It’s the little things

Vandaag zag ik een opa en zijn kleinzoontje op een muurtje langs de straat.

Het is al de tweede keer dat ik ze daar zie zitten, op het muurtje in opa’s voortuin. Kijkend naar de voorbijrazende auto’s, wachtend tot oma klaar is met het eten. Of wachtend op de postbode? Gezellig met z’n tweetjes, even weg van de wereld rondom hen. Geen nood aan tv, tablet, stapels speelgoed of zelfs een conversatie.

Ik had wel willen stoppen om te vragen of ik een foto mocht maken. Maar mijn fotografiekunsten zouden dit tafereel geen eer aandoen, integendeel. Het beeld was er ook niet om vastgelegd te worden. Het was er alleen maar om een gevoel op te roepen bij wie het voorrecht had dit te aanschouwen in zijn gejaagde trip van de ene afspraak naar de andere. Een gevoel van nostalgie. En van contentement.

Ik zat nog met mijn werk in mijn hoofd, na een halve dag op kantoor. Mijn razende gedachten werden meteen stopgezet en maakten plaats voor een mijmering. Zo vaak zie ik beelden van een opa en zijn kleinzoon (met mijn papa en Warre bijvoorbeeld), maar zelden wordt het gevoel van nostalgie zo sterk aangesproken. Even stilstaan bij het jachtige leven met miljoenen prikkels die op ons worden afgevuurd en ervan loskomen.

Hoe moeilijk is het niet in een wereld die nooit slaapt en met een brein dat maar blijft doormalen? Zo sterk is de kracht van “the little things”. Wat een zegen dat de simpelste dingen ons nog altijd zo intens gelukkig kunnen maken.

Dit simpele tafereel kan mijn gedachtenstroom even op pauze zetten en mij intens laten genieten. Daarom wou ik het graag met jou delen. Ik hoop dat jij ook zoiets hebt, want het doet toch zoveel deugd.
P.S.: de foto bovenaan komt van op Unsplash.com en is van de fotograaf Vidar nordli-mathisen.
Want ik heb geen foto van het beschreven tafereel (behalve op mijn netvlies ;))

Ik beken

Tja, tags… Ik heb er een beetje een haat-liefderelatie mee. Enerzijds doen ze mij denken aan de kettingbrieven van vroeger en zeker als je dan nog mensen moet “nomineren”. Maar anderzijds zijn ze ook gewoon een welkome afwisseling als je even zonder bloginspiratie zit of je te weinig tijd hebt om een hoogstaande (ahum ;)) post uit te werken.

Deze “ik beken”-tag zag ik bij Liese, die hem bij Evi haalde, die hem op haar beurt las bij Mrs. Curly. Ik volg de twee laatste dames wel – want hele toffe blogs – maar af en toe glippen er een paar berichten door de o zo grote mazen van mijn blogleesnet (Woord van het Jaar 2019, mark my words! ;)). Anyways, na Liese haar bekentenis ging ik ook die van Evi en Anneke lezen en ik vond dat ik ook maar eens moest bekennen. Een paar kleine vraagjes beantwoorden om jullie een nog beter beeld van deze Superwoman te geven, daar doen we het voor. Enjoy!

Hoe zag ik eruit toen ik puber was?

Dat is hier al een moeilijke, vind ik. Want de puberteit, dat is zowat de hele middelbare school, toch? Voor mij alleszins, hoewel ik niet écht zwaar gepuberd heb. Geen duizenden haarkleuren, geen dreadlocks (hoewel ik wel wilde), geen piercings. Ik was – zeker aan het begin van het middelbaar – een brave seut. Die eerste jaren was ik nog een schattig meisje, pas van de lagere school af, met de grote wereld voor zich. Op mijn 14e kwamen de blokjes en kreeg ik een serieuze groeischeut. Ge raadt het al: lange, magere zwieber met een brace face. En wat jeugdpuisten hier en daar (al viel dat al bij al goed mee). Als mijn tanden dan tegen mijn 16e mooi recht stonden en mijn lichaam al iets meer vrouwelijke vormen had aangenomen, kwam ik in – wat ik vind – de mooiste periode van mijn leven tot nu toe. Ik had het lijf van een fotomodel en de glimlach die erbij hoorde. Met de giga neus heb ik in de loop der jaren leren leven. Hej, als Sarah Jessica Parker het kan hebben, dan ik ook!  

Van welke muziek hou ik?

Ik heb een zeer eclectische smaak en die hangt vooral af van mijn gemoedstoestand. Soms kan ik genieten van wat oude rock of chillen bij wat reggae, maar ik rap evengoed mee met Eminem of kweel in de auto mee met de Spice Girls. En op feestjes kan ik me serieus laten gaan op drum&base of dubstep. Eigenlijk alles, behalve de zware house of techno en van die toestanden. O ja, en experimentele jazz (daarin deel ik de mening van Liese ;)).
Wat misschien iets minder voor de hand liggend is, is mijn (en Koens) voorliefde voor oude muziek. Denk Chuck Berry en consorten. De muziek waarop we dansten in de lessen Lindy Hop.
En nog zo een “specialleke”: Balkan muziek. Het concert van Shantel in De Botanique was voor ons waarschijnlijk één van de beste van de afgelopen jaren. Dansen dansen dansen!

Waar ben ik fan van?

