes een dagje bij de oma. Maar na mijn werk gingen we samen naar de kapster. Het was hoog tijd, zeker bij Warre. Het kind zag begot niet meer waar hij kroop sloop.
No big deal jong, die eerste kappersbeurt. Beetje rondkijken, wat met mama haar sleutels spelen. En vooral genieten van de aandacht.

Voor Sep was het allang niet meer de eerste keer. Hij en kapster Leen zijn intussen dikke vriendjes. Dat zie je op de foto. En dat hij daarna “een mooie jongen” is, vindt hij nog het tofste van al! Al vindt mama hem altijd een mooie jongen, maar ik ben dan ook niet objectief hé.

Woensdag 01/11

Op Allerheiligen gaan de meeste mensen naar het kerkhof. Hun doden herdenken. Wij wilden die drukte ontvluchten en kozen voor een uitstap met de kinders. Voor een keer dat manlief besliste om op een feestdag toch niet te gaan werken. Sep mocht kiezen: de Spiekpietjes of Dino World. Het werd het tweede. Wij dus een namiddagje naar Brussel.
Of Sep niet bang was van die grote beesten die zoveel lawaai maakten?
Maar nee toch!! Graaaaaaauw!!! Dat werd trouwens zijn begroeting tegen iedereen die hij de rest van de week zag. En ja, hij heeft een kleine dino mee naar huis. Tja…

Het was zo mooi weer toen we buitenkwamen uit de Expo. En we waren nu toch in Brussel. Voor het eerst in mijn 30 levensjaren als Belg, zag ik het Atomium van dichtbij. We zijn er niet in geweest, teveel toeristen. We genoten wel van een wandeling in het herfstige Parc de Laeken. Een frisse neus halen voor we weer naar huis reden.

Vrijdag 03/11

Na een dagje werken voor mezelf en een dagje rust bij de oma voor de jongens, gingen we er op vrijdag weer op uit. Met mama, meter en oma naar Gent. In de Tuin van Kina was het eerst van “wow, cool!” en al bij de spinnen, daarna een iets minder spectaculaire reis langs de honingbij om dan wat langer halt te houden bij de lieveheersbeestjes. Puzzelen, klauteren en boekjes lezen tussen de kleine en grote lieveheersbeestjes. Het was er zelfs een waar paradijs voor Warre!
Na de beestjes was het tijd voor de planten: de paddenstoelen! Paddenstoelen tekenen, in echte Plop-huisjes pannenkoeken bakken of met meter gezellig in een grot naar dansende paddenstoelen kijken. Een fantastische voormiddag voor ons allemaal!

Zaterdag 04/11

Na al die activiteiten op kindermaat, was het eens tijd voor mama en papa om een avondje te genieten van elkaar. Ik trok een fancy kanten jurk aan en deed de oorringen van op onze trouw in. En ik deed nog eens hoge hakken aan, stel u voor!
We trokken naar Kortrijk voor een gezellig diner bij Oud Walle, een klant van de brouwerij. Geen alledaagse brasserie, dus overdressed was ik alleszins niet. Ik wil zeker niet pretenderen dat ik wekelijks dergelijke etablissementen bezoek, maar op ons ongemak voelden we ons zeker niet. De sfeer was ongedwongen. Je voelde dat het een familiezaak is, met zoonlief en mama in de zaal. Geen stijf gedoe, maar “kom maar binnen en zet u, wij zorgen wel dat uw smaakpapillen vanavond aan hun trekken komen.”

Dat laatste kon trouwens niet echt gezegd worden van de cocktailbar La Bodeguita del Medio, waar we achteraf nog een slaapmutsje wilden drinken. Een drukte van jewelste, met een gemiddelde leeftijd die zelfs wij al enige tijd gepasseerd zijn. Nog nooit dronk ik een Cosmopolitan uit een rode wijnglas, met suiker op de rand, de ijsblokken er nog in en een stuk meloen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog niet genoeg Cosmo’s geproefd heb… 😉 Het interieur bood dan weer wel het één en ander. Je waande je inderdaad ergens in een populaire bar op Cuba. De tropische temperaturen moest je er wel bij denken.

