Op reis met een peuter en een kleuter

What were we thinking? Een autorit van een dikke 800 km met een kleuter van 3 en een peuter van 1,5! Dé reden waarom we de aankoop van een tablet niet meer wilden uitstellen. Kindvriendelijke apps geïnstalleerd, voor als ze zich niet meer kunnen bezighouden met vrachtwagens spotten. Een koffer volgestouwd met speelgoed, loopfietsjes en opblaasflamingo’s. En een beetje kleren, dat ook nog.

We vertrokken om 4u, “zodat de kindjes dan toch de eerste uren zouden slapen in de auto.” Met twee klaarwakkere kastaars op de achterbank en twee bange hartjes vooraan vertrokken we. Happy dat die kleine kereltjes waren. Nikske kwaad omdat we ze uit hun bed gehaald hadden. Wel enthousiast omdat we “naar Frankrijk” gingen. Ze weten niet wat Frankrijk is, maar er is een zwembad, dus dat is per definitie cool.

12 uur later kwamen we aan op onze bestemming. De nodige tussenstops en een paar kleine driftbuitjes achter de rug en eindelijk dat zwembad in het vizier. De voorbije uren verliepen verrassend vlot en de kindjes sliepen in totaal toch ongeveer de helft van de rit. Prachtkinders hebben wij! Voor de terugreis zullen we nog zien… Ik hou de iPad alleszins in de aanslag. 

Het is natuurlijk niet omdat we de heenreis zo goed doorstaan hebben, dat de rest van de vakantie over rozenblaadjes liep. Neenee, er zaten tot nu toe al genoeg doornen tussen. Het blijven een peuter en een kleuter…
Maar na onze vorige vakanties met één en twee kindjes hebben we wel al één en ander geleerd. We waren dus op sommige hindernissen gelukkig wel voorzien.

routines zijn heilig

Waar je ook bent, behoud zoveel mogelijk je ritme van thuis. Laat de kinderen eten op het uur dat ze normaal eten (ondertussen kan je zelf aperitieven – in den duik dan wel, want anders komen die kinders de chipjes pikken).
Zorg dat de jongste nog een middagdutje kan doen. Het liefste in zijn bedje, maar als het echt niet anders kan, dan kan een autorit op het moment van het dutje ook helpen. Bij ons gasten toch. Ik weet dat niet alle kindjes even gemakkelijk slapen in de auto. Voor hen is dat dan geen optie. Maar misschien slapen zij wel gemakkelijk in de draagzak of buggy? Ken je kind.


Bedtijd kan misschien wel wat later zijn op vakantie, afhankelijk van hoe actief ze nog zijn. Maar wij merken wel dat ze nog graag vasthouden aan het ritueeltje van thuis. Bij ons is dat tandjes poetsen, snoetjes wassen, verhaaltje lezen en nog een beetje over het rugje wrijven. En eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om. Ik heb zelf ook mijn gewoontekes en houd van die kleine ritueeltjes, ook op vakantie. Ik heb volgens mij zelfs mijn eigen “vakantie-ritueeltjes”.

Maak het jezelf gemakkelijk met kinderwagen en draagzak

Niets is vervelender dan een uitstap naar een stadje en een klagende kleuter aan je been omdat je dacht dat hij dat kleine eindje wel kon stappen. Dat kunnen ze dus niet. Of dat willen ze niet. Maar twee buggy’s meenemen lukt niet altijd. Wij hebben alleszins niet genoeg plaats in de auto. Ook tijdens de uitstap zelf lijkt mij dat niet zo praktisch. Maar een draagzak krijg je wel nog gemakkelijk tussen al de rest in de auto gepropt én je hebt je handen vrij tijdens de uitstap. Warre is alvast grote fan, al moet ik wel blijven rondwandelen, zodat meneertje veel kan zien. Sep zit gemakkelijk in de buggy en in het netje onder zijn achterste kunnen wij onze tas kwijt.

Zorg dat je altijd en overal eten bij hebt

Of we nu aan het zwembad gaan zitten of we doen een daguitstap, we hebben altijd een hele voorraad eten mee. Voor kleine tripjes hebben we altijd fruit, koeken en water mee. Voor daguitstappen is daar ook een lading brood, beleg en rauwkost bij.
Wat ze trouwens ook zeggen over maaltijden in pottekes en knijpzakjes met fruit, ik heb er het heil al serieus van ingezien onderweg! Veel gemakkelijker dan een appel schillen en snijden waarvan ze dan maar 2 stukjes eten. En voor de lange ritten heen en terug heb ik voor Warre altijd een maaltijd mee. Ongezonder of wansmakelijker dan wat ze je in die wegrestaurants serveren is het zeker niet! Prefab food for the win! 

