At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt ūüôā¬† Continue reading “At the moment VII”

Waarom ik opnieuw voor een halftijdse job koos

Laat de champagnekurken knallen! Ondergetekende heeft weer werk!

De zoektocht naar werk verliep niet zo stresserend als de vorige keer. Ik wist waarschijnlijk veel beter wat ik waard was, wat ik vooral niet wou en een beetje wat ik wél wou.

Een week of 3 geleden stond ik voor de keuze: een fulltime job als copywriter bij een zot digital marketing bureau in bruisend Gent of een parttime job als marketing assistant bij een chemiebedrijf in mijn hometown.

Ik heb getwijfeld. Ik ben heen en weer geslingerd tussen beide opties. Ik heb de voor- en nadelen van beide afgewogen. Ik wist echt niet wat te kiezen. Tot ik de simpele vraag kreeg: “wat is voor jou het belangrijkste?” “Wat zou jou op dit moment het gelukkigst maken?” Het klinkt voor de hand liggend. Tot je erover nadenkt.

Twee jaar geleden had ik zonder nadenken¬†voor de “zotte” carri√®re gekozen. ¬†Ik paste mijn leven wel aan, een job waarmee ik aanzien kon krijgen en die mij op alle vlakken uitdaagde. D√†t was wat ik wou. Twee jaar geleden was de job van copywriter bij een gerenommeerd communicatiebureau mijn ultieme droom. Nu ergens ook nog wel. Zeker weten.

Maar het ligt toch iets anders, nu. In twee jaar tijd is er veel veranderd. We hebben nu een kindje. Het lief heeft een eigen zaak waar hij 24/7 mee bezig is. Ik ben gestart als zelfstandig copywriter in bijberoep. Ik ben gestart met deze blog (al heb ik die de laatste tijd wat verwaarloosd, waarvoor mijn welgemeende excuses).
Het zal je dus niet verwonderen dat mijn prioriteiten ook wat veranderd zijn. Ik heb de keuze gemaakt om mijn carrière op de tweede plaats te zetten, na mijn gezin.
Ik heb serieus veel respect voor vrouwen die een fulltime carri√®re combineren met een gezin. Want zo vind je er in de blogwereld wel een hele hoop. Sofie is bijvoorbeeld zo eerlijk om te zeggen dat het soms √©cht zwaar is, maar dat ze haar droomjob voor geen geld in de wereld zou willen opgeven. En dat vind ik sjiek, echt waar! Mocht ik haar job hebben, ik zou die ook niet willen opgeven, trouwens ūüėČ

Maar op dit moment word ik vooral gelukkig als alles in mijn priv√© leven op rolletjes loopt. Aangezien ik praktisch niet op het lief moet rekenen, komt het huishouden grotendeels op mijn schouders terecht. Al zet hij wel elke maandag de vuilniszakken buiten en probeert hij thuis te zijn als ik naar de kinesist moet. Een deftige planning opmaken met hem is een ramp, want onvoorziene omstandigheden in de brouwerij kunnen ervoor zorgen dat hij 3¬†uur later dan gepland thuis is. En dat zijn helaas geen uitzonderingen…
Ik zou huishoudhulp kunnen vragen, maar de controlefreak in mij zou het toch allemaal opnieuw doen. Al overweeg ik wel hulp als mijn bijberoep wat beter gelanceerd is. Gewoon om eens te dweilen of de ramen schoon te maken of zo. Of strijkhulp (*kijkend naar de stapel die mij nu alweer staat aan te kijken*).

Ik ben gelukkig als ik Sep kan ophalen van de opvang en nog wat met hem kan spelen voor hij in bed moet. Ik ben gelukkig als ik veel tijd met hem kan doorbrengen en hem kan zien opgroeien zonder iets te moeten missen. Ik zou ook op mijn ouders en schoonouders kunnen rekenen om hem elke dag op te halen. Ze spelen maar al te graag voor babysit. Maar we maken nu al zoveel gebruik van die diensten en ik mis hem dan toch altijd wel hoor!

Ik ben ook gelukkig als ik tijd heb¬†voor mijn hobby’s. Een blog, yoga, dans, zwemmen… Ik heb die dingen nodig om niet zot te worden van mijn altijd malende brein.
Ik ga volgens mij ook gelukkig zijn als ik wat meer tijd kan steken in mijn bijberoep. Er nu écht werk van maken. Nieuwe klanten zoeken. Nog meer communicatiebureaus aanschrijven. Mijn eigen bedrijfje doen groeien.

