Op reis met een peuter en een kleuter

What were we thinking? Een autorit van een dikke 800 km met een kleuter van 3 en een peuter van 1,5! Dé reden waarom we de aankoop van een tablet niet meer wilden uitstellen. Kindvriendelijke apps geïnstalleerd, voor als ze zich niet meer kunnen bezighouden met vrachtwagens spotten. Een koffer volgestouwd met speelgoed, loopfietsjes en opblaasflamingo’s. En een beetje kleren, dat ook nog.

We vertrokken om 4u, “zodat de kindjes dan toch de eerste uren zouden slapen in de auto.” Met twee klaarwakkere kastaars op de achterbank en twee bange hartjes vooraan vertrokken we. Happy dat die kleine kereltjes waren. Nikske kwaad omdat we ze uit hun bed gehaald hadden. Wel enthousiast omdat we “naar Frankrijk” gingen. Ze weten niet wat Frankrijk is, maar er is een zwembad, dus dat is per definitie cool.

12 uur later kwamen we aan op onze bestemming. De nodige tussenstops en een paar kleine driftbuitjes achter de rug en eindelijk dat zwembad in het vizier. De voorbije uren verliepen verrassend vlot en de kindjes sliepen in totaal toch ongeveer de helft van de rit. Prachtkinders hebben wij! Voor de terugreis zullen we nog zien… Ik hou de iPad alleszins in de aanslag. 

Het is natuurlijk niet omdat we de heenreis zo goed doorstaan hebben, dat de rest van de vakantie over rozenblaadjes liep. Neenee, er zaten tot nu toe al genoeg doornen tussen. Het blijven een peuter en een kleuter…
Maar na onze vorige vakanties met één en twee kindjes hebben we wel al één en ander geleerd. We waren dus op sommige hindernissen gelukkig wel voorzien.

routines zijn heilig

Waar je ook bent, behoud zoveel mogelijk je ritme van thuis. Laat de kinderen eten op het uur dat ze normaal eten (ondertussen kan je zelf aperitieven – in den duik dan wel, want anders komen die kinders de chipjes pikken).
Zorg dat de jongste nog een middagdutje kan doen. Het liefste in zijn bedje, maar als het echt niet anders kan, dan kan een autorit op het moment van het dutje ook helpen. Bij ons gasten toch. Ik weet dat niet alle kindjes even gemakkelijk slapen in de auto. Voor hen is dat dan geen optie. Maar misschien slapen zij wel gemakkelijk in de draagzak of buggy? Ken je kind.


Bedtijd kan misschien wel wat later zijn op vakantie, afhankelijk van hoe actief ze nog zijn. Maar wij merken wel dat ze nog graag vasthouden aan het ritueeltje van thuis. Bij ons is dat tandjes poetsen, snoetjes wassen, verhaaltje lezen en nog een beetje over het rugje wrijven. En eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om. Ik heb zelf ook mijn gewoontekes en houd van die kleine ritueeltjes, ook op vakantie. Ik heb volgens mij zelfs mijn eigen “vakantie-ritueeltjes”.

Maak het jezelf gemakkelijk met kinderwagen en draagzak

Niets is vervelender dan een uitstap naar een stadje en een klagende kleuter aan je been omdat je dacht dat hij dat kleine eindje wel kon stappen. Dat kunnen ze dus niet. Of dat willen ze niet. Maar twee buggy’s meenemen lukt niet altijd. Wij hebben alleszins niet genoeg plaats in de auto. Ook tijdens de uitstap zelf lijkt mij dat niet zo praktisch. Maar een draagzak krijg je wel nog gemakkelijk tussen al de rest in de auto gepropt én je hebt je handen vrij tijdens de uitstap. Warre is alvast grote fan, al moet ik wel blijven rondwandelen, zodat meneertje veel kan zien. Sep zit gemakkelijk in de buggy en in het netje onder zijn achterste kunnen wij onze tas kwijt.

