Voor de moment

Ik heb het gecheckt: mijn vorige bericht op dit stukje internet dateert van 4 juli. Een kleine maand geleden dus. Ook op sociale media ben ik wat minder actief dan anders (passief scrollen daarentegen…).

Neen, ik heb er geen zot mooie rondreis door Scandinavië op zitten. Iets waar ik wel van droomde enkele maanden geleden, maar dat door omstandigheden niet gepland werd, en wat nu half Instagram lijkt te doen (mijn idee gestolen, ja!).

Neen, ik heb het de afgelopen weken niet crazy druk gehad met mijn werk. Allez, de eerste weken van juli wel, maar sinds vorige week ben ik in verlof. #outofoffice enal!

Wat ik dan wel gedaan heb, behalve onder een steen geleefd?

  • Ik ben – samen met mijn wederhelft, welteverstaan – een versnelling hoger gegaan in onze huizenjacht. We hebben vooral heel lang getwijfeld tussen kopen en bouwen. Stel je de romantiek voor van een oud huis met veel grond en zicht op velden kopen en opknappen. Maar wat als je iets nieuws kan zetten, helemaal naar je eigen goesting, zonder verbouwfrustraties? Na enkele oudere huizen gezien te hebben, zakte de moed ons al snel in de schoenen wat het verbouwen betreft. Ik begrijp dat veel mensen dat avontuur wél aangaan en een huis “met karakter” een tweede leven geven, maar wij zien dat toch niet echt zitten. We neigen daarom nu meer naar dat bouwen en hebben zelfs al een project op het oog. De tuin is groot genoeg, maar grenst niet aan weides of een bos. Maar wel ideaal gelegen t.o.v. de school, winkels en de brouwerij (niet onbelangrijk!). Maar ja, we blijven eeuwige twijfelaars, dus bijlange nog geen doorgehakte knopen hier. Gelukkig gaat het op de immo-markt hier in de rustige West-Vlaanders niet zo snel als in pakweg Gent of zo!
  • Heel wat spannende projectjes die op de agenda staan voor na mijn verlof. Hartkloppingen van contentement én een beetje stress als ik mijn to-dolijst bekijk. Toen ik in maart de (misschien ietwat onbezonnen) sprong waagde als fulltime zelfstandige copywriter, ging ik ervan uit dat ik me zou moeten “verkopen”. Dat ik het lastig zou hebben om klanten te vinden. En oké, ze lopen mijn deur nog niet plat met opdrachten, maar het verloopt allemaal veel vlotter dan gedacht. En daar ben ik alleen maar enorm dankbaar voor! Zo heb ik met DPG Media (vroegere Medialaan, weetwel, van VTM, QMusic en De Morgen en HLN en al 😉 #glamlife) toch al één grote klant te pakken. Daarnaast koester ik ook mijn “kleinere” klanten die er al van bij het begin bij waren en die mij blijven steunen en mijn meest enthousiaste ambassadeurs zijn. Het zijn zij die de nieuwe contacten aanbrengen voor wie ik er na mijn verlof vollen bak in vlieg. En: ik heb mijn eerste boek te pakken! Redigeren van kortere teksten heb ik al veel gedaan. Maar nu een echt non-fictie boek! Alsof me dat op de één of andere manier een “volwaardige” copywriter/schrijfster maakt of zo. SPANNEND, dat ik het u zeg!