Als dat allemaal betekent dat een deeltijdse job op dit moment voor mij de beste keuze is, dan is dat zo. Ik kan in die job ook mijn schrijf-ei kwijt, wat een groot pluspunt is. Ik sta op amper een kwartiertje op de parking (eventuele tractoren op de weg niet meegerekend). Ik heb flexibele bazen die rekening houden met je persoonlijke leven als jij ook rekening houdt met hun doelen. Ik heb enthousiaste collega’s die blij zijn om mij te mogen verwelkomen. Serieus, velen zouden toch tekenen voor zo een job!

Als er op 2 jaar tijd al zoveel veranderd is, wie wéét dan waar we dan over 5 of 10 jaar staan! Dan schrijf ik misschien een heel andere blogpost over mijn drukke leven als bedrijfsleidster bij mijn eigen communicatiebureau. Of schrijf ik deze blog wel vanuit het buitenland. Of zit ik gewoon nog altijd even comfortabel als waar ik nu zit. We zien wel.
Maar nu… Nu ben ik content.

Trots

Ik heb stress gehad de afgelopen maanden. Ik ben kortaf geweest tegen mensen die het (meestal) niet verdienden. Ik heb meer getelefoneerd en gemaild dan de gemiddelde helpdeskbediende. Ik zag mijn zoon amper. Met mijn wederhelft wisselde ik in het passeren de nodige informatie uit.

Maar het was het allemaal waard! Het doel waarvoor ik werkte, ligt me nauw aan het hart en het resultaat mocht er wel zijn, vind ik.

IMG_4080
De uitnodiging die mijn volgers wel eens zagen passeren. Graphics by Studio Henk. Tekeningen door Stash.

 

Het doel: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn lief verloofde en zijn compagnon. Na amper vijf jaar als bierfirma (ze brouwden hun bieren in de installaties van¬†¬†andere brouwerijen, daarom waren ze in principe geen “echte” brouwerij) werd het tijd om te groeien en te investeren in een eigen brouwinstallatie. Meer dan een half jaar waren ze bezig met de werken in de loods die ze huren. De nodige leidingen leggen, elektriciteit voorzien, vloeren, afwasbare wanden (laten) plaatsen en een oneindige berg administratie doorwroeten. Zes maanden van weinig slaap, onregelmatig eten, fysiek afzien, mentaal afzien en veel te weinig familytime (behalve dan met hun¬†vaders en schoonvaders die ontelbare uren hebben meegeholpen).
Anderhalve maand geleden kwam de kers op de taart: de blinkende inox brouwketels. Nu konden ze alle leidingen aansluiten en beginnen met brouwen in hun eigen brouwinstallatie.

IMG_4009
Ik weet niet wie het meest schittert: de brouwers of hun inox brouwinstallatie achter hen. 

 

Mijn rol: het openingsevenement regelen. Van bij het begin van de werken aan de nieuwe brouwerij, wisten de mannen dat ze deze feestelijk wilden openen. Ze wilden al hun vrienden en familie tonen waar ze de afgelopen vijf jaar naartoe gewerkt hebben. Met al het verbouwingswerk zagen de brouwers het niet zitten om dit zelf allemaal op poten te zetten, dus riepen ze mijn hulp in. Het allereerste evenement dat ik zelf zou organiseren! Spannend, maar ik zag het meteen zitten. Van februari tot vorige week heb ik dus de coördinatie over niet 1, maar 3 openingsevents op mij genomen. Uiteraard kreeg ik de nodige hulp van de brouwers en hun vertegenwoordiger en de wijze raad van mijn ouders. Alleen kan je zoiets niet. Zeker niet als het je eerste keer is.

 

IMG_3984
Echt i√©dereen hielp mee met de voorbereidingen ūüôā¬†

 

Het resultaat: 3 openingsevents met in totaal zo’n 1000 bezoekers. Vorige week maandag mochten de beste klanten (horeca en drankenhandels) als eerste de brouwerij bezichtigen.
Mieke Vandermersch, een bevriende traiteur, zorgde voor magnifieke hapjes op basis van onze bieren en bracht haar team mee voor een vlekkeloze bediening.
Paul’s Boutique stond klaar om de grote honger te stillen met zijn gourmet burgers. Het werd een kleine test met een heel select publiek van amper 70 man. De brouwers gaven rondleidingen door de brouwerij en het bier vloeide rijkelijk.
Vorige vrijdag waren vrienden en familie uitgenodigd. Zij waren iets talrijker: 305 inschrijvingen en enkele extra bezoekers die vergeten waren dat ze moesten inschrijven (aah, typisch). De avond verliep gelijkaardig als de eerste, alleen kregen zij een swingend extraatje van The Kissingers.

