12 maanden in 12 beelden

Liefste Warre

Vandaag word je 1 jaar! Een mijlpaal! En wat voor een zot jaar is het geweest, zeg. Je moest je eerste levensjaar helaas delen met een ander groot evenement. En met je broer, die nog moest moet wennen aan het idee dat hij niet meer de enige oogappel in huis is. Misschien daarom ook net dat jouw eerste 12 maanden op deze aardkloot precies sneller leken te gaan dan die van Sep. Ik had ook minder tijd om stil te staan bij de kleine dingen. Iets waar ik nu al spijt van heb. Maar aan spijt heb je niets. Aan foto’s des te meer. Daarom een foto per maand dat je al in ons leven bent. Niet per sé altijd de mooiste foto, maar wel de meest typerende . Kijk even mee.

De jaarovergang 2016 – 2017 ging veel te traag, want ik wachtte vol spanning op jouw komst. Op 1 januari lachte ik maar matig met de grappige nonkels en hun “en, ne kleinen vande joare?” Op 10 januari was ik zo blij dat je toch aanstalten maakte om ons te komen begroeten. Op 12 januari, rond een uur of 11 lag je er dan. We hadden er net samen de zwaarste taak van ons leven op zitten. Logisch dat jij uitgehongerd was. En dan nog moeten poseren voor de foto… voorsmaakje van wat volgen zou, met die blogster als moeder.

Iedereen moet door een awkward periode als hij zijn haar wil laten groeien. Bij jou was dat niet anders. Jij had gedurende je tweede levensmaand een mohawk die later plat viel om plaats te maken voor een pluimstaart achteraan op je hoofd. Sorry, maar het was grappig 🙂

We zouden bijna vergeten dat je tijdens de eerste 3 maanden van je leven afgezien hebt. We hebben samen afgezien. Je huilde. Veel. Heel veel. En luid. Heel luid. We zagen aan je gezichtje dat je pijn had, maar zelfs een osteopaat en een koemelkeiwitvrij dieet hielpen niet.

Die huilbaby maakte even later gelukkig plaats voor de guitige baby die je eigenlijk altijd al was. Het moest er alleen nog uit komen. Je sliep al eens een nachtje door. Net op tijd voor de familieweekendjes waar je non-stop omringd werd door kleine en grote kinderen. Je kon dat allemaal aan, stoer als je bent.

Je broer bleek van bij het begin jouw grote voorbeeld. Je licht op als je hem ziet, je volgt hem overal. Je lacht als hij onnozel doet, en hij weet dat maar al te goed. Nu al onafscheidelijk. Mijn moederhart smelt!

In juni gingen we op reis en “genoot” jij van je eerste groentepapje. Tja, zo een plastieken lepel met groene smurrie is natuurlijk niet hetzelfde als een zachte, warme borst. Toen ging dat nog moeizaam, maar ondertussen ben je een echte bourgondiër geworden.

Altijd op zoek naar een uitdaging, jij. Gewoon rechtzitten begon al goed te lukken, dus we deden er nog een trucje bovenop. Of de tut en duim voldeden niet meer, dan maar een dikke teen… Ah Warre, je laat het er zo gemakkelijk uitzien. We zullen eens zien over 20 jaar…

Daar was ie dan in augustus, de grote dag voor mama en papa. Wij gingen trouwen. Jij begreep niet veel van al die commotie. Je liet het maar passeren, zolang je maar op tijd je eten en wat aandacht kreeg. Veel had je niet aan die dag, maar later kan je misschien wel met een glimlach terugkijken naar die prachtige foto’s van jou.

Muzikaal zijn onze kinderen alleszins. Net als je broer kan je niet van je papa zijn platencollectie afblijven. Tot grote ergernis van vader en moeder natuurlijk. Ondertussen ben je daar al wat op uitgekeken en is de platenspeler zélf nu wat interessanter geworden…

Wat zei ik ook alweer over dat bourgondiër zijn?

Dat je een lachebekje bent, dat zien we gelukkig vaak genoeg. Maar een coole kikker ben je ook. Niets kan je deren, zelfs jouw eerste kappersbeurt niet. Je bekijkt de wereld rondom je niet zelden met een onverschillige “Wuk?“-mentaliteit. I like 🙂

O ja, en ne stuiker, dat ben je ook. Rennen kruipen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Allemaal met een big smile. En klimmen. Overal. Je laat je dan achterovervallen in de zetel, je nog niet bewust van het mogelijke gevaar. Warreke, wat ben ik jaloers op jouw kinderlijke vreugde en naïviteit. Maar wij gaan ooit nog met jou op de spoed belanden, daar hou ik nu mijn hart al voor vast…

Gelukkige verjaardag, kleine man!

Liefs

Je mama

 

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.

Beelden van een goed gevulde herfstvakantie

De herfstvakantie zit er alweer op. Ik had vooraf al stress over hoe ik die week met de kinderen thuis zou vullen. Dat bleek achteraf gezien niet echt een probleem. Kijk maar eens mee…

Maandag 30/10

Ik had ook een dagje verlof genomen, maar niet om bij de kindjes te zijn. Foei, slechte mama. Alhoewel. Ik heb genoten van een gezellige namiddag Kortijk met één van mijn beste vriendinnen. Ik kon ontspannen, lachen, babbelen en shoppen. Dat maakte van mij toch een zeer happy mama. En een happy mama is een happy baby.

Voor onze lunch gingen we naar Café Tartine, waar we konden opwarmen bij een heerlijke kom broccolisoep gevolgd door een hartige Tartine met tomaat en mozzarella (en serranoham).

Ik had op Instagram al zoveel gezien over Boekenhuis Theoria, dat dit pand bovenaan mijn bucket list voor de dag stond. Zeker toen ik las dat het “huisbier” daar er ééntje is uit het assortiment van mijn wederhelft, kon ik niet anders dan daar eens binnen te gaan. Ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Ik had de foto’s gezien. Maar toch, de sfeer als je daar binnen komt. Omringd door de vele boeken in het prachtige kader. De vriendelijke uitbaters. Jep, dit was zeker niet mijn laatste bezoekje.

Dinsdag 31/10

Op dinsdag gingen de kindjes een dagje bij de oma. Maar na mijn werk gingen we samen naar de kapster. Het was hoog tijd, zeker bij Warre. Het kind zag begot niet meer waar hij kroop sloop.
No big deal jong, die eerste kappersbeurt. Beetje rondkijken, wat met mama haar sleutels spelen. En vooral genieten van de aandacht.

Voor Sep was het allang niet meer de eerste keer. Hij en kapster Leen zijn intussen dikke vriendjes. Dat zie je op de foto. En dat hij daarna “een mooie jongen” is, vindt hij nog het tofste van al! Al vindt mama hem altijd een mooie jongen, maar ik ben dan ook niet objectief hé.

Woensdag 01/11

Op Allerheiligen gaan de meeste mensen naar het kerkhof. Hun doden herdenken. Wij wilden die drukte ontvluchten en kozen voor een uitstap met de kinders. Voor een keer dat manlief besliste om op een feestdag toch niet te gaan werken. Sep mocht kiezen: de Spiekpietjes of Dino World. Het werd het tweede. Wij dus een namiddagje naar Brussel.
Of Sep niet bang was van die grote beesten die zoveel lawaai maakten?
Maar nee toch!! Graaaaaaauw!!! Dat werd trouwens zijn begroeting tegen iedereen die hij de rest van de week zag. En ja, hij heeft een kleine dino mee naar huis. Tja…

Het was zo mooi weer toen we buitenkwamen uit de Expo. En we waren nu toch in Brussel. Voor het eerst in mijn 30 levensjaren als Belg, zag ik het Atomium van dichtbij. We zijn er niet in geweest, teveel toeristen. We genoten wel van een wandeling in het herfstige Parc de Laeken. Een frisse neus halen voor we weer naar huis reden.