Zorg dat je altijd en overal eten bij hebt

Of we nu aan het zwembad gaan zitten of we doen een daguitstap, we hebben altijd een hele voorraad eten mee. Voor kleine tripjes hebben we altijd fruit, koeken en water mee. Voor daguitstappen is daar ook een lading brood, beleg en rauwkost bij.
Wat ze trouwens ook zeggen over maaltijden in pottekes en knijpzakjes met fruit, ik heb er het heil al serieus van ingezien onderweg! Veel gemakkelijker dan een appel schillen en snijden waarvan ze dan maar 2 stukjes eten. En voor de lange ritten heen en terug heb ik voor Warre altijd een maaltijd mee. Ongezonder of wansmakelijker dan wat ze je in die wegrestaurants serveren is het zeker niet! Prefab food for the win! 

Dieren en water zijn altijd goed

 

Oh kijk, wéér een kasteel. Ah, nog een overvolle markt in een stad vol bakstenen. Serieus moeder, alwéér ne wijnboer? Niet zo interessant voor kinderen, al die dingen die wij zo graag bezoeken. Een hagedis op het terras of de paarden van de eigenaars van het domein des te meer natuurlijk! En het zwembad, mama!! Heb je geen van die dingen (van dat eerste betwijfel ik het serieus, ze zitten echt overal jong, die beestjes)? Ga dan op zoek naar een riviertje in de buurt en/of bezoek een (kinder-)boerderij. Succes gegarandeerd.

Er zijn ongetwijfeld nog duusd tips om een vakantie met jonge kinderen te overleven. Maar het belangrijkste is: verwacht niet teveel. Je kan nog plannen om naar een dierentuin te gaan, speciaal voor de kinderen, en je kan daar een uur vastzitten aan de draaimolen waar ze niet meer af willen. Of je kan een kasteel met mooie tuinen bezoeken en het grootste deel van de dag op de speeltuin doorbrengen. Tja, that’s life with kids zeker…

 

 

 

 

18 maanden Warreliefde

Liefste Warre

Vandaag is het 12 juli, de dag waarop jij exact 18 maanden in ons leven bent. Nu ja, als we willen muggenziften, dan ben je eigenlijk al 41 weken langer in ons leven, want ook toen je nog in mijn buik zat, was je al een beetje deel van de familie. Maar soit, je “officiële leeftijd” is 18 maanden. Anderhalf jaar.

Echt, nog maar 18 maanden? Wekelijks krijgen wij wel eens de vraag: “En, Warreke in september ook al naar school zeker?” Euhm neen, nog een jaar te gaan.
Ik zoek allang niet meer op in de ontwikkelingsboeken in welke fase je zit en of je wel mee bent met je leeftijd. Je ziet zo dat jij zeker niet moet onderdoen voor je leeftijdsgenootjes. Niet alleen op lengte, maar ook op intellectueel/mentaal vlak ben jij al een grote man. Je begrijpt echt alles wat we je zeggen. Je eigen woordenschat is voorlopig nog beperkt tot mama, papa, bal en auto, maar je kan je absoluut wel verstaanbaar maken. En die tranen, krokodillen of echte, die zitten altijd klaar. Maar ze zijn even snel ook weer droog. Je begint een knuffel al meer te appreciëren, tot mijn grote vreugde (maar 3 seconden en dan is het genoeg, hé moeder!).

Het is fenomenaal om te zien hoe snel je alledaagse handelingen onder de knie begint te krijgen. Tanden poetsen, zelf eten, bloemen water geven, opruimen, tekenen… Je ziet het allemaal van ons en – belangrijker – van je broer en je hoeft maar na te doen.

Ah, die grote broer! Grote liefde tussen jullie. Dikke zoenen, dikke knuffels. En ja, je wil ook vaak meespelen met hem. Dat laatste wordt je meestal niet in dank afgenomen, zeker niet als je (per ongeluk met opzet?) zijn blokkenconstructie omvergooit. Of als je de auto afpakt waar hij net mee aan het spelen was. Maar toegegeven, omgekeerd pakt hij soms ook al eens iets af dat jij net gezien had. Tja, typisch broertjes zeker. Maar je laat je zeker niet doen omdat je de jongste bent. Integendeel!

Een karakterke, dat ben je zeker! Je weet wat je wil, wat je niet wil en hoe je het kan krijgen. Je draait iedereen om je kleine chubby vingertje met je schattige blik, maar je laat ze even snel weer wegrennen wanneer je dat keelgat van jou openzet. Het volume dat daaruit komt overstemt nog een heel plein Rode Duivelssupporters!

