Shit man, twaalf jaar al!

November 2005

Na de laatste les van de dag haast ik me naar het station. De trein van 17u zit al goed vol, maar ik weet toch nog een plaatsje te bemachtigen. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam en kijk dromerig voor me uit. Enkele rijen verder zie ik hem zitten. Nonchalant tegen het raam, met zijn gezicht naar mij.
Hij stapt net als ik uit in Oudenaarde. We stappen op dezelfde overvolle bus. Aan de eerste halte komt er nog een lading scholieren bij. We moeten opschuiven, ik word bijna tegen hem geduwd. We komen recht tegenover elkaar te staan. Te verlegen om iets te zeggen, sla ik mijn ogen neer. Ze blijven hangen op zijn broeksriem. Zwart met oranje bloemen. Wat je zou verwachten bij een softe hippie, niet bij een stoere kerel met piekhaar, een sikje en bakkebaarden. Het maakt hem nog aantrekkelijker en tegelijk wat mysterieuzer. Ik stap af met een gigantische glimlach op mijn gezicht.

Februari 2006

De eerste examenperiode aan de unief zit erop. Op de trein zie ik hem weer. In de afgelopen maanden zag ik hem al een paar keer, maar nog steeds durfde ik nog niets tegen hem te zeggen. Serieus, die is toch veel te cool voor mij! Dan maar van ver subtiel staren en verliefd worden.
Het is kalm aan de bushalte. Ik neem me voor om straks naast hem te gaan zitten en een gesprek te beginnen. Mijn goede voornemen wordt algauw tenietgedaan als een oud klasgenootje bij mij komt staan en honderduit begint te vertellen. Mijn plan wordt opgeborgen tot een volgende keer.
Voor ik opstap werp ik hem nog een glimlachje toe. Hij komt op het bankje naast het onze zitten. Hij trekt zich niets aan van mijn andere gesprekspartner en spreekt me aan. (Wat er gezegd is, weet ik niet meer. Maar ik weet dat ik hem bij mijn halte achterliet met een briefje met mijn gsm-nummer in zijn hand.) 

Tijdens een volgende busrit samen, spreken we een datum af voor een echte date. Op 16 februari, na mijn dansles.

14 februari 2006

Ik heb net de kindjes van de buren in hun bedjes gelegd en heb me in de zetel genesteld in de hoop dat ze niet meer wakker worden voor hun ouders thuis zijn. Ik word opgeschrikt door een sms’je. Hij is het. Om me een gelukkige Valentijn te wensen. Niet meer. Niet minder.

16 februari 2006

Na de dansles fris ik me snel op en trek ik een truitje aan waarvan ik weet dat het me wel mooi staat. (Wat zeg ik, alles stond goed op het moordlijf dat ik toen had.) Mijn mama is bijna even zenuwachtig als ik. Want uiteraard had ik er haar alles over verteld. Of ze is vooral nerveus voor het feit dat die punker met haar dochter door Oudenaarde gaat rondrijden. Als de bel gaat, staat zij dan ook als eerste aan de deur. Hij is beleefd, heel vriendelijk én er staat een schattige Twingo van zijn mama voor de deur. Goedgekeurd! “We gaan niet lang weg zijn hoor, gewoon iets kleins gaan drinken.”

17 februari 2006 – 02u

De avond ging veel te snel voorbij. Plots is het al 17 februari en loopt het café leeg. We besluiten een einde te maken aan onze date. Met spijt in het hart, want we zijn nog lang niet uitgepraat.
Hij brengt me veilig en wel naar huis en we sluiten een mooie avond af met een kus.

En de rest is geschiedenis…

#ouderzonden – Hoofdzonde 3 – Luxuria

Pfff, de moeilijkste van alle vragen die Romina en Annelore stelden in de #ouderzonden reeks. Voor mij dan toch. Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik wil hier niet de zware psycho-emotionele toer opgaan, dat doe ik ooit misschien eens in een ander blogje. Laten we gewoon zeggen dat het “jezelf graag zien” al heel lang mijn grootste werkpunt is. Het feit dat ik enorm streng ben op mezelf en mezelf weinig “gun”, is lastig voor mij. Dat zeker. Maar ik werk eraan en ik wil erop vertrouwen dat het ooit goed komt.
Ik weet immers goed genoeg dat het belangrijk is om voor mezelf te zorgen en te genieten van mijn eigen momentjes. De yoga, vriendinnen-dates, een toertje fietsen… Ik doe die dingen ook allemaal, omdat ik voel dat ze mij goed doen. Maar altijd zit er een duiveltje op mijn schouder dat me schuldgevoel aanpraat omdat ik “mijn kinderen wéér bij oma en opa achterlaat” of “dat ik toch beter eerst mijn huis had gekuist voordat ik vertrok” of …

