Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.

3 jaar Sepliefde

Liefste Sep

Klopt dat? Jij wordt vandaag al 3 jaar?
Jij? Het lijkt wel gisteren dat ze je uit mijn buik moesten sleuren. Nu ja, gisteren niet echt, maar je weet wel wat ik bedoel. Jij, die “kloeken boelie” die er bij zijn geboorte uitzag als een baby van een maand oud. Wat een contrast met het kleine, fijne mannetje dat je nu bent!

Je was een rustige baby, een “gemakkelijk” kind. Nu ben je nog altijd een braaf kind. Meestal toch. Op een ander. Zo lang hadden wij schrik dat je je mannetje niet zou kunnen staan, zo meegaand als je was. Die zorgen hebben we allang niet meer. Je weet heel goed wat je wil en vooral niet wil. Een klein beetje een drama king, ook wel, als het niet naar je zin is. Maar dat ligt misschien aan de leeftijd? Die terrible two’s and three’s, waar ze het altijd over hebben?

Je kan monologen afsteken waar iedereen van staat te kijken. De zinsbouw, de woordenschat. Soms ook woorden die je eigenlijk niet zou mogen zeggen. Waar haal je het? En raak het alsjeblieft niet kwijt! Een advocaat ben je, met al je redeneringen en logica.

Het helpt natuurlijk ook dat je van boeken houdt. Je kan niet gaan slapen zonder je verhaaltje. Of twee. Of drie. Maar ook van de televisie haal je zoveel woordenschat. Je oma is een beetje bang dat je “Hollands” zal leren door naar Paw Patrol te kijken, maar ik zie dat je vooral woorden en zinnen overneemt die sommige volwassenen zelfs niet correct verwoorden. Ik maak me geen zorgen, van dat halfuurtje (of uurtje…) tv per dag ga je echt niet Hollands worden. Voor dat West-Vlaams van jouw schoolgenootjes heb ik iets meer “schrik”…

Logica en redeneren zijn waarschijnlijk ook de twee eigenschappen die ervoor zorgen dat jij een fantastische puzzelaar bent. Elke nieuwe puzzel die je aangereikt krijgt, kan je binnen de kortste keren uit het hoofd maken. Je jongleert met puzzels voor kinderen van 5 of 6 jaar. Je maakt je oude puzzels omgekeerd, met de tekening naar beneden, voor extra uitdaging. Je kan je echt rustig bezighouden, als je maar een puzzel bij de hand hebt. Maar o wee als iemand je stoort voor je puzzel af is.

Je moet alles waar je aan begint kunnen afwerken. Je opjagen kunnen we ook niet. “Ik ben de baas!” klinkt het soms uit je mondje. Ik denk dat je wel eens gelijk kan hebben. Het is beter om te wachten tot je klaar bent dan om een driftbui te riskeren door je op te jagen. Want die driftbuien gaan niet zomaar over.
Behalve als je broertje erbij komt. Mijn moederhart smelt als ik jullie twee samen zie. Knuffelen, spelen, zelfs ruziemaken. Twee broertjes zoals ik het me inbeeldde toen ik hoorde dat jij niet mijn enige zoon zou blijven. 

Dat knuffelen doe je trouwens niet alleen met je broer. Tot mijn grote vreugde ben je een mama’s kindje. Knuffelen, bij mij komen als je verdriet hebt, spelen en onnozel doen. Ik hou er zo van. Ik geniet er ook zo hard van. Want je zal het allemaal snel genoeg niet “cool” meer vinden.
Zoals je K3 ook niet cool vindt. “Want dat is voor meisjes!” Daar gaan onze inspanningen van genderneutraal opvoeden 🙂 Al ben ik wel blij dat ik geen Studio100 cd’s hoef te kopen, maar dat je gewoon mee naar de radio luistert met ons. En meezingt met Néh na na na van Vaya Con Dios.

Lieve Sep, je wordt al zo groot en ik zie zoveel van mezelf in jou. De looks heb je van je papa – wij blij 🙂 Maar het gevoelige karakter heb je van mij. Al zie ik wel al iets meer zelfvertrouwen in jou dan ik had/heb. Goed zo jongen, hou dat vast. Want je zal het nodig hebben in de wereld waar je nu steeds meer stappen in zet. Maar weet ook dat je papa en ik er altijd voor je zijn. Ook als je ons niet cool meer vindt.

Dikke zoen

Je mama

xxx

Nog steeds “Failing to be Superwoman”

Het was weer één van die ochtenden. Manlief al vroeg weg, dus ik stond er alleen voor met de kindjes. Het was rushy, maar we gingen het halen. We gingen om 7u20 de deur uit zijn!
Tot Warre om 7u15 besliste om nog eens het beste van zichzelf te geven voor hij aan de dag begon.  Warre ging in bad en 7u20 werd 7u40.