Goed eten (allez gij?).
Goeie muziek.
Passie, humor en een opgewekte persoonlijkheid. Als ik die eigenschappen tegenkom in mensen, dan krijgen die mij direct mee. De gedrevenheid van iemand kan zo aanstekelijk werken. En ik heb bewondering voor écht grappige mensen. Goeie humor, een beetje sarcastisch, soms heel flauw, soms heel droog. I love it!
O ja, en zelfvertrouwen. Mensen die zelfvertrouwen uitstralen en niet arrogant zijn, daar heb ik toch veel bewondering voor.

Waar weet ik nu eens niets vanaf?

Zoals ik bij de meeste vrouwen las: auto’s. De theoretische kennis valt gelijk wel nog mee. Ik weet hoe ik het oliepeil moet checken enzo. Maar vraag me niet om een band te vervangen. Een van mijn grootste angsten is om ooit in panne te vallen ergens midden op een snelweg in the middle of nowhere in Frankrijk ofzo. Ma echt he. Wat dan gedaan???
En daarnaast ook nog: politiek, financiën (eigenlijk alles wat met cijfers te maken heeft), juridische shit. Grotendeels omdat het mij echt geen fluit interesseert allemaal. Wel grappig dat ik in dit huishouden wel degene ben die de “boekhouding” doet. Gelukkig heb ik sinds kort en dankzij Kelly YNAB in mijn leven. Ik weet nog maar half hoe het werkt (vooral bij VISA-uitgaven moet ik Kelly’s cursus er nog eens bij halen), maar als we ooit een huis willen bouwen, dan weten we maar beter hoe we er financieel voor staan…

Wat weten maar weinig mensen over mij?

Nu ga ik hier eens een primeur delen, se. Mijn mama heeft me lang afgeraden van het te doen, want “wat zouden de mensen zeggen”. Maar als ik het voor de journaliste van de Libelle durf, dan durf ik dat hier voor jullie ook. Ik heb had een angststoornis en ben daarvoor af en aan in behandeling bij een psychologe. Het hangt allemaal samen met mijn controledrang en zeer zware tekort aan zelfvertrouwen. Van mijn 21 tot mijn 25 was ik relatief intensief in behandeling, maar de laatste jaren ga ik nog maar af en toe bij de psychologe langs. Als de angsten en paniekaanvallen weer opspelen en ik ze niet de baas kan (vooral in stresserende periodes) of als ik voor grote veranderingen in mijn leven sta of met vragen zit. Want ja, zij helpt me ook met mijn onzekerheden. Misschien schrijf ik er ooit wel eens een uitgebreidere post over, al weet ik niet of mijn lezers daarop zitten te wachten (let me know if you do).

Wat kijk ik stiekem op tv?

Trash tv all the way. En helemaal niet stiekem, iedereen mag het weten. Het is vaak een mechanisme om mijn gedachten uit te schakelen en het denken/piekeren onder controle te houden. Denk aan Temptation Island, alles met Jani, Boer zoekt Vrouw enzovoort…
Ik kijk zeer graag naar “intellectuelere” programma’s ook, of documentaires zoals Pano. Maar daarna draait mijn brein weer overuren, waardoor wat mindless afleiding welkom is. Datzelfde geldt ook na drukke dagen en in stresserende periodes.

 

Uit eten – Als’t wel eens wat meer mag zijn

We zijn aan de laatste in mijn mini-reeks Uit Eten gekomen. Waar je lekker kan ontbijten, lunchen en brunchen of waar je moet zijn voor een simpele hap, las je de afgelopen weken al. Nu gaan we de luxueuzere toer op. Ik weet niet hoe het zit met jullie, maar ik kan voor een maandelijks uitje met het lief geen honderden euro’s neertellen. Toch kunnen wij enorm genieten van een gastronomisch avondje uit. Voor speciale gelegenheden hebben we wel al eens wat meer over. Het doet misschien een beetje pijn in de portemonnee, maar het is het o zo waard! Met een avondje op restaurant kan je ons àltijd plezieren. Het liefste van al proberen we nieuwe adresjes uit, want er zijn er zovéél! Toch hebben we een paar favorietjes waar ze ons nog terugzien.

    • Publiek (Gent) Ik ging er samen met Koen toen ik op koemelkeiwitdieet stond voor huilbaby Warre. We legden de situatie uit en de chef kwam met speciallekes aanzetten voor mij. Meestal liet hij gewoon iets weg of verving hij een bepaald ingrediënt, maar hij heeft à la minute een dessert voor mij gemaakt dat er even goed (of zelfs beter!) uitzag als dat van Koen en dat super smaakte. Dat vind ik het terugkeren waard. (Wat ik dan ook al deed en zeker nog zal doen ;)).
    • Bistronoom (Wortegem-Petegem) Op amper 5 minuten van ons, in het pand waar – naar het schijnt – vroeger Piet Huysentruyt zijn restaurant had. Ze koken er volgens de Sana-methode, goed voor mensen die het ook op restaurant graag gezond houden. Dit zit qua fancy-ness tussen de vorige categorie en deze. De porties zijn groter en je kan er ook gewoon terecht voor een à la carte hoofdgerecht en dessert. Eigenlijk een goeie “inleiding tot fine dining” of zo.   Deze was trouwens ook een optie voor het familiediner na onze burgerlijke trouw. Mooi interieur, gezellig terras, lekker eten en vriendelijke bediening. Need I say more? 