Dieren en water zijn altijd goed

 

Oh kijk, wéér een kasteel. Ah, nog een overvolle markt in een stad vol bakstenen. Serieus moeder, alwéér ne wijnboer? Niet zo interessant voor kinderen, al die dingen die wij zo graag bezoeken. Een hagedis op het terras of de paarden van de eigenaars van het domein des te meer natuurlijk! En het zwembad, mama!! Heb je geen van die dingen (van dat eerste betwijfel ik het serieus, ze zitten echt overal jong, die beestjes)? Ga dan op zoek naar een riviertje in de buurt en/of bezoek een (kinder-)boerderij. Succes gegarandeerd.

Er zijn ongetwijfeld nog duusd tips om een vakantie met jonge kinderen te overleven. Maar het belangrijkste is: verwacht niet teveel. Je kan nog plannen om naar een dierentuin te gaan, speciaal voor de kinderen, en je kan daar een uur vastzitten aan de draaimolen waar ze niet meer af willen. Of je kan een kasteel met mooie tuinen bezoeken en het grootste deel van de dag op de speeltuin doorbrengen. Tja, that’s life with kids zeker…

 

 

 

 

Boemama

Het zal wel een fase zijn. Maar toch. Vier kleine woordjes die mijn hart in duizend stukken deden breken. Die mij zo teleurstelden en tegelijk zo boos maakten. Woordjes die ik pas over een goeie 10 jaar voor het eerst verwachtte.

 

“Ik vind mama stom!”

Ik zou dat soms ook wel zeggen mocht ik in hun plaats zijn.

Mama is degene bij wie ze zich moeten haasten.
Mama is degene die hen boterhammen met kaas voorschotelt in plaats van met choco.
Mama is degene die zegt dat ze hun tanden moeten poetsen in plaats van te spelen.
Mama is degene die hun gezichten wast met nat water.
Mama is degene die de dampkap aanzet, zodat ze niet kunnen horen wat Brandweerman Sam zegt.
Mama is degene die ze wegtrekt als ze de ramen van het gemeentehuis aan het wassen zijn. Met hun tong.
Mama is degene die altijd vanalles loopt te regelen in plaats van mee te voetballen.
Mama is degene met wie ze mee moeten naar het gemeentehuis voor een kids-id, met wie ze ook nog even in de apotheek moeten stoppen, enzovoort.
Mama is degene die beslist dat het nu toch écht wel tijd is om te gaan. En neen, niet nog een beetje langer spelen.
Mama is degene die zegt dat je al genoeg snoepjes gekregen hebt van oma en opa en dat je nu eerst wat fruit moet eten en water moet drinken. En neen, appelsap is niet goed.
Mama is degene die beslist dat die favoriete trui in de was moet wegens nu toch écht wel veel te vuil.
Mama is degene die moe is van al dat geregel, gewerk en gehooikoorts.
Mama is dan ook degene die haar geduld wat vaker kwijt is dan ze zou willen. Zeker na die 1000000ste “mamaaaaaa” van de dag.

Maar gelukkig is mama ook degene bij wie ze komen voor een dikke knuffel of een helend kusje op de geschaafde knie.

Dan mogen ze al eens liever bij oma gaan spelen of papa zijn verhaaltje verkiezen boven dat van mij.

Ik ben dan wel wat vaker de boeman, maar ik ben en blijf hun mama.

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?

 

#ouderzonden – Hoofdzonde 2: Hebzucht – gierigheid

Wat zou je nooit met je kinderen delen? Vraag twee in de #ouderzonden reeks. Hmm, even denken!

Mijn Ferrero Rochers! Maar to be fair, op dit moment mag Sep dat gewoon niet eten, tenzij we een tripje naar de Spoed willen maken. En Warre is nog te klein voor snoep en chocolade.