Vrijdag 03/11

Na een dagje werken voor mezelf en een dagje rust bij de oma voor de jongens, gingen we er op vrijdag weer op uit. Met mama, meter en oma naar Gent. In de Tuin van Kina was het eerst van “wow, cool!” en al bij de spinnen, daarna een iets minder spectaculaire reis langs de honingbij om dan wat langer halt te houden bij de lieveheersbeestjes. Puzzelen, klauteren en boekjes lezen tussen de kleine en grote lieveheersbeestjes. Het was er zelfs een waar paradijs voor Warre!
Na de beestjes was het tijd voor de planten: de paddenstoelen! Paddenstoelen tekenen, in echte Plop-huisjes pannenkoeken bakken of met meter gezellig in een grot naar dansende paddenstoelen kijken. Een fantastische voormiddag voor ons allemaal!

Zaterdag 04/11

Na al die activiteiten op kindermaat, was het eens tijd voor mama en papa om een avondje te genieten van elkaar. Ik trok een fancy kanten jurk aan en deed de oorringen van op onze trouw in. En ik deed nog eens hoge hakken aan, stel u voor!
We trokken naar Kortrijk voor een gezellig diner bij Oud Walle, een klant van de brouwerij. Geen alledaagse brasserie, dus overdressed was ik alleszins niet. Ik wil zeker niet pretenderen dat ik wekelijks dergelijke etablissementen bezoek, maar op ons ongemak voelden we ons zeker niet. De sfeer was ongedwongen. Je voelde dat het een familiezaak is, met zoonlief en mama in de zaal. Geen stijf gedoe, maar “kom maar binnen en zet u, wij zorgen wel dat uw smaakpapillen vanavond aan hun trekken komen.”

Dat laatste kon trouwens niet echt gezegd worden van de cocktailbar La Bodeguita del Medio, waar we achteraf nog een slaapmutsje wilden drinken. Een drukte van jewelste, met een gemiddelde leeftijd die zelfs wij al enige tijd gepasseerd zijn. Nog nooit dronk ik een Cosmopolitan uit een rode wijnglas, met suiker op de rand, de ijsblokken er nog in en een stuk meloen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog niet genoeg Cosmo’s geproefd heb… 😉 Het interieur bood dan weer wel het één en ander. Je waande je inderdaad ergens in een populaire bar op Cuba. De tropische temperaturen moest je er wel bij denken.

Zondag 05/11

De laatste dag van de vakantie was familiedag. Daarmee bedoel ik niet zo een rustige dag met ons viertjes thuis in de zetel. Neen, ik bedoel zo’n dag waarop je van de ene gevulde tafel naar de andere rijdt. Met een tussenstop op het kerkhof om nog eens een babbeltje te slaan met mijn opa. Bijna 18 jaar is het al geleden dat hij ons verliet, en nog krijg ik een krop in mijn keel als ik aan hem denk. Dat maakt dat ik soms toch nog intenser geniet van de zoveelste familiebijeenkomst bij ons oma. Ook al eten we ons daar bijna elke keer een indigestie. Het moet ook maar zo goed niet zijn, hé! 🙂

En hoe was jullie vakantie? Kunnen genieten met de kindjes? Of zonder kindjes? Of een hele week gewerkt? Ik lees het graag in de commentaren hieronder of op jullie blogs!

Mijn doodgewone gewoontes

Je las het al bij verschillende bloggers, waaronder Kelly, Kelly en Josefien. Hun doodgewone gewoontes. Want we zijn allemaal maar gewone mensen en mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Dus waarom zou ik anders zijn? Ik deel maar al te graag mijn kleine gewoontes, die voor wat standvastigheid zorgen in ons hectische leven.

