Ik heb geen tijd om het te druk te hebben

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Ik lees en hoor het overal. Iedereen heeft het te druk. Het voornemen voor het nieuwe jaar om wat vaker “neen” te zeggen. Want er zijn teveel feestjes, teveel leuke projecten, teveel sociale verplichtingen, teveel verwachtingen. Vaak naast een fulltime job en een stel koters.

Overvolle agenda

Mensen denken dat van mij ook. Twee kinderen, een bijberoep, een blog én een man die een eigen brouwerij heeft. Dat is toch vragen om een overvolle agenda!

Mijn man heeft het druk, ja. Veel vergaderingen of evenementen, werken in het weekend en op feestdagen. Maar hij kan ook wel eens op rustige dagen wat langer in bed blijven en maar om 8u gaan werken i.p.v. om 7u. Of wat vroeger thuiskomen om te helpen de kinderen in bed te steken – meestal om daarna nog achter zijn bureau te kruipen, maar soit.

Maar ik?
Ik zou het druk kunnen hebben. Mocht ik een fulltime job hebben. Ik werk 3/5, dus dat valt behoorlijk mee. Maar Delphine, wat dan met je bijberoep? Ja, oké, maar ik verdrink (nog) niet in de opdrachten. Ik kan het allemaal nog mooi bolwerken, nikske overwerkt.

Oké, goed, je werkt niet meer uren dan een ander. Maar je hebt toch nog die blog! Akkoord. Ik heb die blog. Heb je die al eens goed bekeken? Ik schrijf wanneer ik er zin in heb. Ik schrijf niet omdat het “moet”. Soms is dat 3 keer op één week. Soms is dat 3 weken niet. Ik heb niemand die mij opdraagt wanneer of waarover ik moet schrijven. Ik heb geen duizenden volgers en word ook niet wekelijks als influencer (urgh, echt, spreekt iemand dat woord ooit uit in een serieuze conversatie??) uitgenodigd op de meest fancy feestjes of de hipste press days. De meeste foto’s die je ziet op mijn Instagram zijn ook van thuis of van tijdens een familie uitstapje. En van de kids. Als ik er al eens alleen (al dan niet met mijn wederhelft) op uit trek, dan geniet ik en vergeet ik dat ik een smartphone heb. Dus neen, je ziet weinig of geen foto’s van mij op feestjes of andere hippe uitstapjes.

A two-way street! 

Het is trouwens ook een wisselwerking. Ik word niet uitgenodigd door pr-bureaus, omdat mijn blog nog niet zo populair is. Maar zelfs als ik wel veel volgers zou hebben, dan nog zou het niet blijven duren. Ik zou vaker niet dan wel op uitnodigingen ingaan. Ik kom maar weinig uit mijn kot voor feestjes of workshops of wat dan ook. Zelfs met mijn beste vriendin moet ik de dates tot 3 maanden op voorhand vastleggen. Het meeste sociaal contact heb ik nog met de apothekeres waar ik de poedermelk voor Warre koop.

Het is niet dat ik me thuis opsluit en niet wil buitenkomen. Het lukt mij gewoon niet. Ik moet aanvaarden dat ik op dit moment in het stadium zit waarbij mijn kinderen mijn leven overheersen. Het lukt mij om naast mijn job(s) mijn huishouden ongeveer goed te laten lopen (als je maar even over de lading strijk heen kijkt). Onze kinderen krijgen alle aandacht die ze nodig hebben, ze zijn (meestal) proper gewassen en gevoed. Als ze om 20u alletwee in bed liggen, ben ik een tevreden mama. Want dan heb ik tijd om aan de afwas te beginnen. Als ik tegen 21u nog niet uitgeput in de zetel neerval, schrijf ik soms nog wat. Maar meestal zit het er niet in. Meestal is er geen energie meer over. Want – enkele intermezzo’s tijdens de nacht niet meegerekend – om 6u is het weer gank.

En ook mijn omgeving denkt daar trouwens zo over, heb ik het gevoel. Delphine zal wel niet kunnen, met haar kinderen. Ik zal haar maar niet lastigvallen, ze heeft het waarschijnlijk wel druk genoeg.

