Shit man, twaalf jaar al!

November 2005

Na de laatste les van de dag haast ik me naar het station. De trein van 17u zit al goed vol, maar ik weet toch nog een plaatsje te bemachtigen. Ik leun met mijn hoofd tegen het raam en kijk dromerig voor me uit. Enkele rijen verder zie ik hem zitten. Nonchalant tegen het raam, met zijn gezicht naar mij.
Hij stapt net als ik uit in Oudenaarde. We stappen op dezelfde overvolle bus. Aan de eerste halte komt er nog een lading scholieren bij. We moeten opschuiven, ik word bijna tegen hem geduwd. We komen recht tegenover elkaar te staan. Te verlegen om iets te zeggen, sla ik mijn ogen neer. Ze blijven hangen op zijn broeksriem. Zwart met oranje bloemen. Wat je zou verwachten bij een softe hippie, niet bij een stoere kerel met piekhaar, een sikje en bakkebaarden. Het maakt hem nog aantrekkelijker en tegelijk wat mysterieuzer. Ik stap af met een gigantische glimlach op mijn gezicht.

Februari 2006

De eerste examenperiode aan de unief zit erop. Op de trein zie ik hem weer. In de afgelopen maanden zag ik hem al een paar keer, maar nog steeds durfde ik nog niets tegen hem te zeggen. Serieus, die is toch veel te cool voor mij! Dan maar van ver subtiel staren en verliefd worden.
Het is kalm aan de bushalte. Ik neem me voor om straks naast hem te gaan zitten en een gesprek te beginnen. Mijn goede voornemen wordt algauw tenietgedaan als een oud klasgenootje bij mij komt staan en honderduit begint te vertellen. Mijn plan wordt opgeborgen tot een volgende keer.
Voor ik opstap werp ik hem nog een glimlachje toe. Hij komt op het bankje naast het onze zitten. Hij trekt zich niets aan van mijn andere gesprekspartner en spreekt me aan. (Wat er gezegd is, weet ik niet meer. Maar ik weet dat ik hem bij mijn halte achterliet met een briefje met mijn gsm-nummer in zijn hand.) 

Tijdens een volgende busrit samen, spreken we een datum af voor een echte date. Op 16 februari, na mijn dansles.

14 februari 2006

Ik heb net de kindjes van de buren in hun bedjes gelegd en heb me in de zetel genesteld in de hoop dat ze niet meer wakker worden voor hun ouders thuis zijn. Ik word opgeschrikt door een sms’je. Hij is het. Om me een gelukkige Valentijn te wensen. Niet meer. Niet minder.

16 februari 2006

Na de dansles fris ik me snel op en trek ik een truitje aan waarvan ik weet dat het me wel mooi staat. (Wat zeg ik, alles stond goed op het moordlijf dat ik toen had.) Mijn mama is bijna even zenuwachtig als ik. Want uiteraard had ik er haar alles over verteld. Of ze is vooral nerveus voor het feit dat die punker met haar dochter door Oudenaarde gaat rondrijden. Als de bel gaat, staat zij dan ook als eerste aan de deur. Hij is beleefd, heel vriendelijk én er staat een schattige Twingo van zijn mama voor de deur. Goedgekeurd! “We gaan niet lang weg zijn hoor, gewoon iets kleins gaan drinken.”

17 februari 2006 – 02u

De avond ging veel te snel voorbij. Plots is het al 17 februari en loopt het café leeg. We besluiten een einde te maken aan onze date. Met spijt in het hart, want we zijn nog lang niet uitgepraat.
Hij brengt me veilig en wel naar huis en we sluiten een mooie avond af met een kus.

En de rest is geschiedenis…

#ouderzonden – Hoofdzonde 3 – Luxuria

Pfff, de moeilijkste van alle vragen die Romina en Annelore stelden in de #ouderzonden reeks. Voor mij dan toch. Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Ik wil hier niet de zware psycho-emotionele toer opgaan, dat doe ik ooit misschien eens in een ander blogje. Laten we gewoon zeggen dat het “jezelf graag zien” al heel lang mijn grootste werkpunt is. Het feit dat ik enorm streng ben op mezelf en mezelf weinig “gun”, is lastig voor mij. Dat zeker. Maar ik werk eraan en ik wil erop vertrouwen dat het ooit goed komt.
Ik weet immers goed genoeg dat het belangrijk is om voor mezelf te zorgen en te genieten van mijn eigen momentjes. De yoga, vriendinnen-dates, een toertje fietsen… Ik doe die dingen ook allemaal, omdat ik voel dat ze mij goed doen. Maar altijd zit er een duiveltje op mijn schouder dat me schuldgevoel aanpraat omdat ik “mijn kinderen wéér bij oma en opa achterlaat” of “dat ik toch beter eerst mijn huis had gekuist voordat ik vertrok” of …

