Ik beken

Tja, tags… Ik heb er een beetje een haat-liefderelatie mee. Enerzijds doen ze mij denken aan de kettingbrieven van vroeger en zeker als je dan nog mensen moet “nomineren”. Maar anderzijds zijn ze ook gewoon een welkome afwisseling als je even zonder bloginspiratie zit of je te weinig tijd hebt om een hoogstaande (ahum ;)) post uit te werken.

Continue reading “Ik beken”

At the moment

De afgelopen weken zat mijn kop vooral vol met snot (pollen, woohoow!) en met een heleboel mama-dingen. Je weet wel, die duizenden dingen die je moet regelen, alles waar je moet aan denken en dan niet vergeten dat je zelf ook nog een leven hebt. Vooral vorige week viel alles samen en zagen Koen en ik elkaar alleen maar bij het overdragen van de “wacht” over de kinderen. Ik ging op zondag nog een overzichtje schrijven van de afgelopen week. En kijk, het is nu woensdag donderdag en ik kom eindelijk aan schrijven publiceren toe.
Wat ik dan allemaal wél uitgespookt heb vorige week, dat lees je hieronder. 
Continue reading “At the moment”

De reverse bucket list

Ik zag deze toevallig bij A Cup of Jo en ik vond het wel nog een leuk gegeven.
Het ligt wat in het verlengde van “The life-changing magic of not giving a F**k”: je niets aantrekken van dingen die je “toch één keer in je leven zou moeten gedaan hebben als je een goed gevuld leven wil” en zo “f**k budget” overhouden voor de zaken die voor jou wel de moeite waard zijn om na te streven. Een omgekeerde bucket list. Dingen die ik nooit zou doen of waar ik gewoon geen moer om geef.

  • Een marathon lopen. Ik loop niet, want mijn gewrichten laten dat niet toe. Gelijkaardige uitdagingen met de fiets zie ik dan weer wel zitten. Na mijn schouderrevalidatie begin ik aan mijn training voor de Mont Ventoux 🙂 🙂 (niet echt, maar misschien ook wel, ge weet maar nooit met mij ;))
  • Bungeejumpen. Serieus, ge weet niet of die rekker het houdt/niet te lang is/… én het enige dat je ervoor in de plaats krijgt is een whiplash. No thanks. Parachutesprong of skydiven liggen in diezelfde lijn, maar schrikken mij net iets minder af. Geen idee waarom. I know, I’m weird like that… Dat “indoor skydiven” lijkt mij wel een leuk begin.
  • Shanghai, Bejing, De Chinese Muur etc. bezoeken. De natuur van Azië zou ik wel nog willen zien, maar stuur me niet naar de grote Oost-Aziatische steden en toeristische trekpleisters waar iedereen over elkaar loopt, waar je al ’t vliegend schijt krijgt van nog maar naar het eten te kijken, waar je niets begrijpt van de rare gebruiken en je amper een meter per kwartier vooruit komt omdat iedereen rondom jou 5000 foto’s moet hebben van God-weet-wat. Naar de rest van de wereld mag je mij wel direct een ticketje boeken! 
  • Een crashdieet volgen. Ik vind het goed zoals het is: hoofdzakelijk gezond, maar met de noodzakelijke zonden. Neem me mijn pasta, puree, sauskes of chocolade af en ik sta niet in voor de gevolgen!
  • Mijn eigen kleren maken. Ik ben al blij als ik een knoop kan aannaaien, maar meer zal je mij niet gauw zien doen. Ik laat dat wijselijk over aan de mensen die er wel verstand van hebben 😉
  • Maden eten. Wat is dat toch met die hype van insecten eten en al? Bij maden denk ik aan KSA kampen waarbij die beestjes na dag 1 lagen te krioelen op de berg etensresten. Die beesten horen daar, bij het afval. Niet op mijn bord, punt.
  • Een geweer hanteren. Naar een shooting range gaan, zoals Lieses wederhelft deed in Amerika, nooit van mijn leven! Ik snap mensen niet als ze zeggen dat ze de belevenis, het gevoel eens willen ervaren om een machinegeweer in hun handen te houden. Allez, ik snap dat dat een bepaalde kick kan geven, maar dat is een kick die ik nooit zal opzoeken.
  • Zingen voor een groot publiek. Geloof mij, ge wilt dat ook niet. En ook: muzieklestrauma’s! Laat mij maar dansen, dat kan ik tenminste.

