Berging make-over

Ik hou van een georganiseerd huis waar alles zijn plekje heeft. Wie mij een beetje kent, weet dat al langer dan vandaag. Van Instagramaccounts als die van The Home Edit word ik echt gelukkig.

We weten echter allemaal dat zoiets in een huis met kleine kinderen nogal een – euhm – uitdaging kan zijn. Als je een peuter hebt die alle kasten opentrekt en een kleuter die zélf zijn koekjes uit de kast wil halen, dan behoudt niet alles zijn vaste plaats. Behalve in de berging. Het interessantste daar voor onze pagadders is de wasmachine, en dan vooral als er een lading was aan het draaien is.

Voor

Die berging van ons is smal en onder de trap, waardoor die op het einde vooral laag is. We hadden er bij onze verhuis 5 jaar geleden een “voorlopig” Ikea-rek gezet. Voedingswaren konden wel in de gigantische voorraadkast in de keuken. Maar dat is 5 jaar geleden, toen we nog met 2 waren en ons leven nog niet de enorme ommekeer gemaakt had die er intussen wel geweest is. Mijn gigantische voorraadkast kreunde onder de jaarvoorraad pasta, rijst, blikken tomatenblokjes en weet-ik-veel die ik kocht. Ik wilde de berging gebruiken waarvoor ze diende: om eten in op te bergen. Voorraad daar, wat in gebruik is in de kast. Mooi overzichtje behouden.

Op een luie zondagvoormiddag kreeg ik het lumineuze idee hoe we dat gingen doen en op zondagmiddag stonden we in de Europoint, kijkend naar de man die onze planken op maat zaagde. De zondag erna was ik mijn rek aan het vullen. Ik heb toch ne fantastische vent hé 🙂

Mijn mannen aan het werk

Ik kocht bakjes en begon al na te denken over de indeling. Het resultaat mag er wel zijn, vind ik. Kijk maar mee.

Alles heeft zijn plekje: een bakje voor aardappelen, voor uien, voor look, voor zoet, voor deegwaren etc…

Zoals alles bij mij is ook dit een work in progress, maar ik ben alvast zeer blij met de ruimte die nu vrijgekomen is! Normaal staat er onderaan nog een emmer en een stofzuiger helemaal achteraan, maar de poetsvrouw was er net mee bezig 🙂 Boven de wasmachine hangen er nog zo twee planken waarop de kuis- en wasproducten staan (de aandachtige lezer ziet hier een stukje van op de eerste en tweede foto). Mooi buiten bereik van de babyhandjes.

De voorraadkast in de keuken kreeg op die manier ook een make-over. Jammer genoeg heb ik daarvan geen voor- en na-foto’s. En ondertussen is die alweer een rommeltje (naar mijn goesting). Nog eens alles proper zetten en dan kan ik daarvan ook wat foto’s tonen, in een andere post.

Next on… den bureau!

Word jij ook zo gelukkig van een geordend huis of ben jij meer van de geordende chaos? Whatever works for you, my dear. Maar ik ben wel curieus 😉

 

#ouderzonden – hoofdzonde 4: Invidia

Deze week laten we het groene monster in ons los. Wat benijden we bij andere ouders? Wat zouden we zo van hen willen overnemen, mochten we kunnen? Het is de vierde hoofdzonde in de #ouderzonden reeks. Mijn vorige drie ouderzonden lees je hier, hier en hier.

Jaloezie dus. Ik ga niet zeggen dat ik absoluut niet jaloers ben. Maar het is niet zo dat ik echt een venijnig groen monster op mijn schouder heb zitten dat andere mensen niets gunt. Integendeel. Ik vergelijk wel veel. Te veel! En als ik dan zie hoe anderen – schijnbaar moeiteloos – slagen in iets wat bij mij met de beste wil van de wereld niet wil lukken, dan voel ik me slecht, ja. Over mezelf, welteverstaan. Ik ben heel blij voor een ander, want dat kan ik dan wel perfect. Maar dat stemmetje in mijn hoofd is er dan weer met zijn “zietsiewel, gij kunt dat niet/zijt niet zo goed / …”.

Ik dacht dus dat dit wel een gemakkelijke opdracht ging worden. Gewoon eens opsommen wat andere ouders zoveel beter doen dan ik. Maar de woorden vloeiden toch niet zo vlot uit mijn vingers. Hoe meer ik erbij nadenk, hoe meer ik besef dat elke ouder gewoon zijn best doet en dat een ander zijn methode niet beter of slechter is dan die van mij. Ik ben wel een grote voorstander van de ouder-community waarin we allemaal vriendjes zijn en elkaar steunen met herkenbare verhalen of tips. Ik geef tips aan wie het vraagt, maar ik neem interessante ideeën ook graag mee naar huis. Zoals dat van die kookwekker.

