Shit man, twaalf jaar al!

November 2005

Na de laatste les van de dag haast ik me naar het station. De trein van 17u zit al goed vol, maar ik weet toch nog een plaatsje te bemachtigen. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam en kijk dromerig voor me uit. Enkele rijen verder zie ik hem zitten. Nonchalant tegen het raam, met zijn gezicht naar mij.
Hij stapt net als ik uit in Oudenaarde. We stappen op dezelfde overvolle bus. Aan de eerste halte komt er nog een lading scholieren bij. We moeten opschuiven, ik word bijna tegen hem geduwd. We komen recht tegenover elkaar te staan. Te verlegen om iets te zeggen, sla ik mijn ogen neer. Ze blijven hangen op zijn broeksriem. Zwart met oranje bloemen. Wat je zou verwachten bij een softe hippie, niet bij een stoere kerel met piekhaar, een sikje en bakkebaarden. Het maakt hem nog aantrekkelijker en tegelijk wat mysterieuzer. Ik stap af met een gigantische glimlach op mijn gezicht.

Februari 2006

De eerste examenperiode aan de unief zit erop. Op de trein zie ik hem weer. In de afgelopen maanden zag ik hem al een paar keer, maar nog steeds durfde ik nog niets tegen hem te zeggen. Serieus, die is toch veel te cool voor mij! Dan maar van ver subtiel staren en verliefd worden.
Het is kalm aan de bushalte. Ik neem me voor om straks naast hem te gaan zitten en een gesprek te beginnen. Mijn goede voornemen wordt algauw tenietgedaan als een oud klasgenootje bij mij komt staan en honderduit begint te vertellen. Mijn plan wordt opgeborgen tot een volgende keer.
Voor ik opstap werp ik hem nog een glimlachje toe. Hij komt op het bankje naast het onze zitten. Hij trekt zich niets aan van mijn andere gesprekspartner en spreekt me aan. (Wat er gezegd is, weet ik niet meer. Maar ik weet dat ik hem bij mijn halte achterliet met een briefje met mijn gsm-nummer in zijn hand.) 

Tijdens een volgende busrit samen, spreken we een datum af voor een echte date. Op 16 februari, na mijn dansles.

14 februari 2006

Ik heb net de kindjes van de buren in hun bedjes gelegd en heb me in de zetel genesteld in de hoop dat ze niet meer wakker worden voor hun ouders thuis zijn. Ik word opgeschrikt door een sms’je. Hij is het. Om me een gelukkige Valentijn te wensen. Niet meer. Niet minder.

16 februari 2006

Na de dansles fris ik me snel op en trek ik een truitje aan waarvan ik weet dat het me wel mooi staat. (Wat zeg ik, alles stond goed op het moordlijf dat ik toen had.) Mijn mama is bijna even zenuwachtig als ik. Want uiteraard had ik er haar alles over verteld. Of ze is vooral nerveus voor het feit dat die punker met haar dochter door Oudenaarde gaat rondrijden. Als de bel gaat, staat zij dan ook als eerste aan de deur. Hij is beleefd, heel vriendelijk én er staat een schattige Twingo van zijn mama voor de deur. Goedgekeurd! “We gaan niet lang weg zijn hoor, gewoon iets kleins gaan drinken.”

17 februari 2006 – 02u

De avond ging veel te snel voorbij. Plots is het al 17 februari en loopt het café leeg. We besluiten een einde te maken aan onze date. Met spijt in het hart, want we zijn nog lang niet uitgepraat.
Hij brengt me veilig en wel naar huis en we sluiten een mooie avond af met een kus.

En de rest is geschiedenis…

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

5 thoughts on “Shit man, twaalf jaar al!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *