12 maanden in 12 beelden

Liefste Warre

Vandaag word je 1 jaar! Een mijlpaal! En wat voor een zot jaar is het geweest, zeg. Je moest je eerste levensjaar helaas delen met een ander groot evenement. En met je broer, die nog moest moet wennen aan het idee dat hij niet meer de enige oogappel in huis is. Misschien daarom ook net dat jouw eerste 12 maanden op deze aardkloot precies sneller leken te gaan dan die van Sep. Ik had ook minder tijd om stil te staan bij de kleine dingen. Iets waar ik nu al spijt van heb. Maar aan spijt heb je niets. Aan foto’s des te meer. Daarom een foto per maand dat je al in ons leven bent. Niet per sé altijd de mooiste foto, maar wel de meest typerende . Kijk even mee.

De jaarovergang 2016 – 2017 ging veel te traag, want ik wachtte vol spanning op jouw komst. Op 1 januari lachte ik maar matig met de grappige nonkels en hun “en, ne kleinen vande joare?” Op 10 januari was ik zo blij dat je toch aanstalten maakte om ons te komen begroeten. Op 12 januari, rond een uur of 11 lag je er dan. We hadden er net samen de zwaarste taak van ons leven op zitten. Logisch dat jij uitgehongerd was. En dan nog moeten poseren voor de foto… voorsmaakje van wat volgen zou, met die blogster als moeder.

Iedereen moet door een awkward periode als hij zijn haar wil laten groeien. Bij jou was dat niet anders. Jij had gedurende je tweede levensmaand een mohawk die later plat viel om plaats te maken voor een pluimstaart achteraan op je hoofd. Sorry, maar het was grappig 🙂

We zouden bijna vergeten dat je tijdens de eerste 3 maanden van je leven afgezien hebt. We hebben samen afgezien. Je huilde. Veel. Heel veel. En luid. Heel luid. We zagen aan je gezichtje dat je pijn had, maar zelfs een osteopaat en een koemelkeiwitvrij dieet hielpen niet.

Die huilbaby maakte even later gelukkig plaats voor de guitige baby die je eigenlijk altijd al was. Het moest er alleen nog uit komen. Je sliep al eens een nachtje door. Net op tijd voor de familieweekendjes waar je non-stop omringd werd door kleine en grote kinderen. Je kon dat allemaal aan, stoer als je bent.

Je broer bleek van bij het begin jouw grote voorbeeld. Je licht op als je hem ziet, je volgt hem overal. Je lacht als hij onnozel doet, en hij weet dat maar al te goed. Nu al onafscheidelijk. Mijn moederhart smelt!

In juni gingen we op reis en “genoot” jij van je eerste groentepapje. Tja, zo een plastieken lepel met groene smurrie is natuurlijk niet hetzelfde als een zachte, warme borst. Toen ging dat nog moeizaam, maar ondertussen ben je een echte bourgondiër geworden.

Altijd op zoek naar een uitdaging, jij. Gewoon rechtzitten begon al goed te lukken, dus we deden er nog een trucje bovenop. Of de tut en duim voldeden niet meer, dan maar een dikke teen… Ah Warre, je laat het er zo gemakkelijk uitzien. We zullen eens zien over 20 jaar…

Daar was ie dan in augustus, de grote dag voor mama en papa. Wij gingen trouwen. Jij begreep niet veel van al die commotie. Je liet het maar passeren, zolang je maar op tijd je eten en wat aandacht kreeg. Veel had je niet aan die dag, maar later kan je misschien wel met een glimlach terugkijken naar die prachtige foto’s van jou.

Muzikaal zijn onze kinderen alleszins. Net als je broer kan je niet van je papa zijn platencollectie afblijven. Tot grote ergernis van vader en moeder natuurlijk. Ondertussen ben je daar al wat op uitgekeken en is de platenspeler zélf nu wat interessanter geworden…

Wat zei ik ook alweer over dat bourgondiër zijn?

Dat je een lachebekje bent, dat zien we gelukkig vaak genoeg. Maar een coole kikker ben je ook. Niets kan je deren, zelfs jouw eerste kappersbeurt niet. Je bekijkt de wereld rondom je niet zelden met een onverschillige “Wuk?“-mentaliteit. I like 🙂

O ja, en ne stuiker, dat ben je ook. Rennen kruipen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Allemaal met een big smile. En klimmen. Overal. Je laat je dan achterovervallen in de zetel, je nog niet bewust van het mogelijke gevaar. Warreke, wat ben ik jaloers op jouw kinderlijke vreugde en naïviteit. Maar wij gaan ooit nog met jou op de spoed belanden, daar hou ik nu mijn hart al voor vast…

Gelukkige verjaardag, kleine man!