  • Koen heeft geen verlof, wat maakt dat ik alleen insta voor het entertainen en in leven houden van die twee kastaars van ons. Mét de nodige stressmomentjes, woede-uitbarstingen en huilpartijen. En de kindjes hebben soms ook eens een moeilijk momentje (haha, die had ge ni zien aankomen hé! Humoristisch vrouwke, ikke). Anyway, de enige dag dat we als gezin iets kunnen doen, is de zondag. En letterlijk élke zondag van deze vakantie (eigenlijk tot oktober ongeveer) is volgeboekt. Ofwel met family-time met ons viertjes, ofwel met een hoopje vrienden of familie erbij. De Gentse Feesten voor kinders bijvoorbeeld (Gentopia heet dat blijkbaar) op de net-niet-warmste dag van het jaar. Zwemmen en trampolinespringen bij oma en opa en barbecueën bij de andere oma en opa. En uiteraard de (door Sep) langverwachte uitstap naar de Zonnegloed. Van die heerlijke simpele dingen die simpele mensen doen tijdens de zomervakantie. Alleen was ik van plan om vaak mensen uit te nodigen voor een gezellige avond rond onze vuurschaal en is het daar gewoonweg nog niet van gekomen. En ik had daar nochtans zoveel zin in! Maar ik heb nog een maand hé! Dus wie wil afkomen, ge weet me te vinden 😉
  • Trouwens, over die gasten van ons. De oudste overwon eindelijk zijn angst en deed enorm snel waarvan ik zeker was dat hij het al zou kunnen: fietsen zonder steunwieltjes. Hij kan bijna niet trotser zijn op zichzelf. Oké, we hebben het nog maar 2 keer geprobeerd en hij zal nog geen 5 km rijden, maar ik mocht hem al loslaten en al. Zalig toch! En ook de jongste deed zeer vlotjes waar we op hoopten dat hij zou kunnen voor hij naar school ging: zijn behoefte doen op het potje. Van 0 interesse naar zeggen “pipi doen!” en naar het potje lopen en zelfs al 2 droge nachten in minder dan een week. Result! #voorbeeldkinders
  • In tegenstelling tot de helft van Vlaanderen gaan wij geen 3 weken op reis naar de meest idyllische plekjes van Europa en (ver!) daarbuiten. Maar we hebben wel plannen om nog een mini-tripje te maken met ons gezinnetje. We hebben het idee om met de mobilhome door Scandinavië te trekken wel even in de koelkast moeten stoppen, maar het kamperen en de natuur willen we er deze vakantie toch nog bij gepropt krijgen. We hebben er allemaal serieus veel nood aan! Dus we hebben ons enige nog vrije weekend aangestipt om met een mobilhome richting Noord-Frankrijk te trekken. Het allerlaatste weekend van de vakantie, wanneer ik eigenlijk zou moeten stressen over het feit dat Sep naar de 3e kleuterklas gaat en Warre voor het eerst naar school gaat! Ah well, we’ll survive. Wie trouwens nog mooie plekjes kent in Noord-Frankrijk om te overnachten met een camper, alle tips zijn welkom! Hetzelfde geldt voor uitstapjes, natuur etc.! Bij deze alvast merci 😉
  • En ondertussen ben ik ook nog begonnen met de Grote Kuis. Het klusje dat bovenaan mijn lijst stond om mij tijdens mijne congé mee bezig te houden. Want ja, ik ben toch gewoon thuis. De kleerkasten moesten er als eerste aan geloven, die van mijn wederhelft en mezelf dan toch. Gevolg: 3 volle vuilniszakken voor de kringwinkel en nog enkele stukken die we verkopen (binnenkort op Facebook, Instagram en 2dehands, ik moet alleen nog mooie foto’s maken). Wie denkt dat ik voor een minimalistische kleerkast ga: nope, we zijn gewoon de dag erna gaan shoppen. Al zijn die 3 volle zakken nog niet integraal vervangen, er is nog ruimte over 😉 Next up, de kleerkasten van de kinders en de vele dozen met kleertjes die ik heb staan. Ook daarvan zullen enkele mooie items verkocht worden. Stay tuned 😉 Daarna volgt de garage. Als zelfs Koen erover zaagt dat die toch écht te rommelig is, dan is ze écht te rommelig. De keuken doe ik om de 6 maanden ongeveer eens, dus die kan nog wel even mee. Ik ben wel flink op dat vlak. En ook mijn bureau is nog redelijk goed te doen. Dat is de “propere” helft van de garage 😉

