Wat ik geleerd heb van een week fietsen in Frankrijk


Het is ondertussen al bijna een maand geleden dat ik me door mijn papa/coach liet meenemen op enkele fietstochtjes in het heuvelachtige landschap van La Souterraine in Frankrijk. We genoten er van een weekje vakantie met de familie en ik had het fantastische idee om daar dan ook een blog over te schrijven. 

Zo geschiedde, alleen iets later dan gepland (iets met een nieuwe job en workload enzo…). Maar het is ne klepper geworden. Zet u dus efkes op uw gemak, want dit kan wel even duren. 

Een kleine voorgeschiedenis

Een jaar geleden stapte ik voorzichtig, maar met veel goede moed op de fiets. Ik begon met een wekelijks tochtje van 20km langs de Schelde en door de Vlaamse Ardennen. Echte bergen deed ik nooit. Geleidelijk aan werden de toertjes langer en ging de snelheid omhoog, net als de hoogtemeters. Toch ging ik niet spectaculair vooruit. Wat wil je, met één training per week. Gemiddeld. Als er geen zoveelste familiefeest tussenkwam. Mijn doel om de Mont Ventoux op te rijden stak ik even in de koelkast. Laten we eerst wat kleinere bergjes proberen. Een fietsreis zag ik wel zitten. Hoe zou het zijn om (bijna) elke dag van de week in het zadel te kruipen?

Wel, zo was het: 

  • Dag 1 ging fantastisch goed! Op’t gemak begonnen. Daar heeft mijn papa zijn kwaliteiten als coach nog maar eens bevestigd. Ik zou veel te enthousiast gestart zijn en mezelf opgebrand hebben op de eerste berg. We reden op’t gemakske, maar vlotjes, 40km en een dikke 500 hoogtemeters (ter referentie: tot nu toe had ik er gemiddeld 100 op een training). 
  • Op dag 2 kwam dag 1 terug to bite me in the ass. Tamelijk letterlijk. Spieren deden pijn, zitbeentjes drukten door het nochtans rijkelijk aanwezige vet op mijn achterste. Jep, “zware benen”, ze bestaan! Het kan ook aan de rijkelijk vloeiende drank van avond 1 gelegen hebben. Maar ik ben natuurlijk geen sportdokter 😉 
  • Dag 3 was een rustdag. Voor mij toch. Koen nam mijn plaats voor 1 keer in voor een tochtje samen met papa en schoonbroer. Met zijn giga-kuiten en mannenspieren ging hij natuurlijk veel gezwinder die bergen op dan ik, zelfs zonder enige training. Ja, dat steekt nog altijd een beetje. Zelf zat ik ook niet echt stil die dag. Ik startte de dag met een halfuurtje yoga om mijn spieren wat te plezieren (haha, rijmen en dichten… – sorry, I took it too far). 
  • Op dag 3 startte ik met een bang hartje en vroeg ik om een kort toertje. Na de eerste 20km merkte ik dat het toch beter ging dan verwacht, dus we deden er nog een lusje van 10 km bij. Ik weet het, dat klinkt weinig (zeker als je weet dat mijn schoonbroer er gemiddeld 60 à 80 deed op een dag). Maar in dat glooiende landschap vond ik 30km en 460 hoogtemeters al mooi. Diezelfde namiddag deden we nog een wandeling van 4km met de kindjes en daarna deed ik niets meer. Gedaan voor die dag! 
  • Dag 4 was opnieuw een rustdag. Vooral omdat ik samen met mijn papa Koen naar het station van Poitiez bracht. Het enige station in een straal van 100km waar hij die dag de trein naar Parijs kon nemen. Want meneer had de dag erna een bierfestival. De namiddag was voor zwemles met Sep. Dus toch een beetje bewogen. 
  • Op dag 5 maakten we opnieuw een toertje van 40km door het prachtige landschap en de rustieke dorpjes. De spieren wilden goed mee, maar de warmte werkte tegen. Waar ik op dag 1 nog met een coltrui reed, zat ik nu al na 5km serieus in het zweet en op mijn adem te trappen bij 28 graden
Subtiel wegkijkend, zodat ge mijne knalrode kop niet ziet. Slim hé!

Dit heb ik geleerd:

  • Ik moet vaker trainen. Met één training per week ga ik volgend jaar nog niet de Mont Ventoux op geraken. Als ik dus een hoger doel wil ambiëren, moet ik een tandje bijsteken. (I am on a roll here, mannekes!). 
  • Als ik denk dat ik goed bezig ben, merk ik dat ik toch nog traag ben. Mijn schoonbroer reed ook mee en hij deed vaak een toertje extra, zodat hij toch wat kon doorrijden. Oké, hij is meer getraind, maar ik voelde mij soms schuldig dat hij zich zo moest inhouden. Maar goed, elk lichaam is anders gebouwd. Mannen hebben vaak ook meer kracht van vrouwen. Daar moet ik mij bij neerleggen. En voor de rest blijven trainen om vooruit te geraken. 
  • Een fietsreis met een bende dames lijkt mij wel tof. Of gewoon eens proberen meerijden met een ploegje. Om te zien of ik een sociale fietser kan zijn (al vermoed ik dat ik eigenlijk een aso cycling bitch ben).
  • Ik heb nood aan een coach. Niet alleen om de baan te tonen. Ik heb geen gps en rijd zelfs in mijn eigen geboortestreek nog verkeer (geen kei in aardrijkskunde, ikke). Maar ook om mij te begeleiden. Om mij in te tomen in het begin en om me mee te trekken wanneer mijn brein zegt dat het genoeg geweest is.
  • Als je een sportdoel hebt, ga je vanzelf gezonder eten. Vakanties bij ons staan gelijk aan veel en goed eten, aperitieven en achteraf nog gezellig op het terras samenzijn met een drankje (of 2, of 3). Lees: veel brood, chips, kaas en alcohol. En natuurlijk ook wel fruit en groenten. Maar toch. Na de eerste avond hield ik me vooral op vlak van alcohol veel meer in en dronk ik veel meer water. Dat vind ik wel positief van mezelf. Ik dacht niet dat ik het in me had, die discipline. Nice one, Delphine. #speekmedaille
  • Wees voorzien op alle weersomstandigheden. Ook al was het Frankrijk, de eerste dagen reed ik met lange mouwen en een gewone bril. De laatste dag was het 28 graden en waren korte mouwen en een zonnebril aangewezen. Overpacking bestaat niet voor fietsers

En ik was zo gemotiveerd na de reis! Ik heb sindsdien al welgeteld 0 keer op de fiets gezeten. Verdomde Belgische weer. En sociale verplichtingen. En nieuwe werkschema. Wacht, wacht, ik vind nog wel 5 uitvluchten, hoor! 