Zondag 05/11

De laatste dag van de vakantie was familiedag. Daarmee bedoel ik niet zo een rustige dag met ons viertjes thuis in de zetel. Neen, ik bedoel zo’n dag waarop je van de ene gevulde tafel naar de andere rijdt. Met een tussenstop op het kerkhof om nog eens een babbeltje te slaan met mijn opa. Bijna 18 jaar is het al geleden dat hij ons verliet, en nog krijg ik een krop in mijn keel als ik aan hem denk. Dat maakt dat ik soms toch nog intenser geniet van de zoveelste familiebijeenkomst bij ons oma. Ook al eten we ons daar bijna elke keer een indigestie. Het moet ook maar zo goed niet zijn, hé! 🙂

En hoe was jullie vakantie? Kunnen genieten met de kindjes? Of zonder kindjes? Of een hele week gewerkt? Ik lees het graag in de commentaren hieronder of op jullie blogs!

“Babymoon” in Brugge

Het is cool en hip om voor de komst van een baby nog eens met z’n tweeën weg te gaan. Echt genieten van de laatste vrije, rustige momenten samen met je geliefde. Voor dat hulpbehoevende bundeltje je leven overhoop haalt. Ze hebben er zelfs een hippe naam voor: babymoon.

Wij doen het vooral omdat het alweer veel te lang geleden is dat we nog eens tijd maakten voor elkaar. De romantiek heeft de laatste tijd wel vaker plaats moeten maken voor werken in huis. Of een peuter. Of zwangerschapskwaaltjes. Of de job, of …. We gingen elke maand date night houden, zeiden we voor Sep kwam. Dat leek ons meer dan haalbaar… Ik denk niet dat we in die twee jaar aan 10 date nights gekomen zijn.

Tijd maken voor elkaar. Het was dus meer dan long overdue!

Brugge was één van de steden in ons land die we nog niet bezochten samen én het leek ons de ideale locatie voor een romantisch uitje. Het lief kon het voor één keer over zijn hart krijgen om op zaterdag niet te gaan werken, dus we konden genieten van een héle dag Brugge 🙂 Nu ja, het werd vooral: thuis een beetje uitslapen op zaterdagochtend, rustig valiesje pakken en richting Brugge.

img_5546

Tegen dat we daar aangekomen (én geparkeerd) waren, was het lunchtijd. Daarna rustig wat flaneren door de pittoreske straatjes van deze charmante stad en schuilen voor de regen en ijskoude wind.

img_5545

img_5553
The Kissing Bridge, hoorden we een gids deze brug noemen. Omdat veel koppeltjes hier even stoppen voor een romantisch momentje. Persoonlijk doe ik dat toch liever op een plaatsje waar je niet continu omver gelopen wordt door toeristen met smartphones en selfiesticks…

Dat schuilen deden we in The Old Chocolate House,  het chocoladewinkeltje/tearoom van het lief zijn tante. Een zonde dat hij me in die bijna 11 jaar nog nooit had meegenomen naar dit schattige plaatsje! Midden in het toeristische deel van de stad, in de Mariastraat, waar de toeristen tot buiten staan aan te schuiven voor een heerlijke meeneem-chocolademelk of om een plaatsje te bemachtigen in de tearoom. Hier krijg je geen gewone Cécémel, maar kan je kiezen uit een hele waslijst aan chocoladesmaken. Van een “gewone” Callebaut dark chocolate tot Ecuador chocolade met fruitige accenten en een toets van rum. Indien gewenst zelfs met topping naar keuze (denk aan mini marshmallows, chili, speculaas crumble…). Ook koffie- en theelovers komen hier zeker aan hun trekken. Je kan er ook de bieren van mijn lief drinken, al zijn die vooral in de zomer populair…

img_5564

Bij elk drankje krijg je natuurlijk ook een cakeje en koekje van het huis geserveerd. Wie dan nog een klein hongerke heeft, kan kiezen voor een heerlijke wafel of andere sweets. Probeer zeker eens de appeltaart, zo goed kan ik ze (nog) niet maken! Alles wordt klaargemaakt en geserveerd door de enthousiaste Bram en zijn broer Berend.