In september mag je al naar “de grote kindjes” in de crèche. Je gaat nu al af en toe een dagje wennen en het gaat je goed af. Het kan niet snel genoeg gaan voor jou. Net zoals bij het lopen, het moet vooruitgaan, ook al loop je sneller dan je beentjes je kunnen dragen. Bring it on, die uitdagingen!

Maar wacht toch nog maar heel eventjes met groot worden. Ik vind je nog goed zoals je nu bent, mijn kleinste loetie

Liefs

Je mama

Wij zaten aan tafel bij Nigella Lawson

Ha, nu had ik u liggen, hé! #clickbait
Ik zat dus niet écht bij Nigella aan tafel. Al zou ik dat wel willen. En Koen ook, denk ik, maar niet alleen voor het eten 😉

Ik heb eigenlijk wel het één en ander gemeen met Nigella. Naast de luscious curves (ahum), is het vooral onze liefde voor koken en mensen ontvangen waarin we op elkaar gelijken. Niet teveel regeltjes, niet teveel gedoe. Gewoon gezellig samenzijn en lekker eten.

Het was dan ook een regelrechte schande dat ik nog geen kookboek van mevrouw Lawson in mijn collectie had. En dat vond mijn beste vriendin ook, die mij het boek “Bij Mij Aan Tafel” cadeau deed. Gewoon, zomaar, omdat ze vond dat dat bij mij paste. En misschien ook als stiekeme hint? 😉

Ik heb de afgelopen twee weken een aantal van Nigella’s gerechten geprobeerd en ik moet zeggen dat ze stuk voor stuk in de smaak vielen. Zowel bij mezelf als mijn wederhelft als mijn gasten. Wie mij volgt op Instagram, zag er hier en daar al ééntje passeren.

Ik maakte vorige week haar taco’s met zoete aardappel en tomaat-peerrelish. Nigella vertelt in haar inleiding op het recept dat ze deze liever maakt met zachte wraps in plaats van met krokante tacoschuitjes en ik begrijp nu waarom. De crunchy taco’s breken en alles valt terug op je bord. Erg onhandig om te eten. Een wrap is sowieso ook niet het meest elegante diner, maar toch net iets gemakkelijker dan dit. De smaken zaten anders wel goed. Het recept is gemakkelijk te volgen. Uitgelegd zoals ik het in mijn recepten doe: “ik doe dat, maar je zou ook dat kunnen doen” of “het is gemakkelijker als je …”  I like. De ingrediëntenlijst is vaak erg uitgebreid (veel kruiden) en heel duidelijk. Een goede richtlijn voor als je niet “uit de losse pols” wil koken.

Afgelopen zondag nodigde Koen zijn ouders en zussen uit voor een barbecue ter gelegenheid van zijn verjaardag. Hij marineerde een varkenshaasje (of 3), ik maakte de side dishes. Ik wilde geen typische pastasalade en sla, tomaten, wortels (al heb ik daar op zich niets tegen, maar ik doe graag eens iets anders). De foto van de gebakken knoflookaardappels met oregano en feta was me zo hard bijgebleven toen ik voor het eerst door het boek bladerde, dat ik vanaf dan een reden zocht om dat klaar te maken. De bbq was het ideale moment! Daarnaast had ik nog de chopped salad, die eigenlijk geen salade bevat. Ik had echter nog sla over, dus ik besloot die erbij te snijden. Paste perfect! En ik kreeg zowaar complimenten van mijn schoonmoeder over het eten 🙂 SCORE!

Gisteren deden we ne keer zot! De fateh met rundvlees en aubergine moet met de handen gegeten worden (het staat zo in het recept!), dus wij aten het met onze handen. We voelden ons even in Marokko of weet-ik-veel-waar en het was zalig! Het lijkt me een uitdaging om dit te maken op een diner met 8 man. Misschien per twee een bord of zo. Een gezellige knoeiboel zou het alleszins worden! Omdat ik nog naar de kinesist moest, besloot ik al wat werk vooraf te doen door de groentjes te snijden en de broodjes al af te bakken. Slecht idee, dat laatste. Tegen dat ik thuis was en we aan tafel gingen, waren die al steenhard geworden. Gelukkig werden ze weer zacht dankzij de warme gehakt/auberginemengeling en de yoghurt/tahinisaus.