Maar zaterdag zit ik weer op de fiets! Ze geven toch mooi weer hé? 

In de keuken van een Superwoman

Op zoveel vlakken slaag ik er niet in om de perfecte vrouw/moeder te zijn. Mijn huis ligt er enkel spic en span bij als mijn mama is geweest. Ik loop niet rond in de nieuwste en meest modieuze kleding. Ik ga niet elke zaterdagavond cocktails sippen met mijn vriendinnen. Creatiever dan een blokkentorens bouwen ben ik niet in mijn zondagmiddagactiviteiten . Ik laat mijn oudste een uur lang Piet Piraat filmpjes bekijken als ik met een huilende jongste op mijn arm loop. Hej, we doen allemaal maar wat.

Waar ik echter wél trots op ben, is mijn gedrevenheid om elke dag een verse maaltijd op tafel te toveren. Oké, 90% van de tijd – de frietkotcultuur mag niet volledig ten onder gaan 😉 Ik ben verzot op kookboeken, probeer graag nieuwe recepten uit en ontdek graag nieuwe producten.
De strijk, de kuis, de was en de plas wil ik gerust uit handen geven. Maar het koken, dat is mijn ding. Een halfuurtje of uurtje in de keuken staan, dat is mijn dagelijkse me-time. Ook al is het vaak met een draagdoek rond mij gebonden en met één oog op de peuter in de living.
De voldoening die ik krijg van te weten dat ik een (quasi-)gezonde maaltijd op tafel zet en mijn kinderen een goede basis meegeef, maakt dat het een kleine passie van mij geworden is. Het vraagt wel wat inspanning, maar waarom een Come à Casa lasagne kopen als je er zelf één kan maken à casa?!
Je hoeft helemaal geen uren in de keuken te zwoegen op onmogelijke recepten van dieetgoeroes. Ik doe dat alleszins niet! Vers, simpel en snel. De sleutelwoorden voor een drukbezette moeder die er een erezaak van maakt om dagelijks te koken voor haar gezin.
Dit is hoe ik dat doe.
P.S. als jij nog andere tips hebt, laat maar weten in de comments, ik leer graag bij!

  • Maak een weekmenu. Echt, ik blijf dit aanraden. Eén dag in de week tijd maken om te bepalen wat je de komende 7 dagen gaat eten, bespaart je veel tijd op die andere dagen. Niet hoeven na te denken over wat je vanavond gaat eten, maar al kunnen uitkijken naar wat er gepland staat. Weg maaltijdstress. De kans dat je naar kant-en-klare maaltijden grijpt in de supermarkt of een tussenstop maakt in de frituur is dan ook veel kleiner. Win-win!
    *kleine extra voor gevorderden: als je voelt dat je wat vastgeroest zit in een ontbijt- en lunchroutine, kan je die ook opnemen in je planning, zodat je jezelf uitdaagt om hiervoor elke dag iets anders te zoeken.

  • Stem je weekmenu af op je gezinsagenda. Zo moet je geen ingewikkeld nieuw gerecht uitproberen op een avond dat je maar om 18u thuis bent en om 19u al in de yogales moet staan. Timemanagement enal…
  • Kijk bij het maken van je weekmenu wat er nog in de koelkast, diepvriezer en voorraadkast ligt. Maak je menu op basis daarvan. Zo moet je op het einde van de week geen halve krop sla weggooien omdat je vergeten was dat die daar lag.
  • Laat manlief en kinderen mee beslissen over wat er de komende week op tafel komt. Dan kunnen ze alvast uitkijken naar de dag dat hun gerechtje op het menu staat. Een activiteit voor het hele gezin, dat weekmenu opstellen 😉
  • Een handige tip voor als je zelf niet zo creatief bent in de keuken of even geen inspiratie hebt: volg foodblogs/foodies op de sociale media. Zoek diegene uit die aansluiten bij jouw goesting en haal inspiratie uit hun gerechten. Of leg een verzameling kookboeken aan, zoals ik doe 😉 Houd de recepten bij die je aanstonden, zodat je die in de toekomst nog eens kan maken. Een paar van mijn favorieten: Libelle Lekker, Sandra Bekkari, Jeroen Meus, blogster Sarah van South and Pepper of Annelies van Een Lepeltje Lekkers.

    IMG_6400

  • Als je dan toch bezig bent met gerechten te noteren, dan kan je meteen ook de benodigde ingrediënten noteren op een boodschappenlijstje. Tijd gespaard in de winkel.
  • Wil je nog meer tijd winnen, dan doe je aan online shoppen. Neen, niet bol.com, wel applicaties zoals Collect & Go! Alles vanuit je luie zetel bestellen en ophalen op een moment dat jou het beste uitkomt (bijvoorbeeld snel eens passeren na het werk). Snel en gemakkelijk! Minder verleidingen die je aandacht roepen tussen de winkelrekken: een voordeel voor je portemonnee en voor je lijn!
  • Wil je ook nog je ecologische voetafdruk in de gaten houden, dan ga je toch gewoon je producten vers bij de boer kopen! Initiatieven zoals de Buurderij zijn bedoeld om consument en lokale producent dichter bij elkaar te brengen. Afhankelijk van jouw buurt, kan je er je groenten en fruit, vlees, zuivelproducten én zelfs bier halen. Je betaalt uiteraard iets meer dan bij de gemiddelde Colruyt, maar dat moet je over hebben voor verse seizoensgroentjes en onbewerkt vlees.
     
