#ouderzonden – Hoofdzonde 6: Ira oftewel woede

In de ideale wereld hebben we allemaal voorbeeldige kindjes en zijn wij ouders die nooit hun geduld verliezen. De wereld is echter verre van ideaal en wij verre van perfect. Dus ja, wij worden al eens boos op onze schatten van kindjes. De zesde #ouderzonde is dan ook Ira, woede. Waarmee duwen je kinderen op jouw (spreekwoordelijke) knoppen?

Ik ga deze vraag beantwoorden met enkel Sep in mijn hoofd. Warre is amper een jaar oud en hoewel hij wel een clever ventje is dat goed genoeg weet wat hij wel en niet mag, toch laat ik hem erbuiten. Hij is nog op onderzoek, aan het verkennen waar de grenzen liggen. Veel van zijn acties zijn nog impulsen, daar kan je niet kwaad om worden. Daarin moeten we hem sturen. Ook Sep zit nog in een fase waar hij uit moet groeien en bij een paar van onderstaande zaken weet ik dat hij er niet aan kan doen. Maar het neemt niet weg dat ik behoorlijk mijn geduld kan verliezen. Vooral als ik moe ben nadat zowel Sep als Warre een slechte nacht hadden.

Wat iedereen in onze omgeving al wel gemerkt heeft, is dat Sep traag is. Niet intellectueel gezien, verre van. Maar in zijn handelingen. Niet omdat hij het motorisch niet kan, absoluut niet. Gewoon omdat hij het op zijn tempo wil doen. Je kan hem ook op geen enkele manier opjagen zonder een driftbui over je heen te krijgen. Omdat hij eerst nog alle blokken op een rijtje moet leggen. Omdat hij eerst nog iets wil drinken. Omdat hij eigenlijk liever heeft dat we hem helpen (de luiaard!). Omdat hij afgeleid is door een pluisje op de vloer. Omdat hij na 6 keer nog niet gehoord heeft dat WE NU ECHT WEL DOOR MOETEN. You get my drift… Heel vervelend, vooral op een weekochtend, als hij op tijd op school moet zijn en wij op ons werk. Dan durven we ons geduld al eens te verliezen. We weten ondertussen wel dat we met hem een halfuur op voorhand moeten beginnen met ons klaar te maken, maar dan nog…

Nog zoiets, dat gelukkig niet zo vaak voorkomt, is zijn besluiteloosheid. Als hij na 10 minuten twijfelen eindelijk beslist dat hij een appel wil, dan ben je blij dat je die appel in stukjes kan beginnen te snijden. Als je die dan onder zijn neus schuift, komt daar plots die pruillip en het zinnetje “maar ik wil geen appel, ik wil een banaan!” AAAAAAARGH We troosten ons met het idee dat dit maar een fase is (toch??). En dat hij over een paar jaar gewoon zelf zijn appel neemt. Of zijn banaan.

Ik steek het voorlopig nog op de terrible three, maar dat wenen/kwaad worden zonder reden is soms behoorlijk lastig. Of soms is er wel een reden, die hij na zijn eerste snik al vergeten is. Of soms is de aanleiding zo klein (in onze ogen), dat die de driftbui niet waard is. Wat zal ik blij zijn als hij zijn gevoelens leert te uiten. Zeggen ze trouwens niet dat deze fase een voorsmaakje is van de puberteit? Dan hou ik mijn hart al vast…

O ja, het beste van al is dat al het bovenstaande gecombineerd wordt tot een serieus ochtendhumeur. Tof ze 🙂

Waarmee kan jij bij je kinderen echt wel eens je geduld verliezen?
Mijn andere #ouderzonden lees je hier. Die van andere bloggers lees je hier.

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

2 thoughts on “#ouderzonden – Hoofdzonde 6: Ira oftewel woede

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.