  • Voor ik goed en wel aan mijn dag kan beginnen, moet ik een ontbijt achter de kiezen hebben. Ik sla nooit een ontbijt over. Meestal is dat het eerste wat ik doe als ik opsta, soms douche ik eerst (als ik er alleen voor sta in de ochtendspits, bv), maar dan lig ik echt bijna omver van de honger tegen dat ik aangekleed ben. Sporadisch is dat eens een boterham met choco of speculoospasta, maar gewoonlijk is het granola / Kellogg’s “natural” / havermout met yoghurt en groene thee met citroen. Soms is daar een stuk fruit bij, maar meestal komt het er niet van.
  • Ik neem wel altijd fruit en noten (vaak aangevuld met een koekje) mee naar het werk. Hoe uitgebreid ik ook ontbijt, ik kan geen 4u zonder eten. Naast de fysieke ongemakken die ik daarbij voel, word ik gewoon ook echt ambetant.
  • Als ik beneden kom, of thuiskom na het werk, zet ik altijd meteen de radio aan. Wij hebben altijd muziek opstaan. Dat was vroeger bij mijn ouders al en nu nog altijd.
  • Als Koen naar zijn werk vertrekt, geven we altijd een knuffel en een kus. Ja, ook als hij om 5u vertrekt.

  • ‘S morgens breng ik eerst Warre naar de crèche en dan Sep naar de voorschoolse opvang. Ze liggen in die volgorde op mijn weg naar het werk, dus het kon niet beter uitkomen. ‘S avonds is het dan de omgekeerde volgorde.
  • Zondag is weekmenu-dag. Dan trek ik me een uurtje terug om het weekmenu op te stellen en de boodschappen te bestellen bij Collect & Go.
  • Zondag is trouwens ook strijkdag. Als ik erg  veel was heb, doe ik eens een strijkske in het midden van de week, maar meestal stapelen de kleren zich op tot zondag. Of tot als mijn mama eens langskomt en vindt dat het zo niet langer kan 🙂

  • Ik hou van bloemen in huis en probeer dan ook te zorgen dat er altijd een boeketje op onze eettafel staat. Ze fleuren direct het huis op.
  • Op maandag is mijn mama babysit van dienst voor Warre, ook al ben ik een halve dag thuis. In de voormiddag ga ik mijn boodschappen ophalen. Soms ga ik ’s middags voor mijn werk bij mijn ouders eten, soms geniet ik van de vrije voormiddag om wat huishoudwerk of copywriting werk in te halen.
  • Als ik bij mijn ouders ga, lees ik altijd de Libelle. Al zolang ik me herinner, heeft mijn mama daar een abonnement op en dat was het eerste boekske dat ik ooit begon te lezen. De laatste jaren steel ik ook telkens de Libelle Lekker als die er bij zit. Sorry mama…
  • Sep zijn avondritueeltje is altijd hetzelfde en wordt steevast afgesloten met wat lieve woordjes. We hebben een vast dialoogje : “wie is er mijn grote schattebol / dikke vriend?” “Ikke!!” en een “slaapwel, lieve schat” – “slaapwel, mama”. Zo kan mijn ventje rustig gaan slapen.

  • Sinds mijn bureauruimte in orde is, zit ik daar na het avondeten en de afwas meestal nog tot 21u – 21u30. Daarna kijken we meestal nog naar een programma op tv, al dan niet opgenomen. De Rechtbank of Niveau 4, maar een portie Jani voor het slapengaan kan ook de perfecte ontspanning zijn, soms van achter de strijkplank… Als er niets interessants is, lezen we wat of blog ik een beetje. We proberen altijd rond 22u (22u30 ten allerlaatste) naar bed te gaan.
  • Elke avond schrijf ik op wat ik die dag “gepresteerd” heb. Wat ooit begon als “huiswerk” van de psychologe in mijn proces van zelfvertrouwen boosten, is een manier geworden om de dag te overlopen en af te sluiten. Na een hectische dag doet het me goed om eens stil te staan bij alles wat ik gedaan heb, wat er gebeurd is en waar ik dankbaar voor ben.
  • Na het schrijven volgt het smeren. Een goede laag handcrème om mijn handjes ’s nachts te laten herstellen.
  • Nog een laatste in de categorie “avondroutines“: voor ik naar bed ga, ga ik bij onze beide zoontjes nog eens kijken hoe vredig ze slapen. Echt, die emoji met hearteyes is daarvoor uitgevonden! Zo voel ik me elke keer opnieuw. Ik kruip dan met een glimlach in bed. Ik zie me dat nog doen als ze pubers zijn. Ni gezeverd, hé!