Aan de zoetigheden in het boek ben ik nog niet geraakt. Ik kan niet kiezen wat ik eerst ga klaarmaken! Ik moet mij wel nog wat bijscholen in foodfotografie, want ik doe de gerechten echt geen eer aan met mijn foto’s.

Ik vind het alleszins een heel leuk boek met veel recepten die ik ook effectief kan klaarmaken op een doordeweekse dag. De inleiding die ze bij elk gerecht geeft, doet je al zin krijgen in het gerecht, gewoon al vanwege de sfeer die ze creëert met de herinneringen die ze bovenhaalt.
Ik ben nu wel benieuwd om haar andere kookboeken ook uit te proberen.
Je hebt nog twee maanden voor het mijn verjaardag is, je kan al op zoek gaan 😉

 

Ja, ik reken vaak op een babysit. Ben ik nu een slechte moeder?

*Spoiler alert* Neen, dat maakt mij geen slechte moeder!
Maar ik zat weer even met die twijfel, vorige week.

Zoals elke vrijdag stond ik aan de schoolpoort, samen met een andere mama en nog een papa. Het ging over het geregel dat bij kinderen komt kijken en over hoeveel moeilijker het is met 2 dan met 1 kind. En met 3 dan! Zo kwamen we bij het onderwerp “babysit” en de zin die meteen uit de mond van mijn twee gesprekspartners vloeide: “goh, maar ik doe mijn kinders niet graag weg, hoor. Ik zou wel willen, maar ik kan het niet.” (denk daarbij een sappig Zuid-West-Vlaams accent)

Oké, het lijkt me ook moeilijker om 3 kinderen te droppen bij de grootouders voor een weekendje dan 2 kinderen. Want niet iedereen heeft daar plaats voor.
Oké dat je een pasgeboren kindje van amper 4 weken oud niet bij een babysit wilt / durft te laten, dat had ik ook.
Tot daar ben ik dus volledig mee.

Maar ik heb maar twee kinderen en de papa in het gezelschap waarvan sprake heeft er ook 2. De mama in het gezelschap heeft er 3, waarvan eentje amper een maand oud. So I get her. Maar zij had het ook toen ze nog maar 1 kind had.

Ik had dat niet. Of eerder, ik kon mijn kinderen tamelijk snel “achterlaten” in de bekwame handen van mijn ouders en schoonouders. No trust issues daar. Ik vertrouwde op ons huwelijksfeest ook de babysits die met onze twee kinderen alleen in de B&B waren terwijl wij aan het feesten waren. Telkens met de nodige “handleidingen” uiteraard.
Ik heb van februari tot mei heel vaak beroep moeten doen op een ander om mijn kinderen te helpen “opvoeden”, want ik was tijdelijk gehandicapt. Ik had daar niet zoveel moeite mee (wel met het feit dat Warre duidelijk liet blijken dat hij niet gediend was met mijn situatie, maar dat is iets anders en is trouwens al volledig opgelost ondertussen).

Ik voelde even weer die twijfels opborrelen. Ben ik dan zo een slechte moeder? Heb ik niet zo een band met mijn kinderen als zij?
Toen ik het erover had met mijn mama, “prees” zij ook mijn gemakkelijk loslaten van mijn kinderen. Want “ik kon dat niet hoor, wij gingen nergens naartoe zonder jullie.”

Shit, ben ik een verwaarlozende moeder aan het worden? 
Oh nee, vertrouw ik de mensen te snel?
Ben ik roekeloos met mijn kinderen?
Hm, misschien moet ik de grootouders niet zoveel belasten met het oppassen op mijn kinderen. Ik zal dan maar wat meer mijn best doen en wat meer sociale aangelegenheden laten vallen. Dat etentje met die vrienden, is dat écht nodig? Moét ik wel mee naar de opening van die nieuwe brouwerij? Koen en ik kunnen toch ook thuis samen eten, moeten we daarvoor nu echt op restaurant gaan? … 

10 minuten hebben die twijfels geduurd. Niet langer.
Want ja, ik ben een goede moeder. En ja, ik geniet van die sociale activiteiten, als het er dan eindelijk eens van komt. En als ik geniet, ben ik gelukkiger en – o cliché – een gelukkige moeder is een goede moeder.
Voilà, mijn punt is bewezen!
Nu nog dat kleine monstertje wegkrijgen dat die twijfels weer oproept als ik de kinderen afzet bij oma en opa.
Aaaah, ratio vs gevoel…

