#badass

Daar ben ik weer met mijn zelfvertrouwen onder nul, I know, maar dit moet me even van het hart. 

Ik kom niet echt zelfverzekerd over, wat sommigen blijkbaar als een uitnodiging zien om zich neerbuigend te gedragen tegenover mij. Wat dan weer mijn zelfvertrouwen nog meer ondermijnt. En hupla, daar gaan we met de vicieuze cirkel. En daar komen de waterlanders.

Zeker op professioneel vlak laat ik nogal gemakkelijk over mij heen lopen. Is het niet door een baas die mij zonder geldige reden ontslaat, dan wel door collega’s met meer anciënniteit die niet kunnen wachten om mij hard aan te pakken over elke mogelijke fout die ik (in hun ogen) maak.

Tot gisteren. Toen heb ik die cirkel voor eens en voor altijd doorbroken. Ik ben al een tijdje met behulp van mijn psychologe bezig aan het heropbouwen van mijn zelfvertrouwen en ik kan al beter mijn mannetje staan. Maar overdonderd worden door een irrationeel razende collega, het was tot nu toe een bron van frustratie en vele tranen ’s avonds aan de tafel.

Tot gisteren dus. Mijn gezag en vakkennis afbreken tegenover een andere collega en in het bijzijn van iedereen, dan wegstormen en mij verbouwereerd achterlaten, ik zat met tranen in mijn ogen te trillen aan mijn bureau. Enkele minuten later zat de collega zelf ook weer aan haar bureau. Ik raapte al mijn moed bijeen en stapte resoluut op haar af. Heel kalm, met een rustige stem op een normaal geluidsniveau zei ik haar waar het op stond en dat ik het niet pikte dat ze mij op die manier aansprak. Zoals verwacht reageerde ze zeer koeltjes en ongeïnteresseerd, maar daar trok ik me verder niets van aan. Ik ging terug naar mijn bureau en zat nog een halfuur na te trillen. Van woede, van de zenuwen, van de kou, maar godverdomme ook van trots!

“When you are backed against the wall, break the goddamn thing down.” Harvey Specter (Suits)

Je kent het immers wel, dat je na zo een situatie waarin iemand je overdondert, nog een hele dag (of dagen/weken) in je hoofd zit met wat je had kunnen/moeten zeggen. Wel, ik heb nu kunnen zeggen wat ik wou. Op de manier waarop ik het wou. En ik weet dat het waarschijnlijk niets uitgemaakt heeft wat die collega betreft, maar ik ben verdorie trots op mezelf. Echt, achteraf zat ik niet meer te malen over hoe ik had kunnen reageren. Ik had het voor mezelf goed afgesloten (oké, ik zit nog altijd met de situatie in mijn hoofd en ik verwonder me er nog altijd over hoe respectloos iemand kan zijn, maar tot daaraan toe).

Ik heb een klik gemaakt gisteren. Ik ben tot zoveel meer in staat dan ik denk. Ik moet alleen durven. Iedereen zegt me dat al jàren, maar ik moest het zelf meemaken om het te geloven. Ik weet dat ik nu niet door één kleine overwinning plots een zelfzekere vrouw ga worden, dat is een proces van jaren en vele kleine overwinningen. Maar het voelt zo goed om te durven.

Dus potverdorie Delphine, natuurlijk durf je die onbekende aan te spreken voor een mogelijke freelance opdracht. En ja, dat evenement waarmee je in je hoofd zit, dat kan jij organiseren. Want jij bent een badass. Uwe wederhelft heeft het zelf gezegd!

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

4 thoughts on “#badass

  1. Wat ongelooflijk knap & moedig van je! Ik herken die situatie – jammer genoeg – maar al te goed. Om een duistere reden laat ik op professioneel vlak ook nogal heel makkelijk over mij heen lopen en durf ik absoluut niet altijd te zeggen waar het op staat. Zelfs als ik weet dat een dergelijke behandeling onrespectvol is. Het heeft ertoe geleid dat ik eventjes thuis heb gezeten op doktersbevel en nu uiteindelijk ook de stap naar een psycholoog heb gezet om eraan te werken. Dus wat fijn om te lezen dat het kan lonen. En dat je kan veranderen en zo een dingen wel kan doen. Supergoed gedaan van jou!!! 🙂

    1. Dankjewel. Ik vind het erg dat sommige mensen echt niet lijken te beseffen wat hun acties of zelfs maar hun woorden met iemand doen. Goed dat jij ook de hulp hebt gevonden die je nodig hebt!

  2. Mensen zoals die collega van jou moeten gewoon eens wat meer rekening leren houden met een ander. Echt, hoe moeilijk is het om jezelf eens af te vragen ‘Kwets ik die ander daar misschien niet mee?’ vooraleer ze iets zeggen.
    Groot gelijk dat je opgekomen bent voor jezelf! Ik vind da al ne ferme stap! 🙂
    Uwe wederhelft heeft groot gelijk: badass to the bone. Nèh! 😉
    Net als Harvey Specter trouwens 😉

    1. Inderdaad, ik kan daar niet bij, want ik ben het andere uiterste. Maar liever teveel aan een ander denken dan helemaal niet! Ben zelf ook wel blij met mijn actie. Al zal ik nooit een echte Harvey Specter worden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.