En jij? Ik weet zeker dat jij ook van die doodgewone gewoontes hebt. Je kan er enkele delen in de comments of gewoon zelf een blogje schrijven. Ik kom zeker lezen!

PLOG – Our Wedding Day

Jahaa, het is er eindelijk van gekomen! Twee maanden na datum is het zover. Ik heb jullie zo lang in suspens gehouden, maar nu zijn ze er! Een blik op onze grote dag. Uit de meer dan 700 foto’s (!) heb ik een selectie gemaakt die ik nu met jullie deel.

De foto’s zijn het werk van de lovely Kasia Stepkowska. Op haar website Tellowello.com vind je vooral prachtige, innemende (kinder-)portretten. Niet altijd de standaard foto’s, maar o zo mooi! Vele hartjes voor Kasia, de nieuwe dikke vriend van Sep 🙂

Enjoy!

Getting ready

So they meet again

The ceremony

Let’s dance

The decorations

Having fun

 

Credits: mijn jurk komt van Prima Donna in Deerlijk, Koens kostuum is van Café Costume in Gent. Mijn boeket, haarstukje en Koen zijn corsage komen van Artistic in Oudenaarde. Mijn kapsel is het werk van goede kennis en vaste kapster Leen van Si Jolie in Wortegem.

41 weken in de buik, 41 weken eruit

Liefste Warre

Vandaag ben je exact even lang uit mijn buik als dat je erin gezeten hebt.
Iets meer dan 41 weken lang heb ik je gekoesterd, heb ik je alles kunnen geven wat je nodig had om te groeien van embryo tot baby. Het waren jij en ik, kleine man. Ik was de enige die elk schopje voelde. Ik was de enige die verantwoordelijk was voor jouw welzijn. Je vond 40 weken niet genoeg, je wilde een weekje langer bij mij blijven. 10 dagen om precies te zijn. Ik kan het je ook niet kwalijk nemen.

De 41 weken die daarop volgden, waren een waar contrast met het rustige ronddobberen in mijn knusse baarmoeder. Dat liet je ons in de eerste helft van die 9 maanden ook vaak en duidelijk genoeg weten. Ondertussen ben je opnieuw de happy, beweeglijke baby die ik in mijn buik voelde. Je sluipt als een ware paracommando het hele huis door, maar houdt het liefste even halt bij de platencollectie van je papa. Je boterhammetjes gooi je even graag op de grond als dat je ze in je mond steekt. En doordat die ploetermoeder van jou niet elke dag stofzuigt, vind je de dag erna soms eens een kruimeltje op de grond dat uiteraard perfect kan dienen als tussendoortje.

Je kan je keelgat meer dan open zetten. Als je net iets te lang op je flesje moet wachten, bijvoorbeeld. Maar ook als je geamuseerd bent – meestal door iets wat je broer of je papa doet – kan je die volumeknop behoorlijk opendraaien. Je zwaait ‘dada’ vanaf het moment dat je denkt dat we ergens weggaan/er iemand weggaat en je hebt de ‘high five’ die opa je leerde al goed onder de knie. Trouwens, over knieën gesproken: dat “echte kruipen” en rechtstaan zal ook niet lang meer duren als ik je zo bezig zie…

Jouw taalvaardigheid heb je van je mama geërfd, want dat gebrabbel van jou klinkt hetzelfde als dat van mij na een zoveelste gebroken nacht. Je wil duidelijk net als je broer welsprekend en taalkundig worden, maar misschien vertel ik je er best bij dat je dat niet doet door zoveel boeken te verslinden. Toch niet op de manier waarop jij dat doet…

Ik mag je niet vergelijken met je broer, want jullie zijn twee totaal verschillende persoonlijkheden. Dat besef ik maar al te goed. Terwijl ik vroeger soms uren met Sep op mijn arm in de zetel zat, kan jij nu geen minuut blijven zitten (behalve als je melk krijgt, dan blijf je toch wel 5 minuten zitten). Ik ben blij dat je zo graag op ontdekking gaat en dat je waarschijnlijk een erg zelfstandige jongen zult worden. Maar ik knuffel je zo graag. En jij ook, dat merk ik wel. Je kan zo genieten van een knuffel van mij. Maar die moet niet te lang duren, want je bent direct weer afgeleid.

