Sep zegt V

Ken je het liedje van Sofie de krokodil? Wel, onze Sep is zoals die Sofie, die tatert maar, die tatert maar. Sep de krokodil, zijn mondje staat nooit stil! En wat daar allemaal uitkomt, dat is soms bijzonder slim, of hilarisch, of vertederend, en altijd het onthouden waard.

Enkele voorbeelden.

  • Ik stoot mijn knie bij het instappen in de auto. Sep zijn reactie: “Heb je je pijn gedaan? Maar ik kan er nu geen zoentje op geven, ik zit nog in de auto. Straks zal ik er een zoentje op geven.
    Toch een lieve zoon he.
  • Sep kijkt naar Paw Patrol. “Mama, Jake heeft een sneeuwmonster gezien!“.
    Ik vraag: “Amai, ben jij dan niet bang?”
    Sep: “Maar mama, ik ben daar toch niet!” (Du-uh, moeder!)
  • De mensen mogen niet op straat lopen. Anders gaan de auto’s ze omver rijden. En dan zijn ze zo plat als een pannenkoek! En dan moeten we ze bakken en opeten met bruine en witte suiker.”  Veiligheidslessen van kannibaal Sep.
  • Sep kijkt op zijn pols: “mijn uurwerk zegt dat er nog tijd is voor één Paw Patrol.
    Tiens, mijn uurwerk zegt dat niet, best eens gelijkzetten…
  • Het seizoen van de bierfestivals is weer aangebroken, ik zeg aan Sep: “Papa is aan het werken, hij is op een bierfestival.”
    Sep: “Maar mama, dat is toch niet om te werken! Een bierfestival is toch om biertjes te drinken!
    Perceptie …
  • Als je pipi op de grond doet, dan moet je je benen open doen, zodat je niet in de plas staat. Ik heb vanmorgen een keer pipi gedaan op de grond. De pipi was al wakker, maar ik was te laat.
  • Ik maak een opmerking wanneer Sep in zijn neus peutert voor het slapengaan.
    Maar mama, de babykorstjes zitten nog in mijn neus, dus ik moet ze eruit halen. Want ze moeten bij mij in bed liggen, want ik ben hun moeder.
    En welk onmens gaat er nu kindjes bij hun moeder weghouden?!
  • Zijn eerste zin bij het ontwaken: “Er was een meneer in mijn tuin die alle frietjes heeft opgegeten. Nu groeien er geen frietjes meer!
    Rare dromen, precies…
  • Ik ga eens naar mijn tomatenplant gaan kijken of er al aardbeien aan groeien!
    Dan zal je nog lang mogen wachten hoor, lieve schat.
Ze worden steeds meer gevat en steeds grappiger, die uitspraken van Sep. Maar ook in het verleden heeft hij al hilarische dingen gezegd. Wil je weten wat zoal? Dan moet je hier eens gaan kijken.

 

 

 

Wij zaten aan tafel bij Nigella Lawson

Ha, nu had ik u liggen, hé! #clickbait
Ik zat dus niet écht bij Nigella aan tafel. Al zou ik dat wel willen. En Koen ook, denk ik, maar niet alleen voor het eten 😉

Ik heb eigenlijk wel het één en ander gemeen met Nigella. Naast de luscious curves (ahum), is het vooral onze liefde voor koken en mensen ontvangen waarin we op elkaar gelijken. Niet teveel regeltjes, niet teveel gedoe. Gewoon gezellig samenzijn en lekker eten.

Het was dan ook een regelrechte schande dat ik nog geen kookboek van mevrouw Lawson in mijn collectie had. En dat vond mijn beste vriendin ook, die mij het boek “Bij Mij Aan Tafel” cadeau deed. Gewoon, zomaar, omdat ze vond dat dat bij mij paste. En misschien ook als stiekeme hint? 😉

Ik heb de afgelopen twee weken een aantal van Nigella’s gerechten geprobeerd en ik moet zeggen dat ze stuk voor stuk in de smaak vielen. Zowel bij mezelf als mijn wederhelft als mijn gasten. Wie mij volgt op Instagram, zag er hier en daar al ééntje passeren.

Ik maakte vorige week haar taco’s met zoete aardappel en tomaat-peerrelish. Nigella vertelt in haar inleiding op het recept dat ze deze liever maakt met zachte wraps in plaats van met krokante tacoschuitjes en ik begrijp nu waarom. De crunchy taco’s breken en alles valt terug op je bord. Erg onhandig om te eten. Een wrap is sowieso ook niet het meest elegante diner, maar toch net iets gemakkelijker dan dit. De smaken zaten anders wel goed. Het recept is gemakkelijk te volgen. Uitgelegd zoals ik het in mijn recepten doe: “ik doe dat, maar je zou ook dat kunnen doen” of “het is gemakkelijker als je …”  I like. De ingrediëntenlijst is vaak erg uitgebreid (veel kruiden) en heel duidelijk. Een goede richtlijn voor als je niet “uit de losse pols” wil koken.

