Naar bed, naar bed! Maar eerst nog een verhaaltje

Ik ben helemaal niet zoals al die creatieve moeders die op woensdagnamiddag met hun kinderen zitten te knutselen of die de leukste uitstapjes verzinnen op een zaterdag. Ik ben niet de mama van de grote belevenissen.

Ik ben wél de mama van de routines. En meer bepaald de bedtijdroutine. Ik ben daar een echte pro in, al zeg ik het zelf. Afgezien van de driftbuitjes hier en daar hou ik van die routine. Ik heb dan ook erg gemakkelijke kinderen wat betreft slapen. Daarmee mogen we onze pollekes kussen, want ik weet maar goed genoeg dat het ook anders kan (het is ook ooit anders geweest bij ons).

Wij hebben drie soorten bedtijdroutines: alleen met mama, alleen met papa en met beide ouders. Uiteraard is die laatste het gemakkelijkste: elk één kind om op te focussen. Maar man, als ik zo eens met mijn twee mannen in het grote bed zit voor een verhaaltje, vind ik het eventjes niet zo heel erg dat Koen langer moet werken.

We proberen ons altijd aan dezelfde structuur te houden, ook als er maar één ouder aanwezig is. Dat betekent tandjes poetsen, op toilet (en – meestal tevergeefse – poging tot potje bij Warre), pyjama’s (en slaapzak bij Warre) aan, boekje lezen, dikke zoen(en) en in bed. Bij Sep komt daar dan vaak nog “eventjes over het rugje wrijven en kietelen” bij. Warre kent dat nog niet en verwacht dat ook (nog) niet 🙂

Ik ben vooral grote fan van het “boekje lezen” gedeelte. Warre kan amper 5 woorden zeggen en “boe” is daar één van. Vroeger gebruikte hij het om een koe aan te duiden. Nu wijst hij er duidelijk mee naar een boekje. Hij is net als zijn broer zot van boekjes en daar kan taalminnende moeder alleen maar zeer blij om zijn. Laten we hopen dat het helpt bij zijn taalontwikkeling (waarover ik – waarschijnlijk ongegronde – stress begin te krijgen, maar daarover later meer).

Maar dat verhaaltje lezen dus, ik doe dat zo graag. Ik ga dan helemaal op in de boekjes die de twee mannen mij nu weer voorschotelen (jep, ze mogen er elk eentje kiezen, #verwendenesten). Helemaal met stemmetjes en geluidjes. Alles erop en eraan. En ze houden er ook zo van, die jongens van mij. Ze beginnen de verhaaltjes al uit het hoofd te kennen en anticiperen op wat er komt. Hilarisch! Sep kan sommige verhalen woord voor woord meezeggen en wijst mij erop als ik een woord (al dan niet opzettelijk) vergeet of een lang stuk parafraseer.

En het leukste aan verhaaltjes voorlezen, behalve het feit dat ik mijn innerlijke stemactrice loss kan laten gehen, is hoe mijn mannetjes tegen mij aan kruipen. Als Koen en ik de avondroutine samen tackelen, dan kruip ik met Warre in de schommelstoel en zit ligt hangt hij op mijn schoot. Als ik met de twee boys alleen ben, kruipen we gezellig onder de dekens van het grote bed, aan elke kant een kindje, dicht tegen mama aan. #smelt 
En dan het kusje. De broertjes geven elkaar ook altijd nog een dikke knuffel en zoen voor ze elk naar hun kamertje gaan #smelt in’t kwadraat. En dan uiteraard nog een dikke knuffel en kus van mama.

Ah, ik krijg er altijd zo een warm gevoel van en denk dan soms terug aan hoe mijn zus en ik ook elke avond een verhaaltje kregen. Zelfs als we zélf al konden lezen, dan mochten wij voorlezen. De max! Dat wil ik ook voor mijn kindjes. En wie weet halen we dat verhalenboek van vroeger nog eens boven bij oma en opa: “Naar bed, naar bed! Maar eerst nog een verhaaltje.”

#badass

Daar ben ik weer met mijn zelfvertrouwen onder nul, I know, maar dit moet me even van het hart. 