Maar voor de rest? Ik weet wat je zou verwachten. Dat ik mijn angsten nooit met mijn kinderen zou delen. Of bepaalde duistere geheimen uit mijn verleden (als die er al zijn…). Dat zou misschien het intellectuele antwoord op deze vraag zijn. Het klinkt alleszins alsof er meer over nagedacht is dan “mijn Ferrero’s”.
Ik denk dat onze kinderen nog te klein zijn om daar nu een deftig antwoord op te kunnen geven. Naarmate ze ouder worden en er meer vragen komen, zullen wij afhankelijk van de situatie wel inschatten of we iets met hen delen of niet. En of we het überhaupt ooit zullen delen of niet.
Ik wil wel open zijn naar mijn kinderen toe. Dus als ze vragen hebben over bepaalde zaken, zal ik het hen zo goed mogelijk proberen uit te leggen, als ik van oordeel ben dat ze dat op dat moment aankunnen.

Als we het dan over materiële zaken hebben, is het nog moeilijker (behalve de Ferrero’s dan). Mijn trouw- en verlovingsring. Momenteel zijn die dingen enorm aantrekkelijk voor de kleine baby- en peutervingertjes. Maar neen, het is geen speelgoed. *insert babygekrijs*
Uiteraard is dat gewoon ook omdat de kindjes op deze leeftijd nog niet kunnen omgaan met die dingen. Zo zijn er nog andere spullen die we nu angstvallig van hen weghouden, maar die ze later wel zullen mogen aanraken. Als ze beseffen wat het is en hoe ze het met respect moeten behandelen. Zoals de platenspeler. Koen zijn haren gaan al rechtstaan als hij Warre er nog maar naar ziet kijken. Maar ik weet zeker dat ze over een paar jaar samen eens een plaat zullen opleggen om te genieten van de muziek. Want ja, wij delen maar al te graag onze goeie muziek met hen. Zo moeten zij geen kinderliedjes met ons delen 😉

Nog meer input van mijn wederhelft in dit onderwerp: “onze tijd samen”. Awel ja, eigenlijk wel. We zijn doodgraag bij onze kindjes, maar we hebben af en toe nood aan wat tijd voor onszelf als koppel. Kleine momentjes waarop we niet aan de kinderen denken. Momenten waarop we even terug Delphine en Koen zijn, niet mama en papa.
Jep, daar kan ik me wel in vinden. Schrap al het vorige! Ik neem dit als antwoord!
Of nee, behoud de Ferrero’s toch ook maar 🙂

En jij? Wat zou jij nooit delen met jouw kind(eren)? 

P.S.: wil je lezen wat andere bloggers nooit met hun kroost zouden delen. Je vindt ze hier!

 

Is het dan bijna zomer?

Terwijl mijn collega’s discussiëren over wie nu het beste skigebied gekozen heeft voor zijn jaarlijkse krokusvakantiereis, zit ik al te dromen van de zomer.

Normaal gezien vind ik de winter nog niet zo slecht. Ingeduffeld in de koude, soms zelfs met wat sneeuw erbij (hoe alles plots stil is en gedempt klinkt als het gesneeuwd heeft, daar hou ik zo van!). De dikke truien en series of films kijken op zondagnamiddag onder een dekentje. De kaarsjes om het gezellig te maken. Ja, het heeft wel iets, dit seizoen.

Behalve dit jaar.
Het is toch niet zo koud als het moet zijn en de verwarming op kantoor is niet altijd even goed te regelen, waardoor de dikke truien nog niet zo vaak het daglicht zagen.
Het regent, het is grijs en somber. De kaarsjes hebben niet meer gebrand sinds oudejaarsavond.
Het is ten huize Superwoman ook de winter van ziek zijn. Combineer eens een niet te onderschatten slaaptekort met twee jonge kinderen die bacteriën verzamelen in de crèche en op school. Dé perfecte mix om van ziekte naar ziekte te gaan! Eerst de verkoudheden, dat smerige RSV en de bronchitis, dan de virale darminfecties en nu is de griep in da house
Ik hoef je waarschijnlijk al niet meer te vertellen wat dit allemaal met een mens doet. Energiepeil en gemoed zitten bij momenten ver onder nul.