  • Maak van je diepvriezer je nieuwe beste vriend. Ongeveer. Snijd groentjes op zondagnamiddag (of koop ze voorgesneden). Maak soep op een vrij moment en vries die in. Als je eens veel tijd hebt, kan je al volledige maaltijden klaarmaken en invriezen, handig voor als je weer eens één van die dagen hebt…

    img_6279

  • Ovenschotels en éénpansgerechten zijn altijd een goed idee. Terwijl de schotel in de oven staat, kan jij je bezighouden met je kids/huishouden/blog… Aan een eenpansgerecht heb je veel minder afwas, dus veel meer tijd voor de kids na het eten. Tenzij de afwas bij jullie een feest is voor het hele gezin. Geniet daar dan van, zou ik zeggen 😉
  • Veel gezinnen maken gebruik van de foodboxen à la Hello Fresh en Smartmat die gewoon lekker gemakkelijk aan huis geleverd worden wanneer het jou uitkomt. Ik heb die ook al geprobeerd. Niet slecht. Ik beslis toch nog liever zelf wat ik klaarmaak en het is tamelijk duur en niet altijd even duurzaam als ze beweren. Maar voor af en toe is het wel goed. Het levert je alleszins nog wat extra nieuwe gerechtjes op en hopelijk zit daar dan een winner tussen 😉

Ik ga proberen om mijn “Friday’s Food” opnieuw op te nemen en wekelijks (tweewekelijks, maandelijks – we zien wel waar ik toe kom 😉) mijn weekmenu te delen met daaruit één receptje.
Op mijn Instagram deel ik ook vaak succesgerechten, dus daar kan je ook inspiratie halen. Als je wil meedoen en jouw weekmenu of altijd-goed gerecht wil delen in de comments, zeker doen! Ik kijk er alvast naar uit! 

 

 

 

Pompoensoep van een Superwoman

 

Aaaah, de feestdagen: eten en drinken en drinken en eten. Een indigestie loert om de hoek en tussen Kerst en Nieuw hou je het waarschijnlijk graag een beetje simpel en licht.

Omdat je bij winterse temperaturen niet altijd zin hebt in een slaatje (ik toch), is een soepje de ideale oplossing.

Ik ben niet bepaald de dame van de grote experimenten en improvisaties in de keuken, maar af en toe laat ik me eens leiden door de restjes die ik vind in de koelkast/diepvriezer.

Dat deed ik ook voor dit soepje en ik kreeg zelfs mijn lief aan de soep!
Een receptje dat zo gemakkelijk is dat ik het toch even wou delen met jullie, als ik mag.

Ja, het is graag gedaan 🙂

img_5734

Dit heb je nodig:

  • 500g pompoen
  • 2 sjalotjes (of 1 ui, maar die had ik niet liggen)
  • groen van 2 preistengels
  • 250g aardpeer
  • 2 wortels
  • 2l water
  • 1 el kippenbouillon van Piet Huysentruyt (of 2 bouillonblokjes)

Zo maak je het:

Hoe simpel kan het zijn: sjalotje aanstoven in een beetje boter. De groentjes (schillen en) snijden en ook in de grote pot. Daarbij 1,5 à 2 l water (afhankelijk van hoe dik/dun je jouw soep wil – beter eerst wat minder water, je kan altijd toevoegen). Nog de kippenbouillon toevoegen en op een middelmatig vuur laten koken.
Als de groentjes gaar zijn, kan je beginnen mixen. Eventueel nog kruiden en water toevoegen naar smaak en voilà.

Enjoy!

 

Over een bijzonder moederdaggeschenk

Kort na mijn bevalling bedacht ik dat, mocht ik dit kind gekregen hebben in de brousse, ik noch het kind dit overleefd hadden. Hoewel ik nooit echt in levensgevaar was tijdens het hele proces, zou er zonder de keizersnede geen Sep zijn en hoogst waarschijnlijk ook geen Delphine meer. Ik besef maar al te goed dat wij onze 2 handjes mogen kussen dat wij kunnen rekenen op de goede medische zorgen bij de uitputtingsslag die zo een bevalling is.

Dat is echter niet overal het geval. Eigenlijk weten we allemaal wel dat gebieden als Centraal-Afrika, Azië en Latijns-Amerika een enorme achterstand hebben wat betreft gezondheidszorg in het algemeen. Maar als je bij zo een belangrijk moment als een bevalling je eigen leven en dat van een ander in de competente handen van het medische personeel kunt leggen, dan sta je toch eens stil bij die mensen die dat niet kunnen. Of ik doe dat toch.

Ik was dan ook blij dat ik geen boeket bloemen kreeg van het lief, maar een simpel papiertje met een mooie boodschap. En ik ben nochtans een grote bloemenfan!

website_0

Het lief deed in mijn naam een gift aan Memisa – een vzw die zich inzet voor kwalitatieve basisgezondheidszorg op lange termijn voor iedereen. Dankzij die gift kan een Afrikaanse vrouw die in dezelfde situatie zit als ik 17 maanden geleden, de goede zorgen en levensreddende keizersnede krijgen en ook haar eerste moederdag vieren. Want alle moeders kunnen dit wel bevestigen: er is niets mooiers dan het leven te schenken aan een mini-jij. Het feit dat “ik” met deze gift een andere moeder kan helpen om dit ook te beleven, is een mooier Moederdaggeschenk dan eender welke bos bloemen.

Er zijn verschillende manieren waarop je Memisa kan steunen. Dit hoeft niet met een gift te zijn. Je kan als mama en papa  in spe ook een “alternatieve geboortelijst” leggen bij hen of met je school/bedrijf/vereniging in actie komen om deze vzw te steunen. Wie écht gebeten is door de Memisa-microbe kan zelf vrijwilliger worden.
Meter van de organisatie, Lieve Blanquaert bezocht Afrikaanse ziekenhuizen en uit de foto’s die ze daar nam, selecteerde ze 11 beelden die op grote panelen gedrukt werden en gratis kunnen uitgeleend worden. Ideaal voor als je met je school of bedrijf een actie voert rond in het teken van gezondheidszorg of moedersterfte.
Bezoek zeker eens de website van Memisa en laat je overtuigen door hun missie.