Ik kom niet echt zelfverzekerd over, wat sommigen blijkbaar als een uitnodiging zien om zich neerbuigend te gedragen tegenover mij. Wat dan weer mijn zelfvertrouwen nog meer ondermijnt. En hupla, daar gaan we met de vicieuze cirkel. En daar komen de waterlanders.

Zeker op professioneel vlak laat ik nogal gemakkelijk over mij heen lopen. Is het niet door een baas die mij zonder geldige reden ontslaat, dan wel door collega’s met meer anciënniteit die niet kunnen wachten om mij hard aan te pakken over elke mogelijke fout die ik (in hun ogen) maak.

Tot gisteren. Toen heb ik die cirkel voor eens en voor altijd doorbroken. Ik ben al een tijdje met behulp van mijn psychologe bezig aan het heropbouwen van mijn zelfvertrouwen en ik kan al beter mijn mannetje staan. Maar overdonderd worden door een irrationeel razende collega, het was tot nu toe een bron van frustratie en vele tranen ’s avonds aan de tafel.

Tot gisteren dus. Mijn gezag en vakkennis afbreken tegenover een andere collega en in het bijzijn van iedereen, dan wegstormen en mij verbouwereerd achterlaten, ik zat met tranen in mijn ogen te trillen aan mijn bureau. Enkele minuten later zat de collega zelf ook weer aan haar bureau. Ik raapte al mijn moed bijeen en stapte resoluut op haar af. Heel kalm, met een rustige stem op een normaal geluidsniveau zei ik haar waar het op stond en dat ik het niet pikte dat ze mij op die manier aansprak. Zoals verwacht reageerde ze zeer koeltjes en ongeïnteresseerd, maar daar trok ik me verder niets van aan. Ik ging terug naar mijn bureau en zat nog een halfuur na te trillen. Van woede, van de zenuwen, van de kou, maar godverdomme ook van trots!

“When you are backed against the wall, break the goddamn thing down.” Harvey Specter (Suits)

Je kent het immers wel, dat je na zo een situatie waarin iemand je overdondert, nog een hele dag (of dagen/weken) in je hoofd zit met wat je had kunnen/moeten zeggen. Wel, ik heb nu kunnen zeggen wat ik wou. Op de manier waarop ik het wou. En ik weet dat het waarschijnlijk niets uitgemaakt heeft wat die collega betreft, maar ik ben verdorie trots op mezelf. Echt, achteraf zat ik niet meer te malen over hoe ik had kunnen reageren. Ik had het voor mezelf goed afgesloten (oké, ik zit nog altijd met de situatie in mijn hoofd en ik verwonder me er nog altijd over hoe respectloos iemand kan zijn, maar tot daaraan toe).

Ik heb een klik gemaakt gisteren. Ik ben tot zoveel meer in staat dan ik denk. Ik moet alleen durven. Iedereen zegt me dat al jàren, maar ik moest het zelf meemaken om het te geloven. Ik weet dat ik nu niet door één kleine overwinning plots een zelfzekere vrouw ga worden, dat is een proces van jaren en vele kleine overwinningen. Maar het voelt zo goed om te durven.

Dus potverdorie Delphine, natuurlijk durf je die onbekende aan te spreken voor een mogelijke freelance opdracht. En ja, dat evenement waarmee je in je hoofd zit, dat kan jij organiseren. Want jij bent een badass. Uwe wederhelft heeft het zelf gezegd!

at the moment

De dagen worden donkerder, de wind guurder, net als de mensen. Het dekentje is een welkome vriend bij tv-avonden, de kaarsjes worden weer aangestoken. De nazomer maakt nu echt plaats voor de herfst. Voor we het weten zijn we alweer aan het zagen dat we ons tijdens de Feesten een indigestie gegeten hebben.

Maar ondertussen gaat het leven gewoon verder. Met gelukjes en vloekmomentjes en heel wat om naar uit te kijken.