Het is zo dubbel. Ik zou het graag wat “drukker” hebben. Wat meer te doen hebben, opnieuw wat socialer zijn. Maar dan moet ik tijd afnemen van mijn mama-tijd (of mijn slaap-tijd). En dat gaat voorlopig nog even niet. Dat wil ik nog niet. Mijn kindjes hebben mij nog te hard nodig. Ik kan geen tijd vrijmaken van mijn kindjes om mijn eigen agenda te vullen. Dat komt ooit wel. Maar nu nog even niet.

12 maanden in 12 beelden

Liefste Warre

Vandaag word je 1 jaar! Een mijlpaal! En wat voor een zot jaar is het geweest, zeg. Je moest je eerste levensjaar helaas delen met een ander groot evenement. En met je broer, die nog moest moet wennen aan het idee dat hij niet meer de enige oogappel in huis is. Misschien daarom ook net dat jouw eerste 12 maanden op deze aardkloot precies sneller leken te gaan dan die van Sep. Ik had ook minder tijd om stil te staan bij de kleine dingen. Iets waar ik nu al spijt van heb. Maar aan spijt heb je niets. Aan foto’s des te meer. Daarom een foto per maand dat je al in ons leven bent. Niet per sé altijd de mooiste foto, maar wel de meest typerende . Kijk even mee.

De jaarovergang 2016 – 2017 ging veel te traag, want ik wachtte vol spanning op jouw komst. Op 1 januari lachte ik maar matig met de grappige nonkels en hun “en, ne kleinen vande joare?” Op 10 januari was ik zo blij dat je toch aanstalten maakte om ons te komen begroeten. Op 12 januari, rond een uur of 11 lag je er dan. We hadden er net samen de zwaarste taak van ons leven op zitten. Logisch dat jij uitgehongerd was. En dan nog moeten poseren voor de foto… voorsmaakje van wat volgen zou, met die blogster als moeder.

Iedereen moet door een awkward periode als hij zijn haar wil laten groeien. Bij jou was dat niet anders. Jij had gedurende je tweede levensmaand een mohawk die later plat viel om plaats te maken voor een pluimstaart achteraan op je hoofd. Sorry, maar het was grappig 🙂

We zouden bijna vergeten dat je tijdens de eerste 3 maanden van je leven afgezien hebt. We hebben samen afgezien. Je huilde. Veel. Heel veel. En luid. Heel luid. We zagen aan je gezichtje dat je pijn had, maar zelfs een osteopaat en een koemelkeiwitvrij dieet hielpen niet.

Die huilbaby maakte even later gelukkig plaats voor de guitige baby die je eigenlijk altijd al was. Het moest er alleen nog uit komen. Je sliep al eens een nachtje door. Net op tijd voor de familieweekendjes waar je non-stop omringd werd door kleine en grote kinderen. Je kon dat allemaal aan, stoer als je bent.

Je broer bleek van bij het begin jouw grote voorbeeld. Je licht op als je hem ziet, je volgt hem overal. Je lacht als hij onnozel doet, en hij weet dat maar al te goed. Nu al onafscheidelijk. Mijn moederhart smelt!

In juni gingen we op reis en “genoot” jij van je eerste groentepapje. Tja, zo een plastieken lepel met groene smurrie is natuurlijk niet hetzelfde als een zachte, warme borst. Toen ging dat nog moeizaam, maar ondertussen ben je een echte bourgondiër geworden.

Altijd op zoek naar een uitdaging, jij. Gewoon rechtzitten begon al goed te lukken, dus we deden er nog een trucje bovenop. Of de tut en duim voldeden niet meer, dan maar een dikke teen… Ah Warre, je laat het er zo gemakkelijk uitzien. We zullen eens zien over 20 jaar…

Daar was ie dan in augustus, de grote dag voor mama en papa. Wij gingen trouwen. Jij begreep niet veel van al die commotie. Je liet het maar passeren, zolang je maar op tijd je eten en wat aandacht kreeg. Veel had je niet aan die dag, maar later kan je misschien wel met een glimlach terugkijken naar die prachtige foto’s van jou.