Daarom dromen we al van de zomer. Allez, de lente mag ook. Zon eigenlijk. Een dag zoals gisteren is al een goed begin, weersgewijs. Ik droom al van een rustige zomer om onze weg te zoeken met een kleuter die 2 maanden thuis is. Een zwembadje in de tuin en warme zomeravonden op ons terras. Gaan fietsen in short en t-shirt in plaats van met 5 lagen kleren en van die “sokjes” over mijn schoenen. Uitstapjes met het gezin, met vrienden en familie.
En veel beter licht om mooie foto’s te maken! Als blogger niet onbelangrijk, natuurlijk 😉

Misschien droom ik ook al net iets te ver weg: we zijn immers begonnen met de zoektocht naar de ideale vakantielocatie met onze 2 pagadders in Frankrijk. Tips zijn trouwens meer dan welkom 🙂 

Oh kijk, terwijl ik dit berichtje schreef, hield het op met regenen en kwamen er al een paar zonnestraaltjes door de wolken heen.

Als je het maar hard genoeg wilt, hé…

 

Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.

Beelden van een goed gevulde herfstvakantie

De herfstvakantie zit er alweer op. Ik had vooraf al stress over hoe ik die week met de kinderen thuis zou vullen. Dat bleek achteraf gezien niet echt een probleem. Kijk maar eens mee…

Maandag 30/10

Ik had ook een dagje verlof genomen, maar niet om bij de kindjes te zijn. Foei, slechte mama. Alhoewel. Ik heb genoten van een gezellige namiddag Kortijk met één van mijn beste vriendinnen. Ik kon ontspannen, lachen, babbelen en shoppen. Dat maakte van mij toch een zeer happy mama. En een happy mama is een happy baby.

Voor onze lunch gingen we naar Café Tartine, waar we konden opwarmen bij een heerlijke kom broccolisoep gevolgd door een hartige Tartine met tomaat en mozzarella (en serranoham).

Ik had op Instagram al zoveel gezien over Boekenhuis Theoria, dat dit pand bovenaan mijn bucket list voor de dag stond. Zeker toen ik las dat het “huisbier” daar er ééntje is uit het assortiment van mijn wederhelft, kon ik niet anders dan daar eens binnen te gaan. Ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Ik had de foto’s gezien. Maar toch, de sfeer als je daar binnen komt. Omringd door de vele boeken in het prachtige kader. De vriendelijke uitbaters. Jep, dit was zeker niet mijn laatste bezoekje.

Dinsdag 31/10

Op dinsdag gingen de kindjes een dagje bij de oma. Maar na mijn werk gingen we samen naar de kapster. Het was hoog tijd, zeker bij Warre. Het kind zag begot niet meer waar hij kroop sloop.
No big deal jong, die eerste kappersbeurt. Beetje rondkijken, wat met mama haar sleutels spelen. En vooral genieten van de aandacht.

Voor Sep was het allang niet meer de eerste keer. Hij en kapster Leen zijn intussen dikke vriendjes. Dat zie je op de foto. En dat hij daarna “een mooie jongen” is, vindt hij nog het tofste van al! Al vindt mama hem altijd een mooie jongen, maar ik ben dan ook niet objectief hé.

Woensdag 01/11

Op Allerheiligen gaan de meeste mensen naar het kerkhof. Hun doden herdenken. Wij wilden die drukte ontvluchten en kozen voor een uitstap met de kinders. Voor een keer dat manlief besliste om op een feestdag toch niet te gaan werken. Sep mocht kiezen: de Spiekpietjes of Dino World. Het werd het tweede. Wij dus een namiddagje naar Brussel.
Of Sep niet bang was van die grote beesten die zoveel lawaai maakten?
Maar nee toch!! Graaaaaaauw!!! Dat werd trouwens zijn begroeting tegen iedereen die hij de rest van de week zag. En ja, hij heeft een kleine dino mee naar huis. Tja…

Het was zo mooi weer toen we buitenkwamen uit de Expo. En we waren nu toch in Brussel. Voor het eerst in mijn 30 levensjaren als Belg, zag ik het Atomium van dichtbij. We zijn er niet in geweest, teveel toeristen. We genoten wel van een wandeling in het herfstige Parc de Laeken. Een frisse neus halen voor we weer naar huis reden.

Vrijdag 03/11

Na een dagje werken voor mezelf en een dagje rust bij de oma voor de jongens, gingen we er op vrijdag weer op uit. Met mama, meter en oma naar Gent. In de Tuin van Kina was het eerst van “wow, cool!” en al bij de spinnen, daarna een iets minder spectaculaire reis langs de honingbij om dan wat langer halt te houden bij de lieveheersbeestjes. Puzzelen, klauteren en boekjes lezen tussen de kleine en grote lieveheersbeestjes. Het was er zelfs een waar paradijs voor Warre!
Na de beestjes was het tijd voor de planten: de paddenstoelen! Paddenstoelen tekenen, in echte Plop-huisjes pannenkoeken bakken of met meter gezellig in een grot naar dansende paddenstoelen kijken. Een fantastische voormiddag voor ons allemaal!