 

  • Hotel Damier + cocktailbar Sprezza (Kortrijk) Een statig hotel op de markt van Kortrijk (naast Tarterie, weetjewel, van mijn post van 2 weken geleden ;)). Ik weet niet meer voor welke gelegenheid wij er gingen eten, maar ik weet wel dat ik ervan genoten heb. Vriendelijke bediening en veel “hipper” en toegankelijker dan je zou denken van een restaurant dat gevestigd is in een chique hotel. De maître bleek een fan te zijn van ’t Verzet, wat altijd een extra dimensie geeft aan een avondje uit. Op de één of andere manier word je dan plots een beetje een “bekendheid” (allez, Koen toch, ik zit er maar bij, mooi te lachen en mee te genieten ;)). Na ons diner werden we door de keuken geloodst om in cocktailbar Sprezza terecht te komen, van dezelfde eigenaars. Ze noemen het zelf een “eclectisch” interieur, maar ik vind het allemaal zeer mooi gestyled. Geen allegaartje van stijlen, zoals je verwacht bij het woord “eclectisch”. Een high-end cocktailbar, dat is het zeker. De luxe spat ervan af en je verwacht dat Beyoncé er elk moment kan binnenstappen. De cocktails zijn ook écht zeer lekker, ook de non-alcoholische (genen zoeten bucht).
  • Vinto (Kruishoutem) Wie niet van de streek is, kent Kruishoutem vooral van Het Hof Van Cleve. Maar je hoeft geen 300 euro per persoon uit te geven om toch aan fine dining te doen in de gemeente van Marc De Bel. Een jaar geleden leren kennen bij Jong Keukengeweld en dit jaar opnieuw bij Vinto gaan eten voor mijn verjaardag. Een liefhebber van écht kwaliteitsbier (*wink wink*), maar vooral ook een begenadigd chef-kok. Je kan à la carte kiezen of een menu van 4, 5 of 6 gangen. Als je voor dat laatste gaat, kan je je laten verrassen door de chef. Doen! Ik moet wel zeggen dat een menu van 4 gangen voldoende is voor de gemiddelde Vlaming. Want naast dat menu komt er nog een hele reeks hapjes en als je koffie of thee vraagt, komt daar nog een heus dessertbord bij (denk: zelfgemaakt oumeetjiesvlees!) Of de ober komt rond met madeleintjes vers uit de oven… *nvdr. Ze zijn bij Vinto momenteel bezig met verbouwingswerken, maar na 4 oktober wil ik zeker eens gaan kijken wat er veranderd is. Wie gaat er mee? ;)*
Nu ben ik benieuwd naar jullie go-to adresjes voor een gastronomisch avondje uit. deel ze hieronder in de comments, want ik moet nog iets zoeken voor mijn zus haar verjaardag in februari 😉

’t Is weer voorbij, die mooie zomer

De eerste schooldag hebben we gehad, het startschot voor het nieuwe schooljaar. Het lijkt soms alsof 1 september een grotere overgang betekent dan 1 januari.
Hoe dan ook, de zomer is voorbij. Het verschil met de temperaturen en uren zon waarvan we de afgelopen maanden konden genieten, is groot. Het doet me mijmeren over de twee maanden die alweer gepasseerd zijn. Soms leken de dagen wel voorbij te kruipen terwijl andere om waren in een oogwenk. Een kleine terugblik op die mooie zomer is dan ook op zijn plaats, denk ik. Wie mij volgt op Instagram kon trouwens ook al meegenieten (of ga gewoon nu eens kijken, volgen mag altijd ;)).

Door de tropische temperaturen waren we vaak genoodzaakt om verfrissing te zoeken. Waterpret gegarandeerd, dus. Zowel in binnen- als in buitenland.

Leve meters met een zwembad!
Ik heb geen groot zwembad nodig, moeder!

life of a mom blogger…

Het was ook een zomer van familie. Op reis met de neefjes, avondjes met de meter en familiefeesten waar zot veel te ontdekken was. En zelfs een eerste nichtje in het jongensbastion op het einde van de zomer!

Een bos én een antieke trompet, en dat allemaal bij één tante!

Babyborrel done right
Kijk meter, zo!

Een zomer met dagen van ontdekken. Met als belangrijkste thema’s: draaimolens en dieren! We hebben geleerd: draaimolens zijn cool en hoe sneller, hoe beter. En kippen zijn de favoriete dieren van onze zonen (niet bepaald van moeder, maar soit).

Favoriete bezigheid: eitjes rapen bij oma en opa!

Maar ook trage dagen met ons viertjes, heerlijk toch!

En dagen waarop ik tegen 8u ’s morgens al 4 activiteiten had verzonnen voor die kinderen die al twee uur wakker en overactief waren…

En ja, ook dagen van genieten en rust. Genieten van de luxe op mijn verjaardag, genieten van een festivalletje met manlief. En oh, die smaak van versgeplukte frambozen!

Het was een mooie zomer. Die zomer is helaas voorbij. Maar niet getreurd, de herfst en de winter zijn voor knusse avonden onder een dekentje bij een kaarsje. Helemaal hygge.

 

Uit eten – Ik heb geen zin om te koken vanavond

Vorige week heb ik met jullie enkele van mijn favoriete adresjes gedeeld voor een gezellige en vooral lekkere brunch of een #parentproof vieruurtje. Zoals beloofd, geef ik ook nog enkele tips voor een avondje uit. In die categorie heb je – in mijn ogen – twee opties. Ofwel wil je gewoon lekker eten, zoek je iets voor een avondje uit met manlief of heb je gewoon geen zin om te koken. Ofwel mag het eens wat meer zijn. Voor een verjaardag, een jubileum of omdat je het nu eenmaal breed kan laten hangen, bijvoorbeeld. Vandaag heb ik het over die eerste categorie.