Ik heb geleerd dat vergelijken niet goed is voor mij (voor niemand eigenlijk). Kijken naar wat andere ouders zeggen, tonen… Je kent nooit het hele verhaal, dus waarom oordelen op basis van wat je ziet via hun sociale media of van wat ze je vertellen of laten zien? Daarom kijk ik enkel naar mezelf. Welke eigenschap zou ik nog willen in mijn ouderschap? Niet omdat een ander er zoveel beter in is, maar omdat het mij zelf stoort.

Dan kom ik eigenlijk op 1  belangrijke: creativiteit. Ik kan behoorlijk creatief zijn met woorden, maar laat me geen hele namiddag knutselen met mijn kleuter. Veel verder dan wat kleuren of een beetje klooien met wat plasticine kom ik niet. Gelukkig is creatief bezig zijn ook niet direct Sep zijn favoriete hobby. Ik heb natuurlijk wel een hele doos knutselmateriaal, maar daarvan wordt bitter weinig gebruik gemaakt. Hij is het ook altijd na 5 minuten beu. Laat hem maar met zijn dokterstas spelen of met zijn gereedschapskist. Daarmee kan hij uren bezig zijn. Of met lego huizen bouwen, samen met zijn papa of zijn opa, of zijn meter!
Maar niet alleen het kunstzinnige gaat volledig aan mij voorbij, ook van algemene creativiteit op het vlak van activiteiten kiezen heb ik niet veel meegekregen. En dat vind ik misschien nog spijtiger. Veel verder dan eens gaan zwemmen of naar een speeltuin bij goed weer kom ik niet. Of ik moet al eens wat opzoekwerk gedaan hebben en toevallig op een zalig museum stoten. Maar ik krijg al stress als ik weet dat ik een hele dag alleen met Sep thuis zal zijn. Niet om het kind, want hij is zo grappig en schattig als maar kan, maar ik heb zoveel schrik dat hij zich steendood zal vervelen met mij. Het komt altijd wel goed, met gezelschapsspelletjes en meehelpen koken enzo. Maar toch, ik denk altijd dat ik hem niet genoeg aanbied buitenshuis. Tips zijn dus welkom! 🙂

Meer “nijd” kan ik niet bedenken. Ik zal wel eens denken van “ah, zo doet die dat” of “amai, hoe die dat allemaal combineert” of “wat ziet zij er goed uit, met haar huilbaby en gebroken nachten”. Maar dan besef ik dat ik het eigenlijk helemaal niet zo slecht doe. Mijn kinderen zijn gelukkig. En dat is wat telt, toch.

En jullie? Hebben jullie soms wel een groen monstertje op die schouder? Of welke eigenschap zou je jezelf graag toe-eigenen?  

 

De cape van deze Superwoman ligt nog in de was

Maar Delphine, je bent toch 5 dagen op vakantie gegaan na je trouwfeest?
Dan kan je er toch weer tegenaan!
Dan kan je toch met volle motivatie weer aan het werk gaan.
Je hebt daar tijdens je reisje toch tijd gehad om wat blogposts te schrijven.
Je bent nu toch weer de uitgeruste mama die tijd en energie heeft voor haar kindjes.
Je kan nu toch zonder problemen de huilbuien van een zieke, tanden krijgende, sprongetjes makende baby aan.
Je kan je nu toch kalm houden als je oververmoeide, schoolgaande kleuter een driftbui heeft.
Je hebt nu geen bruiloft meer voor te bereiden, dus zeeën van tijd!
Meer tijd om de strijk zelf te doen.
Meer tijd om dat boek eindelijk eens uit te lezen.
Meer tijd om je eindeloze to-dolijst af te werken.
Meer tijd om elke avond de afwas te doen.
Meer tijd om je huis proper te houden.
Eindelijk weer structuur in je leven.
Dan is een planning maken toch peanuts.
En je eraan houden al helemaal!
Je kan weer op regelmatige tijdstippen een sportmomentje inlassen.
Opgeladen batterijen, weet je wel!

Sorry, mannekes, die 5 dagen waren niet genoeg om te bekomen van het afgelopen jaar.
Mama heeft voorlopig nog niet alles in de hand.
Ik vrees dat de cape van deze Superwoman nog in de was zit.

