At the moment

De afgelopen weken zat mijn kop vooral vol met snot (pollen, woohoow!) en met een heleboel mama-dingen. Je weet wel, die duizenden dingen die je moet regelen, alles waar je moet aan denken en dan niet vergeten dat je zelf ook nog een leven hebt. Vooral vorige week viel alles samen en zagen Koen en ik elkaar alleen maar bij het overdragen van de “wacht” over de kinderen. Ik ging op zondag nog een overzichtje schrijven van de afgelopen week. En kijk, het is nu woensdag donderdag en ik kom eindelijk aan schrijven publiceren toe.
Wat ik dan allemaal wél uitgespookt heb vorige week, dat lees je hieronder. 

Looking so sexy 🙂 *buik intrekken!*

Ik heb bijgeleerd. Ik volgde een Copywriting voor het web training bij Wolters Kluwer. We kregen een dag lang les van Mark van Bogaert en gingen naar huis met zijn boek “Scanbaar schrijven“. Nieuwe bedliteratuur enal!

Ik heb nog eens de trein genomen, tijdens de spits. Niet voor een uitstapje aan zee of om naar de luchthaven te gaan. Neenee, samen met den pendelenden, werkenden mensch ging ik op woensdag van Waregem naar Leuven en terug met de trein. Voor een dagje scanbaar leren schrijven.
Het openbaar vervoer en ik, dat is nooit echt een goede match geweest (op één uitzondering na). Ik had er dus niet veel zin in, maar twee uur in de file staan zag ik nog minder zitten. Ik dus de trein op en dat viel al bij al nog goed mee! Ik heb een beetje lijstjes aangevuld in mijn poging-tot-een-bujo. Ik heb in mezelf gelachen met mensen die met Engels jargon spraken à la “we gaan dat dan pinpointen” en ik voelde een zweem van nostalgie bij studenten die elkaar zaten op te jutten voor hun examen.

Ik heb geplaydated (en een nieuw woord uitgevonden?). Sep heeft een heleboel vriendinnetjes in zijn klas en ééntje daarvan kwam samen met haar broertje, zusje en mama bij ons op bezoek. Het was wel druk met 5 kindjes van 4 en jonger, maar de mama’s konden eens babbelen (en van z’n “oh, is dat bij u ook?”-en). We beslisten om een Whatsappgroepje op te starten met de andere mama’s van de eerste kleuterklas erbij om nog meer van die speeldates te organiseren tijdens de vakantie.

Erg sociale media 🙂

Ik heb gefietst. Ja hoor, ik ben weer op de koersfiets gestapt en vergezel mijn papa op zijn wekelijkse uitrusttoertjes langs de Schelde en door de Vlaamse Ardennen terwijl de kindjes met oma de eitjes gaan rapen bij de kippen. Blij dat ik weer aan het sporten ben, want het is nodig! Nog een paar maandjes en ik mag de yogamat weer uitrollen, can’t wait!

We zijn uitgegaan. Mannekes, het was nog eens een weekend als vroeger. Koen en ik samen weggaan. De kinderen genoten van een nachtje bij de meter en bij oma en opa en wij “kwamen nog eens onder de mensen”. Op vrijdag gingen we naar het concert van Lenny Kravitz (goeie nummers, van het concert zelf hadden we precies toch meer verwacht). Op zaterdag introduceerde ik Koen in de wereld van bloggers en instagrammers. Een samenwerking tussen Renilde en Nina resulteerde in een gezellige avond in Nowme in Roeselare. Alweer een leuk plekje ontdekt, oude bekenden gezien, ontdekt dat toffe bloggers ook int echt cool zijn en nieuwe mensen leren kennen. Een meer dan geslaagde avond, als je het mij vraagt.

We hebben gebruncht. En hoe! Ik liet mij weer eens gaan met eitjes, quiche, groentjes en alles wat je bij een brunch zou verwachten. Het zag er very Pinterest uit en het smaakte fenomenaal (al zeg ik het zelf, maar ook mijn gasten zeiden het). En uiteraard was er veel te veel. Maar ik heb nog niemand horen klagen 😉 Die B&B komt er, jong! Of een brunchrestaurantje in Anzegem? Gat in de markt, niet?