Mijn kleine schat. Mijn happy baby. Ik ben zo benieuwd om te zien wat voor speels ventje jij zal worden. Maar ik wil ook nog even vasthouden aan die kleine momentjes met mijn baby’tje. Nu je nog niet kan weglopen als ik je wil knuffelen. Nog eventjes…

Liefs

Je mama

xx

 

Hoe is dat nu, van 1 kind naar 2?

De vraag die we sinds de geboorte van Warre al meer dan genoeg hoorden. Het verlengde van de “ja, pas maar op, van 1 naar 2, dat is een groot verschil hoor!” van tijdens de zwangerschap.

Awel ja, het is een immens verschil. En we vervallen zelf ook al in dat cliché. Je bent als ouder anders bij kind 2 dan bij kind 1. Schrijfvoer genoeg hierover voor een aparte blogpost.
Maar wat me nog het meeste opvalt, is de tijd die nog eens dubbel zo snel lijkt te gaan. Als je eerste kindje geboren wordt, vraag je je af wat je met al die vrije tijd deed toen je nog kinderloos was. Wel ja, bij kind 2 is dat dus 2 keer zo erg. Dat ervaren wij toch.

Dit weekend waren we voor 24u even opnieuw een gezin met 1 kind. Sep ging bij oma en opa logeren, Warre bleef bij ons. Terwijl de baby een dutje deed, kon ik in alle rust ons diner van ’s avonds voorbereiden. Mijn wederhelft stopte zaterdag wat vroeger met werken, waardoor we nog wat boodschappen konden doen. Warre in de draagzak en gaan. Ik voelde me bijna schuldig tegenover Sep dat ik opmerkte hoe gemakkelijk het toch is met één kind. Alhoewel ik diezelfde gedachte soms ook heb als ik op woensdagnamiddag alleen met hem ben. Dus dat gaat dan gelijk op.

Tijdens ons etentje ’s avonds hadden we het erover met onze vrienden. Daar zaten wij dan te vertellen over onze “zalig rustige zaterdag” en hoe het toch een pak drukker is met twee kinderen dan met één en dat we dat toch weer extra beseffen als we er maar ééntje thuis hebben. Dit zei ik tegen mensen die de laatste maanden met hun ene prachtige dochter bijna even vaak in het ziekenhuis waren als thuis en absoluut (nog) niet aan nummer 2 denken. Ik maakte zelfs de analogie met “people with no kids have no idea“… Gelukkig kennen ze mij en mijn soms wat minder genuanceerde uitspraken goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet wil gezegd hebben dat mensen met één kind het niet druk/lastig hebben. (Of dat mensen zonder kinderen het niet lastig kunnen hebben, for that matter.) Ik maakte alleen de observatie dat het bij ons een groot verschil is van een rustige baby Sep naar een iets drukkere kleuter Sep plus een iets drukkere baby Warre.

Soit, verder met de 24 uren met één kind. Zondag hebben we genoten van een rustige ochtend met ons drietjes en zelfs wat quality-time voor ons tweetjes terwijl de baby zijn voormiddagdutje deed. Genoten van de rust. Genoten van onze ene baby. Mijmerend over hoe het was voor de geboorte van Warre.

Toch lichtte ik op toen om 11u onze guitige kleuter aan de deur stond. Blij pronkend met zijn Paw Patrol pyjama die hij van zijn verwen-oma gekregen had.

In de namiddag gingen we naar de kinderboerderij. Met onze twee wakkere, actieve kinderen. Warre probeerde vanuit de draagzak alles te zien wat er rondom hem gaande was. Sep trok mijn arm bijna uit de kom om mij mee te krijgen naar elk nieuw dierengeluid dat hij hoorde.