Deze post komt puur van mezelf. Niemand vroeg mij om hier iets over te schrijven, maar omdat het zo relevant is en alle beetjes helpen, maak ik graag reclame voor Memisa vzw. 

Diëten als een Superwoman

Soms kan je zo van die weken hebben dat je op maandag zou willen zeggen: “foert, ik blijf in mijn bed liggen en kom er pas vrijdagavond weer uit.” Wel, afgelopen week was zo voor mij. Tot donderdag.

Op donderdagmiddag volg ik aquagym. Ik ben de enige persoon jonger dan 50 in die groep en dat is af en toe wel heel tof. Die oudere dames houden zich niet in. Men zegt dat de waarheid uit een kindermond komt. Wel, de 50-plus dames kunnen er ook wat van. Ze zeggen wat ze denken nog voor ze het gedacht hebben.
Deze week kreeg ik van zo een mondige oudere dame een zeer mooi compliment: ze stelde vast dat ik heel veel vermagerd was. Ze had me niet eens herkend, ze verwarde me met mijn jongere zus (met haar slanke, nog kinderloze lijf). Toegegeven, de laatste keer dat de dame mij zag, was ik 8 maand zwanger… Zij en de andere dames in het zwembad feliciteerden mij dus met mijn herwonnen moordlijf (ahum ;)) en vroegen me hoeveel ik nu eigenlijk vermagerd was en hoe ik dat deed.

Ik begon te tellen. De volle 17 (!) zwangerschapskilo’s waren er verrassend snel af – dank u, borstvoeding! Daarnaast ben ik de laatste maanden nog eens 8 kilo afgevallen. Ik zit dus aan een mooi totaal van 25 kilo op 15 maanden tijd. Tamelijk trots op mezelf want die 8 overtollige kilo’s droeg ik eigenlijk al een jaar of 6 mee. Doordat ze er geleidelijk aan bij gekomen zijn, heb ik er pas iets van gemerkt als het al te laat was. Maar nu ik toch bezig was met vermageren, kon ik maar voortdoen hé. Nog 1,5 kilo verwijderd van mijn (volgens de meting bij Herbalife) ideale gewicht.

chocolate

Die kilo’s gingen er eigenlijk relatief gemakkelijk af. Raar dat ik er vroeger nooit werk van maakte. Ik zei het eerder al: diëten als een Superwoman is NIET diëten. Ik ga de pasta en de aardappelen niet schrappen en ja, ik doe nog altijd een toefje mayo op mijn frieten.

Hoe ik het dan wel doe, hoor ik u vragen? Simpel, een paar kleine veranderingen in mijn levensstijl. Voer de veranderingen ook niet allemaal tegelijk in, maar begin met ééntje. Als dat lukt, ga je over naar de volgende of misschien zelfs 2 volgende. Soit, je begrijpt het wel.

Dit zijn de veranderingen die ik doorvoerde – schrik niet, ze zijn écht klein.

  1. Bye bye choco. I do love me some Nutella. Maar ik eet maar een paar keer per jaar een sneetje brood met Nutella. Mijn ontbijt bestaat nu meestal uit granola of suikervrije cornflakes en yoghurt of soms een smoothie, maar in het weekend kan ik eens zot doen met overnight oats en wat fruit of iets anders. Toegegeven, mijn ontbijt kan nog wat variatie gebruiken, maar ik ben toch al op de goede weg.
  2. No more chips. Ik koop al meer dan 2 jaar geen chips meer. Ik was verslaafd aan chips. Echt, elke zak die ik opendeed, moest leeg. Als we bezoek krijgen, probeer ik andere dingen op tafel te zetten. Als ik ergens ben, durf ik wel eens een chipje te nemen. Die smaakt dan extra goed 🙂 Noten vind ik wel een goed alternatief. Niet écht hetzelfde, maar ik heb er maar een handvol van nodig om een verzadigd gevoel te hebben.
  3. Water, water, water. Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het klopt toch wel, hoor. Toen ik bij het begin van mijn borstvoeding 4 liter per dag moest drinken om de productie op gang te krijgen en te houden, werd me duidelijk hoe gemakkelijk het eigenlijk is om aan jouw benodigde hoeveelheid te komen. Nu drink ik nog altijd dagelijks minstens 1,5 liter water en daarnaast nog 1 of 2 tassen thee. Je hebt minder snel honger en je eet gewoon ook minder als je bij je eten ook water drinkt.
  4. Veel fruit en groenten. Ik ben altijd al iemand geweest die om de 2 à 3 uur moet eten om een flauw gevoel of maag- en hoofdpijn te vermijden. Als tiener in volle ontwikkeling was dat zeker nodig en ik mocht toen eten wat ik wilde, ik bleef mijn modellenlijntje behouden. Sinds een jaar of 5 is mijn metabolisme precies wat luier geworden. In plaats van een koekje eet ik nu een stuk fruit of groente (hartjes voor wortels!) als tussendoortje. Zo kom ik niet met een knorrende maag aan tafel en eet ik niet teveel. Ons weekmenu bestaat ook steevast uit 1 of 2 vegetarische gerechten.
  5. Gedaan met “sneukelen” na het avondeten. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik ook nog mijn momenten heb waarbij ik toch nog eens geniet van een warme chocomelk of een chocolade eitje voor de televisie (vooral een paar dagen per maand, raar toch… ;)). Ik probeer me sowieso te houden aan een maximum van 1 “zonde” per dag: een koekje, een stukje chocolade… Dat lukt niet altijd, maar we doen ons best. Een boodschappenlijstje zonder snoep helpt natuurlijk…
  6. Bewegen, bewegen, bewegen! Uiteraard! Gezonde voeding is belangrijk, maar als je de hele dag in de zetel zit, dan zal je niet veel gezonder worden. Mens sana in corpore sano, en al! Dat gezonde lichaam heeft beweging nodig. En een buik die verdrievoudigd is door een zwangerschap wordt niet vanzelf terug plat (toch niet bij mij…).