img_5565

Beneden in het winkeltje kan je terecht voor alle soorten chocolade, pralines, geschenkverpakkingen en een bekertje chocolademelk for the road. Fa (Françoise) en dochter Barbe zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en het is duidelijk dat ze dit etablissement met veel passie uitbaten (je zou voor minder…).

img_5556

 

img_5555

Na de chocolade-overdosis wandelden we richting B&B De Bornedrager, waar we geboekt hadden voor een romantische overnachting (vooral: een overnachting zonder peuter die je wakker houdt én zonder piekeren over de overload aan huishouden die wacht). Foto’s van de gigantische kamer heb ik niet, maar vind je wel mooi gestileerd terug op hun website (en ja, ze zijn in het echt zoals op de foto’s). Ook het ontbijt op zondagochtend was super. Uitgebreid, met eitje en bubbels (die ik helaas heb moeten afslaan…).

img_5572

Voor ons diner op zaterdagavond hadden we gereserveerd bij Cafedraal. Het interieur was stijlvol, de bediening heel vriendelijk (en grappig) en het eten vooral veel. Alles was lekker, goed klaargemaakt. Zeker niet te klagen. De porties waren alleen zeker groot genoeg. Zelf het lief at niet alles op. Het kon natuurlijk ook zijn dat onze maag nog aan het bekomen was van de chocoladenamiddag… 😉

img_5566
Ook de verlichting kon beter… Of het ligt aan mijn fotografiekwaliteiten, kan ook…

We hadden het plan opgevat om nog eens zot te doen na ons diner en Bar des Amis op te zoeken voor een (non-alcoholische) cocktail voor het slapengaan, maar we kozen ervoor om meteen terug te gaan naar het hotel en daar te crashen op het hemelse bed. Tja #teamnosleep zeker…

Dat het deugd gedaan heeft!

 

Voor het eerst op reis met een kind

Onze vakantie zit er alweer op. Een weekje Saint-Martin-d’Ardèche met mijn twee schatten. Een weekje van zon, zwemmen en bezoekjes-à-l’aise. De eerste échte vakantie met ons drietjes. Een weekendje Italië telt niet. Twee verzopen weken aan zee met mijn ouders telt ook niet.

Voor het eerst op reis met een kind – en dan nog een kind dat net de peuterpuberteit (is dat echt een woord/fase??) ontdekt heeft – het is toch wat. Onze vorige reis was enkel het lief en een 5 maand zwangere ik. Een kind erbij verandert toch het één en ander.

  • Om te beginnen: de extra bagage! Een extra valies met kleren, pampers en de hele lading andere toebehoren bij een peuterpuber. En ik ben sowieso al een “overpakker”… Thank God voor grote koffers!
  • Wij hebben het geluk dat ons kind graag in de auto zit en er gemakkelijk slaapt. Enkel de laatste 10 minuten voor we onze bestemming bereikten, was er sprake van enige opstandigheid (die ook al snel weer opgelost was met dank aan de tut en Meneer Konijn). Ik wil me niet inbeelden hoe het is met kinderen die continu zitten te jengelen op de achterbank!! Als Sep blijft zoals hij is, dan zit dat er niet in… (wishful thinking zeker… ;)) 
  • Een planning wordt een kleine noodzaak. Niet meer gewoon ergens naartoe rijden en “we zien wel waar we uitkomen of wanneer/waar we gaan eten.” Wel “we zouden best tegen dan terug zijn, want Sep moet toch een dutje kunnen doen” of dergelijke.
  • Ook gewoon op pad gaan met enkel je portefeuille en je zonnebril gaat niet. Er moet altijd water, eten, een tut, hoedje, zonnecrème, knuffel… mee zijn voor het kind.
  •  Aan het zwembad liggen en een boekje lezen – no can do, sir! Een kind dat constante aandacht nodig heeft. Je leert het wel hoor: afwisselen en afleiden. Maar toch: rustig aan het zwembad liggen bestaat niet meer.
  • Hetzelfde geldt eigenlijk voor alles waar je “rustig”, “op het gemak”, “spontaan” of “we zien wel” bij kan zetten. Op uitstap gaan, avondeten, aperitieven, wandelen, boodschappen doen (Sep heeft de ik-zet-mij-op-de-grond-en-schreeuw-tot-ik-mijn-zin-krijg move geleerd, net op tijd voor de reis!)…
  • Wij hebben het niet aangedurfd: ’s avonds op restaurant met ons kind. Zeker omdat hij tijdens deze week vooral ’s avonds erg lastig kon zijn. ’s Middags in een stadje lukte het wel. Meneer at wat brood en viel in slaap in zijn buggy, ideaal!
  • Toch nog een voordeel aan het kind en het plannen: je zoekt gericht naar activiteiten die ook voor de jongsten interessant kunnen zijn. Zo zie je dingen die je anders misschien niet had gedaan, zoals een krokodillenparadijs of een lama-kwekerij waar we letterlijk tussen de lama’s liepen.
Niet gespuwd! En de lama ook niet 😉