Uiteindelijk slaagde ik er toch in om op een redelijk uur op het werk te geraken. Om daar alweer laptop-problemen te hebben. Gelukkig kon ik die bij de IT-afdeling achterlaten terwijl ik naar een “Fit en Gezond op het werk” workshop ging. Ik keek er zo hard naar uit, na de kak ochtend. Horen of ik al dan niet goed bezig was met mijn (semi-)gezonde levensstijl en extra tips krijgen.

Tot de dame begon over het ontbijt. Hoe ze elke ochtend havermoutpap of havermoutpannenkoekjes klaarmaakt en daarbij nog een ultragezonde lunch voorziet voor het hele gezin en al aan het avondeten denkt. O ja, en nog een halfuurtje yoga doet. Zo, gewoon, tussendoor.

Ik zei – misschien ietwat geïrriteerd – “ja, allemaal goed en wel als je niet voor 9u op je werk moet zijn. Ik heb 2 kleine kinderen en ben nu al om 5u30 op om tegen 8u op mijn werk te zijn. Ik heb echt geen tijd om dat allemaal te doen op een doorsnee ochtend. Misschien op een zondag.”

Ha! Dat had ik niet moeten doen…

Er kwam een monoloog van hoe zij dat ook met haar 5 (!) kinderen doet, zélfs toen ze nog een fitnesscentrum had en daar bijna elke dag van 9u tot 23u was. Maar je kunt toch dit. En als je dat, dan.. En als je dat allemaal niet doet, dan ben je toch niet goed bezig, hoor!

Oké, dat laatste zei ze niet, maar ik hoorde het wel.
Ik liet het over mij gaan.

Dan ging ik Sep van school halen, we gingen samen naar de winkel, waar hij door iedereen met #hearteyes bekeken werd door zijn schattige uitspraken. Terug thuis besliste hij om zijn beide handen in de pot speculoospasta te steken. Gewoon. Zomaar. Het kind dat zo bang is om vuil te zijn. Het kind dat altijd zo voorbeeldig en braaf is. Het kind dat normaliter nog in dezelfde houding zit als ik eens 20 seconden mijn rug draai.
Misschien was ik iets te duidelijk in mijn verontwaardiging. Het lipje ging weer hangen en daar kwamen de tranen al. Nu ja, dat gebeurt hier tegenwoordig wel vaker. Zowel bij de baby als bij de kleuter zitten de tranen altijd klaar. Als ze hun zin niet krijgen. Als ze iets voorgeschoteld krijgen dat ze niet lusten. Als mama boos kijkt.

Met Warre ging het gelukkig wel allemaal goed. Al had ik wel een plastic zakje mee van de crèche. Maar niets dat badtijd niet kan oplossen. Het werd een aangenaam badmomentje. Gelukkig!

Het slapengaan was ook niet anders dan op een normale dag dat ik er alleen voor sta. Niet meer traantjes dan anders. Maar ook niet minder.

Ik kon zelf op een deftig uur eten, zonder onderbroken te worden. Ik had nog zoveel gepland. Ik ging nog oefeningen doen voor mijn schouder. Ik ging nog werken. Ik ging de afwas nog doen en misschien nog een lading strijk voor de tv.
Maar ik kon niet meer. Ik was uitgeput. Ik parkeerde mijn luie kont in de zetel en beeldde me in hoe de workshopdame waarschijnlijk bezig was aan haar lunch voor de volgende dag. Of aan haar boekweitpannenkoekendeeg. Of hoe ze net terugkwam van haar dagelijkse avondloopje. Hoe haar 5 perfecte kinderen haar opwachtten, pyjama’s aan en tanden gepoetst, met een brede glimlach in afwachting van een nachtzoen. Geen speculoospastahanden. Geen 4 klerenwissels wegens behoeftes die groter zijn dan wat de pampers aankunnen.

En daar was het weer. Dat bekende gevoel dat me deed starten met deze blog. Dat bekende gevoel dat zorgde voor de titel van deze blog. Alleen zag ik er nu de humor niet van in. Alleen frustratie. Op mezelf. Op de workshopdame. Op Sep. Op manlief omdat hij eens genoot van een avondje uit. (erg, I know!)

Gelukkig heb ik deze blog. Ik kon het even van me afschrijven. Het is eruit. Ik kan weer verder.

Sep zegt IV

Het is alweer veel te lang geleden sinds de vorige Sep Zegt. De quotes die het kind uit, ze zijn soms te hilarisch. Maar soms staan we ook echt te kijken van de logica in dat koppeke!
Vandaag deel ik er nog een paar. Om je week met een lach te beginnen.
Graag gedaan 🙂

