At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt ūüôā¬† Continue reading “At the moment VII”

3 jaar Sepliefde

Liefste Sep

Klopt dat? Jij wordt vandaag al 3 jaar?
Jij? Het lijkt wel gisteren dat ze je uit mijn buik moesten sleuren. Nu ja, gisteren niet echt, maar je weet wel wat ik bedoel. Jij, die “kloeken boelie” die er bij zijn geboorte uitzag als een baby van een maand oud. Wat een contrast met het kleine, fijne mannetje dat je nu bent!

Je was een rustige baby, een “gemakkelijk” kind. Nu ben je nog altijd een braaf kind. Meestal toch. Op een ander. Zo lang hadden wij schrik dat je je mannetje niet zou kunnen staan, zo meegaand als je was. Die zorgen hebben we allang niet meer. Je weet heel goed wat je wil en vooral niet wil. Een klein beetje een drama king, ook wel, als het niet naar je zin is. Maar dat ligt misschien aan de leeftijd? Die terrible two’s and three’s, waar ze het altijd over hebben?

Je kan monologen afsteken waar iedereen van staat te kijken. De zinsbouw, de woordenschat. Soms ook woorden die je eigenlijk niet zou mogen zeggen. Waar haal je het? En raak het alsjeblieft niet kwijt! Een advocaat ben je, met al je redeneringen en logica.

Het helpt natuurlijk ook dat je van boeken houdt. Je kan niet gaan slapen zonder je verhaaltje. Of twee. Of drie. Maar ook van de televisie haal je zoveel woordenschat. Je oma is een beetje bang dat je “Hollands” zal leren door naar Paw Patrol te kijken, maar ik zie dat je vooral woorden en zinnen overneemt die sommige volwassenen zelfs niet correct verwoorden. Ik maak me geen zorgen, van dat halfuurtje (of uurtje…) tv per dag ga je echt niet Hollands worden. Voor dat West-Vlaams van jouw schoolgenootjes heb ik iets meer “schrik”…

Logica en redeneren zijn waarschijnlijk ook de twee eigenschappen die ervoor zorgen dat jij een fantastische puzzelaar bent. Elke nieuwe puzzel die je aangereikt krijgt, kan je binnen de kortste keren uit het hoofd maken. Je jongleert met puzzels voor kinderen van 5 of 6 jaar. Je maakt je oude puzzels omgekeerd, met de tekening naar beneden, voor extra uitdaging. Je kan je echt rustig bezighouden, als je maar een puzzel bij de hand hebt. Maar o wee als iemand je stoort voor je puzzel af is.

Je moet alles waar je aan begint kunnen afwerken. Je opjagen kunnen we ook niet. “Ik ben de baas!” klinkt het soms uit je mondje. Ik denk dat je wel eens gelijk kan hebben. Het is beter om te wachten tot je klaar bent dan om een driftbui te riskeren door je op te jagen. Want die driftbuien gaan niet zomaar over.
Behalve als je broertje erbij komt. Mijn moederhart smelt als ik jullie twee samen zie. Knuffelen, spelen, zelfs ruziemaken. Twee broertjes zoals ik het me inbeeldde toen ik hoorde dat jij niet mijn enige zoon zou blijven. 

Dat knuffelen doe je trouwens niet alleen met je broer. Tot mijn grote vreugde ben je een mama’s kindje. Knuffelen, bij mij komen als je verdriet hebt, spelen en onnozel doen. Ik hou er zo van. Ik geniet er ook zo hard van. Want je zal het allemaal snel genoeg niet “cool” meer vinden.
Zoals je K3 ook niet cool vindt. “Want dat is voor meisjes!” Daar gaan onze inspanningen van genderneutraal opvoeden ūüôā Al ben ik wel blij dat ik geen Studio100 cd’s hoef te kopen, maar dat je gewoon mee naar de radio luistert met ons. En meezingt met N√©h na na na van Vaya Con Dios.

Lieve Sep, je wordt al zo groot en ik zie zoveel van mezelf in jou. De looks heb je van je papa – wij blij ūüôā Maar het gevoelige karakter heb je van mij. Al zie ik wel al iets meer zelfvertrouwen in jou dan ik had/heb. Goed zo jongen, hou dat vast. Want je zal het nodig hebben in de wereld waar je nu steeds meer stappen in zet. Maar weet ook dat je papa en ik er altijd voor je zijn. Ook als je ons niet cool meer vindt.

Dikke zoen

Je mama

xxx

Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822
Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben¬†gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, h√©!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste¬†3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s. ¬†Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783
Jep, hij kan happy zijn √©n hij sliep zelfs al¬†eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! ūüôā¬†

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij¬†geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Over een bijzonder moederdaggeschenk

Kort na mijn bevalling bedacht ik dat, mocht ik dit kind gekregen hebben in de brousse, ik noch het kind dit overleefd hadden. Hoewel ik nooit echt in levensgevaar was tijdens het hele proces, zou er zonder de keizersnede geen Sep zijn en hoogst waarschijnlijk ook geen Delphine meer. Ik besef maar al te goed dat wij onze 2 handjes mogen kussen dat wij kunnen rekenen op de goede medische zorgen bij de uitputtingsslag die zo een bevalling is.

Dat is echter niet overal het geval. Eigenlijk weten we allemaal wel dat gebieden als Centraal-Afrika, Azi√ę en Latijns-Amerika een enorme achterstand hebben wat betreft gezondheidszorg in het algemeen. Maar als je bij zo een belangrijk moment als een bevalling je eigen leven en dat van een ander in de competente handen van het medische personeel kunt leggen, dan sta je toch eens stil bij die mensen die dat niet kunnen. Of ik doe dat toch.

Ik was dan ook blij dat ik geen boeket bloemen kreeg van het lief, maar een simpel papiertje met een mooie boodschap. En ik ben nochtans een grote bloemenfan!

website_0

Het lief deed in mijn naam een gift aan Memisa – een vzw die zich inzet voor kwalitatieve basisgezondheidszorg op lange termijn voor iedereen. Dankzij die gift kan een Afrikaanse vrouw die in dezelfde situatie zit als ik 17 maanden geleden, de goede zorgen en levensreddende keizersnede krijgen en ook haar eerste moederdag vieren. Want alle moeders kunnen dit wel bevestigen: er is niets mooiers dan het leven te schenken aan een mini-jij. Het feit dat “ik” met deze gift een andere moeder kan helpen om dit ook te beleven, is een mooier Moederdaggeschenk dan eender welke bos bloemen.

Er zijn verschillende manieren waarop je Memisa kan steunen. Dit hoeft niet met een gift te zijn. Je kan als mama en papa ¬†in spe ook een “alternatieve geboortelijst” leggen bij hen of met je school/bedrijf/vereniging in actie komen om deze vzw te steunen. Wie √©cht gebeten is door de Memisa-microbe kan zelf vrijwilliger worden.
Meter van de organisatie, Lieve Blanquaert bezocht Afrikaanse ziekenhuizen en uit de foto’s die ze daar nam, selecteerde ze 11 beelden die op grote panelen gedrukt werden en gratis kunnen uitgeleend worden. Ideaal voor als je met je school of bedrijf een actie voert rond in het teken van gezondheidszorg of moedersterfte.
Bezoek zeker eens de website van Memisa en laat je overtuigen door hun missie.

Deze post komt puur van mezelf. Niemand vroeg mij om hier iets over te schrijven, maar omdat het zo relevant is en alle beetjes helpen, maak ik graag reclame voor Memisa vzw. 

Di√ęten als een Superwoman

Soms kan je zo van die weken hebben dat je op maandag zou willen zeggen: “foert, ik blijf in mijn bed liggen en kom er pas vrijdagavond weer uit.” Wel, afgelopen week was zo voor mij. Tot donderdag.

Op donderdagmiddag volg ik aquagym. Ik ben de enige persoon jonger dan 50 in die groep en dat is af en toe wel heel tof. Die oudere dames houden zich niet in. Men zegt dat de waarheid uit een kindermond komt. Wel, de 50-plus dames kunnen er ook wat van. Ze zeggen wat ze denken nog voor ze het gedacht hebben.
Deze week¬†kreeg ik van zo een mondige oudere dame een zeer mooi compliment: ze stelde vast dat ik heel veel vermagerd was. Ze had me niet eens herkend, ze verwarde me met mijn jongere zus (met haar slanke, nog¬†kinderloze lijf). Toegegeven, de laatste keer dat de dame¬†mij zag, was ik 8 maand zwanger… Zij en de andere dames in het zwembad feliciteerden mij dus met mijn herwonnen moordlijf (ahum¬†;)) en vroegen me hoeveel ik nu eigenlijk vermagerd was en hoe ik dat deed.

