Perfecte dagen

De laatste werkdag van de week bij mijn vaste werkgever. Een super zwemsessie. Prachtige nazomerzon. Het zag ernaar uit dat het zo één van die perfecte dagen zou zijn waarop alles gewoon meezit. Zo mogen er ook al eens zijn hé 😉

Ik zag het al helemaal voor mij, het ging een picture perfect vooravond worden met mijn kindjes waarna ik helemaal ontspannen op mijn yogamat zou neerstrijken.

Ik had Sep beloofd om zijn fiets mee te nemen als ik hem van school ging halen. Dat deed ik ook. In de brandende zon (serieus, die gééft nogal, voor de tijd van’t jaar!) met dat kleine fietsje naar school. Sep was dolgelukkig, hij ging naar huis fietsen, met een mini “omweg” (400m verder) langs de crèche. Mooi! Om hem te ontlasten nam ik zijn jas, boekentas en hele stapel knutselwerkjes (inclusief giant papier maché appel). Hij fietste traag en remde elke 2 meter (dit weekend van papa geleerd hoe hij moest remmen…). Hij fietste de berm in en besloot het op te geven. Ik zal wel leren fietsen als ik groot ben. Hij stapte een beetje verder met zijn fiets aan de hand, het zijwieltje rolde bij elke stap tegen zijn hiel, wat niet hielp om de tranen weg te houden. De laatste 100m naar de crèche wilde hij fietsen, maar hij stapte op, ging wat teveel naar rechts naar zijn goesting en gaf het weer op. Wij de crèche binnen. Warre was froai geweest en had zelfs voor het eerst een plasje achtergelaten in het potje (ja, wij geven daarvoor high-fives en stempels, zo’n ouders zijn wij geworden). Oké, super! De broertjes waren samen en het zou nu wel een gezellig avond worden. Sep was vastbesloten om gewoon met de fiets in de hand verder te gaan en ik liet hem doen. Maar liet hem wel duidelijk verstaan dat hij zelf verantwoordelijk was voor zijn fiets.

We waren nog niet helemaal buiten en Warre begon plots te huilen. Geen idee waarom. Het kind is 21 maanden, uitleg genoeg zeker? “Pakke!”.
Een handtas, een luiertas, een boekentas, een papier maché appel en een peuter. Ne muilezel is er niks tegen..
O ja, en dan begon de kleuter ook te huilen. Geen idee waarom. Hij is een kleuter en het was donderdagnamiddag, 16u30. Uitleg genoeg zeker?
Uiteindelijk wilde Warre toch verder stappen, al stopte hij wel om de meter om ons te wijzen op toch wel zeer opmerkelijke stenen. Op een grindweggetje. You the picture.

één minuut voor het zandgooidrama

Lang verhaal kort: we deden een halfuur over een route van 10 minuten.

En dan nog gaf moeder toe en gingen we langs het speelpleintje. Vooral ook omdat daar een bankje was. Efkes rusten terwijl de kindjes speelden. Ja, natuurlijk! Moeder, ken uw kinders.

Ze speelden welgeteld 1 minuut mooi samen in het zand. Lang genoeg om een foto te maken voor mijn Stories. Tot ik plots de schreeuw hoorde “mamaaaaa, Warre gooit zand op mij!”.

Oké, tegen 17u30 door naar huis, want moeder moet nog koken en om 18u30 vertrekken naar de yoga.

Ge kunt al raden hoe ik op die yogamat terechtkwam zeker?

Eerst momentje van rust: op de parking van het yoga instituut (mooi toch, #indiansummer)

Het is niet altijd kommer en kwel hoor, maar zo ne keer ventileren op de blog, dat doet deugd. Merci 🙂

At the moment VII

Het is je waarschijnlijk ook opgevallen dat ik de sociale media wat links laat liggen de laatste tijd. En dat is helemaal niet omdat er niets te vertellen valt, integendeel. Er is zodanig veel gaande dat ik gewoonweg vergeet om foto’s te maken en die te delen. Ook op de blog is het behoorlijk stil. Dat wil niet zeggen dat er niets in de pijplijn zit, het komt er gewoon niet uit. Dat publiceren zelf zit er niet in, want het blijft vaak bij halve concepten. Maar soit, nu toch eens eentje dat wel voorbij de gevreesde eindredactie is geraakt 🙂  Continue reading “At the moment VII”