  • Papa zijn baard prikt. Want zijn baard is nog niet af. Jouw baard is wel al af, hé mama!
  • Ik ben in het zwembad op de glijbaan geweest. Mama niet, want zij is te dik.  *dankjewel lieve schat*
  • Chocolaatjes zijn slecht voor de tandjes, maar goed voor de mondjes!
  • Nadat hij gestruikeld is over de triptrap: de stoel moet in de hoek staan! Stoute stoel, jij mag niet duwen!
  • Je moet mij pakken, want mijn voetjes zijn te klein om te stappen.
  • Sep eet tomaten: Er zit saus in! Tomaatjes zijn gemaakt van appelsap.
  • In dezelfde categorie – Sep eet een pruim: Dat is gemaakt van ananas.
  • Mama zegt: Donder, dat zijn wolken die tegen elkaar botsen. Sep, belerend: Maar de wolken mogen niet botsen. De wolken moeten elkaar een dikke zoen geven!
  • We luisteren naar het liedje “In het bos daar staat een huisje…” – komen we bij “help mij, help mij, uit de nood”. Sep: Maar mama, ik mag toch geen nootjes eten! Nee jongen, dat klopt.
  • Mamaaa, pak Warre een keer. Anders speelt hij met de blokken en ik moet die opruimen! 
  • Mama fronst haar voorhoofd: Mama, hé! Je hebt spleetjes in je hoofd! Mag ik daar eens aankomen? Eih! Hihi 🙂
  • 5u45 op een zaterdagmorgen: Mama, ik ben wakker! Mama: Wil je toch niet nog wat slapen? Sep: Nee! Ik heb genoeg geslapen! 
  • Ik foeter op wielrenners die op de baan rijden i.p.v. op het mooi aangelegde fietspad. Sep: Mama, wat is er? *ik leg uit* Ja, de fietsers mogen niet op de baan fietsen, want dan gaat de baan kapot! 
  • Mama, jij bent geen goede mama. Jij moet nog een goede mama worden. *Verontwaardiging* Ik: Nee? Ben ik geen goede mama? Sep: Wéhél ! 🙂 *OEF!*
  • Sep stoot zijn teen: Ik heb me pijn gedaan. Maar ik had niet zo goed gekeken. Ik ben een beetje lomp.
  • Er ligt hier stof. Ik moet mijn stofzuiger (=opblaasgitaar) hebben om dat op te stofzuigen. 
  • Papa zegt iets in het dialect: Maar papa, jij praat Frans! Ik versta je niet! Jij moet mooi praten. Anders krijg je een dikke buik! 
  • Ik ben nog niet helemaal jarig. Ik ben al een klein beetje 3 jaar. (nog even wachten jongen, op 1 december is het zover!)
  • Sep moet naar het groot toilet. Als hij klaar is, zegt hij: Het was geen kaka. Het was saus van de kaka!  (het was inderdaad iets minder vast dan normaal).

Voila, dat was het voor vandaag. Als je aan het eten bent, smakelijk (*grijns*)
Nog een fijne verderzetting van uwen dag gewenst!

P.S.: wil je nog meer quotes lezen van Sep? Je vindt ze hier.

Xx

Fien

Beelden van een goed gevulde herfstvakantie

De herfstvakantie zit er alweer op. Ik had vooraf al stress over hoe ik die week met de kinderen thuis zou vullen. Dat bleek achteraf gezien niet echt een probleem. Kijk maar eens mee…

Maandag 30/10

Ik had ook een dagje verlof genomen, maar niet om bij de kindjes te zijn. Foei, slechte mama. Alhoewel. Ik heb genoten van een gezellige namiddag Kortijk met één van mijn beste vriendinnen. Ik kon ontspannen, lachen, babbelen en shoppen. Dat maakte van mij toch een zeer happy mama. En een happy mama is een happy baby.

Voor onze lunch gingen we naar Café Tartine, waar we konden opwarmen bij een heerlijke kom broccolisoep gevolgd door een hartige Tartine met tomaat en mozzarella (en serranoham).

Ik had op Instagram al zoveel gezien over Boekenhuis Theoria, dat dit pand bovenaan mijn bucket list voor de dag stond. Zeker toen ik las dat het “huisbier” daar er ééntje is uit het assortiment van mijn wederhelft, kon ik niet anders dan daar eens binnen te gaan. Ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Ik had de foto’s gezien. Maar toch, de sfeer als je daar binnen komt. Omringd door de vele boeken in het prachtige kader. De vriendelijke uitbaters. Jep, dit was zeker niet mijn laatste bezoekje.

Dinsdag 31/10

Op dinsdag gingen de kindjes een dagje bij de oma. Maar na mijn werk gingen we samen naar de kapster. Het was hoog tijd, zeker bij Warre. Het kind zag begot niet meer waar hij kroop sloop.
No big deal jong, die eerste kappersbeurt. Beetje rondkijken, wat met mama haar sleutels spelen. En vooral genieten van de aandacht.

Voor Sep was het allang niet meer de eerste keer. Hij en kapster Leen zijn intussen dikke vriendjes. Dat zie je op de foto. En dat hij daarna “een mooie jongen” is, vindt hij nog het tofste van al! Al vindt mama hem altijd een mooie jongen, maar ik ben dan ook niet objectief hé.