Ik heb 3 maatstaven om bij te houden of ik het nog goed doe:

1/ de kinderen. Zolang zij niet aangeven dat ze ons te weinig zien, maak ik me geen zorgen.
2/ ikzelf. Zolang ik nog plezier heb in die momenten zonder de kinderen en me er niet slecht bij voel, maak ik me nog niet teveel zorgen.
3/ de babysits. Als de babysits al zouden beginnen te klagen dat ze de kindjes te veel zien, dan zit er écht iets niet snor. Maar nummer 1 en 2 zullen al lang gepasseerd zijn vooraleer ik aan nummertje 3 kom, denk ik.

Voorlopig sta ik nog voor alledrie in het groen (na een korte oranje periode tijdens mijn schouderrevalidatie). Mijn eigen scorebord.

En jij? Laat jij je kinderen gemakkelijk over aan de goede zorgen van grootouders, tantes, babysits…? Of heb je het daar toch moeilijk mee? Ik lees het graag!

 

De reverse bucket list

Ik zag deze toevallig bij A Cup of Jo en ik vond het wel nog een leuk gegeven.
Het ligt wat in het verlengde van “The life-changing magic of not giving a F**k”: je niets aantrekken van dingen die je “toch één keer in je leven zou moeten gedaan hebben als je een goed gevuld leven wil” en zo “f**k budget” overhouden voor de zaken die voor jou wel de moeite waard zijn om na te streven. Een omgekeerde bucket list. Dingen die ik nooit zou doen of waar ik gewoon geen moer om geef.

  • Een marathon lopen. Ik loop niet, want mijn gewrichten laten dat niet toe. Gelijkaardige uitdagingen met de fiets zie ik dan weer wel zitten. Na mijn schouderrevalidatie begin ik aan mijn training voor de Mont Ventoux 🙂 🙂 (niet echt, maar misschien ook wel, ge weet maar nooit met mij ;))
  • Bungeejumpen. Serieus, ge weet niet of die rekker het houdt/niet te lang is/… én het enige dat je ervoor in de plaats krijgt is een whiplash. No thanks. Parachutesprong of skydiven liggen in diezelfde lijn, maar schrikken mij net iets minder af. Geen idee waarom. I know, I’m weird like that… Dat “indoor skydiven” lijkt mij wel een leuk begin.
  • Shanghai, Bejing, De Chinese Muur etc. bezoeken. De natuur van Azië zou ik wel nog willen zien, maar stuur me niet naar de grote Oost-Aziatische steden en toeristische trekpleisters waar iedereen over elkaar loopt, waar je al ’t vliegend schijt krijgt van nog maar naar het eten te kijken, waar je niets begrijpt van de rare gebruiken en je amper een meter per kwartier vooruit komt omdat iedereen rondom jou 5000 foto’s moet hebben van God-weet-wat. Naar de rest van de wereld mag je mij wel direct een ticketje boeken! 
  • Een crashdieet volgen. Ik vind het goed zoals het is: hoofdzakelijk gezond, maar met de noodzakelijke zonden. Neem me mijn pasta, puree, sauskes of chocolade af en ik sta niet in voor de gevolgen!
  • Mijn eigen kleren maken. Ik ben al blij als ik een knoop kan aannaaien, maar meer zal je mij niet gauw zien doen. Ik laat dat wijselijk over aan de mensen die er wel verstand van hebben 😉
  • Maden eten. Wat is dat toch met die hype van insecten eten en al? Bij maden denk ik aan KSA kampen waarbij die beestjes na dag 1 lagen te krioelen op de berg etensresten. Die beesten horen daar, bij het afval. Niet op mijn bord, punt.
  • Een geweer hanteren. Naar een shooting range gaan, zoals Lieses wederhelft deed in Amerika, nooit van mijn leven! Ik snap mensen niet als ze zeggen dat ze de belevenis, het gevoel eens willen ervaren om een machinegeweer in hun handen te houden. Allez, ik snap dat dat een bepaalde kick kan geven, maar dat is een kick die ik nooit zal opzoeken.
  • Zingen voor een groot publiek. Geloof mij, ge wilt dat ook niet. En ook: muzieklestrauma’s! Laat mij maar dansen, dat kan ik tenminste.