Liefs

Je mama

 

Tram 3, big deal?

Over exact 10 dagen word ik 30. The big 3-0. Tram 3. Naar het schijnt is dat nogal een big deal.

Dat is de leeftijd waarop je “volwassen” zou moeten zijn. 

Haha! Een huis kopen en kinderen krijgen zorgden dat ik me de afgelopen jaren “volwassen” ging voelen. Niet dat cijfertje op een verjaardagskaart.

De leeftijd waarop je nu eindelijk toch moet weten wat je wil doen met de rest van je leven. Of zo. 

Haha! Sommige mensen blijven hun hele leven lang zoeken naar wat ze er nu juist mee willen aanvangen. Ik had een paar jaar geleden echt angsten omdat ik “al 26” was en nog niet wist welke job ik voor de rest van mijn leven wilde doen. Ondertussen heb ik beseft dat je daarin wel groeit. Dat alleen de happy few perfect weten wat ze willen als ze van de schoolbanken komen. Al de rest doet ook maar wat. De ene stoot meteen op iets fantastisch, de ander moet wat langer zoeken. Nog anderen doen om de 5 jaar iets anders, om niet vastgeroest te geraken. Doe wat je graag doet, anders hou je het niet vol. En blijf zoeken tot je het gevonden hebt of blijf er naartoe werken, niet settelen.

Het is de leeftijd die velen vrezen als grens van “oud zijn” of “je oud voelen”. 

Haha! “Je bent maar zo oud als je je voelt” enal! Ik voel me absoluut geen 30 (of 29+). Dikke zever dus, vind ik.

Het is een “belangrijke” verjaardag die serieus moet gevierd worden. 

Oké, daar ben ik het mee eens, maar alleen maar omdat ik graag vier 🙂 Ik vond echter 18 een veel belangrijkere verjaardag, dan mocht je je rijbewijs halen en al! Dan was je “volwassen” voor de wet. Veel stoerder 😉
Sommigen willen hun 30ste verjaardag helemaal niet vieren, ze worden er depressief van (echt, ik had ooit een collega die géén kussen, géén felicitaties, niets wou op zijn 30ste verjaardag. Allez zeg! :)). Daar kan ik niet bij. Elke verjaardag moet gevierd worden! 30 is natuurlijk een mooi rond getal, dus dat mag wat uitbundiger gevierd worden. Dat klopt. Al vrees ik dat dat dit jaar bij mij niet het geval zal zijn. Ik verjaar exact een week voor ons huwelijksfeest. De aandacht gaat dus vooral naar het plannen van die grote dag op 19 augustus. Ik hoop alleen dat mijn verjaardag niet vergeten wordt. Het is niet omdat ik de week erna al in de belangstelling sta samen met mijn lief dat ik dat ene dagje helemaal van mezelf niet mag hebben hé! 🙂

Mij mag je dus zeker feliciteren op 12 augustus. Mij mag je overladen met wensen en kussen. Maar geen blikken vol medeleven. Geen “en hoe voel je je nu? Nu je 30 bent?” (Euh, ik ben jarig, ik voel me goed, aja!).

 

Twee jaar Sepliefde

dsc_1163-1

Al twee jaar ben je onze grote schattebol.

Al twee jaar ben je onze dikke vriend.

Al twee jaar lopen we over van trots bij elke stap die je zet.

Al twee jaar stel je ons geduld bij momenten serieus op de proef.

Al twee jaar van harten in duizend stukjes wanneer je huilt door pijn of ziekte.

Al twee jaar van “zo ne flinken!”

Al twee jaar van “die ogen!”

Al twee jaar die lach die ieder hart verovert.

Al twee jaar van twijfels over onze keuzes in jouw opvoeding.

Al twee jaar van bevestiging van jou dat we het toch niet zo slecht doen.

Al twee jaar van groeien: jij, maar ook wij.

Al twee jaar ben jij het middelpunt van de belangstelling in ons huis.

Al twee jaar zijn we zielsgelukkig dat jij in ons leven kwam.

Al twee jaar staan jouw papa en ik ervan versteld dat wij dit wondertje hebben gemaakt!

Al twee jaar niets dan grote liefde voor onze Sep.

Dat mag wel eens gevierd worden! 🙂

sep084
Fotocredit: Myra Fotografie