At the moment

De afgelopen weken zat mijn kop vooral vol met snot (pollen, woohoow!) en met een heleboel mama-dingen. Je weet wel, die duizenden dingen die je moet regelen, alles waar je moet aan denken en dan niet vergeten dat je zelf ook nog een leven hebt. Vooral vorige week viel alles samen en zagen Koen en ik elkaar alleen maar bij het overdragen van de “wacht” over de kinderen. Ik ging op zondag nog een overzichtje schrijven van de afgelopen week. En kijk, het is nu woensdag donderdag en ik kom eindelijk aan schrijven publiceren toe.
Wat ik dan allemaal wél uitgespookt heb vorige week, dat lees je hieronder. 
Continue reading “At the moment”

De schoolpoortmama’s

Ah, het laatste weekend van de paasvakantie. Maandag is het weer school! Sinds ik thuis zit met een geopereerde schouder, probeer ik zoveel mogelijk Sep te voet naar school te brengen en af te halen. Zo moet hij niet naar de opvang en kom ik vlotjes aan mijn 10000 stappen per dag. Win-win.
Ik vind het wel interessant om zo eens om 16u aan de schoolpoort te staan. Tussen alle andere schoolpoortmama’s (en papa’s en oma’s en opa’s, maar vooral mama’s). Als ik ons daar zie staan, allemaal reikhalzend uitkijkend naar de overactieve of oververmoeide kinders die zo meteen door de dubbele deur zullen komen gestormd of geslenterd, dan kan ik een lachje soms niet onderdrukken.

Dan waan ik me immers terug op de middelbare school. Je kan ons opdelen in verschillende groepjes, verschillende types, zoals je dat ook kan bij de jongeren op een middelbare school.

Je hebt de “geroutineerde” ouders, de anciens. Dit zijn ouders wier kinderen al in de hogere klassen zitten. Zij zelf zitten misschien wel in het oudercomité en/of zijn goede vriendjes met de leerkrachten. Ze parkeren hun auto op de gehandicaptenplaats of voor een garagepoort, omdat ze na al die jaren weten dat daar toch nooit iemand anders komt. Ze komen toe met het hoofd opgeheven, begroeten hun gelijken en gaan meteen verder waar ze gisteren gestopt waren met hun gesprek. Zij doen wat ze altijd doen en hebben geen oog voor de andere ouders rondom hen.

Je hebt de hippe mama’s. Zij waren deze namiddag thuis, maar komen net op tijd aan, niet te vroeg, niet te laat, net op het moment dat iedereen nog wat rond zich kijkt en nog niet gefocust is op zijn kind. Zo heeft iedereen hen gezien. Want ze zien er weer goed uit vandaag. Met hun geblondeerde haren in een hoge, strakke staart, met hun grote fancy zonnebril op hun kleine neusjes, met hun loopoutfit nog aan. Geen tijd gehad om te douchen, maar wel om make-up op te doen, hun loopschoenen in te wisselen voor hippe witte sneakers en een blinkend truitje aan te trekken. Het zijn van die moeders bij wie het schijnbaar geen moeite kost om er goed uit te zien. Hun kinderen zijn ook meestal een plaatje, uitgedost in de mooiste kleren en met een engelachtig gezicht. De moederversie van de cheerleaders uit de eerste typische Hollywood highschool film die je nu te binnen schiet.

Je hebt dan nog de rest, de middenmoot. Die zijn niet cool genoeg om bij de hippe mama’s te horen en nog niet ervaren genoeg om zich bij de anciens te scharen. Er is niets echt opvallend aan hen. Dit is eigenlijk de meerderheid van de schoolpoortouders. De gemiddelde ouder, voor de buitenstaander niets mis mee, maar ook niets opmerkelijks.

Als laatste heb je de nieuwkes. Daartoe behoor ik, samen met de andere ouders die zich dit jaar voor het eerst in de schooljungle wagen. Denk aan de eerstejaars op de middelbare school. De eerste maanden van het schooljaar stonden we wat onwennig te draaien. Niet goed wetende waar we behoorden. Tegen de anciens durfden we niet praten, die staan te ver van ons af. Vooraleer we contact mogen zoeken met de cheerleader-mama’s moeten we ons een geschikte tenue aanschaffen. De middenmoot lijkt ons iets minder afstandelijk of bedreigend, maar toch gaan wij niet de eerste stap zetten. Zot, we weten niet hoe het hier zit met die hiërarchie! Gelukkig vinden we snel elkaar. En hebben we snel een gezamenlijk onderwerp om over te praten. Oppervlakkige gesprekken over de kinderen en hun eerste stapjes op school. Ergens in mijn achterhoofd maak ik de bedenking dat wij de volgende generatie schoolpoortouders zijn. In september komt er een nieuwe lading nieuwkes en dan zullen wij langzamerhand onze eigen types vormen. Ik ga voor de cheerleader-moeder, met mijn yogabroek aan, grote zonnebril en nieuwe hippe kapsel 🙂 Nu alleen nog zorgen dat het er allemaal moeiteloos perfect uitziet. De goed geklede engeltjes heb ik al (ahum…).