Zaterdag 04/11

Na al die activiteiten op kindermaat, was het eens tijd voor mama en papa om een avondje te genieten van elkaar. Ik trok een fancy kanten jurk aan en deed de oorringen van op onze trouw in. En ik deed nog eens hoge hakken aan, stel u voor!
We trokken naar Kortrijk voor een gezellig diner bij Oud Walle, een klant van de brouwerij. Geen alledaagse brasserie, dus overdressed was ik alleszins niet. Ik wil zeker niet pretenderen dat ik wekelijks dergelijke etablissementen bezoek, maar op ons ongemak voelden we ons zeker niet. De sfeer was ongedwongen. Je voelde dat het een familiezaak is, met zoonlief en mama in de zaal. Geen stijf gedoe, maar “kom maar binnen en zet u, wij zorgen wel dat uw smaakpapillen vanavond aan hun trekken komen.”

Dat laatste kon trouwens niet echt gezegd worden van de cocktailbar La Bodeguita del Medio, waar we achteraf nog een slaapmutsje wilden drinken. Een drukte van jewelste, met een gemiddelde leeftijd die zelfs wij al enige tijd gepasseerd zijn. Nog nooit dronk ik een Cosmopolitan uit een rode wijnglas, met suiker op de rand, de ijsblokken er nog in en een stuk meloen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog niet genoeg Cosmo’s geproefd heb… 😉 Het interieur bood dan weer wel het één en ander. Je waande je inderdaad ergens in een populaire bar op Cuba. De tropische temperaturen moest je er wel bij denken.

Zondag 05/11

De laatste dag van de vakantie was familiedag. Daarmee bedoel ik niet zo een rustige dag met ons viertjes thuis in de zetel. Neen, ik bedoel zo’n dag waarop je van de ene gevulde tafel naar de andere rijdt. Met een tussenstop op het kerkhof om nog eens een babbeltje te slaan met mijn opa. Bijna 18 jaar is het al geleden dat hij ons verliet, en nog krijg ik een krop in mijn keel als ik aan hem denk. Dat maakt dat ik soms toch nog intenser geniet van de zoveelste familiebijeenkomst bij ons oma. Ook al eten we ons daar bijna elke keer een indigestie. Het moet ook maar zo goed niet zijn, hé! 🙂

En hoe was jullie vakantie? Kunnen genieten met de kindjes? Of zonder kindjes? Of een hele week gewerkt? Ik lees het graag in de commentaren hieronder of op jullie blogs!

Hoe is dat nu, van 1 kind naar 2?

De vraag die we sinds de geboorte van Warre al meer dan genoeg hoorden. Het verlengde van de “ja, pas maar op, van 1 naar 2, dat is een groot verschil hoor!” van tijdens de zwangerschap.

Awel ja, het is een immens verschil. En we vervallen zelf ook al in dat cliché. Je bent als ouder anders bij kind 2 dan bij kind 1. Schrijfvoer genoeg hierover voor een aparte blogpost.
Maar wat me nog het meeste opvalt, is de tijd die nog eens dubbel zo snel lijkt te gaan. Als je eerste kindje geboren wordt, vraag je je af wat je met al die vrije tijd deed toen je nog kinderloos was. Wel ja, bij kind 2 is dat dus 2 keer zo erg. Dat ervaren wij toch.

Dit weekend waren we voor 24u even opnieuw een gezin met 1 kind. Sep ging bij oma en opa logeren, Warre bleef bij ons. Terwijl de baby een dutje deed, kon ik in alle rust ons diner van ’s avonds voorbereiden. Mijn wederhelft stopte zaterdag wat vroeger met werken, waardoor we nog wat boodschappen konden doen. Warre in de draagzak en gaan. Ik voelde me bijna schuldig tegenover Sep dat ik opmerkte hoe gemakkelijk het toch is met één kind. Alhoewel ik diezelfde gedachte soms ook heb als ik op woensdagnamiddag alleen met hem ben. Dus dat gaat dan gelijk op.