Muzikaal zijn onze kinderen alleszins. Net als je broer kan je niet van je papa zijn platencollectie afblijven. Tot grote ergernis van vader en moeder natuurlijk. Ondertussen ben je daar al wat op uitgekeken en is de platenspeler zélf nu wat interessanter geworden…

Wat zei ik ook alweer over dat bourgondiër zijn?

Dat je een lachebekje bent, dat zien we gelukkig vaak genoeg. Maar een coole kikker ben je ook. Niets kan je deren, zelfs jouw eerste kappersbeurt niet. Je bekijkt de wereld rondom je niet zelden met een onverschillige “Wuk?“-mentaliteit. I like 🙂

O ja, en ne stuiker, dat ben je ook. Rennen kruipen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Allemaal met een big smile. En klimmen. Overal. Je laat je dan achterovervallen in de zetel, je nog niet bewust van het mogelijke gevaar. Warreke, wat ben ik jaloers op jouw kinderlijke vreugde en naïviteit. Maar wij gaan ooit nog met jou op de spoed belanden, daar hou ik nu mijn hart al voor vast…

Gelukkige verjaardag, kleine man!

Liefs

Je mama

 

Wat zal 2018 mij brengen?

Awel, dat ik het nu eens niet weet, se!

Bij de aanvang van 2017 wist ik dat ik de volgende 365 dagen vooral zou besteden aan bevallen, een huishouden leren managen met 2 kinderen en het plannen van ons – al zeg ik het zelf – meer dan geslaagd huwelijksfeest. De overgang naar dat nieuwe jaar ging ook een beetje aan mij voorbij, wegens het ongeduldig wachten op de komst van baby Warre.

Nu heb ik echt met volle teugen genoten van de afgelopen weken samen met vrienden en familie. Ik maakte opnieuw geen echte voornemens. Ik heb deze keer ook geen grote plannen voor het komende jaar. Behalve dan de schouderoperatie die me (hopelijk) voor de rest van mijn leven moet verlossen van pijn en ontwrichting en waardoor ik ongeveer een maand “out” zal zijn. Maar verder niets speciaals.

Het geeft een dubbel gevoel. Enerzijds ben ik blij dat het eens een rustiger jaar wordt. Dat ik eens niet weet wat er op mijn pad zal komen en dat dat pad daardoor nog open ligt voor alles wat het maar kan kruisen. Anderzijds word ik ook gewoon nerveus van dat “niet weten”. Mezelf kennende, ga ik het ook niet rustig kunnen houden. Ik word nu al zot omdat ik een week thuis moet blijven wegens ziekte. Ware het niet dat ik uitgeput ben als ik nog maar naar het toilet ga of buiten adem ben als ik één zin heb “gezegd”, ik stond al te strijken en had al 5 artikels geschreven. Ik kan dus niet anders dan rusten. Maar gelukkig word ik er niet van… Een jaar van niks doen is dus zeker niet aan mij besteed.

Maar wat ik allemaal ga uitspoken dit jaar… I will see. And you will too, here, in mijne digitale living. Pakt u nog een koekske, de koffie staat op. Zet er u bij voor alweer een gezellig jaar!

En o ja, bijna vergeten: mijn beste wensen, hé!

Xxx

Fien

Mooie herinneringen aan 2017 – *giveaway*

Aaah, het einde van het jaar. Tijd om lijstjes te maken. Tijd om al naar het volgende jaar uit te kijken. Tijd om goede voornemens te maken en al te beslissen dat je je er toch niet aan zal houden. Tijd ook om nog even terug te blikken op de voorbije 12 maanden voordat we voorgoed afscheid nemen van 2017.