Voila, zijn de voornaamste punten van mijn “dieet”. Ik zorg er dus gewoon voor dat ik gezond en gevarieerd eet en dat ik genoeg beweeg. Er zijn uiteraard dagen dat ik het niet zie zitten om die yogamat uit te rollen en dan doe ik het ook niet. Er zijn dagen dat ik zin heb in chocolade of dat extra koekje en dan neem ik dat ook. Als ik op restaurant ga, geniet ik van mijn eten en van dat voorgerechtje of dat dessert. Ik geniet echter ook van een vegetarisch stoofpotje waar ik zelf veel moeite in gestoken heb. En ik kan zoveel deugd hebben van een uitputtende dansles. Het gaat om balans. Om je niet schuldig te hoeven voelen voor dat ene extra koekje als je daarna maar verder gaat op je gezonde pad. Zie het ook niet als een dieet, maar als een gezonde manier van leven. Daar gaat het uiteindelijk om: gezond zijn en je goed voelen. Het gewichtverlies en strakke(re) bikinilijf zijn gewoon leuke neveneffecten.

En jullie? Zijn jullie ook bezig met een gezondere levensstijl? Hoe doen jullie dat? Hebben jullie ervaring met diëten? Misschien heb jij wel een dieet gevonden dat voor jou wonderen doet? Ik lees er graag alles over in de comments of op jouw blog!  

Friday’s Food: koken met Sandra Bekkari

Ik maak er geen geheim van dat ik wel fan ben van een kookboekje hier en daar. De klassieker “Ons Kookboek” van de boerinnenbond was het eerste kookboek dat ik cadeau kreeg van mijn oma toen ik ging samenwonen. Ondertussen heb ik ook een reeks Meusen staan en verdiep ik me het laatste jaar wat meer in de gezondere gerechten. Daarom gaan we vandaag eens voor een kookboekenreview. Met uiteraard ook een gemakkelijk receptje om thuis zelf te proberen.

Mijn meest recente aanwinst is het tweede “Nooit meer Diëten” kookboek van Sandra Bekkari. Ik had het wel al eens zien passeren op een foodblog, maar het er niet echt veel aandacht aan besteed. Tot ik op een regenachtige woensdagnamiddag in de Standaard Boekhandel stond. Ik bladerde door wat boeken en dit kookboek sprak me meteen aan. Niet te veel “speciallekes”, maar simpele gerechten met een gezonde twist. Just the way I like it 🙂

IMG_3383

Het boek is tamelijk dik, maar dat komt omdat de eerste helft gespendeerd wordt aan de uitleg over de Sana methode. Hierin vind je ondermeer het 7-stappenplan naar een gezonde levensstijl. Dit zijn de 7 stappen in een notendop:

  1. Eet met aandacht
  2. Drink voldoende water en andere gezonde dranken (zij is grote fan van de groene Matcha thee)
  3. Start je dag met een gezond ontbijt (uiteraard zijn er ook een hele reeks recepten in dit boek te vinden)
  4. Eet twee gezonde tussendoortjes
  5. Kies voor een Sana-bord (groenten voorop!)
  6. Varieer volop met superfoods (niet alleen de ‘exotische’ producten als quinoa en wakame, meer ook zeer gewone zaken als broccoli, aardbeien en rode paprika).
  7. Breng meer beweging in je leven (met tips hoe je dit kan doen, ook met een bureaujob)

Op het einde van dit eerste deel vind je ook een voorbeeld van een weekmenu. De max voor wie inspiratie nodig heeft!

Daarna volgen de recepten, mooi opgedeeld in categorieën en met foto’s die je doen watertanden. Opnieuw just the way I like it!

IMG_3384

Helemaal op het einde van het boek vind je nog een kleine surprise, namelijk een lijst met restaurants in Vlaanderen die volgens de Sana-methode koken. Voor gastronomen, zoals wijzelf, die al graag eens een nieuwe eetgelegenheid opzoeken, is dit een grote plus. Zeker als er restaurants in de lijst staan die zich op amper 5 km van ons huis bevinden (foei eigenlijk dat we die nog niet kenden!).

Ik ben fan van haar “eenvoudige” methode. Geen ingewikkelde diëten waarbij je een hele reeks zaken niet mag eten. Gewoon een wegwijzer om gezonder te eten en te leven met alledaagse producten die je in de meeste supermarkten vindt. Zelfs als je niet erg veel wilskracht hebt, is dit gemakkelijk vol te houden. Dit is geen dieet, dit is een levenswijze! Mijn volgende kookboekenbudget zal aan Nooit Meer Diëten 1 besteed worden, denk ik. (Omgekeerde volgorde, that’s me ;)).

Dan nu het beloofde recept: Zuiders kalkoenstoofpotje (voor 2 personen)

Dit heb je nodig:

  • 1 rode ui, in halve maantjes
  • olijfolie
  • 2 wortelen
  • 1 preistengel in halve maantjes
  • 2 teentjes knoflook, geperst
  • 250g kalkoenfilet, in stukjes
  • Ras el Hanout
  • Paprikapoeder
  • Kurkuma
  • zwarte peper
  • zeezout
  • 2 Medjoul dadels (hadden ze niet in de Colruyt, dus ik deed het zonder)
  • 400g tomatenblokjes
  • verse koriander (voor garnering)

IMG_3385
Dat begint er al goed uit te zien, nu nog de tomaatjes en laten sudderen! 

Zo maak je het:

  1. Fruit de ui glazig in olijfolie, zonder te kleuren. Voeg de wortel, prei, knoflook en een scheutje water toe. Laat de groenten onder gesloten deksel 5 minuten garen.
  2. Doe er de kalkoenblokjes bij, kruid met ras el hanout, paprikapoeder, kurkuma, peper en zout. Voeg de dadels toe en laat het vlees even garen.
  3. Voeg na een paar minuten de tomatenblokjes toe en laat het geheel zo’n 25 minuten sudderen op een laag vuur.
  4. Werk af met koriander en serveer met volkoren rijst of quinoa.

 

IMG_3386
Alweer omgekeerde volgorde: eerst de foto genomen, dan de koriander toegevoegd. Nog veel te leren! 

 

Smakelijk!