Afgelopen zondag nodigde Koen zijn ouders en zussen uit voor een barbecue ter gelegenheid van zijn verjaardag. Hij marineerde een varkenshaasje (of 3), ik maakte de side dishes. Ik wilde geen typische pastasalade en sla, tomaten, wortels (al heb ik daar op zich niets tegen, maar ik doe graag eens iets anders). De foto van de gebakken knoflookaardappels met oregano en feta was me zo hard bijgebleven toen ik voor het eerst door het boek bladerde, dat ik vanaf dan een reden zocht om dat klaar te maken. De bbq was het ideale moment! Daarnaast had ik nog de chopped salad, die eigenlijk geen salade bevat. Ik had echter nog sla over, dus ik besloot die erbij te snijden. Paste perfect! En ik kreeg zowaar complimenten van mijn schoonmoeder over het eten 🙂 SCORE!

Gisteren deden we ne keer zot! De fateh met rundvlees en aubergine moet met de handen gegeten worden (het staat zo in het recept!), dus wij aten het met onze handen. We voelden ons even in Marokko of weet-ik-veel-waar en het was zalig! Het lijkt me een uitdaging om dit te maken op een diner met 8 man. Misschien per twee een bord of zo. Een gezellige knoeiboel zou het alleszins worden! Omdat ik nog naar de kinesist moest, besloot ik al wat werk vooraf te doen door de groentjes te snijden en de broodjes al af te bakken. Slecht idee, dat laatste. Tegen dat ik thuis was en we aan tafel gingen, waren die al steenhard geworden. Gelukkig werden ze weer zacht dankzij de warme gehakt/auberginemengeling en de yoghurt/tahinisaus.

Aan de zoetigheden in het boek ben ik nog niet geraakt. Ik kan niet kiezen wat ik eerst ga klaarmaken! Ik moet mij wel nog wat bijscholen in foodfotografie, want ik doe de gerechten echt geen eer aan met mijn foto’s.

Ik vind het alleszins een heel leuk boek met veel recepten die ik ook effectief kan klaarmaken op een doordeweekse dag. De inleiding die ze bij elk gerecht geeft, doet je al zin krijgen in het gerecht, gewoon al vanwege de sfeer die ze creëert met de herinneringen die ze bovenhaalt.
Ik ben nu wel benieuwd om haar andere kookboeken ook uit te proberen.
Je hebt nog twee maanden voor het mijn verjaardag is, je kan al op zoek gaan 😉

 

Ja, ik reken vaak op een babysit. Ben ik nu een slechte moeder?

*Spoiler alert* Neen, dat maakt mij geen slechte moeder!
Maar ik zat weer even met die twijfel, vorige week.

Zoals elke vrijdag stond ik aan de schoolpoort, samen met een andere mama en nog een papa. Het ging over het geregel dat bij kinderen komt kijken en over hoeveel moeilijker het is met 2 dan met 1 kind. En met 3 dan! Zo kwamen we bij het onderwerp “babysit” en de zin die meteen uit de mond van mijn twee gesprekspartners vloeide: “goh, maar ik doe mijn kinders niet graag weg, hoor. Ik zou wel willen, maar ik kan het niet.” (denk daarbij een sappig Zuid-West-Vlaams accent)

Oké, het lijkt me ook moeilijker om 3 kinderen te droppen bij de grootouders voor een weekendje dan 2 kinderen. Want niet iedereen heeft daar plaats voor.
Oké dat je een pasgeboren kindje van amper 4 weken oud niet bij een babysit wilt / durft te laten, dat had ik ook.
Tot daar ben ik dus volledig mee.

Maar ik heb maar twee kinderen en de papa in het gezelschap waarvan sprake heeft er ook 2. De mama in het gezelschap heeft er 3, waarvan eentje amper een maand oud. So I get her. Maar zij had het ook toen ze nog maar 1 kind had.

Ik had dat niet. Of eerder, ik kon mijn kinderen tamelijk snel “achterlaten” in de bekwame handen van mijn ouders en schoonouders. No trust issues daar. Ik vertrouwde op ons huwelijksfeest ook de babysits die met onze twee kinderen alleen in de B&B waren terwijl wij aan het feesten waren. Telkens met de nodige “handleidingen” uiteraard.
Ik heb van februari tot mei heel vaak beroep moeten doen op een ander om mijn kinderen te helpen “opvoeden”, want ik was tijdelijk gehandicapt. Ik had daar niet zoveel moeite mee (wel met het feit dat Warre duidelijk liet blijken dat hij niet gediend was met mijn situatie, maar dat is iets anders en is trouwens al volledig opgelost ondertussen).

Ik voelde even weer die twijfels opborrelen. Ben ik dan zo een slechte moeder? Heb ik niet zo een band met mijn kinderen als zij?
Toen ik het erover had met mijn mama, “prees” zij ook mijn gemakkelijk loslaten van mijn kinderen. Want “ik kon dat niet hoor, wij gingen nergens naartoe zonder jullie.”