En om nog snel een shoptegoed van 30 euro te winnen bij Smartphoto.be!
Als dat je wel iets interessants lijkt, lees dan zeker door tot het einde van de post! Just sayin’

Hoe kan je beter terugblikken op 2017 dan die 12 maanden te visualiseren met behulp van de duust miljoen miljard foto’s die ervoor zorgden dat de opslagruimte van je smartphone of laptop continu vol was? Dit jaar hebben wij alvast gigantisch veel foto’s die ik wil laten afdrukken. Het was immers Warre’s eerste levensjaar, maar ook het jaar waarin Het lief mijn man werd. En daarnaast waren er nog zoveel mooie momenten die ik wou vastleggen. Genoeg materiaal voor een paar thema-albums, maar ook een jaaroverzicht kan niet ontbreken.

Voor 2016 had ik al het idee gevonden om niet per sé chronologisch te werken voor het jaaroverzicht, maar eerder per categorie. Die manier van werken stond mij wel aan, dus ik deed hetzelfde voor 2017.

Dit zijn de categorieën in mijn fotoalbum:

Big moments: een tweede kind krijgen, trouwen, de eerste schooldag, tram 3


Travel: veel te weinig dit jaar. Maar toch een mooi reisje naar Frankrijk en natuurlijk onze veel te korte huwelijksreis.


Family Time: familieweekendjes, barbecues, verjaardagen
Fun: vrijgezellen, trouw- en andere feestjes, gezellige dagen met het gezin

Foto’s genoeg, een selectie maken, dat vroeg het meeste werk. Af en toe van mijn hart een steen maken, maar het lukte 🙂
Dan nog het ordenen van de foto’s in het boek… Ik weet dat je dat ook door de website kan laten doen, maar ik ben nu eenmaal wie ik ben. Ik heb graag zelf de touwtjes in handen en deed er dus lang genoeg over om elke foto uit mijn selectie zijn plaatsje te geven in ons album.

Het resultaat

Wel, oordeel vooral zelf. Ik vind het behoorlijk geslaagd, al zeg ik het zelf!

Ben jij nu geïnspireerd door deze post en wil je zelf ook aan de slag voor een mooie herinnering aan 2017, die ook nog eens mooi oogt als coffee table book? Of ben je nog op zoek naar een last minute Nieuwjaarsgeschenk? Dan heb ik goed nieuws. Ik mag van de vriendelijke mensen van Smartphoto.be een shoptegoed van 30 euro weggeven aan één van mijn lieve lezers.

“En hoe kan ik dat shoptegoed winnen?” hoor ik u al denken. Heel simpel. Stuur voor woensdag 27 december 23u59 jouw favoriete foto van 2017 (zelf gemaakt, uiteraard) naar failingtobesuperwoman@gmail.com. Expert van dienst, Sep, zal dan zijn favoriet uitkiezen. Als je gewonnen hebt, breng ik je persoonlijk op de hoogte op vrijdag 29 december. Ik ben al benieuwd om jullie foto’s te zien! Veel succes! 

Deze post kwam tot stand in samenwerking met Smartphoto.be.

 

 

Kleine gelukjes

Het was woensdagavond. We hadden net gedaan met eten toen de babysit toekwam.
Van 19u30 tot 21u op woensdagavond gaan Koen en ik dansen. Jawel, mijn man volgt vrijwillig danslessen met mij. Lindy Hop, om precies te zijn. Heel leuk, niet zo simpel. Je moet nogal een gevoel voor ritme hebben.

Dus, terug naar woensdagavond. De babysit begint aan het verhaaltje terwijl wij de voordeur achter ons dichttrekken. Bijna aangekomen aan de leukste dansschool ever (hihi), krijgt Koen telefoon van de danslerares. Ze had mij al twee keer proberen te bellen en een berichtje gestuurd. Tja, het geluid van mijn gsm stond nog af… De les kon last minute niet doorgaan. Spijtig! En ook niet. We hadden allebei al niet zoveel zin om te gaan; just one of those days, weet je wel.