Woensdag 01/11

Op Allerheiligen gaan de meeste mensen naar het kerkhof. Hun doden herdenken. Wij wilden die drukte ontvluchten en kozen voor een uitstap met de kinders. Voor een keer dat manlief besliste om op een feestdag toch niet te gaan werken. Sep mocht kiezen: de Spiekpietjes of Dino World. Het werd het tweede. Wij dus een namiddagje naar Brussel.
Of Sep niet bang was van die grote beesten die zoveel lawaai maakten?
Maar nee toch!! Graaaaaaauw!!! Dat werd trouwens zijn begroeting tegen iedereen die hij de rest van de week zag. En ja, hij heeft een kleine dino mee naar huis. Tja…

Het was zo mooi weer toen we buitenkwamen uit de Expo. En we waren nu toch in Brussel. Voor het eerst in mijn 30 levensjaren als Belg, zag ik het Atomium van dichtbij. We zijn er niet in geweest, teveel toeristen. We genoten wel van een wandeling in het herfstige Parc de Laeken. Een frisse neus halen voor we weer naar huis reden.

Vrijdag 03/11

Na een dagje werken voor mezelf en een dagje rust bij de oma voor de jongens, gingen we er op vrijdag weer op uit. Met mama, meter en oma naar Gent. In de Tuin van Kina was het eerst van “wow, cool!” en al bij de spinnen, daarna een iets minder spectaculaire reis langs de honingbij om dan wat langer halt te houden bij de lieveheersbeestjes. Puzzelen, klauteren en boekjes lezen tussen de kleine en grote lieveheersbeestjes. Het was er zelfs een waar paradijs voor Warre!
Na de beestjes was het tijd voor de planten: de paddenstoelen! Paddenstoelen tekenen, in echte Plop-huisjes pannenkoeken bakken of met meter gezellig in een grot naar dansende paddenstoelen kijken. Een fantastische voormiddag voor ons allemaal!

Zaterdag 04/11

Na al die activiteiten op kindermaat, was het eens tijd voor mama en papa om een avondje te genieten van elkaar. Ik trok een fancy kanten jurk aan en deed de oorringen van op onze trouw in. En ik deed nog eens hoge hakken aan, stel u voor!
We trokken naar Kortrijk voor een gezellig diner bij Oud Walle, een klant van de brouwerij. Geen alledaagse brasserie, dus overdressed was ik alleszins niet. Ik wil zeker niet pretenderen dat ik wekelijks dergelijke etablissementen bezoek, maar op ons ongemak voelden we ons zeker niet. De sfeer was ongedwongen. Je voelde dat het een familiezaak is, met zoonlief en mama in de zaal. Geen stijf gedoe, maar “kom maar binnen en zet u, wij zorgen wel dat uw smaakpapillen vanavond aan hun trekken komen.”

Dat laatste kon trouwens niet echt gezegd worden van de cocktailbar La Bodeguita del Medio, waar we achteraf nog een slaapmutsje wilden drinken. Een drukte van jewelste, met een gemiddelde leeftijd die zelfs wij al enige tijd gepasseerd zijn. Nog nooit dronk ik een Cosmopolitan uit een rode wijnglas, met suiker op de rand, de ijsblokken er nog in en een stuk meloen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog niet genoeg Cosmo’s geproefd heb… 😉 Het interieur bood dan weer wel het één en ander. Je waande je inderdaad ergens in een populaire bar op Cuba. De tropische temperaturen moest je er wel bij denken.

Zondag 05/11

De laatste dag van de vakantie was familiedag. Daarmee bedoel ik niet zo een rustige dag met ons viertjes thuis in de zetel. Neen, ik bedoel zo’n dag waarop je van de ene gevulde tafel naar de andere rijdt. Met een tussenstop op het kerkhof om nog eens een babbeltje te slaan met mijn opa. Bijna 18 jaar is het al geleden dat hij ons verliet, en nog krijg ik een krop in mijn keel als ik aan hem denk. Dat maakt dat ik soms toch nog intenser geniet van de zoveelste familiebijeenkomst bij ons oma. Ook al eten we ons daar bijna elke keer een indigestie. Het moet ook maar zo goed niet zijn, hé! 🙂

En hoe was jullie vakantie? Kunnen genieten met de kindjes? Of zonder kindjes? Of een hele week gewerkt? Ik lees het graag in de commentaren hieronder of op jullie blogs!

Mijn doodgewone gewoontes

Je las het al bij verschillende bloggers, waaronder Kelly, Kelly en Josefien. Hun doodgewone gewoontes. Want we zijn allemaal maar gewone mensen en mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Dus waarom zou ik anders zijn? Ik deel maar al te graag mijn kleine gewoontes, die voor wat standvastigheid zorgen in ons hectische leven.