En nu gaat het leven weer zijn gewone gangetje. Werken, kinesist, huishouden, kindjes, en vooral… uitkijken naar de vakantie! Allez, onze reis over 3 weken. Die twee maanden kleuter geëntertaind houden, not so much.

At the moment

Ik kom weer niet veel aan bloggen toe. Zo eens een “uitdaging” à la ouderzonden, dat verplicht mij ertoe weer eens in mijn pen te kruipen. Er staan ook wel een paar concepten klaar die ik (nog) niet gepost heb wegens nog niet helemaal naar mijn goesting. Maar tussendoor nog eens een At the moment-je, om jullie up-to-date te houden van mijn spannende leven!

Lastig, dat tuinieren!

We hebben genoten: van het mooie weer! De kindjes hebben buiten gespeeld. We hebben een mini zwembadje gevuld en zij konden zich uitleven met bootjes en ander speelgoed.

We geven geld uit. Als je veel buiten bent, dan denk je nog eens aan wat je nu weer nodig hebt in je tuin. Zoals nieuwe tuinstoelen, een voet voor de parasol en een loungeset of iets dergelijks om het overdekte hoekje in de tuin om te toveren tot een gezellige buitenliving om er veel vrienden in te ontvangen op warme zomeravonden (we houden je op de hoogte als ie er staat, dan zijn jullie allemaal welkom, de drank zal koel staan!).

trampoline testen bij de Molecule

Ik zie af: bij de kinesist. We zitten nu aan 3 keer per week en verleggen steeds meer grenzen. Zij krijgt mijn arm al bijna tot in het verlengde van mijn schouder (mits wat tandenbijten van mijnentwege). Op eigen krachten krijg ik mijn arm nog niet half zo ver. Nog een beetje oefenen dus. Maar we maken vorderingen!

Ik zie af: met mijn kindjes. Met Warre eigenlijk. Net op het moment dat mijn schouder iets begint te verbeteren, beslissen de windpokken om zich te nestelen in het kleine lijfje van mijn jongste spruit. En ze zijn met veel! Het kind staat vol. Maar écht VOL. Ik dacht dat Sep er erg van had toen hij 6 maand was, maar Warre is echt 1 grote blaas. Hij slaapt niet, dus wij slapen niet. Afgelopen nacht zat ik 3u lang recht in bed met hem op mij. Ik durfde geen millimeter te bewegen, want het minste kon een schreeuwbui in gang zetten. Ook deze voormiddag zat ik de hele tijd met hem op mijn schoot. Hij heeft welgeteld een halfuur in zijn bedje gelegen. We zitten op het hoogtepunt met de ziekte, wat dus betekent dat het enkel maar kan verbeteren vanaf nu.
En mijn schouder? We zitten weer aan het ijs. Wat wil je, als je continu met een peuter van 11kg aan jou hebt hangen.

Zielige windpokkenpeuter op mijn schoot

Ik “fiets” weer. Wie mij volgt op Instagram, zag het al in mijn stories: mijn papa heeft de rollen (incl. fiets) op ons overdekt terras gezet. Daardoor kan ik toch wat fietsen. Met één hand of zonder handen. Af en toe een beetje voorover leunen op mijn rechterarm ook, voor de volle 30 seconden 🙂 Ik ben wel blij dat ik weer buiten kan sporten, hoe ver het ook af ligt van het eigenlijke fietsen in de Vlaamse Ardennen. Maar die Mont Ventoux komt alweer een stapje dichterbij 😉