Kleine (en grote) gelukjes

  • Een gezellige en inspirerende babbel met blogvriendin/collega-copywriter Josefien. Ik zat met wat vragen en twijfels over mijn bijberoep en wist dat ik bij haar de juiste antwoorden ging vinden. En een date met haar is ook gewoon altijd gezellig 🙂
  • Play in Kortrijk met Sep. Typisch ik om een hele zomer te verkondigen dat ik graag eens naar Play zou gaan en er pas de laatste week ook effectief toe komen. Maar goed, onder het motto beter laat dan nooit, nam ik Sep op zijn schoolvrije vrijdag mee naar Kortrijk. Hij wist niet wat te verwachten, maar ik had hem foto’s getoond van een kamer vol confetti en iets met ballonnen, dus hij was meteen enthousiast. En dat enthousiasme bleef de hele namiddag. Met confetti in zijn kousen, elkaar kwijtraken tussen de ballonnen en een taartje tussendoor en een kwebbel die geen minuut stilstaat (die van hém, al heeft hij het van geen vreemde ;)).
    Het was echt moeilijk om er één foto uit te kiezen, maar ga vooral op mijn Instagram kijken, daar heb ik er meer!
  • Een zonovergoten Allerheiligenweekend met mijn mama en zus in de Franse hoofdstad. Heel erg last minute beslist. Het ging eerst Londen worden, maar dat viel nogal duur uit. Het werd dus Parijs en daar hadden we geen minuut spijt van. Het weer viel serieus goed mee, zoals je ziet op de foto. Het was de vijfde keer dat ik er kwam, dus we gingen vooral NIET den toerist uithangen… 😉 Maar een wandelingetje in het park van de Eiffeltoren en kijken naar de rij van ongeveer 1km (écht, niet overdreven) die stond aan te schuiven om binnen te mogen, dat moet er gewoon bij. Geschift dat die zo lang aanschuiven! En dat allemaal terwijl je van aan de Sacré Coeur of Montparnasse een even mooi zicht hebt over de stad, zonder de twee uur aanschuiven. Crazies
    Anyway, we zijn de Parijse sfeer gaan opsnuiven, met voldoende glaasjes champagne, hippe ontbijtbarretjes en macarons to die for (met dank aan mijn #bff voor de tip 😉 ) .
Handig, zo een zus die een fotografiecursus volgt, dan sta ik zelf ook eens op de foto’s 😉
  • Het gevoel toen ik mijn website voor mijn bijberoep losliet op de wereld. Helemaal zelf in elkaar gebokst. Ik word nog een hele programmeur… Mega trots en al.
  • Ik heb ook een nieuw logo in de maak voor datzelfde bijberoep. #keuzestresssss! Misschien moet ik eens een poll doen. Als ik het heb kunnen herleiden tot 2 ofzo 😉
  • De kinesist die mij vertelt dat het echt wel goedkomt met mijn schouder. Ik moet nog steeds elke week gaan. Zeker tot het einde van dit jaar, daarna zien we wel. Maar het lukt al supergoed. Kracht komt wel en nog die laatste 10% qua beweging, maar we komen er. Ik ben zo blij.
  • Ik ben in september gestart met yogalessen. Dus niet meer gewoon thuis met Adriene, maar bij Ayuryoga in Wortegem. In kleine groepjes van een 6-tal en samen met een goede vriendin. Heerlijk: beetje afzien, de grenzen van mijn schoudergewricht aftasten en dat is een mooie omgeving. Het motiveert me wel om thuis weer mijn yogamat uit te rollen ook.