Ik begon te tellen. De volle 17 (!) zwangerschapskilo’s waren er verrassend snel af – dank u, borstvoeding! Daarnaast ben ik de laatste maanden nog eens 8 kilo afgevallen. Ik zit dus aan een mooi totaal van 25 kilo op 15 maanden tijd. Tamelijk trots op mezelf want die 8 overtollige kilo’s droeg ik eigenlijk al een jaar of 6 mee. Doordat ze er geleidelijk aan bij gekomen zijn, heb ik er pas iets van gemerkt als het al te laat was. Maar nu ik toch bezig was met vermageren, kon ik maar voortdoen h√©. Nog 1,5 kilo verwijderd van mijn (volgens de meting bij Herbalife) ideale gewicht.

chocolate

Die kilo’s gingen er eigenlijk relatief gemakkelijk af. Raar dat ik er vroeger nooit werk van maakte. Ik zei het eerder al: di√ęten als een Superwoman is NIET di√ęten. Ik ga de pasta en de aardappelen niet schrappen en ja, ik doe nog altijd een toefje mayo op mijn frieten.

Hoe ik het dan wel doe, hoor ik u vragen? Simpel, een paar kleine veranderingen in mijn levensstijl. Voer de veranderingen ook niet allemaal tegelijk in, maar begin met ééntje. Als dat lukt, ga je over naar de volgende of misschien zelfs 2 volgende. Soit, je begrijpt het wel.

Dit zijn de veranderingen die ik doorvoerde Рschrik niet, ze zijn écht klein.

  1. Bye bye choco. I do love me some Nutella. Maar ik eet maar een paar keer per jaar een sneetje brood met Nutella. Mijn ontbijt bestaat nu meestal uit granola of suikervrije cornflakes en yoghurt of soms een smoothie, maar in het weekend kan ik eens zot doen met overnight oats en wat fruit of iets anders. Toegegeven, mijn ontbijt kan nog wat variatie gebruiken, maar ik ben toch al op de goede weg.
  2. No more chips. Ik koop al meer dan 2 jaar geen chips meer. Ik was verslaafd aan chips. Echt, elke zak die ik opendeed, moest leeg. Als we bezoek krijgen, probeer ik andere dingen op tafel te zetten. Als ik ergens ben, durf ik wel eens een chipje te nemen. Die smaakt dan extra goed ūüôā Noten vind ik wel een goed alternatief. Niet √©cht hetzelfde, maar ik heb er maar een handvol van nodig om een verzadigd gevoel te hebben.
  3. Water, water, water. Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het klopt toch wel, hoor. Toen ik bij het begin van mijn borstvoeding 4 liter per dag moest drinken om de productie op gang te krijgen en te houden, werd me duidelijk hoe gemakkelijk het eigenlijk is om aan jouw benodigde hoeveelheid te komen. Nu drink ik nog altijd dagelijks minstens 1,5 liter water en daarnaast nog 1 of 2 tassen thee. Je hebt minder snel honger en je eet gewoon ook minder als je bij je eten ook water drinkt.
  4. Veel fruit en groenten. Ik ben altijd al iemand geweest die om de 2 à 3 uur moet eten om een flauw gevoel of maag- en hoofdpijn te vermijden. Als tiener in volle ontwikkeling was dat zeker nodig en ik mocht toen eten wat ik wilde, ik bleef mijn modellenlijntje behouden. Sinds een jaar of 5 is mijn metabolisme precies wat luier geworden. In plaats van een koekje eet ik nu een stuk fruit of groente (hartjes voor wortels!) als tussendoortje. Zo kom ik niet met een knorrende maag aan tafel en eet ik niet teveel. Ons weekmenu bestaat ook steevast uit 1 of 2 vegetarische gerechten.
  5. Gedaan met “sneukelen” na het avondeten. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik ook nog mijn momenten heb waarbij ik toch nog eens geniet van een warme chocomelk of een chocolade eitje voor de televisie (vooral een paar dagen per maand, raar toch… ;)). Ik probeer me sowieso te houden aan een maximum van 1 “zonde” per dag: een koekje, een stukje chocolade… Dat lukt niet altijd, maar we doen ons best. Een boodschappenlijstje zonder snoep helpt natuurlijk…
  6. Bewegen, bewegen, bewegen! Uiteraard! Gezonde voeding is belangrijk, maar als je de hele dag in de zetel¬†zit, dan zal je niet veel gezonder worden. Mens sana in corpore sano, en al! Dat gezonde lichaam heeft beweging nodig. En een buik die verdrievoudigd is door een zwangerschap wordt niet vanzelf terug plat (toch niet bij mij…).