Ik daag mezelf uit. Nu ja, eigenlijk daagt Maison Slash mij uit, samen met Rikolto. Ik doe mee met de Seizoensgroente-Challenge. Ik probeer eigenlijk altijd een beetje volgens de seizoenen te koken, maar het is soms moeilijk om te weten wat nu een seizoensgroente is en wat niet, want in de supermarkt vind je veel groenten het hele jaar door. Verwarrend natuurlijk… En eerlijk gezegd let ik er niet altijd genoeg op. Daarom dat ik dergelijke initiatieven wel graag steun. Als je ingeschreven bent voor de challenge krijg je dagelijks een receptje van chef Sofie Dumont in je mailbox, om je wat inspiratie te geven (kei-handig enal!). De eerste 3 dagen maakte ik haar suggesties klaar, met veel succes. Gisteren ging ik voor een klassieker hier thuis: hespenrolletjes met prei. Daarbij maakte ik een stoemp met selder, want ik had nog wat over van eerder deze week 🙂 Vanavond eet ik bij mijn ouders en ik weet nog niet wat het wordt. En morgenavond ben ik alleen thuis met de kindjes, wat waarschijnlijk betekent dat ik een pizza in de oven zal steken. Volgende week doen we alleszins verder met de seizoensgroenten: asperges, prei, wortels, spinazie… Ze staan allemaal op het menu!

Dat wil ook zeggen dat ik zelf weer kook! Zo blij dat ik weer in mijn potten kan roeren, groentjes kan snijden. Ik moet daarna wel altijd weer even rusten wegens pijn, maar het lukt al. Ik moet toch een beetje trainen ook hé! En ja, ook met de afwas kan ik alweer helpen (dju toch!). Alleen aan strijken heb ik me nog niet gewaagd, ik krijg mijn arm nog niet hoog genoeg. Ook aan een tafel of bureau werken is nog lastig. Autorijden heb ik al 1 keer gedaan, en het lukt zowaar. Als het op de kleine wegjes blijft. Want naar 5de schakelen is nog net een stap te ver. Misschien over een week of twee. We blijven proberen en vieren elke kleine stap!

Verder gebeurt er in mijn leven niet veel. Mijn huishouden is min of meer in orde. Alhoewel dat met twee kleine kinderen nooit écht kan – of toch niet lang duurt. Ik doe er wel nog altijd wat langer over dan normaal, maar hej, ik doe het toch! Ik kom niet veel buiten, tenzij met mijn mama of met Koen. Want zelf met de auto ergens naartoe gaan is nog net iets te hoog gegrepen.
Ik lees een beetje blogs. Ik ga op controle bij de dokter en zie hem teleurgesteld kijken over mijn vorderingen. Ik zorg voor een ziek kindje. Ik kijk er wel naar uit om weer aan het werk te gaan en gevulde dagen te hebben. En om weer op niemand te moeten rekenen om boodschappen te kunnen doen!

 

 

 

Ik zou eigenlijk nog eens …

Ik zou eigenlijk nog eens willen bloggen.

Ik zou eigenlijk mijn kleerkast nog eens willen uitkuisen.

Ik zou eigenlijk meer dan 1 yogasessie per week willen doen.

Ik zou eigenlijk weer moeten beginnen met aquagym/fietsen…

Ik zou eigenlijk wat meer uitstapjes willen doen met Sep.

Ik zou eigenlijk nog eens een date willen plannen met het lief.

Ik zou eigenlijk dat boek dat al 6 maanden op mijn nachtkastje ligt moeten uitlezen.

Ik zou eigenlijk nog eens nieuwe schoenen willen kopen voor de lente/zomer.

Ik zou eigenlijk het parket in de living nog eens moeten behandelen.

Ik zou eigenlijk tuinmeubelen moeten kopen.

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer aan mijn piano willen gaan zitten.

Ik zou eigenlijk mijn benen nog eens moeten scheren, rokjesweer is in het land!

Ik zou eigenlijk die plastieken-pottekes-lade eens moeten uitkuisen.

Ik zou eigenlijk nog eens een tijdschrift willen lezen.

Ik zou eigenlijk dat kapotte horloge moeten laten maken.

Ik zou eigenlijk kapselinspiratie voor onze bruiloft moeten zoeken.

Ik zou eigenlijk nog een “Dit was 2016”-fotoboek moeten maken.

