Sep Zegt VI

Onze oudste zoon werd afgelopen zaterdag 4 jaar. Hij keek er al eventjes naar uit en wij ook. Sinds hij naar de tweede kleuterklas gaat, zien we zijn ontwikkeling met rasse schreden vooruitgaan. Hij begint al letters te schrijven, kan cijfers lezen en redeneert even goed als Harvey Specter.

Ter ere van zijn verjaardag dan ook enkele van zijn beste quotes van de afgelopen maanden.

  • Auw, er zit stof in mijn oog! – Ik zal er straks druppeltjes in doen – Nee, geen druppeltjes! Alleen een kinderchocolaatje kan helpen!
  • Met mijn omgekeerde oren kan ik wel niets horen, hé! 
  • Warreeeeuh, ik ben wel aan het kakken hé! 
  • Mamaaa, Warre heeft twee keer op het terras gepiest! (sorry, pipi/kaka-moppen zijn nogal in trek bij 4-jarigen ;)).
  • Mama, wil je met mij spelen? (mama heeft even geen tijd, want moet koken) Dan vraag ik het straks wel aan papa als hij thuis is. Hij heeft toch veel meer tijd! (fun dad, always busy mom…)
  • Nu G. niet meer ziek is, kan ik lekker met haar trouwen.
  • Ik ga een feestje bouwen! Met mijn bouwblokken! 
  • Ik vind dat ik thuis nog een snoepje mag, want ik ben zo flink geweest in het restaurant. *onderhandelingsskills on point*

  • Sep en Warre hurken naast een paddenstoel en kijken gefascineerd. Ik denk dat daar een kabouter in woont. *Warre maait de paddenstoel met zijn stevige rechtse tegen de grond* Oo-oh, nu is het kaboutertje dakloos!
  • Sep zet de plastieken schaar uit de dokterstas in mijn haar: Ik moet jouw haar afknippen, dat je als een jongen bent. Want ik wil graag twee papa’s. 
  • Als het reclame is ga ik niet marasollen (= aerosollen), want ik ruik de graag reclame en anders kan ik de reclame niet ruiken. Hij zat de afgelopen 2 weken aan de aerosol en mocht dan altijd even tv kijken, naar een opgepakt filmpje. Uiteraard mocht ik het apparaatje pas aanzetten als de serie zelf begon.
  • Oei, da was niet de bedoeling! Wil een nieuw trucje tonen, maar het loopt mis.
  • Mama, ik heb toch eigenlijk wel twee lieve dokters he (huisarts + kinderarts)! Aja? Ja, want zij zijn lief en geven mij geen spuitjes! 
  • Ik hou van knuffels en zoentjes! *bedenkt zich* Nee, ik hou niet van zoentjes, want zoentjes zijn nat! Maar ik hou wel van knuffels! 
  • Mijn mama is de slimste van de hele wereld! (zomaar, tegen iedereen die het horen wil. En ik heb het hem niet eens moeten influisteren!) *blink*

Sep zegt V

Ken je het liedje van Sofie de krokodil? Wel, onze Sep is zoals die Sofie, die tatert maar, die tatert maar. Sep de krokodil, zijn mondje staat nooit stil! En wat daar allemaal uitkomt, dat is soms bijzonder slim, of hilarisch, of vertederend, en altijd het onthouden waard.

Enkele voorbeelden.

  • Ik stoot mijn knie bij het instappen in de auto. Sep zijn reactie: “Heb je je pijn gedaan? Maar ik kan er nu geen zoentje op geven, ik zit nog in de auto. Straks zal ik er een zoentje op geven.
    Toch een lieve zoon he.
  • Sep kijkt naar Paw Patrol. “Mama, Jake heeft een sneeuwmonster gezien!“.
    Ik vraag: “Amai, ben jij dan niet bang?”
    Sep: “Maar mama, ik ben daar toch niet!” (Du-uh, moeder!)
  • De mensen mogen niet op straat lopen. Anders gaan de auto’s ze omver rijden. En dan zijn ze zo plat als een pannenkoek! En dan moeten we ze bakken en opeten met bruine en witte suiker.”  Veiligheidslessen van kannibaal Sep.
  • Sep kijkt op zijn pols: “mijn uurwerk zegt dat er nog tijd is voor één Paw Patrol.
    Tiens, mijn uurwerk zegt dat niet, best eens gelijkzetten…
  • Het seizoen van de bierfestivals is weer aangebroken, ik zeg aan Sep: “Papa is aan het werken, hij is op een bierfestival.”
    Sep: “Maar mama, dat is toch niet om te werken! Een bierfestival is toch om biertjes te drinken!
    Perceptie …
  • Als je pipi op de grond doet, dan moet je je benen open doen, zodat je niet in de plas staat. Ik heb vanmorgen een keer pipi gedaan op de grond. De pipi was al wakker, maar ik was te laat.
  • Ik maak een opmerking wanneer Sep in zijn neus peutert voor het slapengaan.
    Maar mama, de babykorstjes zitten nog in mijn neus, dus ik moet ze eruit halen. Want ze moeten bij mij in bed liggen, want ik ben hun moeder.
    En welk onmens gaat er nu kindjes bij hun moeder weghouden?!
  • Zijn eerste zin bij het ontwaken: “Er was een meneer in mijn tuin die alle frietjes heeft opgegeten. Nu groeien er geen frietjes meer!
    Rare dromen, precies…
  • Ik ga eens naar mijn tomatenplant gaan kijken of er al aardbeien aan groeien!
    Dan zal je nog lang mogen wachten hoor, lieve schat.
Ze worden steeds meer gevat en steeds grappiger, die uitspraken van Sep. Maar ook in het verleden heeft hij al hilarische dingen gezegd. Wil je weten wat zoal? Dan moet je hier eens gaan kijken.