Zo, minder zaken om een “f**k” om te geven en meer energie voor dingen er wel toe doen voor mij. Meer plaats op mijn bucket list voor ervaringen waarvan ik kan genieten!

Superwoman van 10 naar 1

Ik zag dit “stokje” passeren bij o.a. Kelly, Kelly en Josefien en het leek me wel leuk om nog eens wat feitjes over mezelf met jullie te delen. Als jullie je geroepen voelen om hetzelfde te doen, daarvoor zijn de comments! Of laat een link achter naar jouw blog, dan kom ik zeker lezen!

10 dingen over mezelf

Taalnazi / sporter met zin voor afwisseling / controlefreak / psychological work in progress / zorgzaam / altijd met eten bezig / music is my life / niet altijd even elegant / niet bang om mijn handen vuil te maken / introvert podiumbeest

9 dingen die ik leuk vind

verse bloemen in huis / zingen (soms tot ergernis van mijn naasten) / de eerste tekenen van de lente / event planning / etentjes (thuis of op restaurant, met 2 of een hele bende) / organiseren en ordenen / het perfecte interieur-idee krijgen en uitvoeren / koken / onverwachte, hilarische quotes van Sep

8 dingen die ik niet leuk vind

onrechtvaardigheid / tegenliggers op een veel te smal landweggetje / arrogantie / Bazart (en daarmee haal ik nu waarschijnlijk de toorn van half vrouwelijk Vlaanderen op mijn nek) / mijn eigen eeuwige getwijfel (aan mezelf) / bloemen die veel te snel verwelken / ziek zijn en zo anderen tot last zijn / mensen die afspraken of een planning niet nakomen en zich daar niets van aantrekken

7 plekken waar ik graag ben

bij mijn mannen / in de veranda bij mijn ouders / alleen in mijn auto op een wegje tussen de velden, met goeie muziek op de radio / eender welke stad die me weet te raken / in mijn keuken / op de koersfiets langs de Schelde / aan de tafel aan het schrijven met zicht op ons zonnige tuintje

6 manieren om mijn hart te winnen

oprecht zijn / het nieuwe gerecht dat ik je voorschotel met veel smaak binnenspelen / humor hebben en van mijn humor houden / in mij geloven en mij motiveren / onbevooroordeeld zijn / relativeren wanneer ik dat niet kan

5 plaatsen waar ik nog / terug heen wil

opnieuw: New York / Algarve
voor het eerst: roadtrip USA / Noorwegen / Zuid-Afrika

4 dingen waar ik niet zonder kan

muziek / horloge / eten / sport op tijd en stond

3 lievelingsliedjes (in willekeurige volgorde)

echt, maar 3 ??????
Listen to the man – Georges Ezra (openingsdans – duh!)
Better together – Jack Johnson
Make it bun dem – Skrillex & Damien Marley (feestje!)

2 wensen

Dat ik en iedereen die ik graag zie gelukkig en gezond mag blijven
Wat meer rust in mijn hoofd

1 laatste woord
çava

Shit man, twaalf jaar al!

November 2005

Na de laatste les van de dag haast ik me naar het station. De trein van 17u zit al goed vol, maar ik weet toch nog een plaatsje te bemachtigen. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam en kijk dromerig voor me uit. Enkele rijen verder zie ik hem zitten. Nonchalant tegen het raam, met zijn gezicht naar mij.
Hij stapt net als ik uit in Oudenaarde. We stappen op dezelfde overvolle bus. Aan de eerste halte komt er nog een lading scholieren bij. We moeten opschuiven, ik word bijna tegen hem geduwd. We komen recht tegenover elkaar te staan. Te verlegen om iets te zeggen, sla ik mijn ogen neer. Ze blijven hangen op zijn broeksriem. Zwart met oranje bloemen. Wat je zou verwachten bij een softe hippie, niet bij een stoere kerel met piekhaar, een sikje en bakkebaarden. Het maakt hem nog aantrekkelijker en tegelijk wat mysterieuzer. Ik stap af met een gigantische glimlach op mijn gezicht.