IMG_4070
Ik liep al dansend door de zaal op de tonen van deze sympathieke band. 

Afgelopen zondag 17 april was dan de “opendeurdag” voor het grote publiek, zonder fancy bierhapjes, wel met de nodige borrelhapjes (dorst opwekken en al ūüėČ ) . We hadden vooraf veel reclame gemaakt op sociale media en in de krant, tot zelfs een mooie oproep bij Annelies. We konden niet inschatten hoeveel volk we over de vloer zouden krijgen, we hoopten op 200 √† 300 man. Die kaap hadden we tegen 14u allang bereikt. Uiteindelijk hebben we zondag¬†meer dan 700 ge√Įnteresseerden mogen ontvangen. Veel meer dan we hadden durven hopen.

De gevreesde grote problemen bleven uit. De kleine spreekwoordelijke brandjes konden meteen geblust worden. Het team van helpende handen werkte als een geoliede machine. Ik kreeg felicitaties van mijn aanwezige vriendjes en familie, maar ook van wildvreemden. Felicitaties voor de mooie brouwerij (“nee nee, dat is volledig de verdienste van onze mannen, hoor”).
Felicitaties voor de verrukkelijke hapjes (“ja, goeie traiteur, h√©!”).
Felicitaties voor de lekkere burgers (“I know, daarom hebben we hen ook gevraagd om te komen.”).
Felicitaties voor de organisatie. “Dankjewel, we hebben ons ¬†best gedaan”. Want ja, ik had dan wel de titel van organisator, van co√∂rdinator, van PR-verantwoordelijke – hoe je het ook wil noemen – maar ik had het nooit gekund zonder de vele helpende handen!

Ik ben dus trots!
Trots op mezelf (we doen eens niet aan valse bescheidenheid).
Trots op het lief de verloofde en zijn compagnons.
Trots op mijn dreamteam van helpers.
Trots op alle bierliefhebbers die de moeite namen om naar het verre Anzegem te komen om ons te steunen. En vooral ook erg dankbaar hiervoor!
Trots op wat we bereikt hebben en vooral trots op de grootse plannen die we (nu ja, de brouwers) nog hebben voor de toekomst!!

Voil√†, we moeten niet altijd zagen en onzeker zijn, h√© ūüėČ

P.S.: geen zorgen als je er niet geraakt bent vorige zondag. De brouwerij zal binnenkort elke zaterdag open zijn voor bezoekers. Zonder alle poeha van vorige week, maar w√©l met een rondleiding en de kans om een biertje (of 2 ūüėČ ) te drinken in onze mini brewpub. Meer info volgt op de Facebook en de (nieuwe!) website van Brouwerij ’t Verzet!¬†

 

Een Superwoman on the look-out

Maandag 14 maart.

8u45: “Delphine, heb je een minuutje?”
9u15: Ik ruim¬†mijn bureau op en neem afscheid van mijn collega’s.
9u30: Ik zit in mijn auto. Werkloos.

Geen details op deze blog. Enkel een “no hard feelings”. Ooit misschien zelfs een “dankjewel”.

Met het herstellen van mijn gesneuvelde zelfvertrouwen kan een psycholoog een buitenverblijf in Spanje kopen, denk ik. Daarover moet ik het hier dus niet hebben.

Met de vrijgekomen tijd moet ik wél zelf aan de slag.

Aan telefoontjes en mails van uitzendkantoren geen gebrek. Iemand met mijn talenkennis, diploma en ervaring is blijkbaar tamelijk gewild. Voor jobs die ik al deed. Voor jobs die ik niet meer wil doen.

Maar wat wil ik dan wel doen?

Ik kon mijn focus de afgelopen weken volledig richten op één groot project: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn vriend. Een uitdaging die ik vol enthousiasme aangegaan ben en waar ik alles voor doe om een mooi resultaat te bekomen.

Maar wat komt daarna?

Ik word uitbetaald, dus ik moet me blijkbaar pas in mei officieel inschrijven als werkzoekende (als ik tegen dan nog niets heb). Ik heb nog wat “speeltijd”. Misschien tijd om even wat afstand te nemen van alles? Om misschien zelfs op vakantie te gaan. (alleen???) Om uit te zoeken wat ik √©cht wil.