Maar dat lage zelfvertrouwen heeft ook een impact op mijn relatie, dat durf ik hier voor het eerst toe te geven. Ja, ik ben amper een jaar geleden bevallen van mijn tweede kindje. Ik moet al niet meer vertellen wat dat doet met een lichaam, zeker? En ja, ik ben trots op wat dat lichaam gepresteerd heeft, het is ook niet niets hé! En ja, ik weet dat het tijd nodig heeft om te herstellen en dat het er nooit meer uit zal zien zoals toen ik 18 was. Maar ja, ik let op elke imperfectie en dat maakt me onzeker. Hoe vaak mijn wederhelft me ook verzekert dat hij me nog altijd even mooi (of zelfs mooier) vindt, ik zie toch vooral die blubberbuik en de wallen tot op mijn kin. Sexy hé… 

Amai, als je dat allemaal leest, dan kan je je wel inbeelden dat er van romantiek bij ons niet veel sprake is.
Tja, ne mens kan zich al eens vergissen!

Tussen de kinderen, Koen zijn drukke agenda en mijn onzekerheden door, zoeken we elkaar altijd weer op. Want wij zijn in de eerste plaats Koen en Delphine, twee individuen die 12 jaar geleden ontdekten dat we als duo nog beter zijn dan alleen. Ondertussen zijn we ook “mama en papa” geworden, ja, maar we zorgen dat onze rol als “ouders van” niet op de eerste plaats komt. Ook al zien we onze zoontjes doodgraag en geven we hen alle aandacht die ze nodig hebben, we weten goed genoeg dat we als team betere ouders zijn. Dus werken we aan onszelf als koppel.

De romantiek zit soms in kleine dingen, zoals:

  • We letten erop dat we elkaar altijd aanspreken met onze voornaam of koosnaam. Geen mama en papa tegen elkaar. Voor elkaar blijven we Koen en Delphine of lieverd/liefje/schat…
  • Kleine “insiders” tussen ons waarbij we in elke situatie elkaar eventjes kunnen opzoeken en steun kunnen bieden. Al is het maar voor een seconde. Al is het maar met één blik.
  • Koen die een donut met roze glazuur meebrengt op Valentijn. Ook al “doen we daar niet aan mee, aan dienen commerciëlen boel, jong!”. Het maakt me ook niet uit of het op 14 februari is of 14 maart, het feit dat hij met zulke kleine dingen afkomt, toont dat hij aan mij denkt.  En ik geef hem dan natuurlijk een (klein!) stukje van die donut, als dankjewel. Zo lief ben ik ook wel voor hem 🙂 🙂
  • Een knuffel of een kusje tussen alle hectiek door en we kunnen weer verder.

Maar de romantiek zit soms ook in grotere dingen, bijvoorbeeld:

  • Als één van ons beiden het gevoel heeft dat we al een paar dagen / weken langs elkaar heen leven en teveel “mama en papa” zijn of elkaar door werk / sociaal leven letterlijk bijna niet zien, dan boeken we hotel oma voor de kinders en reserveren we een restaurantje voor onszelf. Geen smartphones. Gewoon babbelen. Hij en ik ‘op date’, net als vroeger. Echt, doén jong, de beste raad die ik je kan geven! Gewoon even weg van thuis – al is het naar de pizzeria in de buurt – en babbelen. En liefst niet over de kinderen. De zaligheid, ik zweer het u! Maar ga het huis uit. Als je thuis zit, dan zie je altijd wel nog iets dat je moet doen of dat je terugbrengt bij het onderwerp “de kinders”. En dat willen we niet. Achteraf samen thuiskomen in een stil huis en weten dat je geen kleutergetrappel zal horen op de gang om 5u30, het doet wat met een mens, dat kan ik u wel zeggen 😉
  • Elk jaar gaan we 1 keer met ons twee op citytrip, in de week dat we ons X aantal jaar samen vieren. Dit weekend is het weer van dat. Van zaterdag tot zondag gaan we naar het exotische Gent. Het hoeft niet altijd New York of Parijs te zijn hé 😉 En Gent is de max, waar!