Voilà, ge kunt dus niet zeggen dat ik stilgezeten heb. In tegenstelling tot wat je zou verwachten van een blogger, heb ik niet alles vastgelegd met tekst en beeld. Gewoon omdat ik er niet altijd aan dacht. Ik ben tegenwoordig kei-goed in het in the moment leven en in het laten liggen van mijn gsm. Maar goed, als je over één van de onderwerpen die je hier of in mijn Instagram Stories zag passeren wat meer wil lezen, laat maar weten, dan schrijf ik er wel eens iets over. Zo heb ik meteen inspiratie voor een nieuwe blogpost 😉

Perfecte dagen

De laatste werkdag van de week bij mijn vaste werkgever. Een super zwemsessie. Prachtige nazomerzon. Het zag ernaar uit dat het zo één van die perfecte dagen zou zijn waarop alles gewoon meezit. Zo mogen er ook al eens zijn hé 😉

Ik zag het al helemaal voor mij, het ging een picture perfect vooravond worden met mijn kindjes waarna ik helemaal ontspannen op mijn yogamat zou neerstrijken.

Ik had Sep beloofd om zijn fiets mee te nemen als ik hem van school ging halen. Dat deed ik ook. In de brandende zon (serieus, die gééft nogal, voor de tijd van’t jaar!) met dat kleine fietsje naar school. Sep was dolgelukkig, hij ging naar huis fietsen, met een mini “omweg” (400m verder) langs de crèche. Mooi! Om hem te ontlasten nam ik zijn jas, boekentas en hele stapel knutselwerkjes (inclusief giant papier maché appel). Hij fietste traag en remde elke 2 meter (dit weekend van papa geleerd hoe hij moest remmen…). Hij fietste de berm in en besloot het op te geven. Ik zal wel leren fietsen als ik groot ben. Hij stapte een beetje verder met zijn fiets aan de hand, het zijwieltje rolde bij elke stap tegen zijn hiel, wat niet hielp om de tranen weg te houden. De laatste 100m naar de crèche wilde hij fietsen, maar hij stapte op, ging wat teveel naar rechts naar zijn goesting en gaf het weer op. Wij de crèche binnen. Warre was froai geweest en had zelfs voor het eerst een plasje achtergelaten in het potje (ja, wij geven daarvoor high-fives en stempels, zo’n ouders zijn wij geworden). Oké, super! De broertjes waren samen en het zou nu wel een gezellig avond worden. Sep was vastbesloten om gewoon met de fiets in de hand verder te gaan en ik liet hem doen. Maar liet hem wel duidelijk verstaan dat hij zelf verantwoordelijk was voor zijn fiets.

We waren nog niet helemaal buiten en Warre begon plots te huilen. Geen idee waarom. Het kind is 21 maanden, uitleg genoeg zeker? “Pakke!”.
Een handtas, een luiertas, een boekentas, een papier maché appel en een peuter. Ne muilezel is er niks tegen..
O ja, en dan begon de kleuter ook te huilen. Geen idee waarom. Hij is een kleuter en het was donderdagnamiddag, 16u30. Uitleg genoeg zeker?
Uiteindelijk wilde Warre toch verder stappen, al stopte hij wel om de meter om ons te wijzen op toch wel zeer opmerkelijke stenen. Op een grindweggetje. You get the picture.

één minuut voor het zandgooidrama

Lang verhaal kort: we deden een halfuur over een route van 10 minuten.

En dan nog gaf moeder toe en gingen we langs het speelpleintje. Vooral ook omdat daar een bankje was. Efkes rusten terwijl de kindjes speelden. Ja, natuurlijk! Moeder, ken uw kinders.

Ze speelden welgeteld 1 minuut mooi samen in het zand. Lang genoeg om een foto te maken voor mijn Stories. Tot ik plots de schreeuw hoorde “mamaaaaa, Warre gooit zand op mij!”.

Oké, tegen 17u30 door naar huis, want moeder moet nog koken en om 18u30 vertrekken naar de yoga.

Ge kunt al raden hoe ik op die yogamat terechtkwam zeker?

Eerst momentje van rust: op de parking van het yoga instituut (mooi toch, #indiansummer)

Het is niet altijd kommer en kwel hoor, maar zo ne keer ventileren op de blog, dat doet deugd. Merci 🙂

At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt 🙂  Continue reading “At the moment VII”

Op reis met een peuter en een kleuter

What were we thinking? Een autorit van een dikke 800 km met een kleuter van 3 en een peuter van 1,5! Dé reden waarom we de aankoop van een tablet niet meer wilden uitstellen. Kindvriendelijke apps geïnstalleerd, voor als ze zich niet meer kunnen bezighouden met vrachtwagens spotten. Een koffer volgestouwd met speelgoed, loopfietsjes en opblaasflamingo’s. En een beetje kleren, dat ook nog. Continue reading “Op reis met een peuter en een kleuter”

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?

#ouderzonden – Hoofdzonde 2: Hebzucht – gierigheid

Wat zou je nooit met je kinderen delen? Vraag twee in de #ouderzonden reeks. Hmm, even denken!

Mijn Ferrero Rochers! Maar to be fair, op dit moment mag Sep dat gewoon niet eten, tenzij we een tripje naar de Spoed willen maken. En Warre is nog te klein voor snoep en chocolade.

Maar voor de rest? Ik weet wat je zou verwachten. Dat ik mijn angsten nooit met mijn kinderen zou delen. Of bepaalde duistere geheimen uit mijn verleden (als die er al zijn…). Dat zou misschien het intellectuele antwoord op deze vraag zijn. Het klinkt alleszins alsof er meer over nagedacht is dan “mijn Ferrero’s”.
Ik denk dat onze kinderen nog te klein zijn om daar nu een deftig antwoord op te kunnen geven. Naarmate ze ouder worden en er meer vragen komen, zullen wij afhankelijk van de situatie wel inschatten of we iets met hen delen of niet. En of we het überhaupt ooit zullen delen of niet.
Ik wil wel open zijn naar mijn kinderen toe. Dus als ze vragen hebben over bepaalde zaken, zal ik het hen zo goed mogelijk proberen uit te leggen, als ik van oordeel ben dat ze dat op dat moment aankunnen.