Schat, ik heb geen zin om te koken vanavond.

  • Arcobaleno (Oudenaarde) – Uiteraard moest er een Italiaans restaurant bij zitten. Dit gezellige plaatsje op een kleine kilometer van mijn ouderlijk huis is er eentje dat we opbellen als we eens last-minute beslissen om niet zelf te koken. Lekkere pasta’s en pizza’s, wisselende kaart met seizoensproducten en een échte Italiaanse familie in de keuken en de zaal. Je waant je ergens in Italië met het verborgen terras achteraan (de warme temperaturen moet je er helaas meestal zelf bij denken). Simpel en goed. Wat wil je nog meer?
  • Restaurant Brisa (Geraardsbergen) – Het is dat het van familie is, anders zou ik niet rap naar Geraardsbergen afzakken op zoek naar een restaurant. Mijn nicht deed vakantiejob in “Den Brisa” en leerde daar de zoon van de eigenaars kennen. Zoveel jaren later zijn ze getrouwd, hebben ze twee kindjes en hebben ze het restaurant overgenomen. De specialiteit waarmee het restaurant groot werd in G-Town zijn de ribbetjes. Persoonlijk hou ik meer van de nieuwe creaties die Jurgen al eens op het menu durft te zetten. Lien is mee in de zaak gestapt als zaalverantwoordelijke, maar behoudt daarnaast nog haar job als logopediste. En ze is mama van twee jonge kindjes. Chapeau! Dit is trouwens een échte familiezaak: in het weekend komen mijn jongste neef en zijn vriendin ook een handje toesteken. Super voorzien op kinderen, met de gekende klassiekers en royale porties, perfect om met de familie af te spreken. En ze serveren er Koens bier 😉

  • Domein De Ghellinck (Elsegem) – Grappig detail om mee te starten: de uitbaters heten Koen en Delphine. Een extra troef, vind ik 😉 Ietsje “deftiger” dan de vorige twee, maar ook toegankelijk voor kinderen. Bij mooi weer kan je buiten zitten terwijl de kinderen zich uitleven op het speeltuintje (als ze wat groter zijn, kunnen ze gewoon het hele park gaan verkennen). Wij gingen met de familie in één van hun zaaltjes eten nadat Koen en ik ons jawoord gegeven hadden op het gemeentehuis. De betere brasseriekeuken, zeer lekker gebracht.

  • Pycke-zot (Gent) – Een zeer klein restaurantje dat Koen leerde kennen omdat ze – hoe kan het ook anders – zijn bier schenken. De mannen van ’t Verzet zijn fan van de zusjes Pycke en ik kan ze geen ongelijk geven. Vriendelijke, goedlachse meisjes die dagelijkse kost met een twist voorschotelen. Heerlijk ongedwongen avondje uit. Reserveren is wel aangeraden als je één van de weinige tafeltjes wilt bemachtigen.

  • Ganzerik (Gent) – Eigenlijk zitten we hier al een beetje buiten het centrum van Gent. Ergens midden in een woonwijk, op de hoek van een straat, vind je het kleine eetcafé. Je kan er komen voor een gezellige avond onder vrienden met wat lekkere biertjes en een hapje erbij. Of je kan op zondag al beginnen bij de brunch en gewoon blijven zitten tot ’s avonds. De kaart is beperkt, maar telkens anders. Veggies vinden hier zeker ook hun gading en hipsters al helemaal. Heerlijk vind ik ook de knusse drukte die er soms heerst. En geen idee waarom, want ze zijn er niet écht op voorzien, maar je ziet er heel vaak gezinnen met (jonge) kinderen. Pas op, ze zijn er zeker welkom, maar verwacht er geen speeltuin ofzo.
Brunch bij Ganzerik
  • Het Gouden Hoofd (Gent) – In de côté van de Dampuurte vind je, ergens goed verstopt in een zijstraat, een café / restaurant. Ik ben er nog nooit gewoon iets gaan drinken, maar het kan dus. Al zou ik niet weten waarom je dat zou doen, als je er ook zo lekker kunt eten. Vroeger moest je het telkens wisselende menu gaan aflezen op de muur. Nu werken ze blijkbaar met een keuzemenu. Ik vind het wel jammer dat de menumuur weg is, want terwijl ik ging kiezen wat ik wilde eten, kon ik ook ongegeneerd binnenkijken in de keuken. Ik zal het nieuwe menu binnenkort zelf eens moeten gaan checken. Ik veronderstel wel dat ze hun concept voor de rest behouden hebben: wat klassiekers, seizoensgebonden, altijd ook iets vegetarisch en soms een beetje hipster (met ingrediënten die ik niet ken / kan uitspreken). Het is wel tamelijk groot en het kan er behoorlijk druk worden, maar dat doet geen afbreuk aan de beleving.
De fameuze menumuur. Nu gewoon een witte muur? Ik zal het binnenkort met mijn eigen ogen moeten gaan checken.

Zo, de volgende keer dat je geen zin hebt om te koken (of af te wassen, want laten we eerlijk zijn, dat is toch evengoed een reden om uit te gaan eten), probeer dan gerust één van de bovenstaande adresjes uit. En laat me zeker weten wat je ervan vond!