Ik viseer niemand specifiek en noem geen namen. Als ge u aangesproken voelt, sorry. Maar dat is uw probleem, niet het mijne 🙂

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?

 

Berging make-over

Ik hou van een georganiseerd huis waar alles zijn plekje heeft. Wie mij een beetje kent, weet dat al langer dan vandaag. Van Instagramaccounts als die van The Home Edit word ik echt gelukkig.

We weten echter allemaal dat zoiets in een huis met kleine kinderen nogal een – euhm – uitdaging kan zijn. Als je een peuter hebt die alle kasten opentrekt en een kleuter die zélf zijn koekjes uit de kast wil halen, dan behoudt niet alles zijn vaste plaats. Behalve in de berging. Het interessantste daar voor onze pagadders is de wasmachine, en dan vooral als er een lading was aan het draaien is.

Voor

Die berging van ons is smal en onder de trap, waardoor die op het einde vooral laag is. We hadden er bij onze verhuis 5 jaar geleden een “voorlopig” Ikea-rek gezet. Voedingswaren konden wel in de gigantische voorraadkast in de keuken. Maar dat is 5 jaar geleden, toen we nog met 2 waren en ons leven nog niet de enorme ommekeer gemaakt had die er intussen wel geweest is. Mijn gigantische voorraadkast kreunde onder de jaarvoorraad pasta, rijst, blikken tomatenblokjes en weet-ik-veel die ik kocht. Ik wilde de berging gebruiken waarvoor ze diende: om eten in op te bergen. Voorraad daar, wat in gebruik is in de kast. Mooi overzichtje behouden.

Op een luie zondagvoormiddag kreeg ik het lumineuze idee hoe we dat gingen doen en op zondagmiddag stonden we in de Europoint, kijkend naar de man die onze planken op maat zaagde. De zondag erna was ik mijn rek aan het vullen. Ik heb toch ne fantastische vent hé 🙂

Mijn mannen aan het werk

Ik kocht bakjes en begon al na te denken over de indeling. Het resultaat mag er wel zijn, vind ik. Kijk maar mee.

Alles heeft zijn plekje: een bakje voor aardappelen, voor uien, voor look, voor zoet, voor deegwaren etc…

Zoals alles bij mij is ook dit een work in progress, maar ik ben alvast zeer blij met de ruimte die nu vrijgekomen is! Normaal staat er onderaan nog een emmer en een stofzuiger helemaal achteraan, maar de poetsvrouw was er net mee bezig 🙂 Boven de wasmachine hangen er nog zo twee planken waarop de kuis- en wasproducten staan (de aandachtige lezer ziet hier een stukje van op de eerste en tweede foto). Mooi buiten bereik van de babyhandjes.

De voorraadkast in de keuken kreeg op die manier ook een make-over. Jammer genoeg heb ik daarvan geen voor- en na-foto’s. En ondertussen is die alweer een rommeltje (naar mijn goesting). Nog eens alles proper zetten en dan kan ik daarvan ook wat foto’s tonen, in een andere post.

Next on… den bureau!

Word jij ook zo gelukkig van een geordend huis of ben jij meer van de geordende chaos? Whatever works for you, my dear. Maar ik ben wel curieus 😉

 

Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.

Wat zal 2018 mij brengen?

Awel, dat ik het nu eens niet weet, se!

Bij de aanvang van 2017 wist ik dat ik de volgende 365 dagen vooral zou besteden aan bevallen, een huishouden leren managen met 2 kinderen en het plannen van ons – al zeg ik het zelf – meer dan geslaagd huwelijksfeest. De overgang naar dat nieuwe jaar ging ook een beetje aan mij voorbij, wegens het ongeduldig wachten op de komst van baby Warre.

Nu heb ik echt met volle teugen genoten van de afgelopen weken samen met vrienden en familie. Ik maakte opnieuw geen echte voornemens. Ik heb deze keer ook geen grote plannen voor het komende jaar. Behalve dan de schouderoperatie die me (hopelijk) voor de rest van mijn leven moet verlossen van pijn en ontwrichting en waardoor ik ongeveer een maand “out” zal zijn. Maar verder niets speciaals.

Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds ben ik blij dat het eens een rustiger jaar wordt. Dat ik eens niet weet wat er op mijn pad zal komen en dat dat pad daardoor nog open ligt voor alles wat het maar kan kruisen. Anderzijds word ik ook gewoon nerveus van dat “niet weten”. Mezelf kennende, ga ik het ook niet rustig kunnen houden. Ik word nu al zot omdat ik een week thuis moet blijven wegens ziekte. Ware het niet dat ik uitgeput ben als ik nog maar naar het toilet ga of buiten adem ben als ik één zin heb “gezegd”, ik stond al te strijken en had al 5 artikels geschreven. Ik kan dus niet anders dan rusten. Maar gelukkig word ik er niet van… Een jaar van niks doen is dus zeker niet aan mij besteed.

Maar wat ik allemaal ga uitspoken dit jaar… I will see. And you will too, here, in mijne digitale living. Pakt u nog een koekske, de koffie staat op. Zet er u bij voor alweer een gezellig jaar!

En o ja, bijna vergeten: mijn beste wensen, hé!

Xxx

Fien

Mooie herinneringen aan 2017 – *giveaway*

Aaah, het einde van het jaar. Tijd om lijstjes te maken. Tijd om al naar het volgende jaar uit te kijken. Tijd om goede voornemens te maken en al te beslissen dat je je er toch niet aan zal houden. Tijd ook om nog even terug te blikken op de voorbije 12 maanden voordat we voorgoed afscheid nemen van 2017.

En om nog snel een shoptegoed van 30 euro te winnen bij Smartphoto.be!
Als dat je wel iets interessants lijkt, lees dan zeker door tot het einde van de post! Just sayin’

Hoe kan je beter terugblikken op 2017 dan die 12 maanden te visualiseren met behulp van de duust miljoen miljard foto’s die ervoor zorgden dat de opslagruimte van je smartphone of laptop continu vol was? Dit jaar hebben wij alvast gigantisch veel foto’s die ik wil laten afdrukken. Het was immers Warre’s eerste levensjaar, maar ook het jaar waarin Het lief mijn man werd. En daarnaast waren er nog zoveel mooie momenten die ik wou vastleggen. Genoeg materiaal voor een paar thema-albums, maar ook een jaaroverzicht kan niet ontbreken.

Voor 2016 had ik al het idee gevonden om niet per sé chronologisch te werken voor het jaaroverzicht, maar eerder per categorie. Die manier van werken stond mij wel aan, dus ik deed hetzelfde voor 2017.

Dit zijn de categorieën in mijn fotoalbum:

Big moments: een tweede kind krijgen, trouwen, de eerste schooldag, tram 3


Travel: veel te weinig dit jaar. Maar toch een mooi reisje naar Frankrijk en natuurlijk onze veel te korte huwelijksreis.


Family Time: familieweekendjes, barbecues, verjaardagen
Fun: vrijgezellen, trouw- en andere feestjes, gezellige dagen met het gezin

Foto’s genoeg, een selectie maken, dat vroeg het meeste werk. Af en toe van mijn hart een steen maken, maar het lukte 🙂
Dan nog het ordenen van de foto’s in het boek… Ik weet dat je dat ook door de website kan laten doen, maar ik ben nu eenmaal wie ik ben. Ik heb graag zelf de touwtjes in handen en deed er dus lang genoeg over om elke foto uit mijn selectie zijn plaatsje te geven in ons album.

Het resultaat

Wel, oordeel vooral zelf. Ik vind het behoorlijk geslaagd, al zeg ik het zelf!

Ben jij nu geïnspireerd door deze post en wil je zelf ook aan de slag voor een mooie herinnering aan 2017, die ook nog eens mooi oogt als coffee table book? Of ben je nog op zoek naar een last minute Nieuwjaarsgeschenk? Dan heb ik goed nieuws. Ik mag van de vriendelijke mensen van Smartphoto.be een shoptegoed van 30 euro weggeven aan één van mijn lieve lezers.

“En hoe kan ik dat shoptegoed winnen?” hoor ik u al denken. Heel simpel. Stuur voor woensdag 27 december 23u59 jouw favoriete foto van 2017 (zelf gemaakt, uiteraard) naar failingtobesuperwoman@gmail.com. Expert van dienst, Sep, zal dan zijn favoriet uitkiezen. Als je gewonnen hebt, breng ik je persoonlijk op de hoogte op vrijdag 29 december. Ik ben al benieuwd om jullie foto’s te zien! Veel succes! 

Deze post kwam tot stand in samenwerking met Smartphoto.be.