 

 

 

3 jaar Sepliefde

Liefste Sep

Klopt dat? Jij wordt vandaag al 3 jaar?
Jij? Het lijkt wel gisteren dat ze je uit mijn buik moesten sleuren. Nu ja, gisteren niet echt, maar je weet wel wat ik bedoel. Jij, die “kloeken boelie” die er bij zijn geboorte uitzag als een baby van een maand oud. Wat een contrast met het kleine, fijne mannetje dat je nu bent!

Je was een rustige baby, een “gemakkelijk” kind. Nu ben je nog altijd een braaf kind. Meestal toch. Op een ander. Zo lang hadden wij schrik dat je je mannetje niet zou kunnen staan, zo meegaand als je was. Die zorgen hebben we allang niet meer. Je weet heel goed wat je wil en vooral niet wil. Een klein beetje een drama king, ook wel, als het niet naar je zin is. Maar dat ligt misschien aan de leeftijd? Die terrible two’s and three’s, waar ze het altijd over hebben?

Je kan monologen afsteken waar iedereen van staat te kijken. De zinsbouw, de woordenschat. Soms ook woorden die je eigenlijk niet zou mogen zeggen. Waar haal je het? En raak het alsjeblieft niet kwijt! Een advocaat ben je, met al je redeneringen en logica.

Het helpt natuurlijk ook dat je van boeken houdt. Je kan niet gaan slapen zonder je verhaaltje. Of twee. Of drie. Maar ook van de televisie haal je zoveel woordenschat. Je oma is een beetje bang dat je “Hollands” zal leren door naar Paw Patrol te kijken, maar ik zie dat je vooral woorden en zinnen overneemt die sommige volwassenen zelfs niet correct verwoorden. Ik maak me geen zorgen, van dat halfuurtje (of uurtje…) tv per dag ga je echt niet Hollands worden. Voor dat West-Vlaams van jouw schoolgenootjes heb ik iets meer “schrik”…

Logica en redeneren zijn waarschijnlijk ook de twee eigenschappen die ervoor zorgen dat jij een fantastische puzzelaar bent. Elke nieuwe puzzel die je aangereikt krijgt, kan je binnen de kortste keren uit het hoofd maken. Je jongleert met puzzels voor kinderen van 5 of 6 jaar. Je maakt je oude puzzels omgekeerd, met de tekening naar beneden, voor extra uitdaging. Je kan je echt rustig bezighouden, als je maar een puzzel bij de hand hebt. Maar o wee als iemand je stoort voor je puzzel af is.

Je moet alles waar je aan begint kunnen afwerken. Je opjagen kunnen we ook niet. “Ik ben de baas!” klinkt het soms uit je mondje. Ik denk dat je wel eens gelijk kan hebben. Het is beter om te wachten tot je klaar bent dan om een driftbui te riskeren door je op te jagen. Want die driftbuien gaan niet zomaar over.
Behalve als je broertje erbij komt. Mijn moederhart smelt als ik jullie twee samen zie. Knuffelen, spelen, zelfs ruziemaken. Twee broertjes zoals ik het me inbeeldde toen ik hoorde dat jij niet mijn enige zoon zou blijven. 

Dat knuffelen doe je trouwens niet alleen met je broer. Tot mijn grote vreugde ben je een mama’s kindje. Knuffelen, bij mij komen als je verdriet hebt, spelen en onnozel doen. Ik hou er zo van. Ik geniet er ook zo hard van. Want je zal het allemaal snel genoeg niet “cool” meer vinden.
Zoals je K3 ook niet cool vindt. “Want dat is voor meisjes!” Daar gaan onze inspanningen van genderneutraal opvoeden 🙂 Al ben ik wel blij dat ik geen Studio100 cd’s hoef te kopen, maar dat je gewoon mee naar de radio luistert met ons. En meezingt met Néh na na na van Vaya Con Dios.