Wij houden er trouwens van om telkens nieuwe adresjes te leren kennen, dus deel zeker jouw favorieten in de comments!

Uit eten – ontbijt – lunch – koffie/thee

Zoals je al weet, heb ik iets met eten. En mijn wederhelft gelukkig ook.
Niet alleen ben ik zélf een echte keukenprinses, ik waardeer ook de kookkunsten van anderen (die het zelfs nog beter doen dan ik, stel u voor!). Het leek me leuk om enkele van mijn favoriete adresjes met jullie te delen.
Omdat het er zoveel zijn, deel ik ze op in 3 aparte blogs:
Eentje voor ontbijt, lunch of koffiepauze
Eentje voor wanneer je geen zin hebt om te koken
Eentje voor als het eens wat meer mag zijn (bvb. voor een speciale gelegenheid)

We beginnen bij het ontbijt, de brunch, lunch en koffie. De “kleine” maaltijden. Alhoewel, met de porties die je soms krijgt bij een brunch, kan je nog een hele dag voort. Zoveel adresjes om te ontdekken en het lijkt alsof er elke dag bijkomen.

Ontbijt – Lunch – Koffie/thee

  • Gust (Gent) – Enkele jaren geleden vertelde Koen mij dat een oud-klasgenootje van hem een ontbijtbar gestart was in Gent. Was dat geen tof idee om eens samen te gaan brunchen? Dat was in de tijd dat je daar nog een plaatsje kon bemachtigen zonder te reserveren. Nu is deze hotspot in Gent gekend en geliefd bij echt iédereen. En met reden. Ze hebben gezonde en ‘minder’ gezonde gerechten (die pancakes, serieus!), van ontbijt tot lunch. En ondertussen hebben ze ook al een cateringdienst, De Boterhamdoos. Het is al veel te lang geleden dat ik er nog geweest ben, maar als ik die foto’s zie, wil ik zo weer reserveren!

    Aaah, the pancakes
  • Økkerennoot (Oudenaarde) – De stad waar ik opgroeide wordt een beetje hipper. En één van de redenen is deze trekpleister. De Scandinavische roots van zaakvoerster Charlotte zie je niet alleen in de naam, ook het interieur en de spulletjes die je daar kan kopen, stralen de sfeer van het noorden uit. De focus ligt op gezonde lunch, met veel slaatjes, veggie burgers en speltbroodjes. En soep, zalig! Af en toe bestel ik iets dat ik op woensdag of donderdag na mijn (halve) werkdag afhaal en thuis opeet na mijn zwemsessie.

    De zalige soepkommen in Okkerennoot
  • De Superette (Gent) – Een beetje “hipster” met zuurdesembrood enal, maar heerlijk industrieel interieur, vriendelijke bediening en eigenlijk gewoon superlekker eten. Altijd een beetje verrassend, met een wisselende kaart. En altijd bomvol, dus ook weer reserveren geblazen! Ik eet niet dagelijks boterhammen, maar ben wel altijd fan van een dikke snede met krokante korst en zachte binnenkant. Een beetje zoals het brood van bij De Superette, waarschijnlijk het beste dat ik ooit at. Met het beste bier dat ik ooit dronk (you know what I mean ;)).

    Brunch bij De Superette
  • Achiel en Hector (Tiegem) – Een koffiehuisje dat je sinds april 2015 kan vinden in the middle of nowhere en ondertussen een vaste waarde in groot-Anzegem. Een gezellige koffie/thee met vriendinnen – en een gebakje erbij? Of in de zomer in de tuin zitten terwijl de kindjes zich uitleven op de speeltuin en tussen de diertjes? Het kan allemaal. Huisbereid gebak, lokale koffies en bieren (*winkwink* ;)) en fairtrade frisdranken. En blijkbaar ook wafels, picknicks, kinderfeestjes, brunch en noem maar op (zag ik net op de website). Volledig #kidsproof, maar zeker ook #parentproof!
  • Tarterie (Kortrijk) – Ik woon al 5 jaar naast Ann-Sophie en pas deze zomer ontdekte ik dat zij een taartenhuisje heeft op de markt van Kortrijk. Schande! Voor onze eerste huwelijksverjaardag gingen Koen en ik dan ook daar brunchen en ja, er kwam direct een favorietje bij op mijn lijst. Een mooi vol bord met zelfgemaakte granola, zelfgemaakte taart, fruit, een slaatje, quiche en nog veel meer. Ze maakt artisanale taarten op bestelling, maar je kan ook gewoon ter plaatse genieten van een stukje zoetigheid. Of ben je meer voor het hartige? Dan moet je één van de quiches proeven. Mij zien ze daar snel terug, ik moet immers het eitje met soldaatjes nog proeven!
  • The Old Chocolate House (Brugge) – Na 11 jaar samen te zijn, nam Koen me net voor de geboorte van Warre eindelijk eens mee naar de tearoom van zijn tante/nicht/neven. Op een koude, regenachtige dag neerstrijken aan één van de kleine tafeltjes en een warme wafel en dampende kom warme chocomelk voorgeschoteld krijgen, het is écht hartverwarmend 🙂 Het krioelt er van de toeristen, zo in hartje Brugge, waardoor het soms echt aanschuiven is om een tafeltje te bemachtigen. Maar tijdens het wachten kan je al eens snuisteren in het schattige winkeltje beneden. Het walhalla voor wie van oud, schattig, authentiek en chocolade houdt .