  • Voor ik goed en wel aan mijn dag kan beginnen, moet ik een ontbijt achter de kiezen hebben. Ik sla nooit een ontbijt over. Meestal is dat het eerste wat ik doe als ik opsta, soms douche ik eerst (als ik er alleen voor sta in de ochtendspits, bv), maar dan lig ik echt bijna omver van de honger tegen dat ik aangekleed ben. Sporadisch is dat eens een boterham met choco of speculoospasta, maar gewoonlijk is het granola / Kellogg’s “natural” / havermout met yoghurt en groene thee met citroen. Soms is daar een stuk fruit bij, maar meestal komt het er niet van.
  • Ik neem wel altijd fruit en noten (vaak aangevuld met een koekje) mee naar het werk. Hoe uitgebreid ik ook ontbijt, ik kan geen 4u zonder eten. Naast de fysieke ongemakken die ik daarbij voel, word ik gewoon ook echt ambetant.
  • Als ik beneden kom, of thuiskom na het werk, zet ik altijd meteen de radio aan. Wij hebben altijd muziek opstaan. Dat was vroeger bij mijn ouders al en nu nog altijd.
  • Als Koen naar zijn werk vertrekt, geven we altijd een knuffel en een kus. Ja, ook als hij om 5u vertrekt.

  • ‘S morgens breng ik eerst Warre naar de crèche en dan Sep naar de voorschoolse opvang. Ze liggen in die volgorde op mijn weg naar het werk, dus het kon niet beter uitkomen. ‘S avonds is het dan de omgekeerde volgorde.
  • Zondag is weekmenu-dag. Dan trek ik me een uurtje terug om het weekmenu op te stellen en de boodschappen te bestellen bij Collect & Go.
  • Zondag is trouwens ook strijkdag. Als ik erg  veel was heb, doe ik eens een strijkske in het midden van de week, maar meestal stapelen de kleren zich op tot zondag. Of tot als mijn mama eens langskomt en vindt dat het zo niet langer kan 🙂

  • Ik hou van bloemen in huis en probeer dan ook te zorgen dat er altijd een boeketje op onze eettafel staat. Ze fleuren direct het huis op.
  • Op maandag is mijn mama babysit van dienst voor Warre, ook al ben ik een halve dag thuis. In de voormiddag ga ik mijn boodschappen ophalen. Soms ga ik ’s middags voor mijn werk bij mijn ouders eten, soms geniet ik van de vrije voormiddag om wat huishoudwerk of copywriting werk in te halen.
  • Als ik bij mijn ouders ga, lees ik altijd de Libelle. Al zolang ik me herinner, heeft mijn mama daar een abonnement op en dat was het eerste boekske dat ik ooit begon te lezen. De laatste jaren steel ik ook telkens de Libelle Lekker als die er bij zit. Sorry mama…
  • Sep zijn avondritueeltje is altijd hetzelfde en wordt steevast afgesloten met wat lieve woordjes. We hebben een vast dialoogje : “wie is er mijn grote schattebol / dikke vriend?” “Ikke!!” en een “slaapwel, lieve schat” – “slaapwel, mama”. Zo kan mijn ventje rustig gaan slapen.

  • Sinds mijn bureauruimte in orde is, zit ik daar na het avondeten en de afwas meestal nog tot 21u – 21u30. Daarna kijken we meestal nog naar een programma op tv, al dan niet opgenomen. De Rechtbank of Niveau 4, maar een portie Jani voor het slapengaan kan ook de perfecte ontspanning zijn, soms van achter de strijkplank… Als er niets interessants is, lezen we wat of blog ik een beetje. We proberen altijd rond 22u (22u30 ten allerlaatste) naar bed te gaan.
  • Elke avond schrijf ik op wat ik die dag “gepresteerd” heb. Wat ooit begon als “huiswerk” van de psychologe in mijn proces van zelfvertrouwen boosten, is een manier geworden om de dag te overlopen en af te sluiten. Na een hectische dag doet het me goed om eens stil te staan bij alles wat ik gedaan heb, wat er gebeurd is en waar ik dankbaar voor ben.
  • Na het schrijven volgt het smeren. Een goede laag handcrème om mijn handjes ’s nachts te laten herstellen.
  • Nog een laatste in de categorie “avondroutines“: voor ik naar bed ga, ga ik bij onze beide zoontjes nog eens kijken hoe vredig ze slapen. Echt, die emoji met hearteyes is daarvoor uitgevonden! Zo voel ik me elke keer opnieuw. Ik kruip dan met een glimlach in bed. Ik zie me dat nog doen als ze pubers zijn. Ni gezeverd, hé!

En jij? Ik weet zeker dat jij ook van die doodgewone gewoontes hebt. Je kan er enkele delen in de comments of gewoon zelf een blogje schrijven. Ik kom zeker lezen!

PLOG – Our Wedding Day

Jahaa, het is er eindelijk van gekomen! Twee maanden na datum is het zover. Ik heb jullie zo lang in suspens gehouden, maar nu zijn ze er! Een blik op onze grote dag. Uit de meer dan 700 foto’s (!) heb ik een selectie gemaakt die ik nu met jullie deel.

De foto’s zijn het werk van de lovely Kasia Stepkowska. Op haar website Tellowello.com vind je vooral prachtige, innemende (kinder-)portretten. Niet altijd de standaard foto’s, maar o zo mooi! Vele hartjes voor Kasia, de nieuwe dikke vriend van Sep 🙂

Enjoy!