Shit, ben ik een verwaarlozende moeder aan het worden? 
Oh nee, vertrouw ik de mensen te snel?
Ben ik roekeloos met mijn kinderen?
Hm, misschien moet ik de grootouders niet zoveel belasten met het oppassen op mijn kinderen. Ik zal dan maar wat meer mijn best doen en wat meer sociale aangelegenheden laten vallen. Dat etentje met die vrienden, is dat écht nodig? Moét ik wel mee naar de opening van die nieuwe brouwerij? Koen en ik kunnen toch ook thuis samen eten, moeten we daarvoor nu echt op restaurant gaan? … 

10 minuten hebben die twijfels geduurd. Niet langer.
Want ja, ik ben een goede moeder. En ja, ik geniet van die sociale activiteiten, als het er dan eindelijk eens van komt. En als ik geniet, ben ik gelukkiger en – o cliché – een gelukkige moeder is een goede moeder.
Voilà, mijn punt is bewezen!
Nu nog dat kleine monstertje wegkrijgen dat die twijfels weer oproept als ik de kinderen afzet bij oma en opa.
Aaaah, ratio vs gevoel…

Ik heb 3 maatstaven om bij te houden of ik het nog goed doe:

1/ de kinderen. Zolang zij niet aangeven dat ze ons te weinig zien, maak ik me geen zorgen.
2/ ikzelf. Zolang ik nog plezier heb in die momenten zonder de kinderen en me er niet slecht bij voel, maak ik me nog niet teveel zorgen.
3/ de babysits. Als de babysits al zouden beginnen te klagen dat ze de kindjes te veel zien, dan zit er écht iets niet snor. Maar nummer 1 en 2 zullen al lang gepasseerd zijn vooraleer ik aan nummertje 3 kom, denk ik.

Voorlopig sta ik nog voor alledrie in het groen (na een korte oranje periode tijdens mijn schouderrevalidatie). Mijn eigen scorebord.

En jij? Laat jij je kinderen gemakkelijk over aan de goede zorgen van grootouders, tantes, babysits…? Of heb je het daar toch moeilijk mee? Ik lees het graag!

 

Je wordt nu 80, oma!

Liefste oma, meter,

Op 20 mei is het zover, dan word je 80 jaar! Al kan je nog doorgaan voor iemand van 70. Die mooie, egale huid van jou heb ik helaas niet geërfd. Jouw “fierheid” heb je wel doorgegeven. Je outfit moet altijd in orde zijn, je haar moet altijd mooi in de plooi liggen. Ik denk niet dat ik je ooit in een typische “oma-schort” zal zien. Zelfs als je in de keuken staat, heb je een “fashionable” schort aan. En in die keuken sta je veel: dagelijkse kost of de lekkerste taarten en altijd veel te veel. Er zou maar eens net genoeg van iets moeten zijn! “Want just gepast is te weinig, hé!”
De liefde voor eten kregen we van jou mee. Hoe kan het ook anders! Elke maand komen we wel eens samen bij jou om iets te vieren, al was het maar omdat de kermis in’t dorp is. En altijd is dat met eten – uiteraard! Toen we nog studeerden kregen we meer dan eens een overschotje mee voor op kot. Ik verdenk jou ervan dat je stiekem extra eten maakte om ons overschotjes te kunnen meegeven. Ons hoor je alleszins niet klagen, hoor! 😉

Kerstmis 2017, met Warre

Een eigenschap van jou die ik niet heb, maar mijn zus wel een beetje, is het gebrek aan filter tussen je brein en je mond. Wat je denkt komt eruit, gelijktijdig. Zo zal ik je tot het einde der tijden blijven herinneren aan dat ene gesprek dat ik met je had toen ik zwanger was van Sep. Toen ik pas samen was met Koen, vroeg je al wanneer we gingen trouwen (ik was 19!). Na een paar jaar ging dat over naar de vraag wanneer dat kindje er kwam. Ik denk dat je dat trouwen al had opgegeven (ik ook bijna ;)). Maar je wou zo graag je viergeslacht, een écht: jij de oudste, mama de oudste, ik de oudste en dan mijn oudste kind. Ik wilde je al voor de geboorte voorbereiden op het feit dat dat viergeslacht er niet ging komen. De zin “het wordt een jongetje” was nog niet volledig van mijn lippen gerold en je reageerde al met een duidelijk teleurgestelde “ah, da’s spijtig”. En dan ergens verder in het gesprek nog het “tja, dan misschien bij het volgende, hé”. En ook nog “maja, als ik op uw zus moet wachten …”. Maar zie nu, je hebt ondertussen 4 achterkleinzoons, 1 achterkleindochter en nog 1 onderweg. En je ziet ze allemaal even graag! Je ben trots over hun eerste stapjes. Je geniet ervan als ze op jouw schoot komen zitten of als je de baby’s een flesje kan geven. En wij genieten ervan om je zo gelukkig te zien, omringd door je familie.

Eentje uit de “oude” doos: zomer 2015 met Sep

Want dat is wat jou het allergelukkigst maakt. Samen zijn met je familie. De mater familias. Een moederkloek die over haar clan waakt. Als je ons twee weken niet gehoord hebt, dan bel je gegarandeerd eens om te horen hoe het met ons en de kindjes gaat. Jij wil altijd als eerste op de hoogte gebracht worden van wat er in ons leven gebeurt. En wij weten dat het nieuwtje op die manier ook de rest van de familie rondgaat. Handig wel.
Zwijgen is immers niet je sterkste kant hé. Denk maar aan die keer dat je toch wel 3 uur lang moest verzwijgen dat je voor het eerst overgrootmoeder ging worden! Jij brengt de familie ook altijd samen. Ook al wordt je huis bijna te klein voor die 32 koppen die de familie al telt, toch houden we ervan om bij jou rond de tafel te komen zitten. Die eeuwige gastvrouw, dat heb ik dus van jou.

