Nog steeds “Failing to be Superwoman”

Het was weer één van die ochtenden. Manlief al vroeg weg, dus ik stond er alleen voor met de kindjes. Het was rushy, maar we gingen het halen. We gingen om 7u20 de deur uit zijn!
Tot Warre om 7u15 besliste om nog eens het beste van zichzelf te geven voor hij aan de dag begon.  Warre ging in bad en 7u20 werd 7u40.

Uiteindelijk slaagde ik er toch in om op een redelijk uur op het werk te geraken. Om daar alweer laptop-problemen te hebben. Gelukkig kon ik die bij de IT-afdeling achterlaten terwijl ik naar een “Fit en Gezond op het werk” workshop ging. Ik keek er zo hard naar uit, na de kak ochtend. Horen of ik al dan niet goed bezig was met mijn (semi-)gezonde levensstijl en extra tips krijgen.

Tot de dame begon over het ontbijt. Hoe ze elke ochtend havermoutpap of havermoutpannenkoekjes klaarmaakt en daarbij nog een ultragezonde lunch voorziet voor het hele gezin en al aan het avondeten denkt. O ja, en nog een halfuurtje yoga doet. Zo, gewoon, tussendoor.

Ik zei – misschien ietwat geïrriteerd – “ja, allemaal goed en wel als je niet voor 9u op je werk moet zijn. Ik heb 2 kleine kinderen en ben nu al om 5u30 op om tegen 8u op mijn werk te zijn. Ik heb echt geen tijd om dat allemaal te doen op een doorsnee ochtend. Misschien op een zondag.”

Ha! Dat had ik niet moeten doen…

Er kwam een monoloog van hoe zij dat ook met haar 5 (!) kinderen doet, zélfs toen ze nog een fitnesscentrum had en daar bijna elke dag van 9u tot 23u was. Maar je kunt toch dit. En als je dat, dan.. En als je dat allemaal niet doet, dan ben je toch niet goed bezig, hoor!

Oké, dat laatste zei ze niet, maar ik hoorde het wel.
Ik liet het over mij gaan.

Dan ging ik Sep van school halen, we gingen samen naar de winkel, waar hij door iedereen met #hearteyes bekeken werd door zijn schattige uitspraken. Terug thuis besliste hij om zijn beide handen in de pot speculoospasta te steken. Gewoon. Zomaar. Het kind dat zo bang is om vuil te zijn. Het kind dat altijd zo voorbeeldig en braaf is. Het kind dat normaliter nog in dezelfde houding zit als ik eens 20 seconden mijn rug draai.
Misschien was ik iets te duidelijk in mijn verontwaardiging. Het lipje ging weer hangen en daar kwamen de tranen al. Nu ja, dat gebeurt hier tegenwoordig wel vaker. Zowel bij de baby als bij de kleuter zitten de tranen altijd klaar. Als ze hun zin niet krijgen. Als ze iets voorgeschoteld krijgen dat ze niet lusten. Als mama boos kijkt.

Met Warre ging het gelukkig wel allemaal goed. Al had ik wel een plastic zakje mee van de crèche. Maar niets dat badtijd niet kan oplossen. Het werd een aangenaam badmomentje. Gelukkig!

Het slapengaan was ook niet anders dan op een normale dag dat ik er alleen voor sta. Niet meer traantjes dan anders. Maar ook niet minder.

Ik kon zelf op een deftig uur eten, zonder onderbroken te worden. Ik had nog zoveel gepland. Ik ging nog oefeningen doen voor mijn schouder. Ik ging nog werken. Ik ging de afwas nog doen en misschien nog een lading strijk voor de tv.
Maar ik kon niet meer. Ik was uitgeput. Ik parkeerde mijn luie kont in de zetel en beeldde me in hoe de workshopdame waarschijnlijk bezig was aan haar lunch voor de volgende dag. Of aan haar boekweitpannenkoekendeeg. Of hoe ze net terugkwam van haar dagelijkse avondloopje. Hoe haar 5 perfecte kinderen haar opwachtten, pyjama’s aan en tanden gepoetst, met een brede glimlach in afwachting van een nachtzoen. Geen speculoospastahanden. Geen 4 klerenwissels wegens behoeftes die groter zijn dan wat de pampers aankunnen.

En daar was het weer. Dat bekende gevoel dat me deed starten met deze blog. Dat bekende gevoel dat zorgde voor de titel van deze blog. Alleen zag ik er nu de humor niet van in. Alleen frustratie. Op mezelf. Op de workshopdame. Op Sep. Op manlief omdat hij eens genoot van een avondje uit. (erg, I know!)

Gelukkig heb ik deze blog. Ik kon het even van me afschrijven. Het is eruit. Ik kan weer verder.

Published by

Mamafien

Soms een Superwoman, soms hulpeloos. Maar vooral gewoon Delphine.

8 thoughts on “Nog steeds “Failing to be Superwoman”

  1. Ik kan me inbeelden dat een lastige dag en zo’n workshopdame je met een naar gevoel achterlaten. Maar ‘you do you’ lijkt me de enige waarheid hier, boekweitpannenkoek of niet. You go girl!

  2. Ik zou me niet teveel laten opjagen en er is niks mis met een boterham ’s morgens en als jij je er goed bij voelt om niet te ontbijten ook prima, het is al druk genoeg zonder al de druk van buitenaf…..die pannenkoeken en dat lopen dat komt wel als de kids groter zijn….

  3. En hoeveel hulp krijgt die workshopdame van anderen? De weinige mensen die ik ken die me zo’n “failing to be superwoman” gevoel kunnen geven, zijn er met oudere kinderen zonder hoekje af en familie die structureel helpt om het allemaal te laten draaien. Vaak zijn ze zelf dan ook nog eens behoorlijk extravert, waardoor drukte hen net lijkt te stimuleren ipv te slopen. Een waardeoordeel uitspreken over een ander, terwijl je op je eigen eilandje vertoeft, dat is makkelijk.

    Hebben je kinderen gegeten, zijn ze niet al te vuil, hebben ze even kunnen spelen, weten ze dat je hen graag ziet en is geen van jullie ferm ongelukkig gaan slapen, ook jijzelf niet? Dan heb je het goed gedaan. Al de rest is extra, voor als je er eens energie en tijd voor hebt.
    Ploeter jij maar gewoon verder, zonder havermoutpannenkoeken worden ze ook groot (hier is de oudste toch al 7.5 jaar en hij leeft nog, zonder havermoutpannenkoeken 😉 ).

    1. Haha, dankjewel om een glimlach op mijn gezicht te toveren met je comment. Allemaal zaken die in eigenlijk rationeel gezien wel weet. Maar ja… soms is dat stemmetje daar he…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.