Voor mij is het gewoon belangrijk dat we er ons bewust van blijven dat we tijd moeten maken voor elkaar en voor onszelf. Want een week is snel voorbij!

Hoe zit het trouwens met jullie me-time en us-time? 

 

#ouderzonden – Hoofdzonde 2: Hebzucht – gierigheid

Wat zou je nooit met je kinderen delen? Vraag twee in de #ouderzonden reeks. Hmm, even denken!

Mijn Ferrero Rochers! Maar to be fair, op dit moment mag Sep dat gewoon niet eten, tenzij we een tripje naar de Spoed willen maken. En Warre is nog te klein voor snoep en chocolade.

Maar voor de rest? Ik weet wat je zou verwachten. Dat ik mijn angsten nooit met mijn kinderen zou delen. Of bepaalde duistere geheimen uit mijn verleden (als die er al zijn…). Dat zou misschien het intellectuele antwoord op deze vraag zijn. Het klinkt alleszins alsof er meer over nagedacht is dan “mijn Ferrero’s”.
Ik denk dat onze kinderen nog te klein zijn om daar nu een deftig antwoord op te kunnen geven. Naarmate ze ouder worden en er meer vragen komen, zullen wij afhankelijk van de situatie wel inschatten of we iets met hen delen of niet. En of we het überhaupt ooit zullen delen of niet.
Ik wil wel open zijn naar mijn kinderen toe. Dus als ze vragen hebben over bepaalde zaken, zal ik het hen zo goed mogelijk proberen uit te leggen, als ik van oordeel ben dat ze dat op dat moment aankunnen.

Als we het dan over materiële zaken hebben, is het nog moeilijker (behalve de Ferrero’s dan). Mijn trouw- en verlovingsring. Momenteel zijn die dingen enorm aantrekkelijk voor de kleine baby- en peutervingertjes. Maar neen, het is geen speelgoed. *insert babygekrijs*
Uiteraard is dat gewoon ook omdat de kindjes op deze leeftijd nog niet kunnen omgaan met die dingen. Zo zijn er nog andere spullen die we nu angstvallig van hen weghouden, maar die ze later wel zullen mogen aanraken. Als ze beseffen wat het is en hoe ze het met respect moeten behandelen. Zoals de platenspeler. Koen zijn haren gaan al rechtstaan als hij Warre er nog maar naar ziet kijken. Maar ik weet zeker dat ze over een paar jaar samen eens een plaat zullen opleggen om te genieten van de muziek. Want ja, wij delen maar al te graag onze goeie muziek met hen. Zo moeten zij geen kinderliedjes met ons delen 😉

Nog meer input van mijn wederhelft in dit onderwerp: “onze tijd samen”. Awel ja, eigenlijk wel. We zijn doodgraag bij onze kindjes, maar we hebben af en toe nood aan wat tijd voor onszelf als koppel. Kleine momentjes waarop we niet aan de kinderen denken. Momenten waarop we even terug Delphine en Koen zijn, niet mama en papa.
Jep, daar kan ik me wel in vinden. Schrap al het vorige! Ik neem dit als antwoord!
Of nee, behoud de Ferrero’s toch ook maar 🙂

En jij? Wat zou jij nooit delen met jouw kind(eren)? 

P.S.: wil je lezen wat andere bloggers nooit met hun kroost zouden delen. Je vindt ze hier!

 

#ouderzonden – Hoofdzonde 1: eigen stoef stinkt (maar nu niet)

Een tijdje geleden las ik bij Romina over een nieuwe blog challenge die zij en Annelore de wereld instuurden: #ouderzonden. Naar analogie met de 7 hoofdzonden worden bloggers uitgenodigd om 7 weken na elkaar een post te schrijven over het ouderschap. Als er nu iets is dat ik graag heb, dan is het extra bloginspiratie!

Met de eerste hoofdzonde ben ik al een dag te laat (en het is niet eens die van de “traagheid” deze week…). Dat begint al goed. Maar soit, beter laat dan niet.

Het is wel meteen al een leuke deze week: hoogmoed. Eens stoefen op je eigen ouderschapskwaliteiten. De psycholoog zou het graag lezen (I’ve got this thing with laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen enzo…). Eens verplicht zijn te zeggen waarom ik trots ben op mezelf, het zal me goeddoen.