Trouwperikelen V: 6 lessen die ik leerde uit mijn trouwvoorbereidingen

Het is alweer even geleden dat hier nog iets verscheen op deze blog. Mijn excuses daarvoor, maar ik had het even heel erg druk. Met verjaren en trouwen, bijvoorbeeld. O ja, en op huwelijksreis gaan 🙂 Wie mij volgt op Instagram, heeft dat waarschijnlijk opgemerkt. En ja, die foto’s dienden wel degelijk om jullie jaloers te maken met mijn perfecte en rooskleurige leventje. Want zo voelde het wel eventjes.
Zeker na de hectische weken die we daarvoor hadden… Want laat me je nou eens iets vertellen, zo een huwelijk plannen, daar kruipt werk in, jong! Niet verwacht hé! Zeker als je nog eens “speciaal” wil doen, zoals wij… Een aanslag op je vrije tijd, slaap en gezinsleven. Ik trok zelf meerdere lessen uit de maanden die naar de leukste dag uit mijn leven leidden en ik deel er hier zes met jullie.

  1. Ik begrijp nu waarom mensen éérst trouwen en dàn pas kinderen krijgen. Afgezien van de traditionele katholieke visie daarop, natuurlijk. De combinatie (zeker met een pasgeboren baby) is hels! We hebben hen vaak aan babysits moeten overlaten als we weer eens een afspraak hadden met traiteur, … Ik miste hen eigenlijk al nog voor we hen 5 dagen “achterlieten” toen we op huwelijksreis vertrokken. Gelukkig komen we nu terug in een normale structuur terecht en hebben we weer meer tijd voor onze boys.
  2. Zelf doen is zeker niet gelijk aan goedkoper. Je zou het denken hé. We doen het zelf in onze (of andermans) tuin, dan sparen we alvast die zaal uit. Haha, think again! Kleine vergelijking: zaal, vaak met personeel en catering inclusief, wordt vervangen door traiteur (met personeel, servies, …), meubilair, eventueel tent, plankenvloer, verbruik elektriciteit en water, toiletten huren … O ja, meer werk is het ook! Maar dat had je waarschijnlijk wel al door. Er is wel één grote reden om het op die manier te doen: het is dan wel volledig naar je eigen goesting. Echt élk detail kozen we zelf. Van de bloemen tot het bestek over hoe de tafels stonden tot hoeveel lampionnen we precies zouden ophangen en waar.
  3. Je gaat sowieso over je budget. Hoe ver je erover gaat, bepaal je zelf. Met een traditionele trouwzaal is het gemakkelijker om een budget vast te leggen. Zij geven je vooraf een bedrag voor zaal (eventueel incl. aankleding) + eten. Wij hadden een bedrag in ons hoofd, deelden dit mee aan de traiteur en die bleef netjes binnen dat budget. We hadden ons echter compleet misrekend wat betreft alle extra’s die erbij komen. Want er komen er veel bij. Uiteindelijk beslisten we dat we onze droom moesten waarmaken, nu we toch over het budget zouden gaan. Niet inboeten op wat je wil, maar wel op welke manier je het verkrijgt. Waarom kant kopen aan 4 euro per meter in de Veritas als je het aan 50 cent per 5 meter krijgt in de Action? (trouwens, Action, dé place to be voor al uw feesten!) Je gasten zien echt het verschil niet en alle beetjes die jij spaart, zijn goed.
    Werk je samen met een traiteur of wedding planner? Kijk dan ook zelf eens rond voor bepaalde extra’s waarvoor zij zelf geen vaste leverancier hebben. En let op transportkosten! Zoek het niet in Antwerpen als jouw feestlocatie in Kortrijk ligt…
  4. Laat je helpen door professionals, maar behoud je eigen stijl .
    Voor de ceremonie vroegen we Nele van Mint & Memories om haar expertise ter zake. Zij stelde een zeer mooie ceremonie op. Toch vroegen we een goede vriend om “voorganger” te zijn en niet Nele zelf. Niet omdat we haar daar niet in vertrouwden, wél omdat we vonden dat die vriend het net dat tikkeltje persoonlijker kon maken. De samenwerking tussen hen verliep kennelijk zeer vlot, want de ceremonie was er ééntje voor in de romantische wegdroomfilms.
  5. Vooraf controlefreak zijn helpt om te ontspannen op de dag zelf. We kennen mij allemaal ondertussen. Ik heb het graag op mijn manier en zeker als ik een evenement organiseer, durf ik al eens in overdrive te gaan. Ook nu wilde ik vooraf dat alles piekfijn in orde was en tot in de puntjes geregeld. Ik kwam waarschijnlijk over als onzeker met al mijn vragen. Of als neurootje met mijn 2 versies van het draaiboek (eentje erg gedetailleerd voor alle “leveranciers” op de bruiloft en eentje minder gedetailleerd voor de “suite”).
    Ik ben blij dat we Kelly en Andy van Favola Weddings tegenkwamen, want al heel snel in het planningsproces merkte ik dat dit mensen zijn met kennis van zaken op wie ik 100% kon rekenen. We waren ook in de week voor die belangrijke zaterdag élke dag aanwezig op de feestlocatie, zodat we elk klein detail zelf mee bepaalden en er op tijd bij waren als er iets niet volgens plan ging (want ja, een mini-crisis hier en daar hoort er nu eenmaal bij).
    Doordat élk detail op voorhand vastlag en ik alles met mijn eigen kritische blik gezien en goedgekeurd had tegen de vrijdag, had ik er geen probleem mee om de zaterdag te ontspannen vanaf het moment dat Sep zei “mama, ik ben wakker” tot het moment dat ik mijn licht benevelde hoofd op het zachte kussen in de B&B legde.
  6. Hoe hard je het ook zou verwachten als je stresskonijn Delphine kent, ik ben op geen enkel moment een bridezilla geweest. Oké, ik liep wat nerveus rond en ik begon op donderdag te stressen dat er niets in orde zou zijn. Maar ik heb geen bloemstukken aan flarden getrokken of borden aan diggelen gegooid. Ik heb ook geen tirades afgestoken tegen mensen die het misschien wel een beetje verdienden. Mensen werken immers veel liever voor jou als je hen met respect en dankbaarheid behandelt en het niet uithangt. Je kan ook op je strepen staan zonder iemand alle mogelijk verwijten naar het hoofd te slingeren. En je zal er nog meer respect voor terugkrijgen ook. En eerlijk gezegd. Ik geraak al opgefokt bij het idee alleen al. Ik kan me niet inbeelden dat je ontspannen op je bruiloft toekomt als je tot enkele uren daarvoor als een razende overal doorging. Dus, keep calm and be a happy bride!