Februari 2006

De eerste examenperiode aan de unief zit erop. Op de trein zie ik hem weer. In de afgelopen maanden zag ik hem al een paar keer, maar nog steeds durfde ik nog niets tegen hem te zeggen. Serieus, die is toch veel te cool voor mij! Dan maar van ver subtiel staren en verliefd worden.
Het is kalm aan de bushalte. Ik neem me voor om straks naast hem te gaan zitten en een gesprek te beginnen. Mijn goede voornemen wordt algauw tenietgedaan als een oud klasgenootje bij mij komt staan en honderduit begint te vertellen. Mijn plan wordt opgeborgen tot een volgende keer.
Voor ik opstap werp ik hem nog een glimlachje toe. Hij komt op het bankje naast het onze zitten. Hij trekt zich niets aan van mijn andere gesprekspartner en spreekt me aan. (Wat er gezegd is, weet ik niet meer. Maar ik weet dat ik hem bij mijn halte achterliet met een briefje met mijn gsm-nummer in zijn hand.) 

Tijdens een volgende busrit samen, spreken we een datum af voor een echte date. Op 16 februari, na mijn dansles.

14 februari 2006

Ik heb net de kindjes van de buren in hun bedjes gelegd en heb me in de zetel genesteld in de hoop dat ze niet meer wakker worden voor hun ouders thuis zijn. Ik word opgeschrikt door een sms’je. Hij is het. Om me een gelukkige Valentijn te wensen. Niet meer. Niet minder.

16 februari 2006

Na de dansles fris ik me snel op en trek ik een truitje aan waarvan ik weet dat het me wel mooi staat. (Wat zeg ik, alles stond goed op het moordlijf dat ik toen had.) Mijn mama is bijna even zenuwachtig als ik. Want uiteraard had ik er haar alles over verteld. Of ze is vooral nerveus voor het feit dat die punker met haar dochter door Oudenaarde gaat rondrijden. Als de bel gaat, staat zij dan ook als eerste aan de deur. Hij is beleefd, heel vriendelijk én er staat een schattige Twingo van zijn mama voor de deur. Goedgekeurd! “We gaan niet lang weg zijn hoor, gewoon iets kleins gaan drinken.”

17 februari 2006 – 02u

De avond ging veel te snel voorbij. Plots is het al 17 februari en loopt het café leeg. We besluiten een einde te maken aan onze date. Met spijt in het hart, want we zijn nog lang niet uitgepraat.
Hij brengt me veilig en wel naar huis en we sluiten een mooie avond af met een kus.

En de rest is geschiedenis…

#ouderzonden – Hoofdzonde 3 – Luxuria

Pfff, de moeilijkste van alle vragen die Romina en Annelore stelden in de #ouderzonden reeks. Voor mij dan toch. Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik wil hier niet de zware psycho-emotionele toer opgaan, dat doe ik ooit misschien eens in een ander blogje. Laten we gewoon zeggen dat het “jezelf graag zien” al heel lang mijn grootste werkpunt is. Het feit dat ik enorm streng ben op mezelf en mezelf weinig “gun”, is lastig voor mij. Dat zeker. Maar ik werk eraan en ik wil erop vertrouwen dat het ooit goed komt.
Ik weet immers goed genoeg dat het belangrijk is om voor mezelf te zorgen en te genieten van mijn eigen momentjes. De yoga, vriendinnen-dates, een toertje fietsen… Ik doe die dingen ook allemaal, omdat ik voel dat ze mij goed doen. Maar altijd zit er een duiveltje op mijn schouder dat me schuldgevoel aanpraat omdat ik “mijn kinderen wéér bij oma en opa achterlaat” of “dat ik toch beter eerst mijn huis had gekuist voordat ik vertrok” of …

Maar dat lage zelfvertrouwen heeft ook een impact op mijn relatie, dat durf ik hier voor het eerst toe te geven. Ja, ik ben amper een jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. Ik moet al niet meer vertellen wat dat doet met een lichaam, zeker? En ja, ik ben trots op wat dat lichaam gepresteerd heeft, het is ook niet niets hé! En ja, ik weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen en dat het er nooit meer uit zal zien zoals toen ik 18 was. Maar ja, ik let op elke imperfectie en dat maakt me onzeker. Hoe vaak mijn wederhelft me ook verzekert dat hij me nog altijd even mooi (of zelfs mooier) vindt, ik zie toch vooral die blubberbuik en de wallen tot op mijn kin. Sexy hé… 

Amai, als je dat allemaal leest, dan kan je je wel inbeelden dat er van romantiek bij ons niet veel sprake is.
Tja, ne mens kan zich al eens vergissen!