Maar dat lage zelfvertrouwen heeft ook een impact op mijn relatie, dat durf ik hier voor het eerst toe te geven. Ja, ik ben amper een jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. Ik moet al niet meer vertellen wat dat doet met een lichaam, zeker? En ja, ik ben trots op wat dat lichaam gepresteerd heeft, het is ook niet niets hé! En ja, ik weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen en dat het er nooit meer uit zal zien zoals toen ik 18 was. Maar ja, ik let op elke imperfectie en dat maakt me onzeker. Hoe vaak mijn wederhelft me ook verzekert dat hij me nog altijd even mooi (of zelfs mooier) vindt, ik zie toch vooral die blubberbuik en de wallen tot op mijn kin. Sexy hé… 

Amai, als je dat allemaal leest, dan kan je je wel inbeelden dat er van romantiek bij ons niet veel sprake is.
Tja, ne mens kan zich al eens vergissen!

Tussen de kinderen, Koen zijn drukke agenda en mijn onzekerheden door, zoeken we elkaar altijd weer op. Want wij zijn in de eerste plaats Koen en Delphine, twee individuen die 12 jaar geleden ontdekten dat we als duo nog beter zijn dan alleen. Ondertussen zijn we ook “mama en papa” geworden, ja, maar we zorgen dat onze rol als “ouders van” niet op de eerste plaats komt. Ook al zien we onze zoontjes doodgraag en geven we hen alle aandacht die ze nodig hebben, we weten goed genoeg dat we als team betere ouders zijn. Dus werken we aan onszelf als koppel.

De romantiek zit soms in kleine dingen, zoals:

  • We letten erop dat we elkaar altijd aanspreken met onze voornaam of koosnaam. Geen mama en papa tegen elkaar. Voor elkaar blijven we Koen en Delphine of lieverd/liefje/schat…
  • Kleine “insiders” tussen ons waarbij we in elke situatie elkaar eventjes kunnen opzoeken en steun kunnen bieden. Al is het maar voor een seconde. Al is het maar met één blik.
  • Koen die een donut met roze glazuur meebrengt op Valentijn. Ook al “doen we daar niet aan mee, aan dienen commerciëlen boel, jong!”. Het maakt me ook niet uit of het op 14 februari is of 14 maart, het feit dat hij met zulke kleine dingen afkomt, toont dat hij aan mij denkt.  En ik geef hem dan natuurlijk een (klein!) stukje van die donut, als dankjewel. Zo lief ben ik ook wel voor hem 🙂 🙂
  • Een knuffel of een kusje tussen alle hectiek door en we kunnen weer verder.

Maar de romantiek zit soms ook in grotere dingen, bijvoorbeeld:

  • Als één van ons beiden het gevoel heeft dat we al een paar dagen / weken langs elkaar heen leven en teveel “mama en papa” zijn of elkaar door werk / sociaal leven letterlijk bijna niet zien, dan boeken we hotel oma voor de kinders en reserveren we een restaurantje voor onszelf. Geen smartphones. Gewoon babbelen. Hij en ik ‘op date’, net als vroeger. Echt, doén jong, de beste raad die ik je kan geven! Gewoon even weg van thuis – al is het naar de pizzeria in de buurt – en babbelen. En liefst niet over de kinderen. De zaligheid, ik zweer het u! Maar ga het huis uit. Als je thuis zit, dan zie je altijd wel nog iets dat je moet doen of dat je terugbrengt bij het onderwerp “de kinders”. En dat willen we niet. Achteraf samen thuiskomen in een stil huis en weten dat je geen kleutergetrappel zal horen op de gang om 5u30, het doet wat met een mens, dat kan ik u wel zeggen 😉
  • Elk jaar gaan we 1 keer met ons twee op citytrip, in de week dat we ons X aantal jaar samen vieren. Dit weekend is het weer van dat. Van zaterdag tot zondag gaan we naar het exotische Gent. Het hoeft niet altijd New York of Parijs te zijn hé 😉 En Gent is de max, waar!

Voor mij is het gewoon belangrijk dat we er ons bewust van blijven dat we tijd moeten maken voor elkaar en voor onszelf. Want een week is snel voorbij!

Hoe zit het trouwens met jullie me-time en us-time? 