And I did! Het klopt wat ze zeggen: de dag is zo voorbij! En ik heb genoten van elke minuut!

Maar ik genoot ook enorm van de voorbereidingen. Geen slaande ruzies met mijn man, maar eerder een sterk team dat bij elke stap een gezamenlijke droom werkelijkheid zag worden. Eventplanning, mensen ontvangen in een prachtige setting en hen een mooi moment laten beleven, het is echt een kleine passie van me. Carrièreswitch?

Het resultaat van alle planning zie je binnenkort ook op deze blog. Stay tuned! 

Trouwperikelen II – De locatie

Oké, wat betreft de wedding planner, zijn we er zo goed als uit geraakt, denk ik. Ik had gemaild naar MamaExpert/wedding planner Nele. Gewoon, om eens te luisteren wat zo iemand voor ons zou kunnen betekenen. Het lief zijn reactie na ons verkennend Skype-gesprek: “ge ziet dat die madam weet waarover ze praat.”

Ik weet niet of alle Vlaamse wedding planners op dezelfde manier werken, maar Nele voldoet alvast niet aan het plaatje van de allesoverheersende en allesbeslissende organisator uit de gemiddelde Amerikaanse romcom. Neen, zij laat het aan ons over om te beslissen waarvoor we haar hulp inschakelen. Ze heeft verschillende pakketten gaande van enkel ceremoniemeester tot een volledig uitgewerkte huwelijksdag. Wij zouden waarschijnlijk voor een tussenoptie gaan. We moeten de details wel nog vastleggen. Meer daarover later dus.

Voor je kan beginnen met het draaiboek (het eerste woord uit Nele’s vakjargon dat we geleerd hebben), moet je 3 zaken vastleggen.

  • Datum
  • Locatie
  • Gastenlijst

Onze gastenlijst was tamelijk snel gemaakt: we hadden nog een lijst van toen we anderhalf jaar geleden een babyborrel hielden. We moesten alleen even van ons hart een steen maken bij het schrappen van ongeveer een derde van die lijst. We willen ons trouwfeest immers bewust klein houden en nodigen enkel dichte familie en vrienden uit. Nog enkele kleine twijfelgevalletjes, maar we kunnen al een ongeveer aantal zeggen.

