Verslag van een maand arbeidsongeschiktheid

Wil je ooit eens écht het gevoel hebben dat je faalt als vrouw? Laat je dan opereren aan je schouder. Ik voel me de laatste weken steeds vaker een “slechte moeder”, een “luie trien”. En dat zal nog een maand zo zijn (of langer). Zonder dat ik er iets aan kan doen.

Laten we beginnen bij het begin en even de achtergrond schetsen: ik heb hyperlaxiteit in mijn gewrichten (aangeboren – kan ik mee leven). Sinds een jaar of 7 heb ik problemen met mijn rechterschouder. Die gaat soms – bij ongecontroleerde bewegingen – uit de kom. “Dat komt door de hyperlaxiteit, gewoon spierverstevigende oefeningen doen bij de kinesist, die ondersteunen je gewrichten dan wel.” Na een MRI-scan in mei 2017 en een tweede opinie in november, werd duidelijk dat het labrum (kapsel) van mijn rechterschouder gescheurd is (“en blijkbaar is dat toch al lang geleden gebeurd”). Operatie is niet super dringend, maar wel noodzakelijk. En o ja, als je wacht tot na mei, dan moet je opnieuw onder de scanner, want dan geldt het onderzoek niet meer. Dus, de operatie werd toch iets dringender. “Maar geen zorgen, na twee weken kan je al van thuis werken hoor. Je zal nog niet met de auto kunnen rijden, maar dat moet een paar weken later ook wel lukken.” Klinkt als een eitje, die operatie. Toch?!

Zeer gedetailleerd revalidatieschema

Zo kwam het dat ik op maandag 26/2 in het UZ Gent in de rij lag voor een schouderoperatie (letterlijk: op de preoperatieve zaal was het de ene na de andere “en voor welke schouder is het bij u, links of rechts?”). Bij mijn ontslagpapieren op 27/2 zat een briefje voor het werk: afwezig tot 30/4.  Oei, niet tot 26/3, zoals ik aan mijn baas liet verstaan op basis van de consultatie? Sh*******t! Moh, we zien wel! Sowieso 3 weken fulltime brace en meteen beginnen met kine, 1x per week. Wie weet halen we 26/3 nog, of desnoods een weekje vertraging. Moet lukken!

Twee dagen heb ik “genoten” van mijn platte rust. Ik lag dan ook nog letterlijk plat onder de pijnstillers, dus veel meer ging gewoonweg niet. De pijn verminderde en zo ook de pijnstillers. Woohoow, dat gaat hier goed vooruit, jong! Ik kan echt al keigoed mijne plan trekken! Zelf aan- en uitkleden, zelf douchen, zelf haar drogen. Je leert veel dingen doen met één arm. Maar zo geraakt ook die tweede schouder overbelast (aja, want mijn gewrichten kunnen dat nog minder aan dan die van een normaal persoon). Dus, niets meer doen. Kindjes in bed steken? Koen. Warre verse pamper nodig? Koen. Koken? Mijn mama en/of Koen. De afwas? Mama en/of Koen. Kindjes oppakken en knuffelen als ze huilen? Iedereen behalve ik.

Spelletjes spelen lukt gelukkig wel nog!

Na anderhalve week had ik het wel gehad. De pijn viel al zeer goed mee. Om te typen moet je je arm toch niet veel bewegen. En ik mag mijn arm al eens even uit de brace halen. Laten we het eens proberen. Vol goede moed ging ik aan de tafel zitten met mijn mailbox voor mij. Ik ging wat mails beantwoorden. Welgeteld één mail heb ik geschreven. Ik deed 10 minuten over 10 zinnen, deed meteen de brace weer aan en haalde het ijspak uit. Out voor de rest van de dag. En nog een Dafalgan, graag!