 

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.

“Babymoon” in Brugge

Het is cool en hip om voor de komst van een baby nog eens met z’n tweeën weg te gaan. Echt genieten van de laatste vrije, rustige momenten samen met je geliefde. Voor dat hulpbehoevende bundeltje je leven overhoop haalt. Ze hebben er zelfs een hippe naam voor: babymoon.

Wij doen het vooral omdat het alweer veel te lang geleden is dat we nog eens tijd maakten voor elkaar. De romantiek heeft de laatste tijd wel vaker plaats moeten maken voor werken in huis. Of een peuter. Of zwangerschapskwaaltjes. Of de job, of …. We gingen elke maand date night houden, zeiden we voor Sep kwam. Dat leek ons meer dan haalbaar… Ik denk niet dat we in die twee jaar aan 10 date nights gekomen zijn.

Tijd maken voor elkaar. Het was dus meer dan long overdue!

Brugge was één van de steden in ons land die we nog niet bezochten samen én het leek ons de ideale locatie voor een romantisch uitje. Het lief kon het voor één keer over zijn hart krijgen om op zaterdag niet te gaan werken, dus we konden genieten van een héle dag Brugge 🙂 Nu ja, het werd vooral: thuis een beetje uitslapen op zaterdagochtend, rustig valiesje pakken en richting Brugge.

img_5546

Tegen dat we daar aangekomen (én geparkeerd) waren, was het lunchtijd. Daarna rustig wat flaneren door de pittoreske straatjes van deze charmante stad en schuilen voor de regen en ijskoude wind.

img_5545

img_5553
The Kissing Bridge, hoorden we een gids deze brug noemen. Omdat veel koppeltjes hier even stoppen voor een romantisch momentje. Persoonlijk doe ik dat toch liever op een plaatsje waar je niet continu omver gelopen wordt door toeristen met smartphones en selfiesticks…

Dat schuilen deden we in The Old Chocolate House,  het chocoladewinkeltje/tearoom van het lief zijn tante. Een zonde dat hij me in die bijna 11 jaar nog nooit had meegenomen naar dit schattige plaatsje! Midden in het toeristische deel van de stad, in de Mariastraat, waar de toeristen tot buiten staan aan te schuiven voor een heerlijke meeneem-chocolademelk of om een plaatsje te bemachtigen in de tearoom. Hier krijg je geen gewone Cécémel, maar kan je kiezen uit een hele waslijst aan chocoladesmaken. Van een “gewone” Callebaut dark chocolate tot Ecuador chocolade met fruitige accenten en een toets van rum. Indien gewenst zelfs met topping naar keuze (denk aan mini marshmallows, chili, speculaas crumble…). Ook koffie- en theelovers komen hier zeker aan hun trekken. Je kan er ook de bieren van mijn lief drinken, al zijn die vooral in de zomer populair…

img_5564

Bij elk drankje krijg je natuurlijk ook een cakeje en koekje van het huis geserveerd. Wie dan nog een klein hongerke heeft, kan kiezen voor een heerlijke wafel of andere sweets. Probeer zeker eens de appeltaart, zo goed kan ik ze (nog) niet maken! Alles wordt klaargemaakt en geserveerd door de enthousiaste Bram en zijn broer Berend.

img_5565

Beneden in het winkeltje kan je terecht voor alle soorten chocolade, pralines, geschenkverpakkingen en een bekertje chocolademelk for the road. Fa (Françoise) en dochter Barbe zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en het is duidelijk dat ze dit etablissement met veel passie uitbaten (je zou voor minder…).

img_5556

 

img_5555

Na de chocolade-overdosis wandelden we richting B&B De Bornedrager, waar we geboekt hadden voor een romantische overnachting (vooral: een overnachting zonder peuter die je wakker houdt én zonder piekeren over de overload aan huishouden die wacht). Foto’s van de gigantische kamer heb ik niet, maar vind je wel mooi gestileerd terug op hun website (en ja, ze zijn in het echt zoals op de foto’s). Ook het ontbijt op zondagochtend was super. Uitgebreid, met eitje en bubbels (die ik helaas heb moeten afslaan…).

img_5572

Voor ons diner op zaterdagavond hadden we gereserveerd bij Cafedraal. Het interieur was stijlvol, de bediening heel vriendelijk (en grappig) en het eten vooral veel. Alles was lekker, goed klaargemaakt. Zeker niet te klagen. De porties waren alleen zeker groot genoeg. Zelf het lief at niet alles op. Het kon natuurlijk ook zijn dat onze maag nog aan het bekomen was van de chocoladenamiddag… 😉

img_5566
Ook de verlichting kon beter… Of het ligt aan mijn fotografiekwaliteiten, kan ook…

We hadden het plan opgevat om nog eens zot te doen na ons diner en Bar des Amis op te zoeken voor een (non-alcoholische) cocktail voor het slapengaan, maar we kozen ervoor om meteen terug te gaan naar het hotel en daar te crashen op het hemelse bed. Tja #teamnosleep zeker…

Dat het deugd gedaan heeft!