Voila, zijn de voornaamste punten van mijn “dieet”. Ik zorg er dus gewoon voor dat ik gezond en gevarieerd eet en dat ik genoeg beweeg. Er zijn uiteraard dagen dat ik het niet zie zitten om die yogamat uit te rollen en dan doe ik het ook niet. Er zijn dagen dat ik zin heb in chocolade of dat extra koekje en dan neem ik dat ook. Als ik op restaurant ga, geniet ik van mijn eten en van dat voorgerechtje of dat dessert. Ik geniet echter ook van een vegetarisch stoofpotje waar ik zelf veel moeite in gestoken heb. En ik kan zoveel deugd hebben van¬†een uitputtende dansles. Het gaat om balans. Om je niet schuldig te hoeven voelen voor dat ene extra koekje als je daarna maar verder gaat op je gezonde pad. Zie het ook niet als een dieet, maar als een gezonde manier van leven. Daar gaat het uiteindelijk om: gezond zijn en je goed voelen. Het gewichtverlies en strakke(re) bikinilijf zijn gewoon leuke neveneffecten.

En jullie? Zijn jullie ook bezig met een gezondere levensstijl? Hoe doen jullie dat? Hebben jullie ervaring met di√ęten? Misschien heb jij wel een dieet gevonden dat voor jou wonderen doet? Ik lees er graag alles over in de comments of op jouw blog! ¬†

Friday’s Food: koken met Sandra Bekkari

Ik maak er geen geheim van¬†dat ik wel fan ben van een kookboekje hier en daar. De klassieker “Ons Kookboek” van de boerinnenbond was het eerste kookboek dat ik cadeau kreeg van mijn oma toen ik ging samenwonen. Ondertussen heb ik ook een reeks Meusen staan en verdiep ik me het laatste jaar wat meer in de gezondere gerechten. Daarom gaan we vandaag eens voor een kookboekenreview. Met uiteraard ook een gemakkelijk receptje om thuis zelf te proberen.

Mijn meest recente aanwinst is het tweede “Nooit meer Di√ęten” kookboek van Sandra Bekkari. Ik had het wel al eens zien passeren op een foodblog, maar het er niet echt veel aandacht aan besteed. Tot ik op een regenachtige woensdagnamiddag in de Standaard Boekhandel stond. Ik bladerde door wat boeken en dit kookboek sprak me meteen aan. Niet te veel “speciallekes”,¬†maar simpele gerechten met een gezonde twist. Just the way I like it ūüôā

IMG_3383

Het boek is tamelijk dik, maar dat komt omdat de eerste helft gespendeerd wordt aan de uitleg over de Sana methode. Hierin vind je ondermeer het 7-stappenplan naar een gezonde levensstijl. Dit zijn de 7 stappen in een notendop:

  1. Eet met aandacht
  2. Drink voldoende water en andere gezonde dranken (zij is grote fan van de groene Matcha thee)
  3. Start je dag met een gezond ontbijt (uiteraard zijn er ook een hele reeks recepten in dit boek te vinden)
  4. Eet twee gezonde tussendoortjes
  5. Kies voor een Sana-bord (groenten voorop!)
  6. Varieer volop met superfoods (niet alleen de ‘exotische’ producten¬†als quinoa en wakame, meer ook zeer gewone zaken als broccoli, aardbeien en rode paprika).
  7. Breng meer beweging in je leven (met tips hoe je dit kan doen, ook met een bureaujob)

Op het einde van dit eerste deel vind je ook een voorbeeld van een weekmenu. De max voor wie inspiratie nodig heeft!