Al moet ik wel toegeven dat het ouderschap één van de weinige (misschien wel het enige) dingen is waarbij mijn zelfvertrouwen geen boost nodig heeft. En wel om deze redenen:

Ik durf bij het mama-zijn echt wel te vertrouwen op mijn buikgevoel. Ik ben iemand die nogal wat bevestiging nodig heeft. Maar bij mijn kinderen krijg ik constant feedback. Ik zie dat mijn kinderen gelukkig zijn, goed gevoed en welopgevoed. Ik krijg ook vaak van anderen te horen hoe flink, beleefd en mooi mijn kinderen zijn. Tja, dan zal ik wel iéts goed doen zeker. Allez, wij doen iets goed. Ik doe het niet alleen hé. Mijn man en ik vormen echt een team! Maar nu gaat het eventjes alleen maar over mij, sorry Koen 😉

Het klinkt misschien ouderwets, maar ik sta echt op beleefdheid. Goeiedag zeggen, dankjewel en alsjeblieft… Het zijn kleine woordjes, kleine gebaren die zoveel betekenen. Het toont respect voor de ander. Mijn kindjes zijn nog jong, dus ik begin bij de kleine dingen om hen zo op te voeden tot respectvolle mensen. Ze moeten durven zeggen wat er op hun lever ligt, ze moeten voor zichzelf durven opkomen, maar ze moeten dat altijd op een respectvolle manier doen. 

Verdergaand op dat R.E.S.P.E.C.T. wil ik ook dat ze openstaan voor anderen. Anderen niet veroordelen. Je kent nooit het hele verhaal. Ziet die persoon er anders uit dan jij? Vindt die andere dingen leuk dan jij? Dat kan allemaal. Het is ook niet erg als je zelf andere dingen leuk vindt dan ik. Het is moeilijk om dat aan een 3-jarige uit te leggen (laat staan aan een 1-jarige), maar ik geef zelf het goede voorbeeld, dus ze krijgen het sowieso mee.

Ik ben een zorgende mama en een knuffelende mama, maar ik ben absoluut niet de overbezorgde moeder die ik vreesde te worden. Ja, kinderen vallen eens. En nee, je kan ze niet elke seconde in de gaten hebben. Ik zeg niet dat ik ze hun gang laat gaan, maar ja, ik laat ze al eens in de zetel springen. Met een hele hoop kussens errond 🙂 En valt er al eens eentje op zijn knie, dan zijn er mama’s toverkusjes die het allemaal beter maken. Ik vind van mezelf dat ik een mooi evenwicht gevonden heb tussen “laisser-faire” en “helikoptermama”. Pick your battles en prioriteiten stellen, zoiets.

Ik vind gezond eten belangrijk, maar overdrijf ook niet. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen gezond eten. Fruit, groenten, heel gevarieerd. Ik bied mijn kinderen geen cola aan (Sep heeft het 1 keer geproefd en lust het toch niet, score!). Ik geef hen water en melk en af en toe vers appelsap van de appels van oma en opa. Of versgeperst sinaasappelsap. Andere frisdranken hebben we gewoonweg niet in huis, dus ze kunnen ook niet in de verleiding komen. Maar ik ben ook geen heilige en dat moet ook niet. Ja, mijn kinderen krijgen al eens een koekje. Ja, het eerste wat Sep at nadat we wisten dat hij niet meer allergisch is aan eieren, was een pannenkoek. ’t Zal wel zijn! En ja, hij eet graag boterhammen met choco en speculoospasta. Maar hij eet ook graag kippenwit of kaas. Ik beweer niet dat hij alles lust, integendeel. Het is geen gemakkelijke eter. Warre is daar gemakkelijker in. Maar het is niet omdat hij prei vies vindt, dat je het nooit meer moet aanbieden. Anyway… wat ik dus wil zeggen met veel te veel woorden: gezond eten is belangrijk, maar eens zondigen kan geen kwaad. Een beetje zoals de 80/20-methode voor kids 🙂

Ik zorg dat mijn kinderen ook eens buiten hun veilige coconnetje komen. Ja, Sep is al meegegaan naar Italië voor een bierfestival. Ja, Warre ging op zijn 4 weken mee naar een brouwersevenement. We gaan op reis met onze kinderen, we gaan met hen wandelen, we maken uitstapjes. Het maakt dat ze de wereld en alles en iedereen die erop te vinden is leren kennen. Open minded en nieuwsgierig. Twee eigenschappen die ik hen heel graag bijbreng!