 Uiteraard wisten we het wel, dat reizen met een kind anders is dan reizen als koppel. Maar pas als je het meemaakt, besef je het. Vind ik. En vindt het lief. De avondjurkjes en mooie juwelen  die in mijn valies zaten hebben het daglicht niet gezien. Want uitgaan voor een avondje op restaurant en een cocktail achteraf, het zat er niet in. En toch had ik die jurkjes en juwelen ingepakt… Macht der gewoonte? De quality time waarvan de koppelvakanties uitpuilen, werd herleid tot samen op het terras naar muziek luisteren met een drankje erbij en proberen niet in slaap te vallen voor 21u. Want neen, op reis gaan om uit te rusten en spontaan te wezen, dat doe je niet met een kind. Op reis gaan voor stress, planning, plezier, veel gelach, de verwondering over de constante kinderlijke verwondering en – geef maar toe – de überschattige foto’s, dat doe je wél met een kind!

Harry Potter Jr. net uit de douche

Op reis zonder zorgen

Nog welgeteld 4 dagen en onze eerste echte reis (citytrips niet meegeteld) in twee jaar tijd begint! Geen minuut te vroeg! Zelfs onze Duracels gaan niet oneindig lang mee… Een weekje Ardèche met mijn twee mannen. De weersvoorspellingen zijn fantastisch, het zwembad lonkt. Ik voel nu al dat dat weekje te kort zal zijn! Maar goed, dat we gaan genieten, dat staat vast.

Alleen… die week voor de reis… Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij mij zorgt die altijd voor een klein beetje stress. Leuke stress, dat wel. De koffers pakken, het geregel… het bezorgt de een okselvijvers van angst als hij/zij een uur voor vertrek ziet dat de onderbroeken nog in de wasmand zitten, de ander vertrouwt op lijstjes voor zijn/haar innerlijke rust. Ik behoor tot die laatste categorie.

Dat ik houd van lijstjes en organiseren, is ondertussen allang geen geheim meer. Als beide ouders een bepaald trekje hebben, is de kans tamelijk groot dat het kind dat ook heeft… Waarvoor dus mijn dank, lieve mama en papa 🙂

list-graphic

Wil je weten hoe ik ervoor zorg dat ik zonder zorgen op vakantie kan vertrekken? Lees dan gewoon verder…

De reis begint bij het boeken

Op het moment dat ik een reis boek, maak ik een mapje in mijn mailbox, zodat ik alle gerelateerde mails daarin kan bewaren. Dat scheelt een hoop zoekwerk op het moment dat je de documenten nodig hebt. Ik print ook elke bevestiging en elk contract. Niet echt milieuvriendelijk, I know, maar better safe than sorry... Daarnaast bewaar ik ook de basisgegevens (vluchtnummer, contactgegevens verblijf…) in mijn Iphone.
Denk ook al aan administratieve zaken die je moet regelen voor je vertrek: visums, bankzaken regelen, verzekeringen… Zo hoef je je daar niet mee bezig te houden vlak voor vertrek.

Laat je huis niet in de steek

Ik vraag elke keer aan mijn ouders om een paar keer langs te komen in mijn huis tijdens mijn vakantie. Nu ja, ze zijn me altijd voor en stellen het zelf voor 😉 De brievenbus moet toch leeggemaakt worden. Maar het huis moet er gewoon ook af en toe bewoond uit zien. Ze komen alles eens controleren tijdens onze afwezigheid. En uiteraard kunnen ze het dan niet laten om een klusje uit te voeren waar wij nog niet aan toe gekomen zijn. (Verwend, I know!) De nodige informatie bezorg ik in de loop van de week voor de reis aan de “house sitters”.

Travel-Preparations

Eerst lijstjes, dan koffers

Jaren geleden maakte mijn mama voor het eerst een lijstje met zaken die ze zeker niet mocht vergeten als we op reis vertrokken (van belangrijke documenten tot wattenstaafjes). Elk jaar opnieuw gebruikt ze die lijst. Soms wordt daar ook iets op aangepast/toegevoegd/geschrapt. Ik gebruik die lijst ook. Ook nu weer. Deze keer heb ik er echter zodanig veel aan veranderd, dat ik zelf een nieuwe lijst ga maken. Tja, mijn ouders gaan nu eenmaal niet meer op reis met baby’s…
Eerst vervolledig ik mijn lijst. Alles waar ik in de loop van de week nog aan denk, komt op de lijst.
Pas op de laatste dag voor het vertrek, haal ik de koffers boven en vul ik ze in één keer. Hiervoor ben ik ook een systeem aan het ontwikkelen. Helaas ga ik te weinig op reis en heb ik dus te weinig kansen om mijn systeem te perfectioneren. Oplossing: meer reizen!

Inkopen

Wij zijn toch niet de enige die vlak voor onze reis nog vlug even in de buurtwinkel binnenwippen (denk maar aan eten voor tijdens de autorit, zonnecrème, zaken die je sowieso vergeten was)? Bij het opmaken van mijn inpaklijst maak ik ook een shopping list. Op de laatste dag voor vertrek plan ik dan ook een halfuurtje of een uurtje voor mijn inkopen.

Maar er zijn ook zaken die je niet van thuis meeneemt. Zeker als je met het vliegtuig vertrekt, wil je zo licht mogelijk reizen. Ook iedereen die niet op hotel gaat, maar in een appartement/huisje/op een camping… logeert, moet nog inkopen doen bij aankomst. Als je ergens in the middle of nowhere verblijft en je een halfuur moet rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt, dan wil je ook die inkopen zo efficiënt mogelijk laten verlopen. Mijn voorliefde voor weekmenu’s stopt niet als ik op vakantie ga. Ze is wel wat flexibeler (heel wat flexibeler). Toch is ook een “ongeveer” weekmenu (of eerder een dat-wil-ik-zeker-eten-op-vakantie-lijst) handig. Zo kan je gemakkelijk een shopping list opstellen en vergeet je zeker niets. Het hoeft niet erg gedetailleerd te zijn, gewoon de basics (water, groenten, brood…) en de rest vul je wel aan naargelang je goestingskes. Op reis doen we niet aan diëten 😉

Voila, dat is zo kort (ahum) uitgelegd hoe ik me voorbereid op een reis. Variaties zijn er uiteraard naargelang de aard van de vakantie.

Hoe bereiden jullie je voor op een reisje?
Wie geïnteresseerd is in onze “super-deluxe” paklijst, laat maar weten in de comments. Misschien post ik die dan ook wel nog eens. Die zal allesbehalve volledig zijn voor iedereen, al kan het misschien een goede basis zijn voor wie ook een lijstje wil maken, maar niet goed weet waar te beginnen. Just let me know, dan zie ik wat ik kan doen.  

 

Dit was mei voor mij

Wow, mei is alweer voorbij. Serieus, hoe snel is die maand gegaan!
Ik weet niet hoe het bij jou zat, maar bij mij was die alvast enorm goed gevuld.

Kijk even mee:

Ik ging op weekend met mijn schoonfamilie. Prachtig weer, gezellig samenzijn. Wandelen en fietsen. Meer heb je toch niet nodig om je batterijen weer op te laden!

Ik ging naar de vrijgezellen van mijn nicht, waar ik o.a. cocktails leerde maken. Als bob was ik blij dat er ook alcoholvrije (en allesbehalve mierzoete) varianten waren.

IMG_4233

 

We vierden de dertigste verjaardag van mijn grote liefde. Een verrassingsfeestje met zijn vrienden en een tripje naar Antwerpen met ons tweetjes.