IMG_1817
Dé droom komt al ietsje dichterbij… 

Als tweede was er de locatie.
Daar had ik zoveel schrik voor. Ik had een ideaalbeeld, maar ik was bang dat ik dat na weken van zoeken en teleurstellingen zou moeten laten varen voor een meer mainstream optie.
Gelukkig heeft mijn lief wel wat connecties hier en daar. Wij dus op een gewone dinsdagavond naar zo een connectie. Ergens in de Westhoek, begot (alvast sorry aan zowat 80% van de genodigden voor de afstand…).
Ik had niet veel goede hoop dat het van de eerste keer raak zou zijn. Welke gewone particulier stelt een deel van zijn domein ter beschikking voor een huwelijksfeest?! En welke gewone particulier heeft überhaupt een domein dat hiervoor kan dienen?! En een domein waar ik graag “ja” zou willen zeggen?!
Wel, hij dus…
Wij vroegen. Hij zei ja. Heel enthousiast zelfs!
Zijn vrouw zei ook ja (héél belangrijk)!
Zijn zoon vond het ook goed. Die had zelfs hetzelfde idee opgevat voor mocht hij ooit beslissen te trouwen. Wij mogen proefkonijnen spelen 😉
Location hunt zit er dus op.
Optie één was meteen de goede. Waarschijnlijk voor het eerst in de huwelijksplanninggeschiedenis? Voorteken? Goed/slecht? (Nu niet gaan twijfelen, Delphine! Je zal dat nog genoeg doen de komende maanden…)

Nu de exacte datum vastleggen. We hebben al een ongeveer periode besproken met meneer Westhoek, nu nog de agenda’s van onze ouders en zussen erbij halen (ajaj, vooral voor die laatste…).

Zot zeg, zo wordt het met elke stap een beetje échter, die bruiloft van ons…

Mijn kind is een genie

Iedereen kent ze wel, de vergelijkmama’s. Ze kunnen er niet aan doen. Meer nog, ik betrap mezelf er soms op. Maar ik krijg er toch de kriebels van. Gewoon meedelen dat je kind al stapt of weer een tandje bij heeft, tot daaraan toe. Maar zinnen als “oei, hij is al 14 maanden oud en hij heeft nog maar 2 tandjes?” of “Ah, maar die van mij liepen al op 10 maanden, dan zal het bij de jouwe ook niet lang meer duren hé.”… Bah, mijn maag keert er nu al van.

Ik wil een chille mama zijn. Toch zeker op het vlak van de ontwikkeling. Mijn idee is dat een gelukkig en gezond kind zich wel op zijn eigen tempo zal ontwikkelen. Als hij dan toch ergens een zorgwekkende achterstand zou oplopen, dan zal de dokter het wel zeggen of zal ik het met mijn moederinstinct wel aanvoelen. Ik denk dat ik dat ook wel goed doe. Vind ik van mezelf.

Ik wil dus helemaal niet luisteren naar wat er volgens “de vakliteratuur” wel of niet normaal is. Of naar wat andere moeders wel of niet normaal vinden. Maar het is moeilijk. Zeker als je een collega hebt met een dochtertje dat amper 3 dagen ouder is dan Sep, maar al 2 maand eerder liep. En al helemaal als die welbepaalde collega je met een medelijdende blik aankijkt als je antwoord op de vraag “hij loopt ook al, zeker?” negatief is.

Dat zijn vaak ook die moeders die elke scheet van hun liefste spruit delen op alle mogelijke sociale media. Nu, ik maak me zelf ook geregeld schuldig aan “babyspam”, ik kan er niet aan doen. Dat is gewoon een extra trekje dat wij moeders instant meekrijgen van zodra het kind de baarmoeder verlaten heeft. Een chemische reactie in ons lijf of zo, niet? Voer voor een uitgebreid doctoraat, me dunkt!
Maar goed, die babyspam dus. Op mijn instagramfeed zie je geregeld wat foto’s verschijnen van een veel te schattige Sep. Of een Sep die weer een grote stap (letterlijk dan) genomen heeft in zijn ontwikkeling. Dat zijn zaken die ik graag deel. Want zo houd ik mijn vrienden op de hoogte en herkennen ze hem nog als ze ons enkele maanden niet gezien hebben (en als je dat niet gelooft, dan geef ik wel een andere uitleg :)). Maar ik probeer dat in te perken. Niet iedereen is geïnteresseerd in élke outfit die je kind op een dag draagt of in de zoveelste vuile pamper. Denk ik dan. Ik wil mensen ook niet lastigvallen met dergelijke beelden. Of ik wil ook niet pocherig overkomen: “zie eens wat mijn kind nu weer kan!”

Maar vandaag wil ik wél eens opscheppen. Want wat is mijn kind toch geniaal!