 

Verjaardagsweekend in Antwerpen

Het lief werd 30. Als het aan hem lag, was het een zaterdag als een ander. Voor hem startte de dag zelfs om 3u voor een brouwsessie.
Dat was ook wel een beetje mijn schuld, want om 18u30 moest meneer thuis zijn. Dus hij moest vroeg beginnen. Ik had een verrassing.
Om 19u30 stonden hij geblinddoekt aan de voordeur van zijn ouders. Een halve minuut later schrok hij zich een ongeluk bij het zien (en vooral horen) van een veertigtal van zijn beste vrienden. Zag ik daar zelfs een traantje opwellen in zijn ooghoek?

Op zondagmiddag vertrokken we dan richting Antwerpen (voor de eerste keer ever als koppel!). Ik deed mijn lief tijd cadeau. Tijd waarbij hij niet aan de brouwerij moest (mocht) denken. Tijd waarbij wij van elkaar konden genieten. Zonder to-dolijstjes en huilende peuters. En met maar een heel klein beetje sociale media (tja…).
Eerste stop was de MAS-site, waar de foodtrucks van Bus-Kruid de meest uiteenlopende en verrukkelijke geuren op ons loslieten.

Wij kozen voor de Marokkaanse keuken van De Koezina. Heel lekkere couscous, maar een medium was toch wat te groot voor mijn kleine maagje. Sorry, mannen…

We wilden ons ook wagen aan een bezoekje aan het MAS. Of dan vooral de bovenste verdieping voor het panorama. Voor het speciale verjaardagsweekend was ook dit betalend, waardoor we zouden moeten aanschuiven aan de immense wachtrij voor de tickets. Dat zagen we toch niet bepaald zitten. We beslisten om maandagochtend terug te keren vòòr de grote massa. Helaas was er op maandagochtend een evacuatie wegens rookalarm. Na twee uur wachten gebeurde nog niets, dus we dropen af. Het MAS zal voor een volgende keer zijn…

IMG_4287
Wachten aan een afgesloten MAS

Direct naar het hotel, dus. Via Weekendesk scoorde ik een mooi prijsje in het “luxehotel” Lindner aan het Centraal Station. Ik heb geen foto’s van de kamer, maar op de website vind je ze gemakkelijk terug. Het was een mooi, proper hotel met grote kamers en zeer vriendelijk personeel. Voltreffer echter was het ontbijt. Mannen, zo een gigantisch ontbijtbuffet heb ik nog nooit gezien. Van 3 soorten granola en 5 soorten cornflakes over vers fruit en 4 soorten yoghurt tot gerookte zalm en balletjes in tomatensaus. Voor wie echt eens zot wou doen, was er zelfs schuimwijn (of champagne, ik heb er niet echt op gelet). Wij profiteerden van de late check-out en gingen pas om 9u30 ontbijten/brunchen. Zalig!!

Voor we aan dat ontbijt kwamen, hadden ik natuurlijk nog een avondje uit gepland in Antwerpen. We parkeerden onder de Groenplaats (parkeren in Antwerpen is duur!!!) en gingen van daaruit naar de 3 adresjes die op het programma stonden. Allen dicht bij elkaar in het historische centrum van Antwerpen. Ik heb helaas geen foto’s van ons eten… Ik was een rotslechte blogster, maar een perfect liefje die avond. Het lief hoefde geen halfuur te wachten tot ik de perfecte foto had, maar genoot van mijn volle aandacht. Kleine pech voor jullie. Maar foto’s zijn terug te vinden op de respectievelijke websites. En anders moet je maar eens in het echt gaan kijken hé 😉

We startten met een aperitiefje bij Gollem, vlakbij het stadhuis. Een biercafé (du-uh!) met een leuk interieur, toffe obers en een uitgebreide bierkaart. Uiteraard ook met onze bieren erop 🙂 Dé reden voor ons bezoekje aan deze bar, al zal het zeker niet de laatste keer geweest zijn. Wie een kleine snack wil, kan hier ook terecht. Het hoeft niet altijd fancy te zijn. Burgers en bier kunnen ook smaken!