Tussen de kinderen, Koen zijn drukke agenda en mijn onzekerheden door, zoeken we elkaar altijd weer op. Want wij zijn in de eerste plaats Koen en Delphine, twee individuen die 12 jaar geleden ontdekten dat we als duo nog beter zijn dan alleen. Ondertussen zijn we ook “mama en papa” geworden, ja, maar we zorgen dat onze rol als “ouders van” niet op de eerste plaats komt. Ook al zien we onze zoontjes doodgraag en geven we hen alle aandacht die ze nodig hebben, we weten goed genoeg dat we als team betere ouders zijn. Dus werken we aan onszelf als koppel.

De romantiek zit soms in kleine dingen, zoals:

  • We letten erop dat we elkaar altijd aanspreken met onze voornaam of koosnaam. Geen mama en papa tegen elkaar. Voor elkaar blijven we Koen en Delphine of lieverd/liefje/schat…
  • Kleine “insiders” tussen ons waarbij we in elke situatie elkaar eventjes kunnen opzoeken en steun kunnen bieden. Al is het maar voor een seconde. Al is het maar met één blik.
  • Koen die een donut met roze glazuur meebrengt op Valentijn. Ook al “doen we daar niet aan mee, aan dienen commerciëlen boel, jong!”. Het maakt me ook niet uit of het op 14 februari is of 14 maart, het feit dat hij met zulke kleine dingen afkomt, toont dat hij aan mij denkt.  En ik geef hem dan natuurlijk een (klein!) stukje van die donut, als dankjewel. Zo lief ben ik ook wel voor hem 🙂 🙂
  • Een knuffel of een kusje tussen alle hectiek door en we kunnen weer verder.

Maar de romantiek zit soms ook in grotere dingen, bijvoorbeeld:

  • Als één van ons beiden het gevoel heeft dat we al een paar dagen / weken langs elkaar heen leven en teveel “mama en papa” zijn of elkaar door werk / sociaal leven letterlijk bijna niet zien, dan boeken we hotel oma voor de kinders en reserveren we een restaurantje voor onszelf. Geen smartphones. Gewoon babbelen. Hij en ik ‘op date’, net als vroeger. Echt, doén jong, de beste raad die ik je kan geven! Gewoon even weg van thuis – al is het naar de pizzeria in de buurt – en babbelen. En liefst niet over de kinderen. De zaligheid, ik zweer het u! Maar ga het huis uit. Als je thuis zit, dan zie je altijd wel nog iets dat je moet doen of dat je terugbrengt bij het onderwerp “de kinders”. En dat willen we niet. Achteraf samen thuiskomen in een stil huis en weten dat je geen kleutergetrappel zal horen op de gang om 5u30, het doet wat met een mens, dat kan ik u wel zeggen 😉
  • Elk jaar gaan we 1 keer met ons twee op citytrip, in de week dat we ons X aantal jaar samen vieren. Dit weekend is het weer van dat. Van zaterdag tot zondag gaan we naar het exotische Gent. Het hoeft niet altijd New York of Parijs te zijn hé 😉 En Gent is de max, waar!

Voor mij is het gewoon belangrijk dat we er ons bewust van blijven dat we tijd moeten maken voor elkaar en voor onszelf. Want een week is snel voorbij!

Hoe zit het trouwens met jullie me-time en us-time? 

 

Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.

Nog steeds “Failing to be Superwoman”

Het was weer één van die ochtenden. Manlief al vroeg weg, dus ik stond er alleen voor met de kindjes. Het was rushy, maar we gingen het halen. We gingen om 7u20 de deur uit zijn!
Tot Warre om 7u15 besliste om nog eens het beste van zichzelf te geven voor hij aan de dag begon.  Warre ging in bad en 7u20 werd 7u40.