    All the calories! All the sugar! All the yummmmm!
Ik hou ervan om nieuwe plekjes te ontdekken, dus bovenstaande lijst is allesbehalve volledig. Ik zou meteen nog een hele hoop adresjes kunnen opnoemen, maar met deze kom je wel al even toe, denk ik. En volgend jaar maak ik gewoon opnieuw een lijstje. Suggesties zijn overigens altijd welkom!

Ik trakteer voor mijn verjaardag

Taart en koffie enal! 
Nee, sorry, daar gaat het hier niet over. Tenzij ge de afstand wilt afleggen naar het “verre” Anzegem, dan ontvang ik u met open armen. En koffie, jaja, omdat ge’t zo lief vraagt. 

Dus, ik trakteer. Met antwoorden.
Hè?

Wel, je weet dat het op een verjaardag vaak gebeurt dat een blogger wat random leuke weetjes over zichzelf prijsgeeft. Altijd plezant om te lezen, vind ik zelf. Maar voor ik begon aan mijn lijst met 31 weetjes over deze Superwoman, bedacht ik iets. Laat ik het mezelf eens gemakkelijk maken en mijn lezers aan het werk zetten.
Ik weet heel zeker dat jullie mij graag wat beter leren kennen. Aja, anders zou je hier niet komen lezen hé. Dus, voor mijn verjaardag doe ik dit jaar een “Ask Me Anything”, zoals ze dat zo mooi op Engelstalige blogs noemen.

Het komt dus hierop neer: je kan hieronder in de comments of per mail eender welke vraag stellen die in jou opkomt.

Die vraag kan gaan over mijzelf, mijn kindjes, mijn leven, mijn werk enzovoort.
Je kan ook mijn mening vragen over die ene ingewikkelde politieke kwestie (#spoileralert: ik heb er waarschijnlijk geen, politiek interesseert me nagenoeg geen hol).
Maar je kan me bijvoorbeeld ook suggesties geven voor blogposts. Ik kan alle inspiratie gebruiken.

In de volgende weken zal ik dan telkens één of meerdere vragen beantwoorden in een post, of een post wijden aan jouw geniale idee.

Lijkt je dat wel iets? Laat dan snel van je horen! Me gewoon een gelukkige 31ste verjaardag wensen mag trouwens ook hoor, niet dat ik zit te vissen 😉

Had je tien miljoen, wat zou jij dan doen?

Ja, ik geef het toe. Ik, de perfecte, intellectuele Supervrouw (*ahum*) heb een guilty pleasure. Ik kijk graag naar programma’s over het leven van de superrijken, genre The Sky is the Limit. Maar ook de iets meer hoogstaande “docu’s” over de meest luxueuze luchtvaartmaatschappijen etc.

Als ik dan zie wie zich tot die superrijken mag rekenen (vaak zijn het gehaaide zakenmannen, maar even vaak zijn het blonde twintigers met een trust fund en valse borsten nog voor die de kans kregen te gaan hangen na drie zwangerschappen), dan besef ik dat er waarschijnlijk niet altijd speciale gaves nodig zijn om rijk te worden. Misschien een beetje geluk, dat wel.

Anyways, ik begin dan gemakkelijk te fantaseren over wat ik zou doen mocht ik ooit zoveel geld hebben. Niet dat die kans erg groot is, ik speel niet op de Lotto en noch copywriting noch brouwen zijn jobs waarmee je gemiddeld genomen fortuinen verdient. Maar dromen mag altijd.

Photo by freestocks.org on Unsplash

Dus, een luchtige post op deze warme dagen: wat zou ik doen met al mijn geld mocht ik multimiljonair zijn? 

  • Het klinkt als een enorm cliché dat de doorsnee Miss Belgian Beauty kandidate verkondigt, maar ik zou een deel aan het goede doel schenken. Het is te zeggen: ik zou verschillende goede doelen steunen. Nu geef ik wel al het één en ander aan sommige organisaties, maar als ik dan écht veel geld (en macht) heb, dan zou ik het anders doen. Mijn huidige idee is om elk halfjaar een benefiet te organiseren, telkens voor een andere organisatie. De uitwerking moet nog gebeuren, maar ik heb wel nog even 😉 Voorlopig doe ik voort zoals ik bezig ben.
  • Dan zou ik ook nog aan mezelf denken, du-uh! Een groot huis, maar niet té groot (ik wil niet verloren lopen in mijn eigen huis!). Het belangrijkste in dat huis is het overdekte zwembad. Ik wil elke ochtend mijn baantjes kunnen trekken, winter of zomer.
  • Bij dat zwembad hoort een poolboy. Van Koen moet ik er ene kiezen van minimum 60 jaar, mét reuma.
  • En als we dan toch bezig zijn met personeel aan te nemen, dan wil ik ook een tuinman (voor de gigantische tuin/park die Koen wil) en een huishoudster. Uiteraard ook beiden bijna pensioengerechtigd. Wij geven werk aan de oudjes, hoe goed is dat!
  • Een nanny nemen we niet. Als ik een huishoudster heb, dan kan ik met de kindjes bezig zijn terwijl zij de afwas doet en de strijk en de kuis. #Supermom
  • Ook in de (uiteraard gigantische, superuitgeruste) keuken zal ik meestal zelf staan.
  • Al zou ik wel maandelijks uitgebreid gaan eten met Koen (oh wait, dat doen we nu al…) en ik zou niet op ne cent kijken (wat nu helaas wel moet).
  • Ik zou minimum 3 keer per jaar op reis gaan: skiën, zomervakantie en ergens tussenin nog eens. En een paar weekendjes weg hier en daar, uiteraard.
  • Ik zou niet echt zot doen wat betreft kledij en accessoires, denk ik. De goede smaak moet blijven, ongeacht het merk, alleen met iets minder tellen als ik een nieuw kleedje koop. Maar geen zotte (lelijke) dingen kopen omdat het van die of die designer is. Uitzondering: een Classic Chanel handtas. Daarover kwijl ik al jaren. Een klassieker die overal bij gaat en er goed uitziet.
  • Ik zou absoluut niet stoppen met werken. Housewife worden en de hele tijd shoppen en het personeel afblaffen, dat is niets voor mij. Ik zou misschien wel een hele hoop projectjes opstarten. Alles wat ik ooit dacht dat ik misschien graag zou doen, dat doe ik dan gewoon. Geen zorgen meer over “wat als het niets wordt?” Tja, dan doe ik wel iets anders 🙂
  • Bij mannen staat een snelle (dure) wagen vaak bovenaan de wish list. Hier echter geen dromen van zotte Lamborghini’s. Maar als er dan nog een beetje geld over is, zou ik wel investeren in een degelijke, grote en toch ook mooie gezinswagen. De koffer moet groot genoeg zijn, iedereen moet comfortabel zitten en ik moet op mijn gemak zitten achter het stuur. En misschien ook nog elektrisch, beetje aan het milieu denken. Veel vraag ik toch niet?