Op wandel met een kleuter betekent ogen op uw gat hebben. Betekent na een uur een vermoeide kleuter die welgeteld 2 minuten op je schoot blijft zitten. Betekent soms een bange kleuter – vooral als de ezel net iets te enthousiast is over zijn komst. Betekent veel gekwetter, veel ge-wat-is-dat, veel ge-ik-wil-naar-de-…
Op wandel met een baby betekent hongertjes en huiltjes. Betekent wiegend rondstappen aan de zandbak waar de kleuter aan het spelen is. Betekent kaka-pampers op de meest onmogelijke momenten.

Ik heb me al vaak afgevraagd hoe alleenstaande ouders het doen. 1 kind per ouder is soms echt geen overbodige luxe. Oké, je doet het maar hé. Ik doe het ook op de ochtenden en avonden dat ik er alleen voorsta. En soms ben ik op van de zenuwen nog voor ik naar het werk ga. Soms ben ik zo doodop als ze eindelijk in bed liggen, dat ik niets anders meer doe dan in de zetel hangen.
Maar soms start ik mijn dag met een glimlach om wat de jongste overnight geleerd heeft, of om de ongelooflijke monoloog die de oudste weer afgestoken heeft in de auto. Soms smelt mijn hart door de schaterlachjes die Sep bij Warre uitlokt. Soms krijg ik net meer energie als ze flink naar bed gegaan zijn en ik kijk hoe ze vredig liggen te slapen.

Hoe hard ik ook kan zagen over de drukte, de bergen was, de oververmoeidheid,… elke keer prijs ik me op het einde van de dag zo gelukkig dat ik mijn twee zotte, goedlachse, ruziënde, schreeuwende, schattige, blauwogige, soms ietwat neurotische, … kinderen gezond en wel in hun eigen bedje kan leggen.

Waarom de Algarve de ideale bestemming was voor onze huwelijksreis

We gingen geen huwelijksreis doen. We hadden het afgelopen jaar al genoeg zotte kosten gedaan in ons huis, met het krijgen van een tweede kind, met een trouwfeest te organiseren. We zouden dat over een paar jaar wel eens doen.
Maar dat was buiten mijn zus gerekend. Zij vond het niet kunnen dat wij na ons huwelijk niet zouden genieten van een reisje met ons twee. *de romanticus* Ze trommelde schoonzussen en (schoon-)ouders op en ze legden samen voor een mooi reisje naar de Algarve. Koen noch ik was daar ooit al geweest, maar we hadden wél al gehoord over de mooie natuur en het goede weer. We keken er dus enorm naar uit. Waar ik een beetje extra zenuwen van kreeg, was van het feit dat ik zelf niets kon bepalen. Vlucht, auto en verblijfplaats waren geregeld. Gelukkig weet mijn zus wel het één en ander van reisjes organiseren 🙂

Gewapend met onze Lonely Planet gids stapten we het vliegtuig op. Hoe we die 5 dagen met ons tweetjes zouden invullen, dat lag volledig aan onszelf.

Uiteraard genoten we ervan om samen lang uit te slapen (het ontbijt werd geserveerd vanaf 8u30 zonder einduur :)). We genoten van elkaars gezelschap, zoals elk pasgetrouwd koppel. Of elk koppel met kinderen dat eens 5 dagen kinderloos is… 😉

Toch wilden we ook iets van de Algarve gezien hebben. Al was het maar om achteraf toch iets anders te kunnen vertellen dan “het was een zalig bed!” of “mooi zwembad”.

Logeren

We logeerden in het Monte da Lua Guesthouse – the quietest Algarve. En quiet was het er alleszins! Een verblijf enkel voor volwassenen, dus geen krijsende kinders om 8u ’s morgens. Enkel te bereiken via een grindweggetje op 20 min. van Faro. Het enige geluid dat je hoorde waren de krekels en af en toe een straathond.