Twee straten verder gingen we pasta eten bij Pasta-Hippo-Vino. Pasta, maar anders. Alle pasta was sowieso vers gemaakt, wat al een plus is. Het waren hier ook niet de typische spaghetti bologneses, maar klassiekers met een twist en nieuwe smaakcombo’s. Wijnliefhebbers kunnen zich hier volop laten gaan, want naast pastahuis is dit ook een wijnhuis. De wijnkaart was dus enorm uitgebreid.
Mijn mozzarella-tomaat voorgerechtje lijkt zo een klassieker, maar was enorm fijn gepresenteerd en toch een beetje anders dan anders. De pastarolletjes met spinazie waren overheerlijk, maar o.a. wegens de roomsaus nogal zwaar.
Het enige jammere aan dit restaurant is dat je als koppel niet kan reserveren. Dat kan enkel voor groepen. Het is dus een beetje geluk hebben. Maar je kan altijd even wachten op de schattige krukjes in de wijnbar vooraan.

Afsluiten deden we met cocktails bij Cocktails at Nine, goed weggestopt ergens in een steegje achter de Onze Lieve-Vrouwekathedraal. Een hippe cocktailbar in een eeuwenoud pand. Toen wij toekwamen was het er nog tamelijk rustig en genoten we de volle aandacht van de obers. We namen het hele interieur in ons op, tot de matching outfits van de obers toe. Zo merkten we niet dat de zaak stilletjes aan volliep. Tegen dat onze eerste cocktail leeg was, zagen we dat de maître al mensen moest weigeren wegens volzet. We begrijpen wel waarom deze plaats zo populair is. Zeker een bezoekje waard. Voor de niet-drinkers: ze hebben ook zalige non-alcoholische cocktails en ze kunnen virgins maken van de alcoholische klassiekers. Vraag er gewoon naar, de obers helpen je maar al te graag in je zoektocht naar je nieuwe favoriete drankje.

Het restaurant en de cocktailbar koos ik op aanraden van een echte Antwerpenaar en ik ben zeker tevreden met die keuze. Anders is het onmogelijk om iets te zoeken tussen de vele eet- en drinkgelegenheden in de stad. Een plekje als Cocktails at Nine moet je ook echt al weten zijn, want je passeert er niet zomaar. Als ik ooit nog terugkeer naar Antwerpen, ga ik daar zeker nog eens binnen. Misschien in de zomer, als we op het gezellige terras kunnen zitten.

Wat zijn jouw lievelingsadresjes in Antwerpen? Misschien heb je wel tips voor mijn volgende bezoekje aan’t Stad? 

Een Superwoman’s tips voor 48 uur in Londen

Vorige maand vierden wij onze tiende verjaardag in de bruisende hoofdstad van de UK.
Het lief was nog nooit in Londen geweest en ik herinnerde mij niet veel meer van mijn bezoekje van 16 jaar geleden. We wilden dus zoveel mogelijk van de stad ontdekken in dat korte weekendje dat we er zouden zijn. Er stond teveel op onze wishlist en op de planning. We moesten dus schrappen en onze planning gaandeweg aanpassen.

In plaats van een echt reisverslag in dagboekvorm, geef ik jullie liever mijn tips mee voor een ultrakort tripje in Londen. De metro is het ultieme vervoersmiddel voor als het snel moet gaan. Iedereen weet uiteraard dat je een Oyster Card moet nemen, super gemakkelijk en in elk station op te laden. Wij wandelen echter vooral heel veel op citytrips, omdat we op die manier toch het meeste van de stad gezien hebben. Niet leuk voor de voetjes en de rug, maar bij mooi weer neem je dat er graag bij.

Goed, over tot de orde van de dag. Mijn top tips voor Londen, haha!

Deze bezienswaardigheden zijn zeker de moeite waard. Bij sommige is een glimp in het passeren genoeg, andere moet je echt dichterbij gaan bekijken.

  1. Royal Albert Hall: mooi aan de buitenkant. Binnen speelde op het moment dat wij er waren Cirque Du Soleil. Helaas niet binnen geweest, maar ik verwacht eigenlijk een even mooie binnenkant als de buitenkant.