 

 

 

 

Friday’s Food

O ja, ook in 2016 gaat mijn Friday’s Food verder. Ik blijf koken met een kleine focus op gezond, maar vooral veel aandacht voor “haalbaar”.

Een tijdje geleden won ik bij Josefien een pakket van Biover met een heel gamma aan superfoods. Uiteraard moest ik die uitproberen. En ik kon jullie mijn probeersels toch niet ontzeggen zeker!

Hierbij dus mijn versie van de gehypte homemade granola, maar “gepimpt” met wat superfoods.

Dit heb je nodig:

  • 200 gram havermout
  • 2 el kokospoeder
  • 2 el amandelschilfers
  • 200 gram noten, grof gehakt. Ik gebruik hier een notenmix, maar je kan ook zelf je noten uitkiezen naar je eigen smaak. Al kan ik hazelnoten zeker aanraden!
  • 6 el zonnebloemolie
  • 2 el honing (of agavesiroop)
  • 1 kl kaneel (optioneel)
  • 2 el Biover gemalen lijnzaad en chia 

 

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 170°C. Voeg alle ingrediënten samen.
Doe alles in een ovenschaal en zet 20 – 30 minuten in de oven (afhankelijk van de sterkte van je oven). Schep halverwege de baktijd je granola even om.

IMG_3157

Als de granola grotendeels afgekoeld is, voeg ik er nog wat Biover Superfood Cacaokernen aan toe. Yummie!

Superlekker met yoghurt of amandelmelk en eventueel wat fruit.

Smakelijk!

 

Move your body #boostyourpositivity

Lilith deelde deze vorige week haar ervaringen met haar vermoeide zwangere lichaam. Blijkbaar heeft ze het soms een beetje moeilijk om actief te zijn/blijven tijdens deze zwangerschap en daarom zocht ze herkenning bij andere moeders.

Helaas kan ik die niet geven. Ik kan echt zeggen dat ik tijdens mijn zwangerschap genoeg fut had om tot (bijna) het einde te blijven bewegen.

Ik was in de eerste 3 maanden wel zeer moe, maar ik was werkloos, dus ik kon slapen wanneer ik dat wou/nodig had.

Toch ben ik ook dan blijven sporten. Jullie weten al dat ik dans. We hadden toevallig ook een groot optreden in de tiende week van mijn zwangerschap. De intensieve voorbereidingen waren geen probleem dankzij de dutjes achteraf. Gelukkig had ik ook geen last van misselijkheid, want de zenuwen die toch altijd even door mijn lijf razen voor ik het podium opga hadden daar zeker geen goed aan gedaan… Na het optreden was het zomerstop, dus moest ik iets anders verzinnen om actief bezig te blijven.

Ik deed nog even verder met de rugschool. Tegen de zesde maand begon mijn buik in de weg te zitten. Wegens de “vernieuwde” anatomie van mijn buikspieren (de kinesist wist me erg smakelijk te zeggen dat je spieren echt uit elkaar getrokken worden tijdens een zwangerschap) was een intensieve work-out specifiek voor de buikspieren niet meer aangeraden.

Tijdens de zomerstop van de danslessen begon ik ook opnieuw met aquagym. Mijn mama doet dit al meer dan 20 jaar bij een ex-collega thuis en vroeger ging ik af en toe mee. Het leek me een goed idee om op mijn eigen tempo de oefeningen mee te doen in het water. Naarmate de buik meer en meer in de weg zat, liet ik de aquagymlessen voor wat ze waren en ging ik 1 à 2 keer per week gewoon zwemmen. De rust van een privé-zwembad en het gezelschap van mijn zus waren ideaal voor een uurtje zwemmen (lees: “bewegen in het water”). Tegen de achtste maand was mijn buik écht te zwaar geworden en was het nogal lastig om in en uit het zwembad te komen (ik dacht echt dat het trapje het op een dag zou begeven onder mijn gewicht :)). Ik kreeg ook steeds meer harde buiken na een zwemsessie, dus het leek me slim om ermee op te houden.

IMG_2077
Het volhouden gaat natuurlijk net iets gemakkelijker als het zwembad voor de aquagym er zo uitziet…

Als dit je positivity niet boost, dan weet ik het ook niet meer…

Daarnaast sprak ik geregeld af met een pas bevallen vriendin voor een wandeling met haar kleine baby op koele zomerdagen en warme herfstdagen. Voor beiden was het goed om in beweging te zijn, te genieten van de natuur en van de vele reacties op haar schattige zoon en mijn dikke buik.

Na mijn bevalling mocht ik 4 weken niets doen (echt niets, zelfs geen maxi-cosi met baby dragen). Na 6 weken begon ik opnieuw te dansen (wow, het verschil met mijn teamgenoten was groot! Weg conditie en lenigheid). Ik begon ook weer aan aquagym te doen. Dit in combinatie met de postnatale oefeningen van de kinesist. De kilo’s vlogen eraf (mede dankzij de borstvoeding, uiteraard!). Ik was echt trots op mezelf dat ik na 3 of 4 maanden alle zwangerschapskilo’s kwijt was.

Eens je begonnen bent, kan je niet meer stoppen, natuurlijk! Een vrouw verandert naar het schijnt als ze moeder wordt. Ik heb die verandering volgens mij vooral gemaakt op vlak van gezondheid. Ik wil een gezonde levensstijl meegeven aan mijn kind, dus dan moet ik bij mezelf en het lief beginnen.

Enerzijds probeer ik dus te letten op mijn voeding: gevarieerd, minder vlees en vers! Ik ga hier niet te extreem in te werk en volg geen diëten. Ik weet van mezelf dat ik dat toch niet volhoud en erg gezond vind ik al die eliminatiediëten precies toch niet (intolerantie en allergieën niet meegerekend, uiteraard!). Alles met mate en zoveel mogelijk variëren, dat is mijn motto!

Ik wil blijven bewegen omdat ik echt merk dat ik lusteloos word als ik een paar dagen niets gedaan heb. Zeker na de 30 dagen yoga challenge merk ik het verschil tussen een dag gesport en een dag niet gesport. Zelfs 20 minuten yoga maken het verschil (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen…).
Ik wil actief bezig blijven en zeker nu ik meer “vrije” tijd heb, vul ik die graag voor een deel op met sport.
Ondertussen ga ik dus 1 à 2 keer per week naar de aquagym, dans ik op zaterdag en doe ik tussendoor af en toe aan thuisyoga. Daarnaast start ik binnenkort opnieuw met de rugschool om het korset rond mijn ruggengraat te verstevigen.