Ik wil eigenlijk geen cheerleader zijn voor mijn kind, maar eerder een coach. Ik wil niet applaudisseren bij elke kaka-pamper die hij door de kamer werpt. Hoe leert hij dan wat zijn echte talenten zijn? En hoe verwaand wordt hij dan als hij alleen maar continu gelauwerd wordt? Overal waar we komen is het nu al van “oooh, wat een schattig manneke!” en “zo ne lieven en zo ne flinken!”. Het kind moet fouten kunnen maken en eruit leren. Het kind moet leren opstaan na het vallen. En als hij iets niet goed doet, dan moet hij dat weten, zodat hij kan leren. Hij krijgt geen applaus als hij een halve stap zet, maar we moedigen hem aan om er twee te zetten. Dan krijgt hij een groot applaus. Er is een verschil tussen je kind op een voetstuk zetten en je kind steunen. Soms merk ik dat ouders die het eerste doen, ook de eerste zijn om te panikeren als iets minder goed lukt. Nu ja, als dat hun manier van opvoeden is, goed voor hen. Ik wil zeker niemand viseren of veroordelen omdat ik het anders doe wil doen. Zolang je zielsveel van je kinderen houdt en alleen maar het beste met hen voor hebt, moet niemand je terechtwijzen. En al zeker niet iemand die nog maar 15 maanden in het moederschap staat en ook nog alles uit te zoeken heeft.

Maar goed, we dwalen af. Ik ging dus toch nog eens met lof gooien (nee hoor, ik ben niet alleen maar een klaagmama ;))

Tot ongeveer 2 weken geleden liep onze zoon af en toe aan de hand, maar na enkele stappen hield hij het telkens voor bekeken. Dat deed hij al een dikke maand. Ook rechtstaan zonder steun lukte al, maar als je er aandacht aan besteedde, ging hij meteen weer zitten. Die eerste échte stapjes leken er dus al een tijdje aan te komen. Die kwamen er uiteindelijk ook, toen wij in Londen waren. Maar goed, het waren nog maar 2 of 3 voorzichtige stapjes.
Deze week echter wandelde meneertje plots van zijn kamer naar die van ons. Zonder stoppen. Zonder zich even vast te houden of te gaan zitten. De max gewoon! Reden tot filmpjes whatsappen naar de familie natuurlijk!

 

Maar daar stopt het niet. “Ze” zeggen dat als een kind een grote stap neemt, hij op andere vlakken even stagneert of zelfs terug wat achteruit gaat. Maar onze man vond wandelen blijkbaar niet echt een zeer grote stap. Gisteren betrapte ik hem er immers op dat hij helemaal alleen – zonder hulp, begeleiding of zelfs aanmoediging – een toren maakte van stapelbekers. En die weer van elkaar haalde en in elkaar zette. En daarna weer op elkaar zette. Van groot naar klein en van klein naar groot.

   
Moeders die nu denken van “ja, maar dat is toch normaal voor een kind van 15 maanden”, die houden die gedachte maar voor zichzelf. Want ik ben extreem trots dat ons kind dit kan. Dit is een blijk van logisch denken, van hand-oogcoördinatie, precisie en weet ik wat nog allemaal. Ons kind is slim. Ons kind is goed bezig. En ik…
Ik ben weer 2 centimeter gegroeid van trots!

 

10 years of love

 

Girl sees boy on the bus. Boy sees girl. Boy smiles at girl. Girl talks to boy. They go on a date. They become boyfriend and girlfriend.

Uiteraard is het verhaal eigenlijk veel uitgebreider! Wie het wil horen, moet het maar aan mijn vriendinnen vragen, zij herinneren zich nog heel goed hoe ik met blinkende ogen vertelde over de “busboy” 🙂

Die eerste dates zijn ondertussen een mooie herinnering die het begin betekenden voor 10 goed gevulde jaren. Veel liefde, veel uitdagingen, veel plezier, maar ook af en toe moeilijkheden.

love is

We’ve come a long way en ik durf echt te zeggen dat ik de liefde van mijn leven gevonden heb (cue: romcom-muziekje). Dat durf ik eigenlijk al een aantal jaar te zeggen. Er zijn zo van die kleine dingetjes die maken dat ik elke keer weer denk: ja, dit is het! Om er maar 10 te noemen:

  • De manier waarop hij mij kan geruststellen als ik weer eens teveel pieker. Hoe hij gewoon ook rustig kan blijven als ik dat niet ben.
  • Zijn passie en doorzettingsvermogen voor zijn job.
  • Hoe wij over alles kunnen praten. Echt over àlles…
  • Hoe hij mijn familie verliefd op hem liet worden vanaf het eerste moment dat ze hem zagen.
  • Zijn looks, maar daar kan ik een geheel apart artikel aan wijden.
  • Hoe hij vanaf de eerste seconde na de geboorte van Sep de liefdevolle en verzorgende vader was/is die ik altijd al in hem zag.
  • Hoe we keihard op dezelfde golflengte zitten qua humor. En hoe wij soms de enige 2 personen op die golflengte lijken te zijn. En hoe zalig wij dat vinden.
  • Hoe ik me erger als hij weer eens te goed en te diplomatisch is, al dan niet in zijn eigen nadeel.
  • Hoe ik bij hem en dankzij hem een leukere persoon ben en hoe mensen ons ook altijd zo een tof koppel vinden. #dikkenekkerij 
  • Hoe onze relatie organisch lijkt te komen alsof het zo bedoeld was – no drama!.
  • Hoe ik pijn had bij elk puntje dat ik uit deze lijst verwijderde om toch maar aan die 10 te komen. En hoe ik die lijst nu alweer kan aanvullen met nog eens zoveel puntjes. En morgen weer. En overmorgen weer.