Bezoeken

Met de auto stond je – als je een gps hebt en niet moet rekenen op de bewegwijzering – op amper 10 minuten in Olhao, een charmant havenstadje met een ferry of taxiboot naar de omringende eilandjes. Aan de rand van het Ria Formosa natuurpark waar vogelspotters hun hartje kunnen ophalen. In de zomer zijn de eilandjes een toeristische trekpleister en liggen de prachtige stranden verstopt onder een deken van kleurrijke parasols.

Als je echter de moeite neemt om iets verder te wandelen en van de paden af te gaan, dan kom je op mooie plaatsjes waar je je op een onbewoond eiland waant en je echt kan genieten van de ongerepte natuur. Ideaal voor zij die “houdt van lange strandwandelingen” op hun online datingprofiel hadden staan.

Naast Olhao bezochten we o.a. ook nog Tavira en Faro, waar het gezellig kuieren is door de kleine straatjes langs de met mozaïek beklede of met muurschilderingen versierde gevels.

Tavira

Olhao

Lagos

Faro

Toerist

De echte toerist uithangen deden we in Lagos. Een boottochtje langs de kust kon niet ontbreken. We kozen voor één van de “grotto tours”. Met max. 10 op een bootje. Ja, met 5 bootjes achter elkaar en slalommend tussen de kajaks, zoals verwacht. En toch weten die mannen hoe ze je een prachtige ervaring kunnen bezorgen en hoe ze je het gevoel kunnen geven daar (heel eventjes) helemaal alleen te zijn. Het hielp ook wel dat wij vooraan op de boot zaten en dus foto’s konden maken en konden genieten van het uitzicht zonder storende toeristenpetjes in ons gezichtsveld.

Uit eten

Omdat we ons 5 dagen lang in de watten lieten leggen, en we geen keuken hadden in onze verblijfplaats, gingen we iedere avond lekker uit eten. De Algarve staat gekend om zijn zeevruchten en vis. Oeps, iets waar wij niet echt grote fans van zijn. Gelukkig kennen ze daar ook iets van groenten! We lieten ons wat de restaurantjes betreft leiden door onze Lonely Planet gids en kwamen nooit bedrogen uit. Een tip: vooraf reserveren is aangeraden, zeker voor de etablissementen in de iets drukkere steden.

Onze favoriet in Faro was Faz Gostos: binnen gigantisch groot met verschillende zalen achter elkaar en gezellig ingericht, buiten een klein, modern terras. Op de menukaart vind je een mengeling van Portugese specialiteiten en meer “toegankelijke” gerechten. Alles tot in de puntjes afgewerkt, zowel qua uitzicht als qua smaak. De vriendelijke en snelle bediening is ook een grote plus. Want let me tell you, erg gehaast zijn ze niet altijd in de Algarve, zeker niet als ze je wil afrekenen (raar toch…).

 

 

Voor een snelle lunch of een cocktail na je diner kan je in Faro, vlakbij Faz Gostos, terecht in O Castelo. Een cocktail met zicht op de lichtjes aan de overkant van de baai of een snelle hamburger voor je de stad in trekt. Met een beetje geluk krijg je er nog een gratis concertje bovenop. Of voetbal op groot scherm.

Ooit gaan we terug naar de Algarve. Dan doen we wat ook op ons verlanglijstje stond, maar echt niet meer in die 5 dagen in te proppen viel: Silves, Sagres en Monchique. Of misschien doen we ooit eens een road trip door de Algarve. Oh, ik droom alweer weg…

Mijn zus boekte deze reis via Eliza Was Here. Alles was tot in de puntjes geregeld en heel duidelijk gedocumenteerd. Ik onthoud deze naam zeker voor een volgend reisje. Op hun website kan je kiezen per “thema”. Je kan bijvoorbeeld kiezen voor een kindvriendelijk verblijf of een romantische honeymoon.

Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

134b34d2472c2a4bb0d6dbb6861ce20b_21-274x300
Tekening komt van op http://www.momsandmore.nl/10-tips-omhoog-houden-alle-ballen/

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!