Het is veel tekst, I know. Dat gebeurt wel eens als ik gewoon begin te schrijven en het niet twee dagen later herschrijf. Dit schreef ik in het halfuurtje dat de zieke Warre sliep. Nu hoor ik hem wakker worden en is het tijd om te eten. En tijd om op “publish” te klikken. Hope you enjoyed it!

Is het dan bijna zomer?

Terwijl mijn collega’s discussiëren over wie nu het beste skigebied gekozen heeft voor zijn jaarlijkse krokusvakantiereis, zit ik al te dromen van de zomer.

Normaal gezien vind ik de winter nog niet zo slecht. Ingeduffeld in de koude, soms zelfs met wat sneeuw erbij (hoe alles plots stil is en gedempt klinkt als het gesneeuwd heeft, daar hou ik zo van!). De dikke truien en series of films kijken op zondagnamiddag onder een dekentje. De kaarsjes om het gezellig te maken. Ja, het heeft wel iets, dit seizoen.

Behalve dit jaar.
Het is toch niet zo koud als het moet zijn en de verwarming op kantoor is niet altijd even goed te regelen, waardoor de dikke truien nog niet zo vaak het daglicht zagen.
Het regent, het is grijs en somber. De kaarsjes hebben niet meer gebrand sinds oudejaarsavond.
Het is ten huize Superwoman ook de winter van ziek zijn. Combineer eens een niet te onderschatten slaaptekort met twee jonge kinderen die bacteriën verzamelen in de crèche en op school. Dé perfecte mix om van ziekte naar ziekte te gaan! Eerst de verkoudheden, dat smerige RSV en de bronchitis, dan de virale darminfecties en nu is de griep in da house
Ik hoef je waarschijnlijk al niet meer te vertellen wat dit allemaal met een mens doet. Energiepeil en gemoed zitten bij momenten ver onder nul.

Daarom dromen we al van de zomer. Allez, de lente mag ook. Zon eigenlijk. Een dag zoals gisteren is al een goed begin, weersgewijs. Ik droom al van een rustige zomer om onze weg te zoeken met een kleuter die 2 maanden thuis is. Een zwembadje in de tuin en warme zomeravonden op ons terras. Gaan fietsen in short en t-shirt in plaats van met 5 lagen kleren en van die “sokjes” over mijn schoenen. Uitstapjes met het gezin, met vrienden en familie.
En veel beter licht om mooie foto’s te maken! Als blogger niet onbelangrijk, natuurlijk 😉

Misschien droom ik ook al net iets te ver weg: we zijn immers begonnen met de zoektocht naar de ideale vakantielocatie met onze 2 pagadders in Frankrijk. Tips zijn trouwens meer dan welkom 🙂 

Oh kijk, terwijl ik dit berichtje schreef, hield het op met regenen en kwamen er al een paar zonnestraaltjes door de wolken heen.

Als je het maar hard genoeg wilt, hé…

 

Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.

12 maanden in 12 beelden

Liefste Warre

Vandaag word je 1 jaar! Een mijlpaal! En wat voor een zot jaar is het geweest, zeg. Je moest je eerste levensjaar helaas delen met een ander groot evenement. En met je broer, die nog moest moet wennen aan het idee dat hij niet meer de enige oogappel in huis is. Misschien daarom ook net dat jouw eerste 12 maanden op deze aardkloot precies sneller leken te gaan dan die van Sep. Ik had ook minder tijd om stil te staan bij de kleine dingen. Iets waar ik nu al spijt van heb. Maar aan spijt heb je niets. Aan foto’s des te meer. Daarom een foto per maand dat je al in ons leven bent. Niet per sé altijd de mooiste foto, maar wel de meest typerende . Kijk even mee.

De jaarovergang 2016 – 2017 ging veel te traag, want ik wachtte vol spanning op jouw komst. Op 1 januari lachte ik maar matig met de grappige nonkels en hun “en, ne kleinen vande joare?” Op 10 januari was ik zo blij dat je toch aanstalten maakte om ons te komen begroeten. Op 12 januari, rond een uur of 11 lag je er dan. We hadden er net samen de zwaarste taak van ons leven op zitten. Logisch dat jij uitgehongerd was. En dan nog moeten poseren voor de foto… voorsmaakje van wat volgen zou, met die blogster als moeder.