Lieve Sep, je wordt al zo groot en ik zie zoveel van mezelf in jou. De looks heb je van je papa – wij blij 🙂 Maar het gevoelige karakter heb je van mij. Al zie ik wel al iets meer zelfvertrouwen in jou dan ik had/heb. Goed zo jongen, hou dat vast. Want je zal het nodig hebben in de wereld waar je nu steeds meer stappen in zet. Maar weet ook dat je papa en ik er altijd voor je zijn. Ook als je ons niet cool meer vindt.

Dikke zoen

Je mama

xxx

De eerste schooldag voor familie Superwoman

Twee blogposts in één week? Say Whuuut? Ik zie het jullie al denken 🙂
Tja, ik heb het hier dan ook te lang verwaarloosd, ondanks dat de inspiratie de afgelopen maanden zeer groot was met al die belangrijke stappen in ons leven. En die wil ik dus nu met jullie delen!

Vandaag is het 1 september. De eerste schooldag na een lange en hopelijk deugddoende vakantie! De allereerste schooldag OOIT voor onze Sep. Eindelijk is de dag aangebroken waar het kind al sinds juni over loopt te fantaseren. Eindelijk naar de klas en niet meer “bij de kindjes”.

Zoals elke Supermoeder was ik al lang op voorhand kei goed voorbereid. Ahum
We zijn naar de kijkdagen/oefenmomenten/… hoe je ze ook noemt – geweest. Daar kon Sep zijn tekentje kiezen. Uiteraard koos het kind voor de taart (dat van die appel en die boom en al…). De juf vertelde er met een glimlach bij dat ze graag heeft dat we op alle spulletjes het kind zijn tekentje zetten. Lap, kon hij nu niet voor de voetbal kiezen? Moeder haalde haar tekentalent dan maar boven. In de kleertjes en zijn rugzak schreef ik gewoon zijn naam. De juf kan toch lezen, veronderstel ik? 🙂

Het voorbeeld
Mijn pogingen

Ik nam de schoolkalender al braafjes over op mijn familie- en iPhonekalender. Ik schreef de nodige allergie-info in het heen-en-weerboekje. Ik zorgde voor een tutje en knuffel voor in het slaapklasje.
Ik zorgde voor een gezond tussendoortje.
Ik was er klaar voor!
En hij ook 🙂
In zijn groene tenue, zoals gevraagd. En met zijn zelf versierde schoen. Ook zoals gevraagd. Met zijn rugzakje op zijn rug. Mijn kleine mannetje naar die grote school.

Knutselen voor de eerste schooldag
De gepimpte schoen 🙂 De verf was tegen deze ochtend ongeveer droog 😉 
Helemaal klaar voor vertrek

 

Ziet em gaan… Mijn grote kleine man

Ik had verwacht dat ik mijn verlegen ventje zou moeten troosten. Dat hij zou willen terugkeren van zodra we de schoolpoort binnen wandelden. Dat ik hem van mijn arm op die van de juf zou moeten doorgeven.

Niets van dat alles!

Het kind ging spelen. Mama moest in het begin wel mee, natuurlijk. Maar dan ging ik van op een afstandje kijken. Toen ik hem van aan het deurgat van de klas teken deed dat ik ervandoor ging, kwam hij wel nog voor een extra dikke knuffel en een dikke zoen. Maar dan ging hij weer verder. Nieuwe dingen ontdekken.

Ikzelf stortte me dan maar op mijn dag vol boodschappen en werk en voor ik het wist was het tijd om hem weer op te halen.
Ik hoorde van ver de muziek al die de lagere schoolkinderen maakten op de speelplaats. Ik stond daar tussen al die andere ouders die met een klein hartje wachtten tot de juf met hun kleine uk naar buiten kwam. Nieuwsgierig om te horen hoe die eerste grote dag verlopen was. Om te weten of er (nog) traantjes gevloeid waren.

Daar kwam hij dan. Met een grote glimlach die nog groter werd als hij zijn mama zag. Hij begon al uitbundig te vertellen nog voor ik hem ook maar één vraag kon stellen.
Ook de juf kwam hem al snel bijtreden in zijn enthousiasme. “Hij heeft het echt goed gesteld hoor, mama.” “Het is echt ne crème van een ventje, hé!”.

Aaaah, zo ken ik onze Sep weer se 🙂

Op naar de volgende 9 schooljaren!