Ding! Ding! Ding! Problem detected!
Ik heb het gevoel dat ik sinds het ontvangen van dat mooie papier van de UGent op carri√®revlak continu op zoek ben. En ik heb vooral gevonden wat ik ni√©t wil. Ik heb tot nu toe meestal¬†“veilige” jobs gedaan (je weet wel: de “we-kopen-een-huis-dus-ik-neem-het-eerste-wat-ik-kan-krijgen” jobs). Of ik koos iets omdat anderen dat wel in mij zagen.

Ik begin niet aan een¬†“wat zou ik doen als ik mocht herbeginnen?”.¬†Nadenken over het onmogelijke¬†is tijdverlies.

Wel een “wat nu?” Ik wil verder vanaf hier. Het verleden en mijn probeersels achter mij laten. Mijn passie vinden. Of toch iets waar ik energie uit haal, niet het omgekeerde.

Schrijven doe ik echt graag. Maar als copywriter wil het precies niet altijd even goed lukken. Er is altijd wel iemand beter, meer ervaren, die iemand kent…¬†Faalangst en bescheidenheid,¬†always by my side, maar niet bepaald de beste bondgenoten…

Een halftijdse job die weinig van me vraagt om daarnaast mijn blog uit te bouwen en nog meer copywriting ervaring op te doen, dat is ook nog een leuk idee. Maar welke halftijdse job?

De wereld van de public relations, communicatie en event management blijft me ook echt aanspreken. Misschien is het evenement in de brouwerij wel een eerste stap naar iets groters?

Of een eigen zaak beginnen. Iets hebben dat van mezelf is, het blijft ergens toch een mooie droom. Een klein theehuisje of een boetiek met kinderkleding. Dat lijkt me ook nog iets tof om te doen! Of gewoon eerst even in zo een zaak werken, om te testen.

Help!

Onzekerheid. Faalangst. Keuzestress.

Luxeprobleem?

 

P.S.: nu kennen jullie ook de reden waarom hier de afgelopen weken maar sporadisch een bericht kwam.¬†Dat enthousiasme van in januari is even naar de achtergrond verdwenen. Maar het komt wel terug! Hopelijk ūüėČ ¬†

Friday’s Fixes: Hal make-over

Vandaag gaan we het eens niet over eten hebben, maar wel over interieur.
Ik ben heus geen interieurgoeroe, dus verwacht hier ook geen technisch vakmanschap om U tegen te zeggen.
Ik ben gewoon iemand die meer dan twee jaar geleden een huis gekocht heeft en dat beetje bij beetje probeert in te richten. Als ik dan iets doe waar ik toch wel trots op mag zijn, dan toon ik dat ook graag. Misschien om anderen te inspireren. Of gewoon om te tonen hoe mooi het geworden is ūüôā

Ik ergerde mij al een tijdje aan onze hal. Het zag er altijd zo rommelig uit en het was niet bepaald een mooie verwelkoming voor de gasten die de voordeur binnenstapten.

DSC_2736
Interessant en ordelijk kunnen we dit niet echt noemen. 

Ik wou er dus verandering in brengen. Het leek me nog een haalbaar werkje dat ik zelf wel kon aanpakken. Zo deed ik dus. Ik kreeg een plank van de ouders om het lief zijn hoeden op te verzamelen. Ik ging op uitstap naar de Gamma en kocht twee steunen voor de plank en een spuitbus met koperkleurige verf. Wat verf-, meet- en boorwerk (dat laatste door het lief, boren in beton is lastig voor de armen :)) et voilà!

De kapstokken zijn dezelfde als ervoor, uit IKEA. Het hout heb ik wit geverfd met een overschotje van de wieg en de hangers in koper gespoten. Het mandje voor de sjaals komt uit de Axion.

Het schoenenrek komt ook uit IKEA (eigenlijk uit een badkamercollectie, denk ik). Ik twijfel nog of ik dit ook wit ga verven of niet. Het is nog mooi zoals het is.

De muren worden binnenkort ook geverfd, dan zal het √©cht wit zijn en niet meer “plaksel”-wit.