    DSC_2783
    Royal Albert Hall
  2. Saint-James’ Park: één van de “kleinere”  parken, tussen Buckingham Palace en The Horse Guard Square (waar de befaamde Change of the Guards doorgaat). Zo gezellig! Met kleine paadjes tussen romantische bloemenperkjes en vijvers met eendjes en kindjes die de eendjes voederen.
  3. Trafalgar Square: Veel verkeer dat rond het plein rijdt, maar op het plein zelf valt het al bij al goed mee. Ook nog een relatief rustig plein voor je aan de circus van Piccadilly komt. Zeker ’s nachts een bezoekje waard. Al was het maar om ten huwelijk gevraagd te worden op een leeg plein 😉 😉 (Ja, zo deed mijn lief het, geheel onverwacht en ongepland, toen ik midden in de nacht foto’s aan het maken was van een leeg Trafalgar Square. En ja, ik ben daar superblij mee! En ja, er waren traantjes! En ja, de ring is prachtig – en hij past!  En neen, we hebben nog geen datum of zaal of andere concrete plannen.).

    IMG_3447
    Een leeg Trafalgar Square. 30 seconden later zat mijn lief naast mij op 1 knie. 
  4. Shakespeare’s Globe, langs de Thames. Uiteraard niet het origineel, maar een exacte replica waar in de zomermaanden nog altijd voorstellingen van de Bard worden opgevoerd. Een tip van o.a. de schoonzus en één die ik graag doorgeef. Volgende keer ga ik in de zomer en bekijk ik zo een voorstelling!

    DSC_2917

  5. Covent Garden: een overdekte marktplaats zoals je er wel meer hebt in Londen, maar gezelliger, minder druk en met schattige oude winkeltjes rondom het middenplein.

    DSC_2975

  6. Neem de rode bus naar Shoreditch High Street en wandel van daaruit door de City terug naar de Thames met de Tower, Big Ben en Westminder Abbey als grote eyecatchers. Let op dat je geen “London Tours” bus neemt, maar een gewone “lijnbus”. Dit zijn ook rode dubbeldekkers, maar je betaalt slechts 1,5 pond om eender waar heen te gaan, ipv 15 pond voor een tourtje langs de bezienswaardigheden.  Die zie je langs de gewone ritten ook, hoor. Je doet er wel iets langer nodig, maar dat hadden we er graag voor over.

 

Sommige tourist traps die we niet aanraden voor een kort tripje (of sommige zelfs helemaal niet):

  1. Hyde Park: een gigantisch grasplein met een weg in het midden. Ideaal voor een groot event, maar niet voor een middagje gezellig kuieren met je geliefde.
  2. Harrods: het bekende luxewarenhuis. Vooral zeer druk en zeer groot. De Chanel handtassen zijn uiteraard om bij in zwijm te vallen, maar nadat we net niet uitgegleden waren over het kwijl dat aan de vitrinekasten lag, hielden we het maar voor bekeken.
  3. Picadilly Circus en Soho: dat eerste wordt het Times Square van Londen genoemd. Met reden: grote neon reclames en vooral héél veel volk. Ik zag er niet veel van, want ik was bezig me een weg te banen tussen de duizenden toeristen. Soho ligt er vlak tegen, dé bekendste uitgaansbuurt van Londen en je zal het geweten hebben. In het weekend is het hier op de koppen lopen. Om 21u staat er voor de chicste clubs al een rij tot aan de voordeur van de volgende. De “bouncers” checken ieders ID – vooral die van de vrouwen – en laten je er niet zomaar in. In deze buurt moet je zijn voor binge drinking en  shaken op de vette beats van de hipste deejay’s (Haha, daar is een zin die ik nooit had gedacht te moeten schrijven).
  4. The London Eye: De rij wachtenden is extreem lang, zelfs bij regenweer waar je volgens mij echt niet verder ziet dan 100m. Het duurt een halfuur voor je boven bent. Een volledig ritje duurt dus een uur. Volgens mij is het eerste kwartier leuk: oooh, we gaan hoger en ik zie dat en dat en dat! Tegen dat je boven bent, heb je alles gezien en is het nog een halfuur wachten tot je beneden bent. Neen, geen haar aan ons hoofd dacht er nog maar aan om hiervoor te gaan aanschuiven.
  5. Change of the Guards / Horse Parade: we kwamen hier toevallig langs toen het pas begon. Het is vooral wachten tot de guards en hun paarden iets doen. Wij gaven het op. Zo erg interessant was het nu ook weer niet en ons zicht was belemmerd door de toeristen die elkaar verdringen om een selfie te maken met zo een wachter. Als je er toevallig langsloopt, blijf zeker even staan om te kijken naar de kunstjes van de paarden, maar trek er niet speciaal tijd voor uit in je zo al overvolle schema. Of doe dit eens als je voor langere tijd in Londen bent.

