#ouderzonden – Hoofdzonde 1: eigen stoef stinkt (maar nu niet)

Een tijdje geleden las ik bij Romina over een nieuwe blog challenge die zij en Annelore de wereld instuurden: #ouderzonden. Naar analogie met de 7 hoofdzonden worden bloggers uitgenodigd om 7 weken na elkaar een post te schrijven over het ouderschap. Als er nu iets is dat ik graag heb, dan is het extra bloginspiratie!

Met de eerste hoofdzonde ben ik al een dag te laat (en het is niet eens die van de “traagheid” deze week…). Dat begint al goed. Maar soit, beter laat dan niet.

Het is wel meteen al een leuke deze week: hoogmoed. Eens stoefen op je eigen ouderschapskwaliteiten. De psycholoog zou het graag lezen (I’ve got this thing with laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen enzo…). Eens verplicht zijn te zeggen waarom ik trots ben op mezelf, het zal me goeddoen.

Al moet ik wel toegeven dat het ouderschap één van de weinige (misschien wel het enige) dingen is waarbij mijn zelfvertrouwen geen boost nodig heeft. En wel om deze redenen:

Ik durf bij het mama-zijn echt wel te vertrouwen op mijn buikgevoel. Ik ben iemand die nogal wat bevestiging nodig heeft. Maar bij mijn kinderen krijg ik constant feedback. Ik zie dat mijn kinderen gelukkig zijn, goed gevoed en welopgevoed. Ik krijg ook vaak van anderen te horen hoe flink, beleefd en mooi mijn kinderen zijn. Tja, dan zal ik wel iéts goed doen zeker. Allez, wij doen iets goed. Ik doe het niet alleen hé. Mijn man en ik vormen echt een team! Maar nu gaat het eventjes alleen maar over mij, sorry Koen 😉

Het klinkt misschien ouderwets, maar ik sta echt op beleefdheid. Goeiedag zeggen, dankjewel en alsjeblieft… Het zijn kleine woordjes, kleine gebaren die zoveel betekenen. Het toont respect voor de ander. Mijn kindjes zijn nog jong, dus ik begin bij de kleine dingen om hen zo op te voeden tot respectvolle mensen. Ze moeten durven zeggen wat er op hun lever ligt, ze moeten voor zichzelf durven opkomen, maar ze moeten dat altijd op een respectvolle manier doen. 

Verdergaand op dat R.E.S.P.E.C.T. wil ik ook dat ze openstaan voor anderen. Anderen niet veroordelen. Je kent nooit het hele verhaal. Ziet die persoon er anders uit dan jij? Vindt die andere dingen leuk dan jij? Dat kan allemaal. Het is ook niet erg als je zelf andere dingen leuk vindt dan ik. Het is moeilijk om dat aan een 3-jarige uit te leggen (laat staan aan een 1-jarige), maar ik geef zelf het goede voorbeeld, dus ze krijgen het sowieso mee.

Ik ben een zorgende mama en een knuffelende mama, maar ik ben absoluut niet de overbezorgde moeder die ik vreesde te worden. Ja, kinderen vallen eens. En nee, je kan ze niet elke seconde in de gaten hebben. Ik zeg niet dat ik ze hun gang laat gaan, maar ja, ik laat ze al eens in de zetel springen. Met een hele hoop kussens errond 🙂 En valt er al eens eentje op zijn knie, dan zijn er mama’s toverkusjes die het allemaal beter maken. Ik vind van mezelf dat ik een mooi evenwicht gevonden heb tussen “laisser-faire” en “helikoptermama”. Pick your battles en prioriteiten stellen, zoiets.

Ik vind gezond eten belangrijk, maar overdrijf ook niet. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen gezond eten. Fruit, groenten, heel gevarieerd. Ik bied mijn kinderen geen cola aan (Sep heeft het 1 keer geproefd en lust het toch niet, score!). Ik geef hen water en melk en af en toe vers appelsap van de appels van oma en opa. Of versgeperst sinaasappelsap. Andere frisdranken hebben we gewoonweg niet in huis, dus ze kunnen ook niet in de verleiding komen. Maar ik ben ook geen heilige en dat moet ook niet. Ja, mijn kinderen krijgen al eens een koekje. Ja, het eerste wat Sep at nadat we wisten dat hij niet meer allergisch is aan eieren, was een pannenkoek. ’t Zal wel zijn! En ja, hij eet graag boterhammen met choco en speculoospasta. Maar hij eet ook graag kippenwit of kaas. Ik beweer niet dat hij alles lust, integendeel. Het is geen gemakkelijke eter. Warre is daar gemakkelijker in. Maar het is niet omdat hij prei vies vindt, dat je het nooit meer moet aanbieden. Anyway… wat ik dus wil zeggen met veel te veel woorden: gezond eten is belangrijk, maar eens zondigen kan geen kwaad. Een beetje zoals de 80/20-methode voor kids 🙂

Ik zorg dat mijn kinderen ook eens buiten hun veilige coconnetje komen. Ja, Sep is al meegegaan naar Italië voor een bierfestival. Ja, Warre ging op zijn 4 weken mee naar een brouwersevenement. We gaan op reis met onze kinderen, we gaan met hen wandelen, we maken uitstapjes. Het maakt dat ze de wereld en alles en iedereen die erop te vinden is leren kennen. Open minded en nieuwsgierig. Twee eigenschappen die ik hen heel graag bijbreng!

Het is veel tekst, I know. Dat gebeurt wel eens als ik gewoon begin te schrijven en het niet twee dagen later herschrijf. Dit schreef ik in het halfuurtje dat de zieke Warre sliep. Nu hoor ik hem wakker worden en is het tijd om te eten. En tijd om op “publish” te klikken. Hope you enjoyed it!

Published by

Mamafien

Mama - Lief - Zus - Dochter - Vriendin - Danser - Copywriter - Blogger - marketingprofessional - Vrouwen en Bier - Familie - Curious about life - Neurootje - Keukenprinses - Piano - Muziekliefhebber - ...

6 thoughts on “#ouderzonden – Hoofdzonde 1: eigen stoef stinkt (maar nu niet)

  1. Ik had dit evengoed zelf kunnen schrijven. Dat is zo fijn als anderen je complimenteren op de beleefdheid van je kind. Ik groei dan altijd een beetje! High five, mama.

  2. Ik lees “ik ben absoluut niet de overbezorgde moeder die ik vreesde te worden” en ik denk “ik ben net bezorgder geworden dan ik ooit had kunnen denken!”. Zou het feit dat die van ons zo roekeloos is en voortdurend los op zijn gezicht of keihard op zijn achterhoofd valt daar voor iets tussen zitten…?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.