Getting ready

So they meet again

The ceremony

Let’s dance

The decorations

Having fun

 

Credits: mijn jurk komt van Prima Donna in Deerlijk, Koens kostuum is van Café Costume in Gent. Mijn boeket, haarstukje en Koen zijn corsage komen van Artistic in Oudenaarde. Mijn kapsel is het werk van goede kennis en vaste kapster Leen van Si Jolie in Wortegem.

41 weken in de buik, 41 weken eruit

Liefste Warre

Vandaag ben je exact even lang uit mijn buik als dat je erin gezeten hebt.
Iets meer dan 41 weken lang heb ik je gekoesterd, heb ik je alles kunnen geven wat je nodig had om te groeien van embryo tot baby. Het waren jij en ik, kleine man. Ik was de enige die elk schopje voelde. Ik was de enige die verantwoordelijk was voor jouw welzijn. Je vond 40 weken niet genoeg, je wilde een weekje langer bij mij blijven. 10 dagen om precies te zijn. Ik kan het je ook niet kwalijk nemen.

De 41 weken die daarop volgden, waren een waar contrast met het rustige ronddobberen in mijn knusse baarmoeder. Dat liet je ons in de eerste helft van die 9 maanden ook vaak en duidelijk genoeg weten. Ondertussen ben je opnieuw de happy, beweeglijke baby die ik in mijn buik voelde. Je sluipt als een ware paracommando het hele huis door, maar houdt het liefste even halt bij de platencollectie van je papa. Je boterhammetjes gooi je even graag op de grond als dat je ze in je mond steekt. En doordat die ploetermoeder van jou niet elke dag stofzuigt, vind je de dag erna soms eens een kruimeltje op de grond dat uiteraard perfect kan dienen als tussendoortje.

Je kan je keelgat meer dan open zetten. Als je net iets te lang op je flesje moet wachten, bijvoorbeeld. Maar ook als je geamuseerd bent – meestal door iets wat je broer of je papa doet – kan je die volumeknop behoorlijk opendraaien. Je zwaait ‘dada’ vanaf het moment dat je denkt dat we ergens weggaan/er iemand weggaat en je hebt de ‘high five’ die opa je leerde al goed onder de knie. Trouwens, over knieën gesproken: dat “echte kruipen” en rechtstaan zal ook niet lang meer duren als ik je zo bezig zie…

Jouw taalvaardigheid heb je van je mama geërfd, want dat gebrabbel van jou klinkt hetzelfde als dat van mij na een zoveelste gebroken nacht. Je wil duidelijk net als je broer welsprekend en taalkundig worden, maar misschien vertel ik je er best bij dat je dat niet doet door zoveel boeken te verslinden. Toch niet op de manier waarop jij dat doet…

Ik mag je niet vergelijken met je broer, want jullie zijn twee totaal verschillende persoonlijkheden. Dat besef ik maar al te goed. Terwijl ik vroeger soms uren met Sep op mijn arm in de zetel zat, kan jij nu geen minuut blijven zitten (behalve als je melk krijgt, dan blijf je toch wel 5 minuten zitten). Ik ben blij dat je zo graag op ontdekking gaat en dat je waarschijnlijk een erg zelfstandige jongen zult worden. Maar ik knuffel je zo graag. En jij ook, dat merk ik wel. Je kan zo genieten van een knuffel van mij. Maar die moet niet te lang duren, want je bent direct weer afgeleid.

Mijn kleine schat. Mijn happy baby. Ik ben zo benieuwd om te zien wat voor speels ventje jij zal worden. Maar ik wil ook nog even vasthouden aan die kleine momentjes met mijn baby’tje. Nu je nog niet kan weglopen als ik je wil knuffelen. Nog eventjes…

Liefs

Je mama

xx

 

Hoe is dat nu, van 1 kind naar 2?

De vraag die we sinds de geboorte van Warre al meer dan genoeg hoorden. Het verlengde van de “ja, pas maar op, van 1 naar 2, dat is een groot verschil hoor!” van tijdens de zwangerschap.

Awel ja, het is een immens verschil. En we vervallen zelf ook al in dat cliché. Je bent als ouder anders bij kind 2 dan bij kind 1. Schrijfvoer genoeg hierover voor een aparte blogpost.
Maar wat me nog het meeste opvalt, is de tijd die nog eens dubbel zo snel lijkt te gaan. Als je eerste kindje geboren wordt, vraag je je af wat je met al die vrije tijd deed toen je nog kinderloos was. Wel ja, bij kind 2 is dat dus 2 keer zo erg. Dat ervaren wij toch.