Zo, minder zaken om een “f**k” om te geven en meer energie voor dingen er wel toe doen voor mij. Meer plaats op mijn bucket list voor ervaringen waarvan ik kan genieten!

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?

 

#ouderzonden – Hoofdzonde 3 – Luxuria

Pfff, de moeilijkste van alle vragen die Romina en Annelore stelden in de #ouderzonden reeks. Voor mij dan toch. Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik wil hier niet de zware psycho-emotionele toer opgaan, dat doe ik ooit misschien eens in een ander blogje. Laten we gewoon zeggen dat het “jezelf graag zien” al heel lang mijn grootste werkpunt is. Het feit dat ik enorm streng ben op mezelf en mezelf weinig “gun”, is lastig voor mij. Dat zeker. Maar ik werk eraan en ik wil erop vertrouwen dat het ooit goed komt.
Ik weet immers goed genoeg dat het belangrijk is om voor mezelf te zorgen en te genieten van mijn eigen momentjes. De yoga, vriendinnen-dates, een toertje fietsen… Ik doe die dingen ook allemaal, omdat ik voel dat ze mij goed doen. Maar altijd zit er een duiveltje op mijn schouder dat me schuldgevoel aanpraat omdat ik “mijn kinderen wéér bij oma en opa achterlaat” of “dat ik toch beter eerst mijn huis had gekuist voordat ik vertrok” of …

Maar dat lage zelfvertrouwen heeft ook een impact op mijn relatie, dat durf ik hier voor het eerst toe te geven. Ja, ik ben amper een jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. Ik moet al niet meer vertellen wat dat doet met een lichaam, zeker? En ja, ik ben trots op wat dat lichaam gepresteerd heeft, het is ook niet niets hé! En ja, ik weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen en dat het er nooit meer uit zal zien zoals toen ik 18 was. Maar ja, ik let op elke imperfectie en dat maakt me onzeker. Hoe vaak mijn wederhelft me ook verzekert dat hij me nog altijd even mooi (of zelfs mooier) vindt, ik zie toch vooral die blubberbuik en de wallen tot op mijn kin. Sexy hé… 

Amai, als je dat allemaal leest, dan kan je je wel inbeelden dat er van romantiek bij ons niet veel sprake is.
Tja, ne mens kan zich al eens vergissen!

Tussen de kinderen, Koen zijn drukke agenda en mijn onzekerheden door, zoeken we elkaar altijd weer op. Want wij zijn in de eerste plaats Koen en Delphine, twee individuen die 12 jaar geleden ontdekten dat we als duo nog beter zijn dan alleen. Ondertussen zijn we ook “mama en papa” geworden, ja, maar we zorgen dat onze rol als “ouders van” niet op de eerste plaats komt. Ook al zien we onze zoontjes doodgraag en geven we hen alle aandacht die ze nodig hebben, we weten goed genoeg dat we als team betere ouders zijn. Dus werken we aan onszelf als koppel.

De romantiek zit soms in kleine dingen, zoals:

  • We letten erop dat we elkaar altijd aanspreken met onze voornaam of koosnaam. Geen mama en papa tegen elkaar. Voor elkaar blijven we Koen en Delphine of lieverd/liefje/schat…
  • Kleine “insiders” tussen ons waarbij we in elke situatie elkaar eventjes kunnen opzoeken en steun kunnen bieden. Al is het maar voor een seconde. Al is het maar met één blik.
  • Koen die een donut met roze glazuur meebrengt op Valentijn. Ook al “doen we daar niet aan mee, aan dienen commerciëlen boel, jong!”. Het maakt me ook niet uit of het op 14 februari is of 14 maart, het feit dat hij met zulke kleine dingen afkomt, toont dat hij aan mij denkt.  En ik geef hem dan natuurlijk een (klein!) stukje van die donut, als dankjewel. Zo lief ben ik ook wel voor hem 🙂 🙂
  • Een knuffel of een kusje tussen alle hectiek door en we kunnen weer verder.