Daarna volgen de recepten, mooi opgedeeld in categorie√ęn en met foto’s die je doen watertanden. Opnieuw just the way I like it!

IMG_3384

Helemaal op het einde van het boek vind je nog een kleine surprise, namelijk een lijst met restaurants in Vlaanderen die volgens de Sana-methode koken. Voor gastronomen, zoals wijzelf, die al graag eens een nieuwe eetgelegenheid opzoeken, is dit een grote plus. Zeker als er restaurants in de lijst staan die zich op amper 5 km van ons huis bevinden (foei eigenlijk dat we die nog niet kenden!).

Ik ben fan van haar “eenvoudige” methode. Geen ingewikkelde di√ęten waarbij je een hele reeks zaken niet mag eten. Gewoon een wegwijzer om gezonder te eten en te leven met alledaagse producten die je in de meeste supermarkten vindt. Zelfs als je niet erg veel wilskracht hebt,¬†is dit gemakkelijk vol te houden. Dit is geen dieet, dit is een levenswijze! Mijn volgende kookboekenbudget zal aan Nooit Meer Di√ęten 1 besteed worden, denk ik. (Omgekeerde volgorde, that’s me ;)).

Dan nu het beloofde recept: Zuiders kalkoenstoofpotje (voor 2 personen)

Dit heb je nodig:

  • 1 rode ui, in halve maantjes
  • olijfolie
  • 2 wortelen
  • 1 preistengel in halve maantjes
  • 2 teentjes knoflook, geperst
  • 250g kalkoenfilet, in stukjes
  • Ras el Hanout
  • Paprikapoeder
  • Kurkuma
  • zwarte peper
  • zeezout
  • 2 Medjoul dadels (hadden ze niet in de Colruyt, dus ik deed het zonder)
  • 400g tomatenblokjes
  • verse koriander (voor garnering)
IMG_3385
Dat begint er al goed uit te zien, nu nog de tomaatjes en laten sudderen! 

Zo maak je het:

  1. Fruit de ui glazig in olijfolie, zonder te kleuren. Voeg de wortel, prei, knoflook en een scheutje water toe. Laat de groenten onder gesloten deksel 5 minuten garen.
  2. Doe er de kalkoenblokjes bij, kruid met ras el hanout, paprikapoeder, kurkuma, peper en zout. Voeg de dadels toe en laat het vlees even garen.
  3. Voeg na een paar minuten de tomatenblokjes toe en laat het geheel zo’n 25 minuten sudderen op een laag vuur.
  4. Werk af met koriander en serveer met volkoren rijst of quinoa.

 

IMG_3386
Alweer omgekeerde volgorde: eerst de foto genomen, dan de koriander toegevoegd. Nog veel te leren! 

 

Smakelijk!

 

 

 

 

Friday’s Food

Na de granola van vorige week, ga ik ook nu verder met de superfoods van Biover.

Sinds kort maak ik geregeld een smoothie met het rode bietenpoeder dat ik kreeg. Het is wat wennen aan de nogal overheersende geur, maar je kan het eigenlijk overal gebruiken als gemakkelijke vervanger van de rode bieten. Aangezien ik nu niet echt wekelijks rode biet op het menu had staan (lees: eigenlijk nooit), leek het mij interessant om die smaak wat beter te leren kennen. Ik voegde het poeder toe aan een fruitsmoothie om de nodige vitamines binnen te hebben om mij te wapenen tegen de winter die nu écht wel begonnen is.

Dit heb je nodig:

  • 2¬†kl Biover rode bietenpoeder
  • 1 groot handvol bevroren rode vruchten
  • 2 el magere natuuryoghurt of Griekse yoghurt
  • 150 ml versgeperst (sinaas-)appelsap

Zo maak je het:

Easy peasy: doe alle ingredi√ęnten in een blender en druk op de power-knop. Mix tot je een egale smoothie krijgt. Voeg eventueel extra appelsap toe om de smoothie lopende te maken.

IMG_3221

Voilà!