Dit weekend waren we voor 24u even opnieuw een gezin met 1 kind. Sep ging bij oma en opa logeren, Warre bleef bij ons. Terwijl de baby een dutje deed, kon ik in alle rust ons diner van ’s avonds voorbereiden. Mijn wederhelft stopte zaterdag wat vroeger met werken, waardoor we nog wat boodschappen konden doen. Warre in de draagzak en gaan. Ik voelde me bijna schuldig tegenover Sep dat ik opmerkte hoe gemakkelijk het toch is met één kind. Alhoewel ik diezelfde gedachte soms ook heb als ik op woensdagnamiddag alleen met hem ben. Dus dat gaat dan gelijk op.

Tijdens ons etentje ’s avonds hadden we het erover met onze vrienden. Daar zaten wij dan te vertellen over onze “zalig rustige zaterdag” en hoe het toch een pak drukker is met twee kinderen dan met één en dat we dat toch weer extra beseffen als we er maar ééntje thuis hebben. Dit zei ik tegen mensen die de laatste maanden met hun ene prachtige dochter bijna even vaak in het ziekenhuis waren als thuis en absoluut (nog) niet aan nummer 2 denken. Ik maakte zelfs de analogie met “people with no kids have no idea“… Gelukkig kennen ze mij en mijn soms wat minder genuanceerde uitspraken goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet wil gezegd hebben dat mensen met één kind het niet druk/lastig hebben. (Of dat mensen zonder kinderen het niet lastig kunnen hebben, for that matter.) Ik maakte alleen de observatie dat het bij ons een groot verschil is van een rustige baby Sep naar een iets drukkere kleuter Sep plus een iets drukkere baby Warre.

Soit, verder met de 24 uren met één kind. Zondag hebben we genoten van een rustige ochtend met ons drietjes en zelfs wat quality-time voor ons tweetjes terwijl de baby zijn voormiddagdutje deed. Genoten van de rust. Genoten van onze ene baby. Mijmerend over hoe het was voor de geboorte van Warre.

Toch lichtte ik op toen om 11u onze guitige kleuter aan de deur stond. Blij pronkend met zijn Paw Patrol pyjama die hij van zijn verwen-oma gekregen had.

In de namiddag gingen we naar de kinderboerderij. Met onze twee wakkere, actieve kinderen. Warre probeerde vanuit de draagzak alles te zien wat er rondom hem gaande was. Sep trok mijn arm bijna uit de kom om mij mee te krijgen naar elk nieuw dierengeluid dat hij hoorde.

Op wandel met een kleuter betekent ogen op uw gat hebben. Betekent na een uur een vermoeide kleuter die welgeteld 2 minuten op je schoot blijft zitten. Betekent soms een bange kleuter – vooral als de ezel net iets te enthousiast is over zijn komst. Betekent veel gekwetter, veel ge-wat-is-dat, veel ge-ik-wil-naar-de-…
Op wandel met een baby betekent hongertjes en huiltjes. Betekent wiegend rondstappen aan de zandbak waar de kleuter aan het spelen is. Betekent kaka-pampers op de meest onmogelijke momenten.

Ik heb me al vaak afgevraagd hoe alleenstaande ouders het doen. 1 kind per ouder is soms echt geen overbodige luxe. Oké, je doet het maar hé. Ik doe het ook op de ochtenden en avonden dat ik er alleen voorsta. En soms ben ik op van de zenuwen nog voor ik naar het werk ga. Soms ben ik zo doodop als ze eindelijk in bed liggen, dat ik niets anders meer doe dan in de zetel hangen.
Maar soms start ik mijn dag met een glimlach om wat de jongste overnight geleerd heeft, of om de ongelooflijke monoloog die de oudste weer afgestoken heeft in de auto. Soms smelt mijn hart door de schaterlachjes die Sep bij Warre uitlokt. Soms krijg ik net meer energie als ze flink naar bed gegaan zijn en ik kijk hoe ze vredig liggen te slapen.

Hoe hard ik ook kan zagen over de drukte, de bergen was, de oververmoeidheid,… elke keer prijs ik me op het einde van de dag zo gelukkig dat ik mijn twee zotte, goedlachse, ruziënde, schreeuwende, schattige, blauwogige, soms ietwat neurotische, … kinderen gezond en wel in hun eigen bedje kan leggen.

Waarom de Algarve de ideale bestemming was voor onze huwelijksreis

We gingen geen huwelijksreis doen. We hadden het afgelopen jaar al genoeg zotte kosten gedaan in ons huis, met het krijgen van een tweede kind, met een trouwfeest te organiseren. We zouden dat over een paar jaar wel eens doen.
Maar dat was buiten mijn zus gerekend. Zij vond het niet kunnen dat wij na ons huwelijk niet zouden genieten van een reisje met ons twee. *de romanticus* Ze trommelde schoonzussen en (schoon-)ouders op en ze legden samen voor een mooi reisje naar de Algarve. Koen noch ik was daar ooit al geweest, maar we hadden wél al gehoord over de mooie natuur en het goede weer. We keken er dus enorm naar uit. Waar ik een beetje extra zenuwen van kreeg, was van het feit dat ik zelf niets kon bepalen. Vlucht, auto en verblijfplaats waren geregeld. Gelukkig weet mijn zus wel het één en ander van reisjes organiseren 🙂

Gewapend met onze Lonely Planet gids stapten we het vliegtuig op. Hoe we die 5 dagen met ons tweetjes zouden invullen, dat lag volledig aan onszelf.