Maar de romantiek zit soms ook in grotere dingen, bijvoorbeeld:

  • Als één van ons beiden het gevoel heeft dat we al een paar dagen / weken langs elkaar heen leven en teveel “mama en papa” zijn of elkaar door werk / sociaal leven letterlijk bijna niet zien, dan boeken we hotel oma voor de kinders en reserveren we een restaurantje voor onszelf. Geen smartphones. Gewoon babbelen. Hij en ik ‘op date’, net als vroeger. Echt, doén jong, de beste raad die ik je kan geven! Gewoon even weg van thuis – al is het naar de pizzeria in de buurt – en babbelen. En liefst niet over de kinderen. De zaligheid, ik zweer het u! Maar ga het huis uit. Als je thuis zit, dan zie je altijd wel nog iets dat je moet doen of dat je terugbrengt bij het onderwerp “de kinders”. En dat willen we niet. Achteraf samen thuiskomen in een stil huis en weten dat je geen kleutergetrappel zal horen op de gang om 5u30, het doet wat met een mens, dat kan ik u wel zeggen 😉
  • Elk jaar gaan we 1 keer met ons twee op citytrip, in de week dat we ons X aantal jaar samen vieren. Dit weekend is het weer van dat. Van zaterdag tot zondag gaan we naar het exotische Gent. Het hoeft niet altijd New York of Parijs te zijn hé 😉 En Gent is de max, waar!

Voor mij is het gewoon belangrijk dat we er ons bewust van blijven dat we tijd moeten maken voor elkaar en voor onszelf. Want een week is snel voorbij!

Hoe zit het trouwens met jullie me-time en us-time? 

 

Is het dan bijna zomer?

Terwijl mijn collega’s discussiëren over wie nu het beste skigebied gekozen heeft voor zijn jaarlijkse krokusvakantiereis, zit ik al te dromen van de zomer.

Normaal gezien vind ik de winter nog niet zo slecht. Ingeduffeld in de koude, soms zelfs met wat sneeuw erbij (hoe alles plots stil is en gedempt klinkt als het gesneeuwd heeft, daar hou ik zo van!). De dikke truien en series of films kijken op zondagnamiddag onder een dekentje. De kaarsjes om het gezellig te maken. Ja, het heeft wel iets, dit seizoen.

Behalve dit jaar.
Het is toch niet zo koud als het moet zijn en de verwarming op kantoor is niet altijd even goed te regelen, waardoor de dikke truien nog niet zo vaak het daglicht zagen.
Het regent, het is grijs en somber. De kaarsjes hebben niet meer gebrand sinds oudejaarsavond.
Het is ten huize Superwoman ook de winter van ziek zijn. Combineer eens een niet te onderschatten slaaptekort met twee jonge kinderen die bacteriën verzamelen in de crèche en op school. Dé perfecte mix om van ziekte naar ziekte te gaan! Eerst de verkoudheden, dat smerige RSV en de bronchitis, dan de virale darminfecties en nu is de griep in da house
Ik hoef je waarschijnlijk al niet meer te vertellen wat dit allemaal met een mens doet. Energiepeil en gemoed zitten bij momenten ver onder nul.

Daarom dromen we al van de zomer. Allez, de lente mag ook. Zon eigenlijk. Een dag zoals gisteren is al een goed begin, weersgewijs. Ik droom al van een rustige zomer om onze weg te zoeken met een kleuter die 2 maanden thuis is. Een zwembadje in de tuin en warme zomeravonden op ons terras. Gaan fietsen in short en t-shirt in plaats van met 5 lagen kleren en van die “sokjes” over mijn schoenen. Uitstapjes met het gezin, met vrienden en familie.
En veel beter licht om mooie foto’s te maken! Als blogger niet onbelangrijk, natuurlijk 😉

Misschien droom ik ook al net iets te ver weg: we zijn immers begonnen met de zoektocht naar de ideale vakantielocatie met onze 2 pagadders in Frankrijk. Tips zijn trouwens meer dan welkom 🙂 

Oh kijk, terwijl ik dit berichtje schreef, hield het op met regenen en kwamen er al een paar zonnestraaltjes door de wolken heen.

Als je het maar hard genoeg wilt, hé…

 

12 maanden in 12 beelden

Liefste Warre

Vandaag word je 1 jaar! Een mijlpaal! En wat voor een zot jaar is het geweest, zeg. Je moest je eerste levensjaar helaas delen met een ander groot evenement. En met je broer, die nog moest moet wennen aan het idee dat hij niet meer de enige oogappel in huis is. Misschien daarom ook net dat jouw eerste 12 maanden op deze aardkloot precies sneller leken te gaan dan die van Sep. Ik had ook minder tijd om stil te staan bij de kleine dingen. Iets waar ik nu al spijt van heb. Maar aan spijt heb je niets. Aan foto’s des te meer. Daarom een foto per maand dat je al in ons leven bent. Niet per sé altijd de mooiste foto, maar wel de meest typerende . Kijk even mee.