Enjoy!

Friday’s Food

O ja, ook in 2016 gaat mijn Friday’s Food verder. Ik blijf koken met een kleine focus op gezond, maar vooral veel aandacht voor¬†“haalbaar”.

Een tijdje geleden won ik bij Josefien een pakket van Biover met een heel gamma aan superfoods. Uiteraard moest ik die uitproberen. En ik kon jullie mijn probeersels toch niet ontzeggen zeker!

Hierbij dus mijn versie van de gehypte homemade granola, maar “gepimpt” met wat superfoods.

Dit heb je nodig:

  • 200 gram havermout
  • 2 el kokospoeder
  • 2 el amandelschilfers
  • 200 gram noten, grof gehakt. Ik gebruik hier een notenmix, maar je kan ook zelf je noten uitkiezen naar je eigen smaak. Al kan ik hazelnoten zeker aanraden!
  • 6 el zonnebloemolie
  • 2 el honing (of agavesiroop)
  • 1 kl kaneel (optioneel)
  • 2 el Biover gemalen lijnzaad en chia¬†

 

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 170¬įC. Voeg alle ingredi√ęnten samen.
Doe alles in een ovenschaal en zet 20 – 30 minuten in de oven (afhankelijk van de sterkte van je oven). Schep halverwege de baktijd je granola even om.

IMG_3157

Als de granola grotendeels afgekoeld is, voeg ik er nog wat Biover Superfood Cacaokernen aan toe. Yummie!

Superlekker met yoghurt of amandelmelk en eventueel wat fruit.

Smakelijk!

 

Project Gezond Leven – 30 Days of Yoga – Deel 6

Dag 26

Ok, de allerlaatste loodjes zijn nu ingezet, met vandaag een Earth Practice. We zoeken de connectie met de aarde om ons evenwicht te zoeken en ons lichaam lang te maken. Niets fancy, veel stretchen en “finding what feels good”. De perfecte sessie om pijnlijke spieren te stretchen en je eigen lenigheid te pushen.

Dag 27

Wow, 5 dagen geen yoga gedaan. Ook hier weer het excuus van de zieke baby, sorry. Maar ik had echt geen energie meer en wilde op een vrij moment liever slapen dan sporten. Tot vandaag. Mijn energiepeil is nog altijd niet veel soeps, maar ik had nood aan een afspraak met Adriene. Sep doet een dutje, dus ik neem dit moment om de afwas te laten staan en de laptop op te zetten. Een kwartiertje Tree Pose, planking en stretchen. Afgesloten met een eigen reeksje buikspieroefeningen voor ik overga naar de savasana. Tien keer rustig in- en uitademen, blog openen en beginnen typen. En dan wordt Sep wakker. Alsof hij het door had.

Dag 28

Vandaag doen we aan “Playful Yoga”. Geen al te moeilijke bewegingen. Gewoon een paar extraatjes met de gekende neerwaartse hond. Alweer een video die uitnodigt om zelf creatief te zijn met de aangeleerde basis. Alweer een video die ik afsluit met wat sit-ups voor ik in savasana ga. Mijn ideale combo.

Dag 29

Sweet Surrender yoga: geef je over aan de yoga. Stel je open voor wat nog komt. Adriene motiveert je ook nu weer om terug te gaan naar de initi√ęle reden waarom je aan deze challenge begonnen bent. Leuk om daar nog eens bij stil te staan. Eraan denken waarom je dit doet, zodat je gemotiveerd blijft. Zodat het geen opgave wordt. Al is het voor mij vandaag wel een opgave. Met een baby die ondertussen het hele huis overhoop haalt, lukt het niet zo goed om me te concentreren, bijvoorbeeld. Bij de “forward fall” merk ik dat ik een zwaar hoofd heb. Verkoudheid? Vermoeidheid? Ik heb alleszins het gevoel dat mijn hersenen teveel wegen.