Je bent een sterke vrouw, oma. Op jonge leeftijd verloor je je moeder. Als oudste dochter voelde jij je verantwoordelijk over je broertje en zusjes. Later nam je de zorg over je 4 kinderen en het huishouden op je en nam je actief deel aan het gemeenschapsleven bij jou in het dorp. Je werd 18 jaar geleden al weduwe. Je was nog maar 61. Opa was net op pensioen, jullie hadden een groot feest gegeven voor jullie 40ste jubileum en jullie gingen eindelijk genieten van het leven en reizen. Je hebt nooit iemand anders gewild, ook al was je nog zo jong. Geen Hotel Römantiek voor jou. Ook al hadden wij dat wel gewild voor jou. Nee, je had de liefde van je leven gehad en dat was genoeg. Het is zoals het moet zijn. En je hebt nu genoeg aan ons. Aan je familie en je vrienden. Er zijn zoveel anekdotes die we willen en kunnen vertellen, van het kamperen in je tuin over de uitstapjes met ’t veer naar de Gavers tot je autorijlessen en je zangtalent. Misschien moeten we gewoon nog eens een dia- en filmpjesavond houden!

Wat de toekomst zal brengen? Nu zondag alvast een fantastisch feest waarvoor ik jou en mama mocht helpen met de voorbereidingen. De uitnodigen maken via Smartphoto, dat was mijn taak, “want gij kunt da toch beter ze, mé de computer azo!” Maar er is nog meer dat we voor jou gedaan hebben. Dat zal je zondag wel zien 😉
En daarna? Veel liefde, familiebijeenkomsten en taart. En de rest zien we wel.
Que sera, sera! En alvast een gelukkige verjaardag!

xxx
Delphine

 

Ja, ik kreeg een mooie korting van Smartphoto als ik hun naam zou vermelden. Wie zou dat nu niet aannemen als ge zo nen deal kunt scoren voor uw jarige oma? eerlijk! Nog een geluk dat we er content over waren ook. “alleen die letterkes zijn misschien ewa te klein voor de oudere mensen, die moeten hunne leesbril opzetten.”

Supermoeder op Moederdag

Ik ga niet snel opscheppen over mezelf, integendeel. Maar vandaag is het Moederdag, een dag waarop ik trots mag zijn op mezelf, al was het maar omdat mijn mannen dan zeggen/tonen hoe goed ik dat allemaal doe. En ik weet ook dat ik het over het algemeen niet slecht doe. De basiswaarden zitten al goed. Elke moeder heeft uiteraard eens een slechte dag of heeft het gevoel dat niets loopt zoals het zou moeten. Maar dan zijn er van die kleine dingetjes waarbij ik mij toch eventjes Supermama voel, al is het maar voor 5 seconden.

  • Als de mama’s uitgenodigd worden in de klas in het thema Moederdag en ik Sep zie blaken van fierheid als ik binnenkom. Hij is plots 10 cm groter en neemt de leiding in de klas, want ZIJN mama is daar! En hij mocht kiezen welke activiteiten ik met hem en zijn vriendjes deed en welk boekje ik zou voorlezen. En hij maar stralen. *smelt*
  • Als ik een driftbui in de winkel kan stoppen zonder zelf mijn stem te verheffen of te moeten “dreigen”.
  • Als ik Sep in bed steek en hij met zijn slaperige stemmetje zegt: “ik vind jou lief, mama”. *smeltintkwadraat*
  • Als ik alleen thuis ben voor de avondroutine en de kinderen zich echt als perfecte engeltjes gedragen en ik om 20u30 terug beneden ben zonder enig gevecht te hebben moeten aangaan en wetende dat dat ook niet meer zal gebeuren voor de rest van de avond.
  • Bij elk compliment dat mensen geven over het gedrag van onze kinderen.
  • Als ik erin slaag om het avondeten voor Koen en mezelf klaar te krijgen tegen het moment dat de kindjes hun boterham moeten eten, zodat we allemaal samen aan tafel kunnen eten.
  • Als mensen mij opvoedingstips vragen (dat gebeurt zelden, maar toch, ALS het dan eens gebeurt, dan voel ik mij precies een expert 🙂 En dan nog zeg ik vaak iets in de trant van :”tja, we doen wij gewoon maar … en dat werkt bij onze kinderen, ma ja, dat is uitzoeken en proberen he”)
  • Als ik een gezichtje maak op Sep zijn bord met zijn eten. Hij heeft zowaar alles opgegeten en bij gevraagd! Het kind dat thuis niet eet!
  • Als ik op een doodnormale zaterdag zonder plannen met het lumineuze idee kom om op stap te gaan en hun meter mee te vragen voor een gezellige middag.
  • Als ik van een eenvoudige kartonnen doos een waar speelhuisje maak, samen met de kinderen.
  • Als ik vertrekkensklaar ben voor een avondje uit en net op het moment dat ik iedereen een zoen wil geven, Koen telefoon krijgt, Sep een driftbui krijgt en Warre God-weet-wat loopt te roepen en ik er toch nog in slaag de driftige Sep stil te krijgen, iedereen een zoen te geven en nog voor het aperitief toe te komen in het restaurant.
  • Als ik de kindjes zie en hoor lachen. Dan weet ik dat ze gelukkig zijn en dat we het goed doen.

Het zijn misschien maar een paar kleine dingetjes, maar het zijn die momenten die we moeten koesteren, waarbij we onszelf al eens een schouderklopje mogen geven en ons goed mogen voelen.  Want we zijn al hard genoeg voor onszelf!