Naar huis gingen we nog niet. De babysit was er nu toch, dus we konden maar beter genieten van dit gestolen momentje met ons twee. We trokken de stad in. We wandelden langs de nieuw aangelegde markt van Oudenaarde. Het was er rustig. Wat wil je, om 19u30 op een woensdagavond. We stapten een gezellige bar binnen. Het etablissement bestaat al zeker een jaar, maar nu pas geraakten we er. We waren de enige klanten. Normaal zou ik me daar awkward bij voelen. Vandaag niet. We gingen in een gezellig zithoekje zitten en bestelden een drankje. En dan begon het. We babbelden aan één stuk door, net zoals “in den beginne”. Het ging over de brouwerij, over mijn werk, over nieuwe plannen, over alles eigenlijk. Het ging niet over het huishouden of hoe moe we allebei zijn. Ik weet zelfs niet meer of we het over de kinderen gehad hebben. Het was een spontane, ontspannen date. Niet een “wij moeten nu iets gaan eten, want we hebben al 2 maanden geen date night meer gehad” date. Pas op, ik geniet altijd van een avondje uit met mijn wederhelft. Weg van de alledaagse beslommeringen. Maar het onverwachte, het spontane en de leuke muziek in de bar maakten het toch een speciale avond. Zomaar, midden in de week.

Het zijn die kleine, toevallige gelukjes, die ik wil koesteren en die me helpen om moeilijkere momenten door te komen. En die ik wil delen met jullie. Zomaar. Omdat het niet altijd grootse belevenissen hoeven te zijn.

3 jaar Sepliefde

Liefste Sep

Klopt dat? Jij wordt vandaag al 3 jaar?
Jij? Het lijkt wel gisteren dat ze je uit mijn buik moesten sleuren. Nu ja, gisteren niet echt, maar je weet wel wat ik bedoel. Jij, die “kloeken boelie” die er bij zijn geboorte uitzag als een baby van een maand oud. Wat een contrast met het kleine, fijne mannetje dat je nu bent!

Je was een rustige baby, een “gemakkelijk” kind. Nu ben je nog altijd een braaf kind. Meestal toch. Op een ander. Zo lang hadden wij schrik dat je je mannetje niet zou kunnen staan, zo meegaand als je was. Die zorgen hebben we allang niet meer. Je weet heel goed wat je wil en vooral niet wil. Een klein beetje een drama king, ook wel, als het niet naar je zin is. Maar dat ligt misschien aan de leeftijd? Die terrible two’s and three’s, waar ze het altijd over hebben?

Je kan monologen afsteken waar iedereen van staat te kijken. De zinsbouw, de woordenschat. Soms ook woorden die je eigenlijk niet zou mogen zeggen. Waar haal je het? En raak het alsjeblieft niet kwijt! Een advocaat ben je, met al je redeneringen en logica.

Het helpt natuurlijk ook dat je van boeken houdt. Je kan niet gaan slapen zonder je verhaaltje. Of twee. Of drie. Maar ook van de televisie haal je zoveel woordenschat. Je oma is een beetje bang dat je “Hollands” zal leren door naar Paw Patrol te kijken, maar ik zie dat je vooral woorden en zinnen overneemt die sommige volwassenen zelfs niet correct verwoorden. Ik maak me geen zorgen, van dat halfuurtje (of uurtje…) tv per dag ga je echt niet Hollands worden. Voor dat West-Vlaams van jouw schoolgenootjes heb ik iets meer “schrik”…

Logica en redeneren zijn waarschijnlijk ook de twee eigenschappen die ervoor zorgen dat jij een fantastische puzzelaar bent. Elke nieuwe puzzel die je aangereikt krijgt, kan je binnen de kortste keren uit het hoofd maken. Je jongleert met puzzels voor kinderen van 5 of 6 jaar. Je maakt je oude puzzels omgekeerd, met de tekening naar beneden, voor extra uitdaging. Je kan je echt rustig bezighouden, als je maar een puzzel bij de hand hebt. Maar o wee als iemand je stoort voor je puzzel af is.

Je moet alles waar je aan begint kunnen afwerken. Je opjagen kunnen we ook niet. “Ik ben de baas!” klinkt het soms uit je mondje. Ik denk dat je wel eens gelijk kan hebben. Het is beter om te wachten tot je klaar bent dan om een driftbui te riskeren door je op te jagen. Want die driftbuien gaan niet zomaar over.
Behalve als je broertje erbij komt. Mijn moederhart smelt als ik jullie twee samen zie. Knuffelen, spelen, zelfs ruziemaken. Twee broertjes zoals ik het me inbeeldde toen ik hoorde dat jij niet mijn enige zoon zou blijven. 