Voila, op de valreep dus toch nog een mooi voorbeeldje van “move your body” 🙂

Move your body #boostyourpositivity

Lilith deelde deze vorige week haar ervaringen met haar vermoeide zwangere lichaam. Blijkbaar heeft ze het soms een beetje moeilijk om actief te zijn/blijven tijdens deze zwangerschap en daarom zocht ze herkenning bij andere moeders.

Helaas kan ik die niet geven. Ik kan echt zeggen dat ik tijdens mijn zwangerschap genoeg fut had om tot (bijna) het einde te blijven bewegen.

Ik was in de eerste 3 maanden wel zeer moe, maar ik was werkloos, dus ik kon slapen wanneer ik dat wou/nodig had.

Toch ben ik ook dan blijven sporten. Jullie weten al dat ik dans. We hadden toevallig ook een groot optreden in de tiende week van mijn zwangerschap. De intensieve voorbereidingen waren geen probleem dankzij de dutjes achteraf. Gelukkig had ik ook geen last van misselijkheid, want de zenuwen die toch altijd even door mijn lijf razen voor ik het podium opga hadden daar zeker geen goed aan gedaan… Na het optreden was het zomerstop, dus moest ik iets anders verzinnen om actief bezig te blijven.

Ik deed nog even verder met de rugschool. Tegen de zesde maand begon mijn buik in de weg te zitten. Wegens de “vernieuwde” anatomie van mijn buikspieren (de kinesist wist me erg smakelijk te zeggen dat je spieren echt uit elkaar getrokken worden tijdens een zwangerschap) was een intensieve work-out specifiek voor de buikspieren niet meer aangeraden.

Tijdens de zomerstop van de danslessen begon ik ook opnieuw met aquagym. Mijn mama doet dit al meer dan 20 jaar bij een ex-collega thuis en vroeger ging ik af en toe mee. Het leek me een goed idee om op mijn eigen tempo de oefeningen mee te doen in het water. Naarmate de buik meer en meer in de weg zat, liet ik de aquagymlessen voor wat ze waren en ging ik 1 à 2 keer per week gewoon zwemmen. De rust van een privé-zwembad en het gezelschap van mijn zus waren ideaal voor een uurtje zwemmen (lees: “bewegen in het water”). Tegen de achtste maand was mijn buik écht te zwaar geworden en was het nogal lastig om in en uit het zwembad te komen (ik dacht echt dat het trapje het op een dag zou begeven onder mijn gewicht :)). Ik kreeg ook steeds meer harde buiken na een zwemsessie, dus het leek me slim om ermee op te houden.

IMG_2077
Het volhouden gaat natuurlijk net iets gemakkelijker als het zwembad voor de aquagym er zo uitziet…

Als dit je positivity niet boost, dan weet ik het ook niet meer…

Daarnaast sprak ik geregeld af met een pas bevallen vriendin voor een wandeling met haar kleine baby op koele zomerdagen en warme herfstdagen. Voor beiden was het goed om in beweging te zijn, te genieten van de natuur en van de vele reacties op haar schattige zoon en mijn dikke buik.

Na mijn bevalling mocht ik 4 weken niets doen (echt niets, zelfs geen maxi-cosi met baby dragen). Na 6 weken begon ik opnieuw te dansen (wow, het verschil met mijn teamgenoten was groot! Weg conditie en lenigheid). Ik begon ook weer aan aquagym te doen. Dit in combinatie met de postnatale oefeningen van de kinesist. De kilo’s vlogen eraf (mede dankzij de borstvoeding, uiteraard!). Ik was echt trots op mezelf dat ik na 3 of 4 maanden alle zwangerschapskilo’s kwijt was.

Eens je begonnen bent, kan je niet meer stoppen, natuurlijk! Een vrouw verandert naar het schijnt als ze moeder wordt. Ik heb die verandering volgens mij vooral gemaakt op vlak van gezondheid. Ik wil een gezonde levensstijl meegeven aan mijn kind, dus dan moet ik bij mezelf en het lief beginnen.

Enerzijds probeer ik dus te letten op mijn voeding: gevarieerd, minder vlees en vers! Ik ga hier niet te extreem in te werk en volg geen diëten. Ik weet van mezelf dat ik dat toch niet volhoud en erg gezond vind ik al die eliminatiediëten precies toch niet (intolerantie en allergieën niet meegerekend, uiteraard!). Alles met mate en zoveel mogelijk variëren, dat is mijn motto!

Ik wil blijven bewegen omdat ik echt merk dat ik lusteloos word als ik een paar dagen niets gedaan heb. Zeker na de 30 dagen yoga challenge merk ik het verschil tussen een dag gesport en een dag niet gesport. Zelfs 20 minuten yoga maken het verschil (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen…).
Ik wil actief bezig blijven en zeker nu ik meer “vrije” tijd heb, vul ik die graag voor een deel op met sport.
Ondertussen ga ik dus 1 à 2 keer per week naar de aquagym, dans ik op zaterdag en doe ik tussendoor af en toe aan thuisyoga. Daarnaast start ik binnenkort opnieuw met de rugschool om het korset rond mijn ruggengraat te verstevigen.

Voila, op de valreep dus toch nog een mooi voorbeeldje van “move your body” 🙂

Project Gezond Leven – 30 Days of Yoga – Deel 6

Dag 26

Ok, de allerlaatste loodjes zijn nu ingezet, met vandaag een Earth Practice. We zoeken de connectie met de aarde om ons evenwicht te zoeken en ons lichaam lang te maken. Niets fancy, veel stretchen en “finding what feels good”. De perfecte sessie om pijnlijke spieren te stretchen en je eigen lenigheid te pushen.