Gelukkige Moederdag aan alle mama’s!

 

Friday’s Food

Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat foodie stuff deelde op deze blog. En dat terwijl ik er in het dagelijkse leven wel veel mee bezig ben! Wie mij volgt op Instagram, weet dat wel. Deze week maakte ik nog eens iets met wat restjes uit de koelkast en het bleek een winner te zijn, vandaar dat ik die wel graag met jullie deel.

Homemade fish sticks met spinaziestoemp en een dragonsausje

Nodig (voor 2 personen)

  • 2 filets van witte vis (ik gebruikte pangasius uit onze diepvries)
  • 2 el paneermeel
  • 2 el panko (of gewoon meer paneermeel, eigen keuze)
  • 1 ei
  • 3 el bloem
  • gedroogde dragon
  • gedroogde dille
  • 1 kleine sjalot, fijn gesnipperd
  • boter of olie
  • 20 cl witte wijn
  • 10 cl room
  • sap van een halve citroen (of meer/minder, naar smaak)
  • 150 g mascarpone
  • 200 g spinazie (vers)
  • +/- 500g aardappelen (of hoeveel je gewoonlijk gebruikt voor puree)
  • peper en zout
  • nootmuskaat

Zo maak je het

  1. Verwarm de oven voor op 180°C
  2. Spoel de spinazie. Doe wat boter / olie in een pan en stoof de spinazie gaar. Laat uitlekken.
  3. Schil de aardappelen en kook goed gaar.
  4. Terwijl de aardappelen op staan, maak je de fish sticks. Snij de (ontdooide) visfilets in kleinere stukken (naar keuze, die van ons waren een 5-tal cm lang en 2 cm breed). Leg ze tussen 2 vellen keukenpapier en dep goed droog. Meng het paneermeel met de panko, peper, zout, dragon en dille (naar smaak). Klop het ei los.
  5. Leg de stukjes vis eerst in het kommetje met bloem, ga daarna door het ei en als laatste door het broodkruimmengsel. Zorg dat ze volledig bedekt zijn. Leg ze meteen op een bakplaat met bakpapier. Zet ze 20 à 25 minuten in de voorverwarmde oven (tot ze een goudbruin korstje hebben).
  6. Maak de saus: stoof de sjalot aan in boter tot ze glazig is. Blus met de wijn. Laat een 5-tal minuutjes goed doorkoken en voeg de room en het citroensap toe. Laat opnieuw goed doorkoken.  Voeg de helft van de mascarpone toe en laat de saus indikken.
    Kruid de saus goed met dragon en eventueel peper en zout.
  7. Maak de puree: pureer de aardappelen, voeg de rest van de mascarpone toe en eventueel wat melk om smeuïger te maken. Voeg de spinazie toe en meng goed. Kruid nog met peper, zout en nootmuskaat.

Dien op, eventueel met een lente-uitje over gesnipperd (nog niet geprobeerd, maar lijkt me er wel lekker bij).

Smakelijk!

At the moment

Ik kom weer niet veel aan bloggen toe. Zo eens een “uitdaging” à la ouderzonden, dat verplicht mij ertoe weer eens in mijn pen te kruipen. Er staan ook wel een paar concepten klaar die ik (nog) niet gepost heb wegens nog niet helemaal naar mijn goesting. Maar tussendoor nog eens een At the moment-je, om jullie up-to-date te houden van mijn spannende leven!

Lastig, dat tuinieren!

We hebben genoten: van het mooie weer! De kindjes hebben buiten gespeeld. We hebben een mini zwembadje gevuld en zij konden zich uitleven met bootjes en ander speelgoed.

We geven geld uit. Als je veel buiten bent, dan denk je nog eens aan wat je nu weer nodig hebt in je tuin. Zoals nieuwe tuinstoelen, een voet voor de parasol en een loungeset of iets dergelijks om het overdekte hoekje in de tuin om te toveren tot een gezellige buitenliving om er veel vrienden in te ontvangen op warme zomeravonden (we houden je op de hoogte als ie er staat, dan zijn jullie allemaal welkom, de drank zal koel staan!).

trampoline testen bij de Molecule

Ik zie af: bij de kinesist. We zitten nu aan 3 keer per week en verleggen steeds meer grenzen. Zij krijgt mijn arm al bijna tot in het verlengde van mijn schouder (mits wat tandenbijten van mijnentwege). Op eigen krachten krijg ik mijn arm nog niet half zo ver. Nog een beetje oefenen dus. Maar we maken vorderingen!

Ik zie af: met mijn kindjes. Met Warre eigenlijk. Net op het moment dat mijn schouder iets begint te verbeteren, beslissen de windpokken om zich te nestelen in het kleine lijfje van mijn jongste spruit. En ze zijn met veel! Het kind staat vol. Maar écht VOL. Ik dacht dat Sep er erg van had toen hij 6 maand was, maar Warre is echt 1 grote blaas. Hij slaapt niet, dus wij slapen niet. Afgelopen nacht zat ik 3u lang recht in bed met hem op mij. Ik durfde geen millimeter te bewegen, want het minste kon een schreeuwbui in gang zetten. Ook deze voormiddag zat ik de hele tijd met hem op mijn schoot. Hij heeft welgeteld een halfuur in zijn bedje gelegen. We zitten op het hoogtepunt met de ziekte, wat dus betekent dat het enkel maar kan verbeteren vanaf nu.
En mijn schouder? We zitten weer aan het ijs. Wat wil je, als je continu met een peuter van 11kg aan jou hebt hangen.