Tijdens ons etentje ’s avonds hadden we het erover met onze vrienden. Daar zaten wij dan te vertellen over onze “zalig rustige zaterdag” en hoe het toch een pak drukker is met twee kinderen dan met één en dat we dat toch weer extra beseffen als we er maar ééntje thuis hebben. Dit zei ik tegen mensen die de laatste maanden met hun ene prachtige dochter bijna even vaak in het ziekenhuis waren als thuis en absoluut (nog) niet aan nummer 2 denken. Ik maakte zelfs de analogie met “people with no kids have no idea“… Gelukkig kennen ze mij en mijn soms wat minder genuanceerde uitspraken goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet wil gezegd hebben dat mensen met één kind het niet druk/lastig hebben. (Of dat mensen zonder kinderen het niet lastig kunnen hebben, for that matter.) Ik maakte alleen de observatie dat het bij ons een groot verschil is van een rustige baby Sep naar een iets drukkere kleuter Sep plus een iets drukkere baby Warre.

Soit, verder met de 24 uren met één kind. Zondag hebben we genoten van een rustige ochtend met ons drietjes en zelfs wat quality-time voor ons tweetjes terwijl de baby zijn voormiddagdutje deed. Genoten van de rust. Genoten van onze ene baby. Mijmerend over hoe het was voor de geboorte van Warre.

Toch lichtte ik op toen om 11u onze guitige kleuter aan de deur stond. Blij pronkend met zijn Paw Patrol pyjama die hij van zijn verwen-oma gekregen had.

In de namiddag gingen we naar de kinderboerderij. Met onze twee wakkere, actieve kinderen. Warre probeerde vanuit de draagzak alles te zien wat er rondom hem gaande was. Sep trok mijn arm bijna uit de kom om mij mee te krijgen naar elk nieuw dierengeluid dat hij hoorde.

Op wandel met een kleuter betekent ogen op uw gat hebben. Betekent na een uur een vermoeide kleuter die welgeteld 2 minuten op je schoot blijft zitten. Betekent soms een bange kleuter – vooral als de ezel net iets te enthousiast is over zijn komst. Betekent veel gekwetter, veel ge-wat-is-dat, veel ge-ik-wil-naar-de-…
Op wandel met een baby betekent hongertjes en huiltjes. Betekent wiegend rondstappen aan de zandbak waar de kleuter aan het spelen is. Betekent kaka-pampers op de meest onmogelijke momenten.

Ik heb me al vaak afgevraagd hoe alleenstaande ouders het doen. 1 kind per ouder is soms echt geen overbodige luxe. Oké, je doet het maar hé. Ik doe het ook op de ochtenden en avonden dat ik er alleen voorsta. En soms ben ik op van de zenuwen nog voor ik naar het werk ga. Soms ben ik zo doodop als ze eindelijk in bed liggen, dat ik niets anders meer doe dan in de zetel hangen.
Maar soms start ik mijn dag met een glimlach om wat de jongste overnight geleerd heeft, of om de ongelooflijke monoloog die de oudste weer afgestoken heeft in de auto. Soms smelt mijn hart door de schaterlachjes die Sep bij Warre uitlokt. Soms krijg ik net meer energie als ze flink naar bed gegaan zijn en ik kijk hoe ze vredig liggen te slapen.

Hoe hard ik ook kan zagen over de drukte, de bergen was, de oververmoeidheid,… elke keer prijs ik me op het einde van de dag zo gelukkig dat ik mijn twee zotte, goedlachse, ruziënde, schreeuwende, schattige, blauwogige, soms ietwat neurotische, … kinderen gezond en wel in hun eigen bedje kan leggen.

De cape van deze Superwoman ligt nog in de was

Maar Delphine, je bent toch 5 dagen op vakantie gegaan na je trouwfeest?
Dan kan je er toch weer tegenaan!
Dan kan je toch met volle motivatie weer aan het werk gaan.
Je hebt daar tijdens je reisje toch tijd gehad om wat blogposts te schrijven.
Je bent nu toch weer de uitgeruste mama die tijd en energie heeft voor haar kindjes.
Je kan nu toch zonder problemen de huilbuien van een zieke, tanden krijgende, sprongetjes makende baby aan.
Je kan je nu toch kalm houden als je oververmoeide, schoolgaande kleuter een driftbui heeft.
Je hebt nu geen bruiloft meer voor te bereiden, dus zeeën van tijd!
Meer tijd om de strijk zelf te doen.
Meer tijd om dat boek eindelijk eens uit te lezen.
Meer tijd om je eindeloze to-dolijst af te werken.
Meer tijd om elke avond de afwas te doen.
Meer tijd om je huis proper te houden.
Eindelijk weer structuur in je leven.
Dan is een planning maken toch peanuts.
En je eraan houden al helemaal!
Je kan weer op regelmatige tijdstippen een sportmomentje inlassen.
Opgeladen batterijen, weet je wel!