Uiteindelijk slaagde ik er toch in om op een redelijk uur op het werk te geraken. Om daar alweer laptop-problemen te hebben. Gelukkig kon ik die bij de IT-afdeling achterlaten terwijl ik naar een “Fit en Gezond op het werk” workshop ging. Ik keek er zo hard naar uit, na de kak ochtend. Horen of ik al dan niet goed bezig was met mijn (semi-)gezonde levensstijl en extra tips krijgen.

Tot de dame begon over het ontbijt. Hoe ze elke ochtend havermoutpap of havermoutpannenkoekjes klaarmaakt en daarbij nog een ultragezonde lunch voorziet voor het hele gezin en al aan het avondeten denkt. O ja, en nog een halfuurtje yoga doet. Zo, gewoon, tussendoor.

Ik zei – misschien ietwat geïrriteerd – “ja, allemaal goed en wel als je niet voor 9u op je werk moet zijn. Ik heb 2 kleine kinderen en ben nu al om 5u30 op om tegen 8u op mijn werk te zijn. Ik heb echt geen tijd om dat allemaal te doen op een doorsnee ochtend. Misschien op een zondag.”

Ha! Dat had ik niet moeten doen…

Er kwam een monoloog van hoe zij dat ook met haar 5 (!) kinderen doet, zélfs toen ze nog een fitnesscentrum had en daar bijna elke dag van 9u tot 23u was. Maar je kunt toch dit. En als je dat, dan.. En als je dat allemaal niet doet, dan ben je toch niet goed bezig, hoor!

Oké, dat laatste zei ze niet, maar ik hoorde het wel.
Ik liet het over mij gaan.

Dan ging ik Sep van school halen, we gingen samen naar de winkel, waar hij door iedereen met #hearteyes bekeken werd door zijn schattige uitspraken. Terug thuis besliste hij om zijn beide handen in de pot speculoospasta te steken. Gewoon. Zomaar. Het kind dat zo bang is om vuil te zijn. Het kind dat altijd zo voorbeeldig en braaf is. Het kind dat normaliter nog in dezelfde houding zit als ik eens 20 seconden mijn rug draai.
Misschien was ik iets te duidelijk in mijn verontwaardiging. Het lipje ging weer hangen en daar kwamen de tranen al. Nu ja, dat gebeurt hier tegenwoordig wel vaker. Zowel bij de baby als bij de kleuter zitten de tranen altijd klaar. Als ze hun zin niet krijgen. Als ze iets voorgeschoteld krijgen dat ze niet lusten. Als mama boos kijkt.

Met Warre ging het gelukkig wel allemaal goed. Al had ik wel een plastic zakje mee van de crèche. Maar niets dat badtijd niet kan oplossen. Het werd een aangenaam badmomentje. Gelukkig!

Het slapengaan was ook niet anders dan op een normale dag dat ik er alleen voor sta. Niet meer traantjes dan anders. Maar ook niet minder.

Ik kon zelf op een deftig uur eten, zonder onderbroken te worden. Ik had nog zoveel gepland. Ik ging nog oefeningen doen voor mijn schouder. Ik ging nog werken. Ik ging de afwas nog doen en misschien nog een lading strijk voor de tv.
Maar ik kon niet meer. Ik was uitgeput. Ik parkeerde mijn luie kont in de zetel en beeldde me in hoe de workshopdame waarschijnlijk bezig was aan haar lunch voor de volgende dag. Of aan haar boekweitpannenkoekendeeg. Of hoe ze net terugkwam van haar dagelijkse avondloopje. Hoe haar 5 perfecte kinderen haar opwachtten, pyjama’s aan en tanden gepoetst, met een brede glimlach in afwachting van een nachtzoen. Geen speculoospastahanden. Geen 4 klerenwissels wegens behoeftes die groter zijn dan wat de pampers aankunnen.

En daar was het weer. Dat bekende gevoel dat me deed starten met deze blog. Dat bekende gevoel dat zorgde voor de titel van deze blog. Alleen zag ik er nu de humor niet van in. Alleen frustratie. Op mezelf. Op de workshopdame. Op Sep. Op manlief omdat hij eens genoot van een avondje uit. (erg, I know!)

Gelukkig heb ik deze blog. Ik kon het even van me afschrijven. Het is eruit. Ik kan weer verder.