Zielige windpokkenpeuter op mijn schoot

Ik “fiets” weer. Wie mij volgt op Instagram, zag het al in mijn stories: mijn papa heeft de rollen (incl. fiets) op ons overdekt terras gezet. Daardoor kan ik toch wat fietsen. Met één hand of zonder handen. Af en toe een beetje voorover leunen op mijn rechterarm ook, voor de volle 30 seconden 🙂 Ik ben wel blij dat ik weer buiten kan sporten, hoe ver het ook af ligt van het eigenlijke fietsen in de Vlaamse Ardennen. Maar die Mont Ventoux komt alweer een stapje dichterbij 😉

Ik daag mezelf uit. Nu ja, eigenlijk daagt Maison Slash mij uit, samen met Rikolto. Ik doe mee met de Seizoensgroente-Challenge. Ik probeer eigenlijk altijd een beetje volgens de seizoenen te koken, maar het is soms moeilijk om te weten wat nu een seizoensgroente is en wat niet, want in de supermarkt vind je veel groenten het hele jaar door. Verwarrend natuurlijk… En eerlijk gezegd let ik er niet altijd genoeg op. Daarom dat ik dergelijke initiatieven wel graag steun. Als je ingeschreven bent voor de challenge krijg je dagelijks een receptje van chef Sofie Dumont in je mailbox, om je wat inspiratie te geven (kei-handig enal!). De eerste 3 dagen maakte ik haar suggesties klaar, met veel succes. Gisteren ging ik voor een klassieker hier thuis: hespenrolletjes met prei. Daarbij maakte ik een stoemp met selder, want ik had nog wat over van eerder deze week 🙂 Vanavond eet ik bij mijn ouders en ik weet nog niet wat het wordt. En morgenavond ben ik alleen thuis met de kindjes, wat waarschijnlijk betekent dat ik een pizza in de oven zal steken. Volgende week doen we alleszins verder met de seizoensgroenten: asperges, prei, wortels, spinazie… Ze staan allemaal op het menu!

Dat wil ook zeggen dat ik zelf weer kook! Zo blij dat ik weer in mijn potten kan roeren, groentjes kan snijden. Ik moet daarna wel altijd weer even rusten wegens pijn, maar het lukt al. Ik moet toch een beetje trainen ook hé! En ja, ook met de afwas kan ik alweer helpen (dju toch!). Alleen aan strijken heb ik me nog niet gewaagd, ik krijg mijn arm nog niet hoog genoeg. Ook aan een tafel of bureau werken is nog lastig. Autorijden heb ik al 1 keer gedaan, en het lukt zowaar. Als het op de kleine wegjes blijft. Want naar 5de schakelen is nog net een stap te ver. Misschien over een week of twee. We blijven proberen en vieren elke kleine stap!

Verder gebeurt er in mijn leven niet veel. Mijn huishouden is min of meer in orde. Alhoewel dat met twee kleine kinderen nooit écht kan – of toch niet lang duurt. Ik doe er wel nog altijd wat langer over dan normaal, maar hej, ik doe het toch! Ik kom niet veel buiten, tenzij met mijn mama of met Koen. Want zelf met de auto ergens naartoe gaan is nog net iets te hoog gegrepen.
Ik lees een beetje blogs. Ik ga op controle bij de dokter en zie hem teleurgesteld kijken over mijn vorderingen. Ik zorg voor een ziek kindje. Ik kijk er wel naar uit om weer aan het werk te gaan en gevulde dagen te hebben. En om weer op niemand te moeten rekenen om boodschappen te kunnen doen!

 

 

 

De schoolpoortmama’s

Ah, het laatste weekend van de paasvakantie. Maandag is het weer school! Sinds ik thuis zit met een geopereerde schouder, probeer ik zoveel mogelijk Sep te voet naar school te brengen en af te halen. Zo moet hij niet naar de opvang en kom ik vlotjes aan mijn 10000 stappen per dag. Win-win.
Ik vind het wel interessant om zo eens om 16u aan de schoolpoort te staan. Tussen alle andere schoolpoortmama’s (en papa’s en oma’s en opa’s, maar vooral mama’s). Als ik ons daar zie staan, allemaal reikhalzend uitkijkend naar de overactieve of oververmoeide kinders die zo meteen door de dubbele deur zullen komen gestormd of geslenterd, dan kan ik een lachje soms niet onderdrukken.

Dan waan ik me immers terug op de middelbare school. Je kan ons opdelen in verschillende groepjes, verschillende types, zoals je dat ook kan bij de jongeren op een middelbare school.

Je hebt de “geroutineerde” ouders, de anciens. Dit zijn ouders wier kinderen al in de hogere klassen zitten. Zij zelf zitten misschien wel in het oudercomité en/of zijn goede vriendjes met de leerkrachten. Ze parkeren hun auto op de gehandicaptenplaats of voor een garagepoort, omdat ze na al die jaren weten dat daar toch nooit iemand anders komt. Ze komen toe met het hoofd opgeheven, begroeten hun gelijken en gaan meteen verder waar ze gisteren gestopt waren met hun gesprek. Zij doen wat ze altijd doen en hebben geen oog voor de andere ouders rondom hen.