De jaarovergang 2016 – 2017 ging veel te traag, want ik wachtte vol spanning op jouw komst. Op 1 januari lachte ik maar matig met de grappige nonkels en hun “en, ne kleinen vande joare?” Op 10 januari was ik zo blij dat je toch aanstalten maakte om ons te komen begroeten. Op 12 januari, rond een uur of 11 lag je er dan. We hadden er net samen de zwaarste taak van ons leven op zitten. Logisch dat jij uitgehongerd was. En dan nog moeten poseren voor de foto… voorsmaakje van wat volgen zou, met die blogster als moeder.

Iedereen moet door een awkward periode als hij zijn haar wil laten groeien. Bij jou was dat niet anders. Jij had gedurende je tweede levensmaand een mohawk die later plat viel om plaats te maken voor een pluimstaart achteraan op je hoofd. Sorry, maar het was grappig 🙂

We zouden bijna vergeten dat je tijdens de eerste 3 maanden van je leven afgezien hebt. We hebben samen afgezien. Je huilde. Veel. Heel veel. En luid. Heel luid. We zagen aan je gezichtje dat je pijn had, maar zelfs een osteopaat en een koemelkeiwitvrij dieet hielpen niet.

Die huilbaby maakte even later gelukkig plaats voor de guitige baby die je eigenlijk altijd al was. Het moest er alleen nog uit komen. Je sliep al eens een nachtje door. Net op tijd voor de familieweekendjes waar je non-stop omringd werd door kleine en grote kinderen. Je kon dat allemaal aan, stoer als je bent.

Je broer bleek van bij het begin jouw grote voorbeeld. Je licht op als je hem ziet, je volgt hem overal. Je lacht als hij onnozel doet, en hij weet dat maar al te goed. Nu al onafscheidelijk. Mijn moederhart smelt!

In juni gingen we op reis en “genoot” jij van je eerste groentepapje. Tja, zo een plastieken lepel met groene smurrie is natuurlijk niet hetzelfde als een zachte, warme borst. Toen ging dat nog moeizaam, maar ondertussen ben je een echte bourgondiër geworden.

Altijd op zoek naar een uitdaging, jij. Gewoon rechtzitten begon al goed te lukken, dus we deden er nog een trucje bovenop. Of de tut en duim voldeden niet meer, dan maar een dikke teen… Ah Warre, je laat het er zo gemakkelijk uitzien. We zullen eens zien over 20 jaar…

Daar was ie dan in augustus, de grote dag voor mama en papa. Wij gingen trouwen. Jij begreep niet veel van al die commotie. Je liet het maar passeren, zolang je maar op tijd je eten en wat aandacht kreeg. Veel had je niet aan die dag, maar later kan je misschien wel met een glimlach terugkijken naar die prachtige foto’s van jou.

Muzikaal zijn onze kinderen alleszins. Net als je broer kan je niet van je papa zijn platencollectie afblijven. Tot grote ergernis van vader en moeder natuurlijk. Ondertussen ben je daar al wat op uitgekeken en is de platenspeler zélf nu wat interessanter geworden…

Wat zei ik ook alweer over dat bourgondiër zijn?

Dat je een lachebekje bent, dat zien we gelukkig vaak genoeg. Maar een coole kikker ben je ook. Niets kan je deren, zelfs jouw eerste kappersbeurt niet. Je bekijkt de wereld rondom je niet zelden met een onverschillige “Wuk?“-mentaliteit. I like 🙂

O ja, en ne stuiker, dat ben je ook. Rennen kruipen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Allemaal met een big smile. En klimmen. Overal. Je laat je dan achterovervallen in de zetel, je nog niet bewust van het mogelijke gevaar. Warreke, wat ben ik jaloers op jouw kinderlijke vreugde en naïviteit. Maar wij gaan ooit nog met jou op de spoed belanden, daar hou ik nu mijn hart al voor vast…

Gelukkige verjaardag, kleine man!

Liefs

Je mama

 

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.