Dat knuffelen doe je trouwens niet alleen met je broer. Tot mijn grote vreugde ben je een mama’s kindje. Knuffelen, bij mij komen als je verdriet hebt, spelen en onnozel doen. Ik hou er zo van. Ik geniet er ook zo hard van. Want je zal het allemaal snel genoeg niet “cool” meer vinden.
Zoals je K3 ook niet cool vindt. “Want dat is voor meisjes!” Daar gaan onze inspanningen van genderneutraal opvoeden 🙂 Al ben ik wel blij dat ik geen Studio100 cd’s hoef te kopen, maar dat je gewoon mee naar de radio luistert met ons. En meezingt met Néh na na na van Vaya Con Dios.

Lieve Sep, je wordt al zo groot en ik zie zoveel van mezelf in jou. De looks heb je van je papa – wij blij 🙂 Maar het gevoelige karakter heb je van mij. Al zie ik wel al iets meer zelfvertrouwen in jou dan ik had/heb. Goed zo jongen, hou dat vast. Want je zal het nodig hebben in de wereld waar je nu steeds meer stappen in zet. Maar weet ook dat je papa en ik er altijd voor je zijn. Ook als je ons niet cool meer vindt.

Dikke zoen

Je mama

xxx

Nog steeds “Failing to be Superwoman”

Het was weer één van die ochtenden. Manlief al vroeg weg, dus ik stond er alleen voor met de kindjes. Het was rushy, maar we gingen het halen. We gingen om 7u20 de deur uit zijn!
Tot Warre om 7u15 besliste om nog eens het beste van zichzelf te geven voor hij aan de dag begon.  Warre ging in bad en 7u20 werd 7u40.

Uiteindelijk slaagde ik er toch in om op een redelijk uur op het werk te geraken. Om daar alweer laptop-problemen te hebben. Gelukkig kon ik die bij de IT-afdeling achterlaten terwijl ik naar een “Fit en Gezond op het werk” workshop ging. Ik keek er zo hard naar uit, na de kak ochtend. Horen of ik al dan niet goed bezig was met mijn (semi-)gezonde levensstijl en extra tips krijgen.

Tot de dame begon over het ontbijt. Hoe ze elke ochtend havermoutpap of havermoutpannenkoekjes klaarmaakt en daarbij nog een ultragezonde lunch voorziet voor het hele gezin en al aan het avondeten denkt. O ja, en nog een halfuurtje yoga doet. Zo, gewoon, tussendoor.

Ik zei – misschien ietwat geïrriteerd – “ja, allemaal goed en wel als je niet voor 9u op je werk moet zijn. Ik heb 2 kleine kinderen en ben nu al om 5u30 op om tegen 8u op mijn werk te zijn. Ik heb echt geen tijd om dat allemaal te doen op een doorsnee ochtend. Misschien op een zondag.”

Ha! Dat had ik niet moeten doen…

Er kwam een monoloog van hoe zij dat ook met haar 5 (!) kinderen doet, zélfs toen ze nog een fitnesscentrum had en daar bijna elke dag van 9u tot 23u was. Maar je kunt toch dit. En als je dat, dan.. En als je dat allemaal niet doet, dan ben je toch niet goed bezig, hoor!

Oké, dat laatste zei ze niet, maar ik hoorde het wel.
Ik liet het over mij gaan.

Dan ging ik Sep van school halen, we gingen samen naar de winkel, waar hij door iedereen met #hearteyes bekeken werd door zijn schattige uitspraken. Terug thuis besliste hij om zijn beide handen in de pot speculoospasta te steken. Gewoon. Zomaar. Het kind dat zo bang is om vuil te zijn. Het kind dat altijd zo voorbeeldig en braaf is. Het kind dat normaliter nog in dezelfde houding zit als ik eens 20 seconden mijn rug draai.
Misschien was ik iets te duidelijk in mijn verontwaardiging. Het lipje ging weer hangen en daar kwamen de tranen al. Nu ja, dat gebeurt hier tegenwoordig wel vaker. Zowel bij de baby als bij de kleuter zitten de tranen altijd klaar. Als ze hun zin niet krijgen. Als ze iets voorgeschoteld krijgen dat ze niet lusten. Als mama boos kijkt.