Je hebt de hippe mama’s. Zij waren deze namiddag thuis, maar komen net op tijd aan, niet te vroeg, niet te laat, net op het moment dat iedereen nog wat rond zich kijkt en nog niet gefocust is op zijn kind. Zo heeft iedereen hen gezien. Want ze zien er weer goed uit vandaag. Met hun geblondeerde haren in een hoge, strakke staart, met hun grote fancy zonnebril op hun kleine neusjes, met hun loopoutfit nog aan. Geen tijd gehad om te douchen, maar wel om make-up op te doen, hun loopschoenen in te wisselen voor hippe witte sneakers en een blinkend truitje aan te trekken. Het zijn van die moeders bij wie het schijnbaar geen moeite kost om er goed uit te zien. Hun kinderen zijn ook meestal een plaatje, uitgedost in de mooiste kleren en met een engelachtig gezicht. De moederversie van de cheerleaders uit de eerste typische Hollywood highschool film die je nu te binnen schiet.

Je hebt dan nog de rest, de middenmoot. Die zijn niet cool genoeg om bij de hippe mama’s te horen en nog niet ervaren genoeg om zich bij de anciens te scharen. Er is niets echt opvallend aan hen. Dit is eigenlijk de meerderheid van de schoolpoortouders. De gemiddelde ouder, voor de buitenstaander niets mis mee, maar ook niets opmerkelijks.

Als laatste heb je de nieuwkes. Daartoe behoor ik, samen met de andere ouders die zich dit jaar voor het eerst in de schooljungle wagen. Denk aan de eerstejaars op de middelbare school. De eerste maanden van het schooljaar stonden we wat onwennig te draaien. Niet goed wetende waar we behoorden. Tegen de anciens durfden we niet praten, die staan te ver van ons af. Vooraleer we contact mogen zoeken met de cheerleader-mama’s moeten we ons een geschikte tenue aanschaffen. De middenmoot lijkt ons iets minder afstandelijk of bedreigend, maar toch gaan wij niet de eerste stap zetten. Zot, we weten niet hoe het hier zit met die hiërarchie! Gelukkig vinden we snel elkaar. En hebben we snel een gezamenlijk onderwerp om over te praten. Oppervlakkige gesprekken over de kinderen en hun eerste stapjes op school. Ergens in mijn achterhoofd maak ik de bedenking dat wij de volgende generatie schoolpoortouders zijn. In september komt er een nieuwe lading nieuwkes en dan zullen wij langzamerhand onze eigen types vormen. Ik ga voor de cheerleader-moeder, met mijn yogabroek aan, grote zonnebril en nieuwe hippe kapsel 🙂 Nu alleen nog zorgen dat het er allemaal moeiteloos perfect uitziet. De goed geklede engeltjes heb ik al (ahum…).

Ik viseer niemand specifiek en noem geen namen. Als ge u aangesproken voelt, sorry. Maar dat is uw probleem, niet het mijne 🙂

De reverse bucket list

Ik zag deze toevallig bij A Cup of Jo en ik vond het wel nog een leuk gegeven.
Het ligt wat in het verlengde van “The life-changing magic of not giving a F**k”: je niets aantrekken van dingen die je “toch één keer in je leven zou moeten gedaan hebben als je een goed gevuld leven wil” en zo “f**k budget” overhouden voor de zaken die voor jou wel de moeite waard zijn om na te streven. Een omgekeerde bucket list. Dingen die ik nooit zou doen of waar ik gewoon geen moer om geef.

  • Een marathon lopen. Ik loop niet, want mijn gewrichten laten dat niet toe. Gelijkaardige uitdagingen met de fiets zie ik dan weer wel zitten. Na mijn schouderrevalidatie begin ik aan mijn training voor de Mont Ventoux 🙂 🙂 (niet echt, maar misschien ook wel, ge weet maar nooit met mij ;))
  • Bungeejumpen. Serieus, ge weet niet of die rekker het houdt/niet te lang is/… én het enige dat je ervoor in de plaats krijgt is een whiplash. No thanks. Parachutesprong of skydiven liggen in diezelfde lijn, maar schrikken mij net iets minder af. Geen idee waarom. I know, I’m weird like that… Dat “indoor skydiven” lijkt mij wel een leuk begin.
  • Shanghai, Bejing, De Chinese Muur etc. bezoeken. De natuur van Azië zou ik wel nog willen zien, maar stuur me niet naar de grote Oost-Aziatische steden en toeristische trekpleisters waar iedereen over elkaar loopt, waar je al ’t vliegend schijt krijgt van nog maar naar het eten te kijken, waar je niets begrijpt van de rare gebruiken en je amper een meter per kwartier vooruit komt omdat iedereen rondom jou 5000 foto’s moet hebben van God-weet-wat. Naar de rest van de wereld mag je mij wel direct een ticketje boeken! 
  • Een crashdieet volgen. Ik vind het goed zoals het is: hoofdzakelijk gezond, maar met de noodzakelijke zonden. Neem me mijn pasta, puree, sauskes of chocolade af en ik sta niet in voor de gevolgen!
  • Mijn eigen kleren maken. Ik ben al blij als ik een knoop kan aannaaien, maar meer zal je mij niet gauw zien doen. Ik laat dat wijselijk over aan de mensen die er wel verstand van hebben 😉
  • Maden eten. Wat is dat toch met die hype van insecten eten en al? Bij maden denk ik aan KSA kampen waarbij die beestjes na dag 1 lagen te krioelen op de berg etensresten. Die beesten horen daar, bij het afval. Niet op mijn bord, punt.
  • Een geweer hanteren. Naar een shooting range gaan, zoals Lieses wederhelft deed in Amerika, nooit van mijn leven! Ik snap mensen niet als ze zeggen dat ze de belevenis, het gevoel eens willen ervaren om een machinegeweer in hun handen te houden. Allez, ik snap dat dat een bepaalde kick kan geven, maar dat is een kick die ik nooit zal opzoeken.
  • Zingen voor een groot publiek. Geloof mij, ge wilt dat ook niet. En ook: muzieklestrauma’s! Laat mij maar dansen, dat kan ik tenminste.