Voor een niet zo handig persoon vind ik dit toch een geslaagd DIY projectje.
Nu nog de rest van de hal. En de living. En de badkamer. En de wc’s. En de berging. En de garage.¬†En schilderwerk in de keuken. Alles is meer dan leefbaar momenteel, hoor. Alleen mag¬†de afwerking toch gaan komen, zo na drie jaar in het huis te wonen…

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

 

Evaluatie na een maand halftijds werken

Deze week is het thema van #boostyourpositivity¬†“work”. Opnieuw geheel open voor interpretatie en eigen invulling.
Het toeval wil nu dat het iets meer dan een maand geleden ik dat ik halftijds ben beginnen te werken. Tijd dus voor een kleine evaluatie, me dunkt.

De voordelen:

  • Mijn huishouden is niet langer een ramp: de was stapelt zich niet meer op, het huis geraakt rommel- en stofvrij, … (alhoewel dat ook dat de laatste 2 weken niet meer klopt, aangezien ik met een zieke baby thuis zit – ik snap niet hoe hoe “stay at home mums” het doen!)
  • Ik kan nog meer tijd in mijn keuken spenderen. Nu kan ik op mijn vrije dagen echt vroeg aan het eten beginnen. Zalig voor als ik eens wil experimenteren met zotte recepten!
  • Voor dokters- en andere afspraken moet ik niet meer mijn agenda uitpluizen voor een gepast momentje. Overdag hebben die mensen ook meer vrije plaatsen, dus ik offer mij wel op om die te vullen.
  • Sep is de afgelopen weken van een angine in een bronchiolitis gesukkeld, dus geen cr√®che voor hem… Gelukkig moet ik nu minder opvang zoeken, want ik ben toch de helft van de week thuis.
  • De bedoeling was dat ik veel tijd zou kunnen besteden aan het pas gestarte bijberoep, maar o.a. wegens zieke Sep is daar nog niet veel van in huis gekomen. Al moet ik toegeven dat het huishouden ook vaak de voorrang kreeg (“ik zal me beter kunnen concentreren als mijn huis eerst proper ligt, anders denk ik toch maar aan die klusjes die nog moeten gedaan worden”). Puur uitstelgedrag, I know! I’m working on that…

De nadelen

  • De reacties die ik krijg, zijn er vooral van¬†bezorgdheid (“Oei, kan je dat financieel wel aan?”). Of ze denken direct dat ik gekozen heb voor halftijds om voor Sep te kunnen zorgen. Dan zijn ze verwonderd als ik zeg dat Sep toch nog altijd fulltime naar de cr√®che gaat. Die halftijdse is een noodzaak omdat er niet genoeg werk is voor een fulltime. Ik kies ervoor om Sep fulltime in de cr√®che te laten omdat ik dan de perfecte huismoeder kan spelen intussen √©n mijn bijberoep kan uitbouwen. En Sep is zo gelukkig als hij samen met de andere kindjes speelt. Volgens mij beseft hij nu echt nog niet of ik hem nu om 16u ophaal of om 17u. Voil√†, zo weet u dat ook!
  • Uiteraard heeft die halftijdse tewerkstelling ook financi√ęle gevolgen. We moeten dus een beetje op onze uitgaven letten, maar gelukkig hadden we een kleine reserve, verdient het lief goed zijn boterham en waren we sowieso al redelijk voorzichtig met ons geld. Echte problemen heb ik op dit vlak dus nog niet gehad. We zullen zien of dat binnen een paar maand nog zo is.
  • Ik weet (nog) niet goed wat gedaan met al die vrije tijd. Ik presteer blijkbaar beter als er een beetje druk achter zit. Niet op een manier dat ik in de examens altijd wachtte tot de laatste dag om eraan te beginnen.¬†Zeker niet!¬†Ik voel me gewoon nutteloos als ik tegen de middag al klaar ben met wat ik gepland had voor die dag. Wat doe ik dan met de rest van mijn dag? Als ik me in de zetel zet met een boek of een film opzet, dan voel ik me schuldig omdat ik niets doe in het huishouden. Maar anderzijds durf ik al eens wat langer bezig te zijn met kleinigheden, want ik heb toch tijd genoeg en zo geraakt mijn huishouden ook nooit afgewerkt. Want ik vind altijd wel iets om te doen.¬†Hetzelfde had ik ook toen ik werkloos was: je voelt geen druk, dus ook geen motivatie.

Dit zijn zowat de belangrijkste voor- en nadelen van halftijds werken die ik momenteel ervaar.

Hoe zit het bij jullie? Werken jullie fulltime/parttime? Eigen keuze of noodzaak? Wat ervaren jullie als voor- en nadelen?