Je ziet het: veel te realistisch, ikke. Geen zotte dromen, maar altijd praktisch blijven denken en met het gezin in het achterhoofd. Daarom dat Karma mij niet rijk maakt, ik zou er te verstandig mee omspringen.

En jullie? Als we nu eens naïef gaan dromen over dikke vette poen, wat zouden jullie doen met tien miljoen? (hé, rijmen en dichten zonder mijn gat op te lichten, I still got it :)).

 

Op reis met een peuter en een kleuter

What were we thinking? Een autorit van een dikke 800 km met een kleuter van 3 en een peuter van 1,5! Dé reden waarom we de aankoop van een tablet niet meer wilden uitstellen. Kindvriendelijke apps geïnstalleerd, voor als ze zich niet meer kunnen bezighouden met vrachtwagens spotten. Een koffer volgestouwd met speelgoed, loopfietsjes en opblaasflamingo’s. En een beetje kleren, dat ook nog.

We vertrokken om 4u, “zodat de kindjes dan toch de eerste uren zouden slapen in de auto.” Met twee klaarwakkere kastaars op de achterbank en twee bange hartjes vooraan vertrokken we. Happy dat die kleine kereltjes waren. Nikske kwaad omdat we ze uit hun bed gehaald hadden. Wel enthousiast omdat we “naar Frankrijk” gingen. Ze weten niet wat Frankrijk is, maar er is een zwembad, dus dat is per definitie cool.

12 uur later kwamen we aan op onze bestemming. De nodige tussenstops en een paar kleine driftbuitjes achter de rug en eindelijk dat zwembad in het vizier. De voorbije uren verliepen verrassend vlot en de kindjes sliepen in totaal toch ongeveer de helft van de rit. Prachtkinders hebben wij! Voor de terugreis zullen we nog zien… Ik hou de iPad alleszins in de aanslag. 

Het is natuurlijk niet omdat we de heenreis zo goed doorstaan hebben, dat de rest van de vakantie over rozenblaadjes liep. Neenee, er zaten tot nu toe al genoeg doornen tussen. Het blijven een peuter en een kleuter…
Maar na onze vorige vakanties met één en twee kindjes hebben we wel al één en ander geleerd. We waren dus op sommige hindernissen gelukkig wel voorzien.

routines zijn heilig

Waar je ook bent, behoud zoveel mogelijk je ritme van thuis. Laat de kinderen eten op het uur dat ze normaal eten (ondertussen kan je zelf aperitieven – in den duik dan wel, want anders komen die kinders de chipjes pikken).
Zorg dat de jongste nog een middagdutje kan doen. Het liefste in zijn bedje, maar als het echt niet anders kan, dan kan een autorit op het moment van het dutje ook helpen. Bij ons gasten toch. Ik weet dat niet alle kindjes even gemakkelijk slapen in de auto. Voor hen is dat dan geen optie. Maar misschien slapen zij wel gemakkelijk in de draagzak of buggy? Ken je kind.


Bedtijd kan misschien wel wat later zijn op vakantie, afhankelijk van hoe actief ze nog zijn. Maar wij merken wel dat ze nog graag vasthouden aan het ritueeltje van thuis. Bij ons is dat tandjes poetsen, snoetjes wassen, verhaaltje lezen en nog een beetje over het rugje wrijven. En eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om. Ik heb zelf ook mijn gewoontekes en houd van die kleine ritueeltjes, ook op vakantie. Ik heb volgens mij zelfs mijn eigen “vakantie-ritueeltjes”.

Maak het jezelf gemakkelijk met kinderwagen en draagzak

Niets is vervelender dan een uitstap naar een stadje en een klagende kleuter aan je been omdat je dacht dat hij dat kleine eindje wel kon stappen. Dat kunnen ze dus niet. Of dat willen ze niet. Maar twee buggy’s meenemen lukt niet altijd. Wij hebben alleszins niet genoeg plaats in de auto. Ook tijdens de uitstap zelf lijkt mij dat niet zo praktisch. Maar een draagzak krijg je wel nog gemakkelijk tussen al de rest in de auto gepropt én je hebt je handen vrij tijdens de uitstap. Warre is alvast grote fan, al moet ik wel blijven rondwandelen, zodat meneertje veel kan zien. Sep zit gemakkelijk in de buggy en in het netje onder zijn achterste kunnen wij onze tas kwijt.