IMG_4287

 

Ik was tolk op de trouw van een goede vriend. Hij trouwde met een Braziliaanse schone en op het stadhuis was een “tolk” nodig die geen deel uitmaakte van de suite. Daarna volgde een eenvoudig maar o zo gezellig feest dat om 21u afgelopen was. Pizza, taart en Braziliaanse zoetigheden à volonté en ook de drank vloeide rijkelijk. Naast de mooie locatie en het goede weer kon je niets meer wensen voor een geslaagd trouwfeest. *inspiratie opgedaan voor duust!*

IMG_4309
Daarna gingen we nog door naar trouwfeest nummer 2 van de dag. Daar waren we gevraagd voor het dessertbuffet en dansfeest. Ik moet je niet vertellen hoe blij we waren dat we de volgende ochtend konden uitslapen zonder getrappel van kleine peutervoetjes naast ons bed…

Ik vond een job! Het hele proces daar naartoe zorgde ervoor dat april en mei weinig saaie momenten had.

Ik ging met Sep naar de kapper. Hoe schattig zijn beginnende krulletjes ook waren, hij had teveel jeuk bij het zweten. Dus de blonde manen werden gekortwiekt. Nu hebben we een kleine punker in huis 🙂

IMG_4324

 

Juni brengt ons ook nog heel wat drukke en leuke momenten: vrijgezellen nummer 2. Een shoppingtripje met mijn mama en mijn zus. Maar, belangrijkste van al: onze gezinsvakantie in de Ardèche! Oh man, zon, zwembad, natuur, lekker eten en rust, can’t wait!!

Hoe was mei voor jullie? Ook leuke herinneringen gemaakt? Of kan juni niet snel genoeg van start gaan? 

 

 

Verjaardagsweekend in Antwerpen

Het lief werd 30. Als het aan hem lag, was het een zaterdag als een ander. Voor hem startte de dag zelfs om 3u voor een brouwsessie.
Dat was ook wel een beetje mijn schuld, want om 18u30 moest meneer thuis zijn. Dus hij moest vroeg beginnen. Ik had een verrassing.
Om 19u30 stonden hij geblinddoekt aan de voordeur van zijn ouders. Een halve minuut later schrok hij zich een ongeluk bij het zien (en vooral horen) van een veertigtal van zijn beste vrienden. Zag ik daar zelfs een traantje opwellen in zijn ooghoek?

Op zondagmiddag vertrokken we dan richting Antwerpen (voor de eerste keer ever als koppel!). Ik deed mijn lief tijd cadeau. Tijd waarbij hij niet aan de brouwerij moest (mocht) denken. Tijd waarbij wij van elkaar konden genieten. Zonder to-dolijstjes en huilende peuters. En met maar een heel klein beetje sociale media (tja…).
Eerste stop was de MAS-site, waar de foodtrucks van Bus-Kruid de meest uiteenlopende en verrukkelijke geuren op ons loslieten.

Wij kozen voor de Marokkaanse keuken van De Koezina. Heel lekkere couscous, maar een medium was toch wat te groot voor mijn kleine maagje. Sorry, mannen…

We wilden ons ook wagen aan een bezoekje aan het MAS. Of dan vooral de bovenste verdieping voor het panorama. Voor het speciale verjaardagsweekend was ook dit betalend, waardoor we zouden moeten aanschuiven aan de immense wachtrij voor de tickets. Dat zagen we toch niet bepaald zitten. We beslisten om maandagochtend terug te keren vòòr de grote massa. Helaas was er op maandagochtend een evacuatie wegens rookalarm. Na twee uur wachten gebeurde nog niets, dus we dropen af. Het MAS zal voor een volgende keer zijn…

IMG_4287
Wachten aan een afgesloten MAS

Direct naar het hotel, dus. Via Weekendesk scoorde ik een mooi prijsje in het “luxehotel” Lindner aan het Centraal Station. Ik heb geen foto’s van de kamer, maar op de website vind je ze gemakkelijk terug. Het was een mooi, proper hotel met grote kamers en zeer vriendelijk personeel. Voltreffer echter was het ontbijt. Mannen, zo een gigantisch ontbijtbuffet heb ik nog nooit gezien. Van 3 soorten granola en 5 soorten cornflakes over vers fruit en 4 soorten yoghurt tot gerookte zalm en balletjes in tomatensaus. Voor wie echt eens zot wou doen, was er zelfs schuimwijn (of champagne, ik heb er niet echt op gelet). Wij profiteerden van de late check-out en gingen pas om 9u30 ontbijten/brunchen. Zalig!!

Voor we aan dat ontbijt kwamen, hadden ik natuurlijk nog een avondje uit gepland in Antwerpen. We parkeerden onder de Groenplaats (parkeren in Antwerpen is duur!!!) en gingen van daaruit naar de 3 adresjes die op het programma stonden. Allen dicht bij elkaar in het historische centrum van Antwerpen. Ik heb helaas geen foto’s van ons eten… Ik was een rotslechte blogster, maar een perfect liefje die avond. Het lief hoefde geen halfuur te wachten tot ik de perfecte foto had, maar genoot van mijn volle aandacht. Kleine pech voor jullie. Maar foto’s zijn terug te vinden op de respectievelijke websites. En anders moet je maar eens in het echt gaan kijken hé 😉

We startten met een aperitiefje bij Gollem, vlakbij het stadhuis. Een biercafé (du-uh!) met een leuk interieur, toffe obers en een uitgebreide bierkaart. Uiteraard ook met onze bieren erop 🙂 Dé reden voor ons bezoekje aan deze bar, al zal het zeker niet de laatste keer geweest zijn. Wie een kleine snack wil, kan hier ook terecht. Het hoeft niet altijd fancy te zijn. Burgers en bier kunnen ook smaken!

Twee straten verder gingen we pasta eten bij Pasta-Hippo-Vino. Pasta, maar anders. Alle pasta was sowieso vers gemaakt, wat al een plus is. Het waren hier ook niet de typische spaghetti bologneses, maar klassiekers met een twist en nieuwe smaakcombo’s. Wijnliefhebbers kunnen zich hier volop laten gaan, want naast pastahuis is dit ook een wijnhuis. De wijnkaart was dus enorm uitgebreid.
Mijn mozzarella-tomaat voorgerechtje lijkt zo een klassieker, maar was enorm fijn gepresenteerd en toch een beetje anders dan anders. De pastarolletjes met spinazie waren overheerlijk, maar o.a. wegens de roomsaus nogal zwaar.
Het enige jammere aan dit restaurant is dat je als koppel niet kan reserveren. Dat kan enkel voor groepen. Het is dus een beetje geluk hebben. Maar je kan altijd even wachten op de schattige krukjes in de wijnbar vooraan.

Afsluiten deden we met cocktails bij Cocktails at Nine, goed weggestopt ergens in een steegje achter de Onze Lieve-Vrouwekathedraal. Een hippe cocktailbar in een eeuwenoud pand. Toen wij toekwamen was het er nog tamelijk rustig en genoten we de volle aandacht van de obers. We namen het hele interieur in ons op, tot de matching outfits van de obers toe. Zo merkten we niet dat de zaak stilletjes aan volliep. Tegen dat onze eerste cocktail leeg was, zagen we dat de maître al mensen moest weigeren wegens volzet. We begrijpen wel waarom deze plaats zo populair is. Zeker een bezoekje waard. Voor de niet-drinkers: ze hebben ook zalige non-alcoholische cocktails en ze kunnen virgins maken van de alcoholische klassiekers. Vraag er gewoon naar, de obers helpen je maar al te graag in je zoektocht naar je nieuwe favoriete drankje.

Het restaurant en de cocktailbar koos ik op aanraden van een echte Antwerpenaar en ik ben zeker tevreden met die keuze. Anders is het onmogelijk om iets te zoeken tussen de vele eet- en drinkgelegenheden in de stad. Een plekje als Cocktails at Nine moet je ook echt al weten zijn, want je passeert er niet zomaar. Als ik ooit nog terugkeer naar Antwerpen, ga ik daar zeker nog eens binnen. Misschien in de zomer, als we op het gezellige terras kunnen zitten.

Wat zijn jouw lievelingsadresjes in Antwerpen? Misschien heb je wel tips voor mijn volgende bezoekje aan’t Stad?