Ik zou kunnen zeggen dat ik het getroffen heb met hem. Dat is ook wel zo. Maar eigenlijk hebben wij het getroffen met elkaar. We brengen het beste in elkaar naar boven. We willen dezelfde dingen. De communicatie is ijzersterk. De liefde nog sterker. De onvoorwaardelijke steun aan elkaar en de schouder om op te huilen als het eens tegenslaat. Net als elk koppel hebben wij ook onze hindernissen, maar we werken er samen aan om die te overwinnen.
Nog een laatste portie meligheid om af te sluiten: De eerste “klik” is de aanzet, het respect en het geduld zorgen ervoor dat de liefde kan groeien. Liefde is als een bloem, ze kan uit zichzelf al prachtig zijn, maar als ze niet verzorgd wordt, dan verwelkt ze.
Die van ons krijgt alleszins genoeg water en zonlicht!

Wij hebben een gemakkelijk kind

Overal waar we gaan krijgen we lovende woorden te horen over ons zoontje.

Hij is zo lief!
Zo een schattig kind!
Amai, jullie hebben toch geluk met zo een braaf kind hé!
Goh, zo een gemakkelijk kind. Die van mij waren zo niet hoor!

Ja, toen Sep pas geboren was, kon ons geluk niet op. We hadden niet alleen een gezond en mooi kindje op de wereld gezet. Het was bovendien het gemakkelijkste kind ter wereld. Hij huilde een beetje als hij honger had, that’s it. De borstvoeding verliep zo goed. Alsof het iets natuurlijks is. Sep sliep zo goed! Na 4 maanden sliep hij de hele nacht door. Op de crèche was is hij de “keppe” van de bende. De begeleid(st)ers waren op slag verliefd. Zo een braaf en lief kind.

Toen Sep 6 maanden oud was, kreeg hij de windpokken. Hij had het goed te pakken! Het kind was ziek, zag af. Wij zagen ook af. Het was de eerste keer in 6 maanden dat Sep zoveel huilde. Het doorslapen was ook gedaan.

Het immuunsysteem van het kind is volledig onderuitgehaald door die bultjes.

De volgende maanden waren een opeenvolging van oorontstekingen, angines, verkoudheden, nog oorontstekingen en veel vraagtekens. Onderzoeken voor verborgen reflux liepen faliekant af (met contrastvloeistof op de vloer in plaats van in de maag van Sep). Onderzoeken bij de NKO-arts resulteerden in buisjes. Sep zijn eerste operatie. Het kind was amper 1 jaar oud. Een routineklus voor de dokter, een bron van zorgen voor de mama.

In die periode – die begon in de zomer van 2015 en duurde tot 3 weken geleden – hebben we Sep teveel verwend. Uiteraard. Het kind had pijn. Het kind had koorts. Het kind moest bekomen van een operatie. Als hij niet kon slapen, legden we hem bij ons in bed. Daar lag hij na 1 minuut in dromenland. Als we hem in slaap moesten krijgen in zijn eigen bed, deden we er een halfuur over. Na een tijdje namen we hem bij ons in bed uit gemakzucht. Om onszelf te sparen. En dat tijdens de periode waarin een kind gewoontes begint aan te leren volgens de vakliteratuur! Maar we waren zo moe. Wij alledrie.

Bij de grootouders en in de crèche was het anders. Hij sliep gemiddeld 2 uur per dutje overdag. Als hij bij oma en opa 1 logeerde, viel hij in slaap op de schoot van opa of wiegde oma hem in slaap. Dan sliep hij de hele nacht door. Oma en opa 2 waren strenger en lieten hem huilen. Toch wel de volle 5 minuten, dan lag meneer te slapen. Voor de rest van de nacht. Ziek of niet. Thuis sliep hij in die hele periode van 5 maanden welgeteld 2 keer door.

Ligt het dan aan ons? Doen wij iets verkeerd? Mijn mama verzekert me van niet. Mijn zus en ik waren ook zo: flink op een ander, stout thuis. Het gebeurt wel vaker, zeker?