Iedereen moet door een awkward periode als hij zijn haar wil laten groeien. Bij jou was dat niet anders. Jij had gedurende je tweede levensmaand een mohawk die later plat viel om plaats te maken voor een pluimstaart achteraan op je hoofd. Sorry, maar het was grappig 🙂

We zouden bijna vergeten dat je tijdens de eerste 3 maanden van je leven afgezien hebt. We hebben samen afgezien. Je huilde. Veel. Heel veel. En luid. Heel luid. We zagen aan je gezichtje dat je pijn had, maar zelfs een osteopaat en een koemelkeiwitvrij dieet hielpen niet.

Die huilbaby maakte even later gelukkig plaats voor de guitige baby die je eigenlijk altijd al was. Het moest er alleen nog uit komen. Je sliep al eens een nachtje door. Net op tijd voor de familieweekendjes waar je non-stop omringd werd door kleine en grote kinderen. Je kon dat allemaal aan, stoer als je bent.

Je broer bleek van bij het begin jouw grote voorbeeld. Je licht op als je hem ziet, je volgt hem overal. Je lacht als hij onnozel doet, en hij weet dat maar al te goed. Nu al onafscheidelijk. Mijn moederhart smelt!

In juni gingen we op reis en “genoot” jij van je eerste groentepapje. Tja, zo een plastieken lepel met groene smurrie is natuurlijk niet hetzelfde als een zachte, warme borst. Toen ging dat nog moeizaam, maar ondertussen ben je een echte bourgondiër geworden.

Altijd op zoek naar een uitdaging, jij. Gewoon rechtzitten begon al goed te lukken, dus we deden er nog een trucje bovenop. Of de tut en duim voldeden niet meer, dan maar een dikke teen… Ah Warre, je laat het er zo gemakkelijk uitzien. We zullen eens zien over 20 jaar…

Daar was ie dan in augustus, de grote dag voor mama en papa. Wij gingen trouwen. Jij begreep niet veel van al die commotie. Je liet het maar passeren, zolang je maar op tijd je eten en wat aandacht kreeg. Veel had je niet aan die dag, maar later kan je misschien wel met een glimlach terugkijken naar die prachtige foto’s van jou.

Muzikaal zijn onze kinderen alleszins. Net als je broer kan je niet van je papa zijn platencollectie afblijven. Tot grote ergernis van vader en moeder natuurlijk. Ondertussen ben je daar al wat op uitgekeken en is de platenspeler zélf nu wat interessanter geworden…

Wat zei ik ook alweer over dat bourgondiër zijn?

Dat je een lachebekje bent, dat zien we gelukkig vaak genoeg. Maar een coole kikker ben je ook. Niets kan je deren, zelfs jouw eerste kappersbeurt niet. Je bekijkt de wereld rondom je niet zelden met een onverschillige “Wuk?“-mentaliteit. I like 🙂

O ja, en ne stuiker, dat ben je ook. Rennen kruipen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Allemaal met een big smile. En klimmen. Overal. Je laat je dan achterovervallen in de zetel, je nog niet bewust van het mogelijke gevaar. Warreke, wat ben ik jaloers op jouw kinderlijke vreugde en naïviteit. Maar wij gaan ooit nog met jou op de spoed belanden, daar hou ik nu mijn hart al voor vast…

Gelukkige verjaardag, kleine man!

Liefs

Je mama

 

Wat zal 2018 mij brengen?

Awel, dat ik het nu eens niet weet, se!

Bij de aanvang van 2017 wist ik dat ik de volgende 365 dagen vooral zou besteden aan bevallen, een huishouden leren managen met 2 kinderen en het plannen van ons – al zeg ik het zelf – meer dan geslaagd huwelijksfeest. De overgang naar dat nieuwe jaar ging ook een beetje aan mij voorbij, wegens het ongeduldig wachten op de komst van baby Warre.

Nu heb ik echt met volle teugen genoten van de afgelopen weken samen met vrienden en familie. Ik maakte opnieuw geen echte voornemens. Ik heb deze keer ook geen grote plannen voor het komende jaar. Behalve dan de schouderoperatie die me (hopelijk) voor de rest van mijn leven moet verlossen van pijn en ontwrichting en waardoor ik ongeveer een maand “out” zal zijn. Maar verder niets speciaals.

Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds ben ik blij dat het eens een rustiger jaar wordt. Dat ik eens niet weet wat er op mijn pad zal komen en dat dat pad daardoor nog open ligt voor alles wat het maar kan kruisen. Anderzijds word ik ook gewoon nerveus van dat “niet weten”. Mezelf kennende, ga ik het ook niet rustig kunnen houden. Ik word nu al zot omdat ik een week thuis moet blijven wegens ziekte. Ware het niet dat ik uitgeput ben als ik nog maar naar het toilet ga of buiten adem ben als ik één zin heb “gezegd”, ik stond al te strijken en had al 5 artikels geschreven. Ik kan dus niet anders dan rusten. Maar gelukkig word ik er niet van… Een jaar van niks doen is dus zeker niet aan mij besteed.

Maar wat ik allemaal ga uitspoken dit jaar… I will see. And you will too, here, in mijne digitale living. Pakt u nog een koekske, de koffie staat op. Zet er u bij voor alweer een gezellig jaar!

En o ja, bijna vergeten: mijn beste wensen, hé!

Xxx

Fien

Mooie herinneringen aan 2017 – *giveaway*

Aaah, het einde van het jaar. Tijd om lijstjes te maken. Tijd om al naar het volgende jaar uit te kijken. Tijd om goede voornemens te maken en al te beslissen dat je je er toch niet aan zal houden. Tijd ook om nog even terug te blikken op de voorbije 12 maanden voordat we voorgoed afscheid nemen van 2017.

En om nog snel een shoptegoed van 30 euro te winnen bij Smartphoto.be!
Als dat je wel iets interessants lijkt, lees dan zeker door tot het einde van de post! Just sayin’

Hoe kan je beter terugblikken op 2017 dan die 12 maanden te visualiseren met behulp van de duust miljoen miljard foto’s die ervoor zorgden dat de opslagruimte van je smartphone of laptop continu vol was? Dit jaar hebben wij alvast gigantisch veel foto’s die ik wil laten afdrukken. Het was immers Warre’s eerste levensjaar, maar ook het jaar waarin Het lief mijn man werd. En daarnaast waren er nog zoveel mooie momenten die ik wou vastleggen. Genoeg materiaal voor een paar thema-albums, maar ook een jaaroverzicht kan niet ontbreken.

Voor 2016 had ik al het idee gevonden om niet per sé chronologisch te werken voor het jaaroverzicht, maar eerder per categorie. Die manier van werken stond mij wel aan, dus ik deed hetzelfde voor 2017.

Dit zijn de categorieën in mijn fotoalbum:

Big moments: een tweede kind krijgen, trouwen, de eerste schooldag, tram 3


Travel: veel te weinig dit jaar. Maar toch een mooi reisje naar Frankrijk en natuurlijk onze veel te korte huwelijksreis.


Family Time: familieweekendjes, barbecues, verjaardagen
Fun: vrijgezellen, trouw- en andere feestjes, gezellige dagen met het gezin

Foto’s genoeg, een selectie maken, dat vroeg het meeste werk. Af en toe van mijn hart een steen maken, maar het lukte 🙂
Dan nog het ordenen van de foto’s in het boek… Ik weet dat je dat ook door de website kan laten doen, maar ik ben nu eenmaal wie ik ben. Ik heb graag zelf de touwtjes in handen en deed er dus lang genoeg over om elke foto uit mijn selectie zijn plaatsje te geven in ons album.

Het resultaat

Wel, oordeel vooral zelf. Ik vind het behoorlijk geslaagd, al zeg ik het zelf!

Ben jij nu geïnspireerd door deze post en wil je zelf ook aan de slag voor een mooie herinnering aan 2017, die ook nog eens mooi oogt als coffee table book? Of ben je nog op zoek naar een last minute Nieuwjaarsgeschenk? Dan heb ik goed nieuws. Ik mag van de vriendelijke mensen van Smartphoto.be een shoptegoed van 30 euro weggeven aan één van mijn lieve lezers.

“En hoe kan ik dat shoptegoed winnen?” hoor ik u al denken. Heel simpel. Stuur voor woensdag 27 december 23u59 jouw favoriete foto van 2017 (zelf gemaakt, uiteraard) naar failingtobesuperwoman@gmail.com. Expert van dienst, Sep, zal dan zijn favoriet uitkiezen. Als je gewonnen hebt, breng ik je persoonlijk op de hoogte op vrijdag 29 december. Ik ben al benieuwd om jullie foto’s te zien! Veel succes! 

Deze post kwam tot stand in samenwerking met Smartphoto.be.

 

 

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.