Zorg dat je altijd en overal eten bij hebt

Of we nu aan het zwembad gaan zitten of we doen een daguitstap, we hebben altijd een hele voorraad eten mee. Voor kleine tripjes hebben we altijd fruit, koeken en water mee. Voor daguitstappen is daar ook een lading brood, beleg en rauwkost bij.
Wat ze trouwens ook zeggen over maaltijden in pottekes en knijpzakjes met fruit, ik heb er het heil al serieus van ingezien onderweg! Veel gemakkelijker dan een appel schillen en snijden waarvan ze dan maar 2 stukjes eten. En voor de lange ritten heen en terug heb ik voor Warre altijd een maaltijd mee. Ongezonder of wansmakelijker dan wat ze je in die wegrestaurants serveren is het zeker niet! Prefab food for the win! 

Dieren en water zijn altijd goed

 

Oh kijk, wéér een kasteel. Ah, nog een overvolle markt in een stad vol bakstenen. Serieus moeder, alwéér ne wijnboer? Niet zo interessant voor kinderen, al die dingen die wij zo graag bezoeken. Een hagedis op het terras of de paarden van de eigenaars van het domein des te meer natuurlijk! En het zwembad, mama!! Heb je geen van die dingen (van dat eerste betwijfel ik het serieus, ze zitten echt overal jong, die beestjes)? Ga dan op zoek naar een riviertje in de buurt en/of bezoek een (kinder-)boerderij. Succes gegarandeerd.

Er zijn ongetwijfeld nog duusd tips om een vakantie met jonge kinderen te overleven. Maar het belangrijkste is: verwacht niet teveel. Je kan nog plannen om naar een dierentuin te gaan, speciaal voor de kinderen, en je kan daar een uur vastzitten aan de draaimolen waar ze niet meer af willen. Of je kan een kasteel met mooie tuinen bezoeken en het grootste deel van de dag op de speeltuin doorbrengen. Tja, that’s life with kids zeker…

 

 

 

 

18 maanden Warreliefde

Liefste Warre

Vandaag is het 12 juli, de dag waarop jij exact 18 maanden in ons leven bent. Nu ja, als we willen muggenziften, dan ben je eigenlijk al 41 weken langer in ons leven, want ook toen je nog in mijn buik zat, was je al een beetje deel van de familie. Maar soit, je “officiële leeftijd” is 18 maanden. Anderhalf jaar.

Echt, nog maar 18 maanden? Wekelijks krijgen wij wel eens de vraag: “En, Warreke in september ook al naar school zeker?” Euhm neen, nog een jaar te gaan.
Ik zoek allang niet meer op in de ontwikkelingsboeken in welke fase je zit en of je wel mee bent met je leeftijd. Je ziet zo dat jij zeker niet moet onderdoen voor je leeftijdsgenootjes. Niet alleen op lengte, maar ook op intellectueel/mentaal vlak ben jij al een grote man. Je begrijpt echt alles wat we je zeggen. Je eigen woordenschat is voorlopig nog beperkt tot mama, papa, bal en auto, maar je kan je absoluut wel verstaanbaar maken. En die tranen, krokodillen of echte, die zitten altijd klaar. Maar ze zijn even snel ook weer droog. Je begint een knuffel al meer te appreciëren, tot mijn grote vreugde (maar 3 seconden en dan is het genoeg, hé moeder!).

Het is fenomenaal om te zien hoe snel je alledaagse handelingen onder de knie begint te krijgen. Tanden poetsen, zelf eten, bloemen water geven, opruimen, tekenen… Je ziet het allemaal van ons en – belangrijker – van je broer en je hoeft maar na te doen.

Ah, die grote broer! Grote liefde tussen jullie. Dikke zoenen, dikke knuffels. En ja, je wil ook vaak meespelen met hem. Dat laatste wordt je meestal niet in dank afgenomen, zeker niet als je (per ongeluk met opzet?) zijn blokkenconstructie omvergooit. Of als je de auto afpakt waar hij net mee aan het spelen was. Maar toegegeven, omgekeerd pakt hij soms ook al eens iets af dat jij net gezien had. Tja, typisch broertjes zeker. Maar je laat je zeker niet doen omdat je de jongste bent. Integendeel!

Een karakterke, dat ben je zeker! Je weet wat je wil, wat je niet wil en hoe je het kan krijgen. Je draait iedereen om je kleine chubby vingertje met je schattige blik, maar je laat ze even snel weer wegrennen wanneer je dat keelgat van jou openzet. Het volume dat daaruit komt overstemt nog een heel plein Rode Duivelssupporters!

In september mag je al naar “de grote kindjes” in de crèche. Je gaat nu al af en toe een dagje wennen en het gaat je goed af. Het kan niet snel genoeg gaan voor jou. Net zoals bij het lopen, het moet vooruitgaan, ook al loop je sneller dan je beentjes je kunnen dragen. Bring it on, die uitdagingen!

Maar wacht toch nog maar heel eventjes met groot worden. Ik vind je nog goed zoals je nu bent, mijn kleinste loetie

Liefs

Je mama