    IMG_3519
    Ik heb me een halfuur staan afvragen wat die eerste man onder zijn mantel verborgen hield. Iemand die een gokje wil wagen? 

 

Dan geef ik graag nog de plekjes mee waar wij lekker gegeten en gedronken hebben. In een grootstad als Londen zijn er uiteraard honderden zulke leuke plekjes te vinden, dus andere tips voor volgende trips zijn altijd welkom!

  1. We logeerden in The Sanctuary House Hotel en Pub. Super locatie: centraal, maar toch rustig. Heel vriendelijk personeel. De kamers zelf zijn ruim en verzorgd. Aan de afwerking hier en daar zie je wel dat het hotel zijn beste tijd gehad heeft en een onderhoudsbeurt kan gebruiken. Maar al bij al zeer tevreden. In de pub beneden kan je ontbijten (buffet en à la carte – de pancakes waren helaas op…), lunchen en dineren en is er ’s avonds een gezellige drukte. Het eten is er lekker en er is een korte, maar mooie bierkaart.
  2. Omdat we dan toch in het drukke Soho waren en we niet te ver meer wilden voor een slaapmutsje, gingen we de 68 and Boston Wine Bar binnen: mooi interieur, vriendelijk personeel en uitgebreide wijnkaart. Helaas op een vrijdagavond ook gigantisch veel luide en drukke Britten. Gelukkig lijken die om 23u allemaal naar huis of naar een club te gaan, want het laatste halfuurtje dat we er zaten, werd het aangenaam rustig.
  3. Op zaterdag gingen we lunchen in Côte langs de Thames. Als het mooi weer is, heb je vanop het terras een mooi zicht over Engelands bekendste rivier. Wij werden door de regen en gure wind naar binnen geduwd. Groot restaurant met mooi interieur en alweer heel vriendelijk personeel. Het eten is geïnspireerd op de Franse keuken en echt heel lekker. Niet goedkoop, maar de prijs zeker waard.
  4. Op zaterdagavond aten we bij Jamie’s Italian aan Piccadilly. Eerlijke, lekkere kost in een interieur dat duidelijk geïnspireerd is op de bruine kroegen. Geen fancy schmancy sterrenkeuken, maar lekker en eenvoudig. Alleen wel erg druk. De volgende keer zoek ik een Jamie’s elders in Londen. Moeilijk is dat niet, ze groeien er als paddenstoelen uit de grond.

 

Deze lijst is verre van compleet en ik heb ook nog een gigantische wishlist voor mijn volgende bezoek aan de stad. O.a. Camden en de Kensington Roof Gardens staan zeer hoog, maar dat is voor de volgende keer. En die komt er zeker! Londen is een veelzijdige en uitgestrekte stad. Je komt er ogen en zeker tijd tekort!

Dus, London, I’ll be back, baby!

 

10 years of love

 

Girl sees boy on the bus. Boy sees girl. Boy smiles at girl. Girl talks to boy. They go on a date. They become boyfriend and girlfriend.

Uiteraard is het verhaal eigenlijk veel uitgebreider! Wie het wil horen, moet het maar aan mijn vriendinnen vragen, zij herinneren zich nog heel goed hoe ik met blinkende ogen vertelde over de “busboy” 🙂

Die eerste dates zijn ondertussen een mooie herinnering die het begin betekenden voor 10 goed gevulde jaren. Veel liefde, veel uitdagingen, veel plezier, maar ook af en toe moeilijkheden.

love is

We’ve come a long way en ik durf echt te zeggen dat ik de liefde van mijn leven gevonden heb (cue: romcom-muziekje). Dat durf ik eigenlijk al een aantal jaar te zeggen. Er zijn zo van die kleine dingetjes die maken dat ik elke keer weer denk: ja, dit is het! Om er maar 10 te noemen:

  • De manier waarop hij mij kan geruststellen als ik weer eens teveel pieker. Hoe hij gewoon ook rustig kan blijven als ik dat niet ben.
  • Zijn passie en doorzettingsvermogen voor zijn job.
  • Hoe wij over alles kunnen praten. Echt over àlles…
  • Hoe hij mijn familie verliefd op hem liet worden vanaf het eerste moment dat ze hem zagen.
  • Zijn looks, maar daar kan ik een geheel apart artikel aan wijden.
  • Hoe hij vanaf de eerste seconde na de geboorte van Sep de liefdevolle en verzorgende vader was/is die ik altijd al in hem zag.
  • Hoe we keihard op dezelfde golflengte zitten qua humor. En hoe wij soms de enige 2 personen op die golflengte lijken te zijn. En hoe zalig wij dat vinden.
  • Hoe ik me erger als hij weer eens te goed en te diplomatisch is, al dan niet in zijn eigen nadeel.
  • Hoe ik bij hem en dankzij hem een leukere persoon ben en hoe mensen ons ook altijd zo een tof koppel vinden. #dikkenekkerij 
  • Hoe onze relatie organisch lijkt te komen alsof het zo bedoeld was – no drama!.
  • Hoe ik pijn had bij elk puntje dat ik uit deze lijst verwijderde om toch maar aan die 10 te komen. En hoe ik die lijst nu alweer kan aanvullen met nog eens zoveel puntjes. En morgen weer. En overmorgen weer.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het getroffen heb met hem. Dat is ook wel zo. Maar eigenlijk hebben wij het getroffen met elkaar. We brengen het beste in elkaar naar boven. We willen dezelfde dingen. De communicatie is ijzersterk. De liefde nog sterker. De onvoorwaardelijke steun aan elkaar en de schouder om op te huilen als het eens tegenslaat. Net als elk koppel hebben wij ook onze hindernissen, maar we werken er samen aan om die te overwinnen.
Nog een laatste portie meligheid om af te sluiten: De eerste “klik” is de aanzet, het respect en het geduld zorgen ervoor dat de liefde kan groeien. Liefde is als een bloem, ze kan uit zichzelf al prachtig zijn, maar als ze niet verzorgd wordt, dan verwelkt ze.
Die van ons krijgt alleszins genoeg water en zonlicht!

Romantisch uitje in Kortrijk

Als “dankjewel-om-ons-kind-te-baren”-cadeautje kreeg ik van mijn lief een overnachting voor 2 in een wel heel speciale B&B. Uiteraard was hierbij geïntendeerd dat die “2” hij en ik zijn. En een mooi cadeau was het zeker! Op 31 januari – 2 maanden ver in ons nieuwe hectische leven als jonge ouders – was het dan zover. We lieten Sep in de zorgzame handen van mijn ouders en trokken erop uit voor een avondje “just the two of us”.

Die speciale locatie was B&B Het Verloren Gedicht in Bellegem. Een voormalige kloosterkapel die omgebouwd is tot een romantische B&B. Wij overnachtten in de nok van de kapel, de zogenaamde bruidssuite, het “Elysium”. Even had ik schrik om als ongehuwd koppel dit heiligdom te betreden, maar die schrik ging al gauw over bij het zien van de kamer. En na een relaxerend bubbelbad (mét aromatische oliën uiteraard!) vergat ik zelfs eventjes het opgestapelde slaaptekort dat roofbouw had gepleegd op mijn lichaam en geest. Het ontbijt was uitgebreid genoeg, met vooral verse en eerlijke producten én inclusief vers gekookte/gebakken eitjes naar wens.

Deze primitieve smartphone-foto’s doen de locatie niet genoeg eer aan, maar we wagen een poging…

IMG_0494[1]

IMG_0497[1]

IMG_0501[1]

Eten deden we in Kortrijk in Restaurant Dolce Vita. Zoals de naam al doet vermoeden, vind je hier de Italiaanse keuken. Maar verwacht niet de zoveelste ristorante – pizzeria. Hier kan je net dat tikkeltje meer verwachten. Ideaal voor een diner met 2 of in groep in een mooi etablissement met kwalitatieve gerechten. Helaas heb ik geen foto’s. Op 31 januari had ik nog geen blog en dacht ik bijgevolg niet “ik moet dit fotograferen, want wie weet schrijf ik er ooit over”.

Afsluiten deden we in de Hoochie Coochie in Kortrijk. Dit is een bar waar we al vaker geweest zijn. Ergens in een klein straatje staat een mooi pand waarin de eigenaars een groot, maar toch intiem café gemaakt hebben. De muziek varieert naargelang de mood van de barman, het uur van de dag of het publiek. De kaart is uitgebreid: van speciale streekbieren tot fancy cocktails. Hoewel wij vooral een speciaalbieren-koppel zijn, lieten we ons deze cocktails zeker ook smaken. Een beetje zomer in januari. (doet mij eraan herinneren dat wij het échte begin van de échte zomer daar nog moeten gaan vieren 😉 )

IMG_0503[1]