Uitkijken naar

  • De Blogcocktail/Instameet waar ik over een uurtje naartoe ga. Georganiseerd door Renilde en Nina, twee schatten van bezige bijen. Je zal op mijn Instagram stories wel kunnen volgen. Of op die van Renilde of Nina haar Blogboost.
  • Mijn nieuwe fiets. Mijn papa is zo trots dat er EIN.DE.LIJK één van zijn dochters zijn koersmicrobe overgekregen heeft en heeft beslist dat ik voor in de wintermaanden een crossfiets nodig had. Geen mountainbike met banden zo dik als mijn dijbenen, maar toch iets om niet mee uit te glijden over de natte herfstbladerenmoes. Enige nadeel: de fiets die we besteld hebben is pas tegen half februari beschikbaar. Nog even wachten dus. Maar ondertussen rijd ik op een crossfiets van mijn papa (wat voor mij sowieso al goed was, maar ja, mijn papa in een fietsenwinkel, het is als een vrouw in een schoenenwinkel ;)).
  • De feestmaanden die eraan komen. Met de verjaardag van mijn papa, mijn schoonzus, Sep en Warre. En aja, nog Kerstmis en Nieuwjaar ook ergens daartussen. Twee dure maanden, dat ook wel 😉
  • EN! In die twee maanden ga ik ook nog eens METER worden. Ik ben echt superblij. Mijn zus is (op dit moment) niet van plan om ooit aan kinderen te beginnen en ik ga haar daar zeker niet in pushen. Maar dat betekent dat ik mijn kansen om meter te worden zag smelten als sneeuw voor de zon. Tot mijn oudste schoonzusje mij twee weken geleden vroeg om meter te worden van haar tweede kindje. Totaal onverwacht, ergens wel een beetje gehoopt. Want, extra leuk: het wordt een meisje! Ik steek het niet onder stoelen of banken dat ik vroeger altijd graag een dochter had gehad. Een meisje om meisjesdingen mee te doen. Pas op, ik zie mijn jongens doodgraag en ik ontdek met veel plezier de jongenswereld. Maar zo een meisje om leuke meisjesdingen voor te kopen en meisjesdingen mee te doen. Dat ga ik nu hebben met mijn metekindje. Bij deze alvast mijn excuses, schoonzusje en -broer, voor de roze tutu’s en flamingo’s 🙂 🙂

Er staat weer heel wat te gebeuren de komende maanden. En jullie zullen het hier allemaal kunnen lezen.

At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt 🙂  Continue reading “At the moment VII”

It’s the little things

Vandaag zag ik een opa en zijn kleinzoontje op een muurtje langs de straat.

Het is al de tweede keer dat ik ze daar zie zitten, op het muurtje in opa’s voortuin. Kijkend naar de voorbijrazende auto’s, wachtend tot oma klaar is met het eten. Of wachtend op de postbode? Gezellig met z’n tweetjes, even weg van de wereld rondom hen. Geen nood aan tv, tablet, stapels speelgoed of zelfs een conversatie.

Continue reading “It’s the little things”

Ik beken

Tja, tags… Ik heb er een beetje een haat-liefderelatie mee. Enerzijds doen ze mij denken aan de kettingbrieven van vroeger en zeker als je dan nog mensen moet “nomineren”. Maar anderzijds zijn ze ook gewoon een welkome afwisseling als je even zonder bloginspiratie zit of je te weinig tijd hebt om een hoogstaande (ahum ;)) post uit te werken.

Continue reading “Ik beken”

Uit eten – Als’t wel eens wat meer mag zijn

We zijn aan de laatste in mijn mini-reeks Uit Eten gekomen. Waar je lekker kan ontbijten, lunchen en brunchen of waar je moet zijn voor een simpele hap, las je de afgelopen weken al. Nu gaan we de luxueuzere toer op. Ik weet niet hoe het zit met jullie, maar ik kan voor een maandelijks uitje met het lief geen honderden euro’s neertellen. Toch kunnen wij enorm genieten van een gastronomisch avondje uit. Voor speciale gelegenheden hebben we wel al eens wat meer over. Het doet misschien een beetje pijn in de portemonnee, maar het is het o zo waard! Met een avondje op restaurant kan je ons àltijd plezieren. Het liefste van al proberen we nieuwe adresjes uit, want er zijn er zovéél! Maar we hebben wel een paar favorietjes waar ze ons nog terugzien.

Continue reading “Uit eten – Als’t wel eens wat meer mag zijn”

Uit eten – Ik heb geen zin om te koken vanavond

Vorige week heb ik met jullie enkele van mijn favoriete adresjes gedeeld voor een gezellige en vooral lekkere brunch of een #parentproof vieruurtje. Zoals beloofd, geef ik ook nog enkele tips voor een avondje uit. In die categorie heb je – in mijn ogen – twee opties. Ofwel wil je gewoon lekker eten, zoek je iets voor een avondje uit met manlief of heb je gewoon geen zin om te koken. Ofwel mag het eens wat meer zijn. Voor een verjaardag, een jubileum of omdat je het nu eenmaal breed kan laten hangen, bijvoorbeeld. Vandaag heb ik het over die eerste categorie.

Continue reading “Uit eten – Ik heb geen zin om te koken vanavond”