Ik zou eigenlijk nog eens willen gaan brunchen/lunchen met …

Maar ik heb nu eenmaal twee kindjes. Wat een verschil met één kind! Het zijn dan nog niet bepaald “extra zorgbehoevende” kinderen. Maar wel twéé kinderen. En dan is een dag/week/maand om in een vingerknip. Zonder dat bovenstaande lijst korter geworden is. Integendeel. Wat zei ik ook alweer over alle ballen in de lucht houden? 😉 Ik sta om 5u30 op om zelf gedoucht te geraken en met twee gevoede en geklede kinderen om 7u30 de deur uit te zijn. Om 5u30 begint het vliegen. Het stopt als ik om 21u30 mijn vermoeide hoofd op mijn kussen leg. Toch voor een paar uurtjes. Tot Warre honger heeft, of kucht, of Sep zijn knuffel kwijt is. De “basic” huishoudelijke taken krijg ik meestal wel rond. Alles wat erbij komt? Dat lukt niet meer. Dat komt op een gigantische to-dolijst. Voor als ik nog eens tijd of energie heb. Als één van de twee dan niet beslist ziek te worden natuurlijk… Hoe doen die moeders met 3 of meer kinderen dat dan?

Alhoewel, ik kan eindelijk “ik zou eigenlijk een poetsvrouw moeten zoeken” van mijn lijstje schrappen! Dinsdag begint ze.
Hopelijk is dit het begin van vele vinkjes bij deze lijst… Anders word ik ooit nog zot in mijn hoofd van al die dingen die ik nog wil/moet doen…

At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug, hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee 🙂

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, àls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270
Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen! 

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het diëten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. Wél champagne 🙂

img_6288

Ik laat los. De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg. Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279
Lekkere soep van de kraamverzorgende 🙂

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan één pasgeboren én met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw 6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij Nüetnigenough en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261
Kitsch in het toilet bij Nüetnigenough. Gotta love this! 

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

At the moment

Nog eens een kleine update van alles wat er momenteel gaande is ten huize Super. Want dat is heel wat, zoals je ongetwijfeld ook al gemerkt had aan mijn zotte blogfrequentie…

Onze privé is eindelijk privé. We hadden nog geen omheining rond onze tuin, waardoor iedereen die langs onze tuin passeerde, ongegeneerd naar binnen kon kijken (en dat ook deed als we de gordijnen eens niet naar beneden deden). Sinds vorige week hebben we die wel. En ’t is nog een mooie ook 🙂

img_5387
Zot veel respect voor die mannen die hele dagen, door weer en wind, hebben doorgewerkt om onze omheining geplaatst te krijgen. (Zoek de stielman – geen rood-witte streepjes à la Waldo, wel een fluo oranje vest)

 

We wonen tijdelijk op de bovenverdieping. We kunnen onze keuken wel nog gebruiken, maar voor de rest komen we niet beneden. Daar heeft de schilder zijn kamp opgezet voor de komende 2 weken. Het stinkt er naar vers plamuursel en de ruimte is leeg (uitgezonderd de met plastic bedekte piano en zetel). De tv verhuisde naar boven – hoewel ik nooit of te nimmer een tv in de slaapkamer ging zetten… Na het avondeten speelt ons gezinsleven zich voortaan af in ons bed of aan onze bureau (toch tot de woonkamer af is).

img_5397
Zondagnamiddag waren de meeste meubels weg uit de living. Mijn mannen profiteerden van de vrijgekomen ruimte om eens zot te doen met de treintjes. 

 

Ik ben nog steeds zwanger. En maar best ook… We zitten aan week 30, het is niet echt de bedoeling dat de baby nu al zijn intrede doet. Mijn zwangerschap verloopt nog steeds over rozen met heel wat meer doornen dan de vorige keer. Kwaaltjes van reflux tot beginnende bekkeninstabiliteit. Gelukkig is er voor alles een oplossing.