Met Warre ging het gelukkig wel allemaal goed. Al had ik wel een plastic zakje mee van de crèche. Maar niets dat badtijd niet kan oplossen. Het werd een aangenaam badmomentje. Gelukkig!

Het slapengaan was ook niet anders dan op een normale dag dat ik er alleen voor sta. Niet meer traantjes dan anders. Maar ook niet minder.

Ik kon zelf op een deftig uur eten, zonder onderbroken te worden. Ik had nog zoveel gepland. Ik ging nog oefeningen doen voor mijn schouder. Ik ging nog werken. Ik ging de afwas nog doen en misschien nog een lading strijk voor de tv.
Maar ik kon niet meer. Ik was uitgeput. Ik parkeerde mijn luie kont in de zetel en beeldde me in hoe de workshopdame waarschijnlijk bezig was aan haar lunch voor de volgende dag. Of aan haar boekweitpannenkoekendeeg. Of hoe ze net terugkwam van haar dagelijkse avondloopje. Hoe haar 5 perfecte kinderen haar opwachtten, pyjama’s aan en tanden gepoetst, met een brede glimlach in afwachting van een nachtzoen. Geen speculoospastahanden. Geen 4 klerenwissels wegens behoeftes die groter zijn dan wat de pampers aankunnen.

En daar was het weer. Dat bekende gevoel dat me deed starten met deze blog. Dat bekende gevoel dat zorgde voor de titel van deze blog. Alleen zag ik er nu de humor niet van in. Alleen frustratie. Op mezelf. Op de workshopdame. Op Sep. Op manlief omdat hij eens genoot van een avondje uit. (erg, I know!)

Gelukkig heb ik deze blog. Ik kon het even van me afschrijven. Het is eruit. Ik kan weer verder.

Sep zegt IV

Het is alweer veel te lang geleden sinds de vorige Sep Zegt. De quotes die het kind uit, ze zijn soms te hilarisch. Maar soms staan we ook echt te kijken van de logica in dat koppeke!
Vandaag deel ik er nog een paar. Om je week met een lach te beginnen.
Graag gedaan 🙂

  • Papa zijn baard prikt. Want zijn baard is nog niet af. Jouw baard is wel al af, hé mama!
  • Ik ben in het zwembad op de glijbaan geweest. Mama niet, want zij is te dik.  *dankjewel lieve schat*
  • Chocolaatjes zijn slecht voor de tandjes, maar goed voor de mondjes!
  • Nadat hij gestruikeld is over de triptrap: de stoel moet in de hoek staan! Stoute stoel, jij mag niet duwen!
  • Je moet mij pakken, want mijn voetjes zijn te klein om te stappen.
  • Sep eet tomaten: Er zit saus in! Tomaatjes zijn gemaakt van appelsap.
  • In dezelfde categorie – Sep eet een pruim: Dat is gemaakt van ananas.
  • Mama zegt: Donder, dat zijn wolken die tegen elkaar botsen. Sep, belerend: Maar de wolken mogen niet botsen. De wolken moeten elkaar een dikke zoen geven!
  • We luisteren naar het liedje “In het bos daar staat een huisje…” – komen we bij “help mij, help mij, uit de nood”. Sep: Maar mama, ik mag toch geen nootjes eten! Nee jongen, dat klopt.
  • Mamaaa, pak Warre een keer. Anders speelt hij met de blokken en ik moet die opruimen! 
  • Mama fronst haar voorhoofd: Mama, hé! Je hebt spleetjes in je hoofd! Mag ik daar eens aankomen? Eih! Hihi 🙂
  • 5u45 op een zaterdagmorgen: Mama, ik ben wakker! Mama: Wil je toch niet nog wat slapen? Sep: Nee! Ik heb genoeg geslapen! 
  • Ik foeter op wielrenners die op de baan rijden i.p.v. op het mooi aangelegde fietspad. Sep: Mama, wat is er? *ik leg uit* Ja, de fietsers mogen niet op de baan fietsen, want dan gaat de baan kapot! 
  • Mama, jij bent geen goede mama. Jij moet nog een goede mama worden. *Verontwaardiging* Ik: Nee? Ben ik geen goede mama? Sep: Wéhél ! 🙂 *OEF!*
  • Sep stoot zijn teen: Ik heb me pijn gedaan. Maar ik had niet zo goed gekeken. Ik ben een beetje lomp.
  • Er ligt hier stof. Ik moet mijn stofzuiger (=opblaasgitaar) hebben om dat op te stofzuigen. 
  • Papa zegt iets in het dialect: Maar papa, jij praat Frans! Ik versta je niet! Jij moet mooi praten. Anders krijg je een dikke buik! 
  • Ik ben nog niet helemaal jarig. Ik ben al een klein beetje 3 jaar. (nog even wachten jongen, op 1 december is het zover!)
  • Sep moet naar het groot toilet. Als hij klaar is, zegt hij: Het was geen kaka. Het was saus van de kaka!  (het was inderdaad iets minder vast dan normaal).