Zo, minder zaken om een “f**k” om te geven en meer energie voor dingen er wel toe doen voor mij. Meer plaats op mijn bucket list voor ervaringen waarvan ik kan genieten!

Over bompa-petten en chocolade eitjes

Afgelopen weekend was het weer Pasen. Al sinds jaren hét weekend waarop we met de familie aan moederszijde een huisje huren om samen enkele dagen door te brengen. Ondertussen is dat niet meer een “huisje”, maar een behoorlijk huis – met al die lieven en kinders die nu mee zijn. Dit jaar huurden we opnieuw een heel hotel af. We trokken met een kleine 30 man naar naar Retie, één of ander gat dat ik zelfs nu nog niet zou kunnen aanduiden op een blinde kaart. Maar wel mooi én plat – in tegenstelling tot onze Vlaamse Ardennen. Handig voor wandelingen met kindjes en oma’s.

Die familieweekends zijn doorgaans een combinatie van dezelfde activiteiten:

We hebben standaard het aperitieven en eten waarmee we de dagdelen met elkaar verbinden. Wij zijn nu eenmaal een familie van bourgondiërs, wat wil je.

Omdat sommigen onder ons ook nog een beetje gezond willen leven, wandelen of fietsen we de calorieën er altijd wel weer af. Als we een huis hebben met zwembad, zwemmen we de calorieën er ook nog af. Dit jaar was er een trampoline, waar enkel de kindjes gebruik van maakten. Voor de grote kindjes was er een pooltafel. Toch ook een soort sport, hé 😉

Bevoorrading voor de poolspelers

Elk jaar zorgen we ook dat we toch één bezienswaardigheid van de streek gezien hebben. Dit jaar bezochten we de abdij van Postel en haar prachtige – zij het nog niet in bloei staande – kruidentuin. We kochten er ook nog kaas kazen voor bij de lunch op zondag. We brachten op zondagvoormiddag ook nog een bezoekje aan het Zilvermeer waar we wandelden en Sep voor het eerst minigolf speelde.

Op zaterdagavond hebben we altijd spelletjes- of quizavond. Elk jaar wordt die georganiseerd door iemand anders en elk jaar gaat het er leutig en luid aan toe. Dit jaar hadden we een variant op bingo, compleet met met opdrachtjes, quizvragen, bompa-petten en bomma-schorten.

Op zondagochtend mogen de kindjes paaseitjes rapen. Dat is een traditie die er eventjes uit geweest is – als pubers lagen we liever tot 11u te stinken in onze nest dan chocolatten eiers te gaan zoeken die ’s middags toch sowieso op tafel zouden liggen als dessert. Nu zijn er natuurlijk weer kleine kindjes die het super vinden om eitjes te zoeken. En moeders die het super vinden om duust foto’s te maken van die zoekende kindjes *guilty*

De zondagnamiddag is chill-namiddag. Iedereen doet dan een beetje zijn goesting. Wandelen, lezen, koers kijken… Vroeger was mijn papa de enige in die laatste categorie. Dit jaar was er een tv in de eetzaal en zat de voltallige familie al van bij de lunch naar De Ronde te kijken. Af en toe gaf iemand het op – voornamelijk de vrouwen. Ik ging bijvoorbeeld samen met mijn mama en Sep een toertje fietsen. Allez, Sep leerde fietsen op een fiets die eigenlijk nog net iets te groot is, waardoor we steunwieltjes moeten gebruiken – *OMG, steunwieltjes, dat is zo not done volgens de opvoedingsdeskundigen anno 2018*! Mijn mama ging mee om hem te ondersteunen en te begeleiden, zij heeft immers twee armen ter beschikking. Ik ging mee om foto’s en filmpjes te maken met mijn iPhone. Dat kan nog met 1 hand.

Zondagavond en maandagochtend is dan altijd het minst leuke gedeelte: opkuis, valiezen pakken, uitzoeken welk speelgoed nu weer van wie was en afscheid nemen. Allez, toch voor welgeteld 5 dagen, want vrijdagavond komen de dames al samen voor een Mylène-avond en op zaterdag is er een feestje bij mijn tante voor haar verjaardag. Kwestie dat we elkaar niet té veel gaan missen, hé 🙂

En hoe hebben jullie de paasvakantie ingezet? Hebben jullie ook van die paas- of andere familietradities? zijn jullie ook close met jullie familie?