Als we het dan over materiële zaken hebben, is het nog moeilijker (behalve de Ferrero’s dan). Mijn trouw- en verlovingsring. Momenteel zijn die dingen enorm aantrekkelijk voor de kleine baby- en peutervingertjes. Maar neen, het is geen speelgoed. *insert babygekrijs*
Uiteraard is dat gewoon ook omdat de kindjes op deze leeftijd nog niet kunnen omgaan met die dingen. Zo zijn er nog andere spullen die we nu angstvallig van hen weghouden, maar die ze later wel zullen mogen aanraken. Als ze beseffen wat het is en hoe ze het met respect moeten behandelen. Zoals de platenspeler. Koen zijn haren gaan al rechtstaan als hij Warre er nog maar naar ziet kijken. Maar ik weet zeker dat ze over een paar jaar samen eens een plaat zullen opleggen om te genieten van de muziek. Want ja, wij delen maar al te graag onze goeie muziek met hen. Zo moeten zij geen kinderliedjes met ons delen 😉

Nog meer input van mijn wederhelft in dit onderwerp: “onze tijd samen”. Awel ja, eigenlijk wel. We zijn doodgraag bij onze kindjes, maar we hebben af en toe nood aan wat tijd voor onszelf als koppel. Kleine momentjes waarop we niet aan de kinderen denken. Momenten waarop we even terug Delphine en Koen zijn, niet mama en papa.
Jep, daar kan ik me wel in vinden. Schrap al het vorige! Ik neem dit als antwoord!
Of nee, behoud de Ferrero’s toch ook maar 🙂

En jij? Wat zou jij nooit delen met jouw kind(eren)? 

P.S.: wil je lezen wat andere bloggers nooit met hun kroost zouden delen. Je vindt ze hier!

 

Is het dan bijna zomer?

Terwijl mijn collega’s discussiëren over wie nu het beste skigebied gekozen heeft voor zijn jaarlijkse krokusvakantiereis, zit ik al te dromen van de zomer.

Normaal gezien vind ik de winter nog niet zo slecht. Ingeduffeld in de koude, soms zelfs met wat sneeuw erbij (hoe alles plots stil is en gedempt klinkt als het gesneeuwd heeft, daar hou ik zo van!). De dikke truien en series of films kijken op zondagnamiddag onder een dekentje. De kaarsjes om het gezellig te maken. Ja, het heeft wel iets, dit seizoen.

Behalve dit jaar.
Het is toch niet zo koud als het moet zijn en de verwarming op kantoor is niet altijd even goed te regelen, waardoor de dikke truien nog niet zo vaak het daglicht zagen.
Het regent, het is grijs en somber. De kaarsjes hebben niet meer gebrand sinds oudejaarsavond.
Het is ten huize Superwoman ook de winter van ziek zijn. Combineer eens een niet te onderschatten slaaptekort met twee jonge kinderen die bacteriën verzamelen in de crèche en op school. Dé perfecte mix om van ziekte naar ziekte te gaan! Eerst de verkoudheden, dat smerige RSV en de bronchitis, dan de virale darminfecties en nu is de griep in da house
Ik hoef je waarschijnlijk al niet meer te vertellen wat dit allemaal met een mens doet. Energiepeil en gemoed zitten bij momenten ver onder nul.

Daarom dromen we al van de zomer. Allez, de lente mag ook. Zon eigenlijk. Een dag zoals gisteren is al een goed begin, weersgewijs. Ik droom al van een rustige zomer om onze weg te zoeken met een kleuter die 2 maanden thuis is. Een zwembadje in de tuin en warme zomeravonden op ons terras. Gaan fietsen in short en t-shirt in plaats van met 5 lagen kleren en van die “sokjes” over mijn schoenen. Uitstapjes met het gezin, met vrienden en familie.
En veel beter licht om mooie foto’s te maken! Als blogger niet onbelangrijk, natuurlijk 😉

Misschien droom ik ook al net iets te ver weg: we zijn immers begonnen met de zoektocht naar de ideale vakantielocatie met onze 2 pagadders in Frankrijk. Tips zijn trouwens meer dan welkom 🙂 

Oh kijk, terwijl ik dit berichtje schreef, hield het op met regenen en kwamen er al een paar zonnestraaltjes door de wolken heen.

Als je het maar hard genoeg wilt, hé…

 

Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.