Dag 27

Wow, 5 dagen geen yoga gedaan. Ook hier weer het excuus van de zieke baby, sorry. Maar ik had echt geen energie meer en wilde op een vrij moment liever slapen dan sporten. Tot vandaag. Mijn energiepeil is nog altijd niet veel soeps, maar ik had nood aan een afspraak met Adriene. Sep doet een dutje, dus ik neem dit moment om de afwas te laten staan en de laptop op te zetten. Een kwartiertje Tree Pose, planking en stretchen. Afgesloten met een eigen reeksje buikspieroefeningen voor ik overga naar de savasana. Tien keer rustig in- en uitademen, blog openen en beginnen typen. En dan wordt Sep wakker. Alsof hij het door had.

Dag 28

Vandaag doen we aan “Playful Yoga”. Geen al te moeilijke bewegingen. Gewoon een paar extraatjes met de gekende neerwaartse hond. Alweer een video die uitnodigt om zelf creatief te zijn met de aangeleerde basis. Alweer een video die ik afsluit met wat sit-ups voor ik in savasana ga. Mijn ideale combo.

Dag 29

Sweet Surrender yoga: geef je over aan de yoga. Stel je open voor wat nog komt. Adriene motiveert je ook nu weer om terug te gaan naar de initiële reden waarom je aan deze challenge begonnen bent. Leuk om daar nog eens bij stil te staan. Eraan denken waarom je dit doet, zodat je gemotiveerd blijft. Zodat het geen opgave wordt. Al is het voor mij vandaag wel een opgave. Met een baby die ondertussen het hele huis overhoop haalt, lukt het niet zo goed om me te concentreren, bijvoorbeeld. Bij de “forward fall” merk ik dat ik een zwaar hoofd heb. Verkoudheid? Vermoeidheid? Ik heb alleszins het gevoel dat mijn hersenen teveel wegen.

Dag 30

Woohoow, we made it! Het geeft me toch wel een zekere voldoening om dat te kunnen zeggen. Adriene heeft een verrassing voor ons in petto vandaag… Ik had gehoopt op een zotte pose, maar neen. Het is nog veel zotter: doe gewoon zelf maar iets. “Find what feels good”. Waaaat? In de dansles zijn dat ook de meest gevreesde momenten, als ze zeggen: “doe zelf maar iets. Improviseer maar. Laat je leiden door je eigen lichaam.” Euhm, neen. Toon mij maar wat ik moet doen. De meest voorkomende reactie waarschijnlijk. Wij zijn het zodanig gewoon dat anderen ons zeggen wat we moeten doen, dat we blokkeren als we voor onszelf moeten denken/doen. Ook nu dacht ik: OMG, hoe ga ik in godsnaam 20 minuten volkrijgen met poses? Gelukkig deed Adriene gewoon mee. Zonder micro en zonder uitleg weliswaar. Zij deed gewoon haar ding. Ik besloot haar dus te volgen. Het duurde ongeveer een halve minuut. Toen ze startte met de zittende stretch, wist ik meteen hoe ik zelf verder zou doen. En dat deed ik dan ook. Grappig hoe Adriene soms exact hetzelfde idee had als ik op exact hetzelfde moment. Af en toe spiekte ik op de video, voor inspiratie. Ik moet zeggen: de 20 minuten waren zeer snel om!

http://yogawithadriene.com
http://yogawithadriene.com

Mijn conclusie na 30 dagen yoga

Ik wilde weer meer sporten en mezelf uitdagen in iets nieuws. Ik zag de 30 day challenge van Adriene en besloot dat dit wel een goede manier was om een basis op te bouwen en te zien of yoga is voor mij is. Ik had snel door dat yoga, net als dansen, een perfecte manier is om mijn gedachten écht leeg te maken. Als ik aan yoga doe, doe ik aan yoga. Dan denk ik aan niets anders. Al mijn gedachten worden dan even op pauze gezet. Dat is zalig! Een challenge van 30 dagen lang elke dag de mat bovenhalen is moeilijk. En voor mij duidelijk onmogelijk. Het is me niet gelukt om elke dag een video af te spelen. Enerzijds omdat ik op 2 (soms 3) dagen al aan een andere sport doe en ik daarvoor al tijd moet maken. Anderzijds was dit voor Sep niet echt de ideale periode. 4 weken lang is hij thuis geweest: eerst een angina, dan bronchiolitis. Aan yoga doen met een baby is huis is moeilijk. “Doe het dan terwijl hij slaapt” is niet altijd een optie: ik heb ook nog een huishouden en werk. Als ik een paar dagen geen yogasessie had kunnen doen, werd ik ambetant. Nooit gedacht dat ik het nodig zou hebben. Ik volg ondertussen ook de blog van Adriene, waar ze wekelijks een nieuwe video post. Die bewaar ik voor als ik eens geen inspiratie heb. Of voor als ik eens iets nieuws wil doen.

En nu?

Veel mensen denken waarschijnlijk: jaja, na die 30 dagen is het gedaan met yoga en gaan we terug naar onze gewone routine. Bij velen is dat ook het geval. Dat gevaar bestaat bij mij ook. Een dagelijkse yogasessie zal niet lukken. Dat is (voorlopig) niet mijn streefdoel. Ik ga wel op zoek naar een yogastudio in de buurt (wie er één weet zijn: alles tussen Kortrijk en Oudenaarde is haalbaar). Er zijn uiteraard verschillende soorten yoga en ik wil uitzoeken welke bij mij past. Het type dat Adriene aanleert (ik denk dat dat “flow” is), is goed voor thuis-yoga. Misschien wil ik één keer per week ook iets intensiever. Dat moet ik dus allemaal nog uitzoeken. Het verhaal eindigt dus zeker niet hier. Integendeel, het is het begin van een nieuw verhaal. Een nieuw hoofdstuk in mijn queeste naar een gezonder en gelukkiger leven (wow, zie mij zweverig doen!!).

Ik hoop dat ik jullie geïnspireerd heb om ook op zoek te gaan naar een sport of iets anders om jouw levensstijl net dat tikkeltje gezonder te maken. (Amai, het houdt niet op, Adriene heeft duidelijk een invloed gehad :))

P.S.: qua #boostyourpositivity kan dit ook wel tellen, denk ik…