Dag 30

Woohoow, we made it! Het geeft me toch wel een zekere voldoening om dat te kunnen zeggen. Adriene heeft een verrassing voor ons in petto vandaag… Ik had gehoopt op een zotte pose, maar neen. Het is nog veel zotter: doe gewoon zelf maar iets. “Find what feels good”. Waaaat? In de dansles zijn dat ook de meest gevreesde momenten, als ze zeggen: “doe zelf maar iets. Improviseer maar. Laat je leiden door je eigen lichaam.” Euhm, neen. Toon mij maar wat ik moet doen. De meest voorkomende reactie waarschijnlijk. Wij zijn het zodanig gewoon dat anderen ons zeggen wat we moeten doen, dat we blokkeren als we voor onszelf moeten denken/doen. Ook nu dacht ik: OMG, hoe ga ik in godsnaam 20 minuten volkrijgen met poses? Gelukkig deed Adriene gewoon mee. Zonder micro en zonder uitleg weliswaar. Zij deed gewoon haar ding. Ik besloot haar dus te volgen. Het duurde ongeveer een halve minuut. Toen ze startte met de zittende stretch, wist ik meteen hoe ik zelf verder zou doen. En dat deed ik dan ook. Grappig hoe Adriene soms exact hetzelfde idee had als ik op exact hetzelfde moment. Af en toe spiekte ik op de video, voor inspiratie. Ik moet zeggen: de 20 minuten waren zeer snel om!

http://yogawithadriene.com
http://yogawithadriene.com

Mijn conclusie na 30 dagen yoga

Ik wilde weer meer sporten en mezelf uitdagen in iets nieuws. Ik zag de 30 day challenge van Adriene en besloot dat dit wel een goede manier was om een basis op te bouwen en te zien of yoga is voor mij is. Ik had snel door dat yoga, net als dansen, een perfecte manier is om mijn gedachten √©cht leeg te maken. Als ik aan yoga doe, doe ik aan yoga. Dan denk ik aan niets anders. Al mijn gedachten worden dan even op pauze gezet. Dat is zalig! Een challenge van 30 dagen lang elke dag de mat bovenhalen is moeilijk. En voor mij duidelijk onmogelijk. Het is me niet gelukt om elke dag een video af te spelen. Enerzijds omdat ik op 2 (soms 3) dagen al aan een andere sport doe en ik daarvoor al tijd moet maken. Anderzijds was dit voor Sep niet echt de ideale periode. 4 weken lang is hij thuis geweest: eerst een angina, dan bronchiolitis. Aan yoga doen met een baby is huis is moeilijk. “Doe het dan terwijl hij slaapt” is¬†niet altijd een¬†optie: ik heb ook nog een huishouden en werk. Als ik een paar dagen geen yogasessie had kunnen doen, werd ik ambetant. Nooit gedacht dat ik het¬†nodig¬†zou hebben. Ik volg ondertussen ook de blog van Adriene, waar ze wekelijks een nieuwe video post. Die bewaar ik voor als ik eens geen inspiratie heb. Of voor als ik eens iets nieuws wil doen.

En nu?

Veel mensen denken waarschijnlijk: jaja, na die 30 dagen is het gedaan met yoga en gaan we terug naar onze gewone routine. Bij velen is dat ook het geval. Dat gevaar bestaat bij mij ook. Een dagelijkse yogasessie zal niet lukken. Dat is (voorlopig) niet mijn streefdoel. Ik ga wel op zoek naar een¬†yogastudio¬†in de buurt (wie er √©√©n weet zijn: alles tussen Kortrijk en Oudenaarde is haalbaar). Er zijn uiteraard verschillende soorten yoga en ik wil uitzoeken welke bij mij past. Het type dat Adriene aanleert (ik denk dat dat “flow” is), is goed voor thuis-yoga. Misschien wil ik √©√©n keer per week ook iets intensiever. Dat moet ik dus allemaal nog uitzoeken. Het verhaal eindigt dus zeker niet hier. Integendeel, het is het begin van een nieuw verhaal. Een nieuw hoofdstuk in mijn queeste naar een gezonder en gelukkiger leven (wow, zie mij zweverig doen!!).

Ik hoop dat ik jullie ge√Įnspireerd heb om ook op zoek te gaan naar een sport of iets anders om jouw levensstijl net dat tikkeltje gezonder te maken. (Amai, het houdt niet op, Adriene heeft duidelijk een invloed gehad :))

P.S.: qua #boostyourpositivity kan dit ook wel tellen, denk ik…