Uiteraard genoten we ervan om samen lang uit te slapen (het ontbijt werd geserveerd vanaf 8u30 zonder einduur :)). We genoten van elkaars gezelschap, zoals elk pasgetrouwd koppel. Of elk koppel met kinderen dat eens 5 dagen kinderloos is… 😉

Toch wilden we ook iets van de Algarve gezien hebben. Al was het maar om achteraf toch iets anders te kunnen vertellen dan “het was een zalig bed!” of “mooi zwembad”.

Logeren

We logeerden in het Monte da Lua Guesthouse – the quietest Algarve. En quiet was het er alleszins! Een verblijf enkel voor volwassenen, dus geen krijsende kinders om 8u ’s morgens. Enkel te bereiken via een grindweggetje op 20 min. van Faro. Het enige geluid dat je hoorde waren de krekels en af en toe een straathond.

Bezoeken

Met de auto stond je – als je een gps hebt en niet moet rekenen op de bewegwijzering – op amper 10 minuten in Olhao, een charmant havenstadje met een ferry of taxiboot naar de omringende eilandjes. Aan de rand van het Ria Formosa natuurpark waar vogelspotters hun hartje kunnen ophalen. In de zomer zijn de eilandjes een toeristische trekpleister en liggen de prachtige stranden verstopt onder een deken van kleurrijke parasols.

Als je echter de moeite neemt om iets verder te wandelen en van de paden af te gaan, dan kom je op mooie plaatsjes waar je je op een onbewoond eiland waant en je echt kan genieten van de ongerepte natuur. Ideaal voor zij die “houdt van lange strandwandelingen” op hun online datingprofiel hadden staan.

Naast Olhao bezochten we o.a. ook nog Tavira en Faro, waar het gezellig kuieren is door de kleine straatjes langs de met mozaïek beklede of met muurschilderingen versierde gevels.

Tavira

Olhao

Lagos

Faro

Toerist

De echte toerist uithangen deden we in Lagos. Een boottochtje langs de kust kon niet ontbreken. We kozen voor één van de “grotto tours”. Met max. 10 op een bootje. Ja, met 5 bootjes achter elkaar en slalommend tussen de kajaks, zoals verwacht. En toch weten die mannen hoe ze je een prachtige ervaring kunnen bezorgen en hoe ze je het gevoel kunnen geven daar (heel eventjes) helemaal alleen te zijn. Het hielp ook wel dat wij vooraan op de boot zaten en dus foto’s konden maken en konden genieten van het uitzicht zonder storende toeristenpetjes in ons gezichtsveld.

Uit eten

Omdat we ons 5 dagen lang in de watten lieten leggen, en we geen keuken hadden in onze verblijfplaats, gingen we iedere avond lekker uit eten. De Algarve staat gekend om zijn zeevruchten en vis. Oeps, iets waar wij niet echt grote fans van zijn. Gelukkig kennen ze daar ook iets van groenten! We lieten ons wat de restaurantjes betreft leiden door onze Lonely Planet gids en kwamen nooit bedrogen uit. Een tip: vooraf reserveren is aangeraden, zeker voor de etablissementen in de iets drukkere steden.

Onze favoriet in Faro was Faz Gostos: binnen gigantisch groot met verschillende zalen achter elkaar en gezellig ingericht, buiten een klein, modern terras. Op de menukaart vind je een mengeling van Portugese specialiteiten en meer “toegankelijke” gerechten. Alles tot in de puntjes afgewerkt, zowel qua uitzicht als qua smaak. De vriendelijke en snelle bediening is ook een grote plus. Want let me tell you, erg gehaast zijn ze niet altijd in de Algarve, zeker niet als ze je wil afrekenen (raar toch…).

 

 

Voor een snelle lunch of een cocktail na je diner kan je in Faro, vlakbij Faz Gostos, terecht in O Castelo. Een cocktail met zicht op de lichtjes aan de overkant van de baai of een snelle hamburger voor je de stad in trekt. Met een beetje geluk krijg je er nog een gratis concertje bovenop. Of voetbal op groot scherm.

Ooit gaan we terug naar de Algarve. Dan doen we wat ook op ons verlanglijstje stond, maar echt niet meer in die 5 dagen in te proppen viel: Silves, Sagres en Monchique. Of misschien doen we ooit eens een road trip door de Algarve. Oh, ik droom alweer weg…

Mijn zus boekte deze reis via Eliza Was Here. Alles was tot in de puntjes geregeld en heel duidelijk gedocumenteerd. Ik onthoud deze naam zeker voor een volgend reisje. Op hun website kan je kiezen per “thema”. Je kan bijvoorbeeld kiezen voor een kindvriendelijk verblijf of een romantische honeymoon.