Nu zijn de oorontstekingen voorbij. Dankzij supplementen wordt Sep zijn immuniteit geboost. Eindelijk tijd om de gewoonte van het co-slapen af te leren. Eindelijk weer een degelijke nachtrust voor hem en voor ons.
Ha, dat dacht je maar. Meneer is een karaktertje aan het ontwikkelen. Thuis in volle colère als hij zijn zin niet krijgt. Op een ander poeslief, braaf en de grote charmeur. Thuis moet ik alles buiten zijn bereik zetten. Bij oma mogen alle prulletjes blijven staan, Sep blijft eraf. Thuis vliegt de boterham door de kamer. In de crèche eet hij flink alles op.

Maar het is toch zuk ne froain, mevrouw. 
Zo een lief kind, zeg! 
Ooh, de schattige charmeur.

De wallen onder mijn ogen kan ik blijkbaar goed verbergen. De vergeetachtigheid valt nog mee dankzij 3 agenda’s en een to-dolijstje. Maar er zijn dagen dat ik me bij aankomst op mijn werk amper herinner hoe ik er geraakt ben. De dagen van automatische piloot. En van veel geluk dat ik geen ongeval veroorzaak.

Ik heb soms het gevoel dat ik faal als moeder. Wat heb ik met mijn brave kind gedaan? Het kan alleen maar mijn eigen schuld zijn dat hij zo is. Want bij mij is hij lastig en op een ander niet. Als iedereen hem zo flink vindt, dan moet er toch iets van aan zijn? Dan ligt het toch aan ons? Waren we teveel verwend in het begin en kunnen we nu zelfs de kleinste hindernissen niet overwinnen? Want eigenlijk is hij thuis ook vaak heel braaf. En de grootste schat ter wereld. En eigenlijk hebben we toch niet te klagen, het is niet alsof we een huilbaby hebben. We hebben zelfs een heel flink kind dat goed groeit, bijna zelfstandig stapt en high fives geeft als hij zijn vuile pamper in de vuilbak gegooid heeft. Anderen hebben het veel lastiger hoor! Wat is dat nu als hij eens wat moeilijker slaapt. *Elke nacht. Al een halfjaar lang.*
De vermoeidheid en de twijfels doen wat met een mens.

En dan die goedbedoelde raad van andere moeders. 
Probeer het eens zus of zo.
Het zal wel overwaaien.
Oh, die van ons hadden ook zo een periode, daar moeten ze allemaal eens door.
Doe je kind eens wat vaker bij de grootouders op logee, zo kan je uitslapen (Moh, daar hadden wij nog niet aan gedacht! En dat aanbod hadden we zeker nog geen 2386 keer gekregen van de grootouders zelf! Soms wil je je kind gewoon niet aan een ander overlaten, om zoveel redenen. Eén ervan is dat dat NIET helpt tegen het gevoel dat je het als moeder niet aankan. Om maar één te noemen hé, allez, ik kan nog even doorgaan als ge wilt.)

Dat kan rationeel gezien wel allemaal waar en wijs zijn. Meer nog, het zijn zaken die wij ook al tegen onszelf en elkaar gezegd hebben. Maar een vermoeide moeder denkt niet rationeel. Een vermoeide moeder is moe. PUNT.

Gelukkig heb ik een lief dat mijn grootste steun in de wereld is door één simpele uitspraak: “Wij hebben gewoon géén gemakkelijk kind. Willen we dat afspreken?”

Voilà, zo weet u dat ook weer.

Woensdag Wensdag

Nog net op de valreep geef ik jullie mee waar ik deze week over dagdroom… Dat was vooral trouwen. We hebben in onze vrienden- en familiekring een aantal trouwfeesten dit jaar en de eerste uitnodiging is deze week toegekomen en het eerste kleedje ook al gekocht. Uiteraard droomde ik dan ook over hoe mijn huwelijksfeest eruit zou moeten zien. Het dilemma voor de locatie alleen al… Dat wordt een moeilijke keuze. Als het lief mij ooit vraagt. Ooit…

  1. Een hopveld. Sinds de Ladies Hop Nights @ Palm is dat mijn ideaal.

    IMG_1817

  2. Of als het niet buiten kan, dan binnen in een brouwerij met indrukwekkende foeders.

    Rodenbach

  3. Of toch buiten, maar dan in een leuk versierde tent.

    tent

  4. Of bij heel mooi weer gewoon in een tuin of park onder een boom met feeërieke lichtjes.

    boom

  5. Of ergens in een prachtige ruïne in Toscane.

    ruine

Als ge mij zoekt, ik zit nog even op Pinterest