De kinesiste is lovend over mijn vooruitgang. Mijn gewrichten zijn absoluut niet stijf (neuh, écht?). Ze zou verder kunnen gaan dan ze doet, maar ze merkt dat het teveel pijn doet. Dat komt wel goed, jong! Het is nu eenmaal een schouder, hé. Dat herstel duurt lang. F**K

Dit weekend was het opendeurweekend in de brouwerij. Een evenement dat ik samen met de brouwers georganiseerd heb. Door de operatie heb ik veel meer moeten delegeren dan ik wou. Zowel in de voorbereidingen als op het weekend zelf. Maar zoals we mezelf kennen, kon ik het ook niet laten om tijdens het weekend te helpen. Met de brace continu aan, weliswaar. Maar toch. Je kan toch ook 2 flesjes in je hand houden met die brace aan? Dacht ik. Deed ik. Ongeveer 100 keer op 1 dag. Op maandag extra Dafalgans, ijs en platte rust. Eigen schuld, dikke bult. Terug naar af.

Ik beslis wat we eten, hij maakt het klaar. Een beetje zoals op restaurant 😉

Dan heb ik nog niet vermeld dat Sep de griep had de afgelopen week. Als moeder je eigen kind dat ligt te rillen van de koorts niet kunnen helpen? HEL, zeg ik u! Zelf liep ik al lichtelijk geïrriteerd door het – naar mijn goesting – te trage herstel en de pijn. Daarbovenop nog een jammerend kind dat je niet kan helpen, behalve door hem een glas water te brengen en hem zoentjes te geven. Het is wat veel voor mijn hoofdje. I know, je moet je optrekken aan die kleine dingetjes. En er zijn zoveel mensen die zoveel erger meemaken. Maar als je jongste zoon het opgegeven heeft om bij jou te komen huilen voor een knuffel of om opgepakt worden en dan maar liever getroost wordt door oma/opa/papa, dan doet dat pijn. Dan voel je je de slechtste moeder ter wereld.

Maar ik kan er niets aan doen. Ik kan nu met twee handen typen als ik in de zetel zit met mijn laptop op mijn schoot. Want dan kan mijn arm gewoon rusten, hoef ik hem niet op te heffen. En zelfs nu moet ik met mijn linkerhand mijn rechterarm optillen om hem op mijn toetsenbord te leggen. Zelfstandig kan ik mijn hand zo’n 10 cm van mijn lichaam brengen, als ik rechtsta, met gestrekte arm. Als ik mijn arm ophef met mijn linkerhand, komen we aan 30 cm, woohoow, de vooruitgang!

Het is erg vervelend als je thuis zit met een letsel: je voelt je niet ziek, dus je wil vanalles doen, nu je toch eens thuis bent. Maar je kàn niet. Als je met je been in het gips ligt, kan je nog strijken of een t-shirtje maken voor je dochter (als je wat naaitalent hebt). Maar ik kan zelfs geen boodschappenlijstje opschrijven! Het bullet journal dat ik met veel goesting gestart was in oktober ligt daar nu. Nikske agenda schrijven, lijntjes trekken en lijstjes aanvullen. Boeken lezen. De klepper “Het smelt” las ik op een dikke week uit. Nogal chapeau voor iemand die anders 2 maand doet over een boekje van 200 pagina’s. TV kijken. Misschien eens Netflix overwegen. Maar dan word ik nog meer een couch potato. Wandelen, Sep weer te voet naar school brengen. Zou het lukken om naar de slager te gaan met 1 arm? Ik probeer het morgen uit! We trekken onze plan wel.

En hé, ik heb deze tekst op drie kwartier getypt. Met twee handen. We maken vooruitgang, jong!
En dan nu ijs, brace weer aan en een paracetamolleke 🙂

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

2 thoughts on “Verslag van een maand arbeidsongeschiktheid

  1. Dat valt zwaar tegen zeg. Zo sneu voor jou, zeker omdat je er niet mentaal op voorbereid was. Meer dan rusten, kiné, oefeningen doen en misschien extra vitamine D (helpt om breuken klein beetje sneller te laten genezen), kun je niet doen.
    Ik wens je knuffels rond je benen, aaitjes over kleine ruggetjes -met je goede arm-, gekmakend veel rust en dat je arm langzaam maar zeker beter blijft worden.

    1. Oh, hoe lief! Dankjewel Komt wel goed, met ups en downs, beetje doorzettingsvermogen, bemoedigende woorden van vrienden/familie/lezers en af en toe een beetje zagen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.