Sorry, mannekes, die 5 dagen waren niet genoeg om te bekomen van het afgelopen jaar.
Mama heeft voorlopig nog niet alles in de hand.
Ik vrees dat de cape van deze Superwoman nog in de was zit.

De eerste schooldag voor familie Superwoman

Twee blogposts in één week? Say Whuuut? Ik zie het jullie al denken 🙂
Tja, ik heb het hier dan ook te lang verwaarloosd, ondanks dat de inspiratie de afgelopen maanden zeer groot was met al die belangrijke stappen in ons leven. En die wil ik dus nu met jullie delen!

Vandaag is het 1 september. De eerste schooldag na een lange en hopelijk deugddoende vakantie! De allereerste schooldag OOIT voor onze Sep. Eindelijk is de dag aangebroken waar het kind al sinds juni over loopt te fantaseren. Eindelijk naar de klas en niet meer “bij de kindjes”.

Zoals elke Supermoeder was ik al lang op voorhand kei goed voorbereid. Ahum
We zijn naar de kijkdagen/oefenmomenten/… hoe je ze ook noemt – geweest. Daar kon Sep zijn tekentje kiezen. Uiteraard koos het kind voor de taart (dat van die appel en die boom en al…). De juf vertelde er met een glimlach bij dat ze graag heeft dat we op alle spulletjes het kind zijn tekentje zetten. Lap, kon hij nu niet voor de voetbal kiezen? Moeder haalde haar tekentalent dan maar boven. In de kleertjes en zijn rugzak schreef ik gewoon zijn naam. De juf kan toch lezen, veronderstel ik? 🙂

Het voorbeeld
Mijn pogingen

Ik nam de schoolkalender al braafjes over op mijn familie- en iPhonekalender. Ik schreef de nodige allergie-info in het heen-en-weerboekje. Ik zorgde voor een tutje en knuffel voor in het slaapklasje.
Ik zorgde voor een gezond tussendoortje.
Ik was er klaar voor!
En hij ook 🙂
In zijn groene tenue, zoals gevraagd. En met zijn zelf versierde schoen. Ook zoals gevraagd. Met zijn rugzakje op zijn rug. Mijn kleine mannetje naar die grote school.

Knutselen voor de eerste schooldag
De gepimpte schoen 🙂 De verf was tegen deze ochtend ongeveer droog 😉 
Helemaal klaar voor vertrek

 

Ziet em gaan… Mijn grote kleine man

Ik had verwacht dat ik mijn verlegen ventje zou moeten troosten. Dat hij zou willen terugkeren van zodra we de schoolpoort binnen wandelden. Dat ik hem van mijn arm op die van de juf zou moeten doorgeven.

Niets van dat alles!

Het kind ging spelen. Mama moest in het begin wel mee, natuurlijk. Maar dan ging ik van op een afstandje kijken. Toen ik hem van aan het deurgat van de klas teken deed dat ik ervandoor ging, kwam hij wel nog voor een extra dikke knuffel en een dikke zoen. Maar dan ging hij weer verder. Nieuwe dingen ontdekken.

Ikzelf stortte me dan maar op mijn dag vol boodschappen en werk en voor ik het wist was het tijd om hem weer op te halen.
Ik hoorde van ver de muziek al die de lagere schoolkinderen maakten op de speelplaats. Ik stond daar tussen al die andere ouders die met een klein hartje wachtten tot de juf met hun kleine uk naar buiten kwam. Nieuwsgierig om te horen hoe die eerste grote dag verlopen was. Om te weten of er (nog) traantjes gevloeid waren.

Daar kwam hij dan. Met een grote glimlach die nog groter werd als hij zijn mama zag. Hij begon al uitbundig te vertellen nog voor ik hem ook maar één vraag kon stellen.
Ook de juf kwam hem al snel bijtreden in zijn enthousiasme. “Hij heeft het echt goed gesteld hoor, mama.” “Het is echt ne crème van een ventje, hé!”.

Aaaah, zo ken ik onze Sep weer se 🙂

Op naar de volgende 9 schooljaren!