De zoon is ziek. Hij liep al enkele dagen te hoesten, maar sinds gisteren is daar ook koorts bij gekomen. Verder merk je het trouwens niets aan, hoor. Enkel ’s nachts. Dan is er vanaf 2u niets meer mee aan te vangen. #teamnosleep enal… Blijkbaar is een keelontsteking niet zo lastig voor ons kind, zeker als de Nurofen begint te werken. Enkele huilbuien en nogal hangerig gedrag buiten beschouwing gelaten. De hoop was dat ik wat werk zou kunnen verzetten tijdens de vele geplande slaapuurtjes van mijn zoon vandaag. De realiteit is dat ik vooral uitkeek naar de rust van het halfuurtje kine van zopas.

img_5417
Eerst zielig zitten wezen en bij mama op schoot Musti kijken voor hij een dutje deed. 
img_5418
Dan samen met mama “werken”. Hij heeft welgeteld 5 minuten zo gezeten. Daarna liep hij weer naar zijn kamer naar mijn schoot naar zijn kamer en terug met de zin “mama handje geve!”

 

Project Gezond Leven ligt tijdelijk op zijn gat. Sinds de geboorte van Sep was ik zo goed bezig: ik at gezond, ik bewoog veel meer en dat zag je aan mij. Ik maak nog steeds mijn weekmenu en ik probeer me daar zo goed mogelijk aan te houden. Alleen hebben we (eigenlijk ik, maar het lief doet gretig mee) de laatste tijd wat vaker een zwak momentje. Wat meer chocolade, af en toe toch eens een frietje halen… Altijd is er wel een excuus: de hormonen, slechte dag, drukke agenda … je kent ze wel. Je hebt ze ook al gebruikt. Het sporten is ook verminderd. Geen dans meer (voorlopig). De thuisyoga doe ik ook niet meer – geen idee waarom… De aquagym doe ik wel nog wekelijks. Ik verplicht mezelf ertoe, anders doe ik niets meer (behalve achter Sep aan tsjolen). Gelukkig heeft dit alles (nog) geen negatieve invloed op mijn zwangerschapskilo’s. Ik ben nog niet zo veel bijgekomen, heb een mooier buikje dan de vorige keer en zie er op mijn rug nog even slank uit als 7 maanden geleden (ongeveer). Helaas merk je het wel aan mijn ijzer- en bloedwaarden, mijn energie en mijn humeur. Of zijn die laatste de oorzaak van mijn zwakke momenten? Kip/ei probleem! Vicieuze cirkel zeker? Goed voornemen voor 2017/post-pregnancy: dit projectje terug opstarten. I did it once, I can do it again! En ook nog: join me if you want to!

Ik ben de laatste tijd wel al heel trots mogen zijn op mijn twee mannen! De ene kreeg de oorkonde van Ereambassadeur 2016 van Hogeschool Gent, voor zijn verwezenlijkingen tussen zijn diploma-uitreiking en vandaag. Voor een Kinepoliszaal vol HoGent alumni. Met een drankje vooraf, een nieuwe Vlaamse avant-première nadien en een “netwerkreceptie” achteraf.

img_5381
Zie hem eens blinken met zijn oorkonde, die knapperd van me 🙂 En ja, ook proficiat aan de anderen 😉 

Mijn tweede man is begonnen aan zijn potjestraining. Zo ongeveer toch. Hij toonde al een tijdje interesse. Vorige week was het op de crèche dan ook écht zover. Zijn eerste plasje op het potje. Ik was zo trots! Diezelfde avond nog 3 plasjes op het potje thuis. Nog meer trots!! Meteen ge-Whatsappt naar de (schoon-)ouders/zussen. De twijfel om het op de sociale media te delen was groot. We delen maar wat graag al zijn andere verwezenlijkingen, waarom dit niet? Maar het leek ons toch net iets téveel “crazy parents” of zo… Het lief kon me tegenhouden om deze foto te Instagrammen… (over mijn blog heeft hij minder te zeggen :p)

img_5385

 

Verder staat er nog een hele waslijst op onze to-dolijst voor de komende weken en maanden. Hopelijk houdt de baby zich ook een beetje aan de timing, dan kunnen wij dat ook doen…