Voila, dat was het voor vandaag. Als je aan het eten bent, smakelijk (*grijns*)
Nog een fijne verderzetting van uwen dag gewenst!

P.S.: wil je nog meer quotes lezen van Sep? Je vindt ze hier.

Xx

Fien

Beelden van een goed gevulde herfstvakantie

De herfstvakantie zit er alweer op. Ik had vooraf al stress over hoe ik die week met de kinderen thuis zou vullen. Dat bleek achteraf gezien niet echt een probleem. Kijk maar eens mee…

Maandag 30/10

Ik had ook een dagje verlof genomen, maar niet om bij de kindjes te zijn. Foei, slechte mama. Alhoewel. Ik heb genoten van een gezellige namiddag Kortijk met één van mijn beste vriendinnen. Ik kon ontspannen, lachen, babbelen en shoppen. Dat maakte van mij toch een zeer happy mama. En een happy mama is een happy baby.

Voor onze lunch gingen we naar Café Tartine, waar we konden opwarmen bij een heerlijke kom broccolisoep gevolgd door een hartige Tartine met tomaat en mozzarella (en serranoham).

Ik had op Instagram al zoveel gezien over Boekenhuis Theoria, dat dit pand bovenaan mijn bucket list voor de dag stond. Zeker toen ik las dat het “huisbier” daar er ééntje is uit het assortiment van mijn wederhelft, kon ik niet anders dan daar eens binnen te gaan. Ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Ik had de foto’s gezien. Maar toch, de sfeer als je daar binnen komt. Omringd door de vele boeken in het prachtige kader. De vriendelijke uitbaters. Jep, dit was zeker niet mijn laatste bezoekje.

Dinsdag 31/10

Op dinsdag gingen de kindjes een dagje bij de oma. Maar na mijn werk gingen we samen naar de kapster. Het was hoog tijd, zeker bij Warre. Het kind zag begot niet meer waar hij kroop sloop.
No big deal jong, die eerste kappersbeurt. Beetje rondkijken, wat met mama haar sleutels spelen. En vooral genieten van de aandacht.

Voor Sep was het allang niet meer de eerste keer. Hij en kapster Leen zijn intussen dikke vriendjes. Dat zie je op de foto. En dat hij daarna “een mooie jongen” is, vindt hij nog het tofste van al! Al vindt mama hem altijd een mooie jongen, maar ik ben dan ook niet objectief hé.

Woensdag 01/11

Op Allerheiligen gaan de meeste mensen naar het kerkhof. Hun doden herdenken. Wij wilden die drukte ontvluchten en kozen voor een uitstap met de kinders. Voor een keer dat manlief besliste om op een feestdag toch niet te gaan werken. Sep mocht kiezen: de Spiekpietjes of Dino World. Het werd het tweede. Wij dus een namiddagje naar Brussel.
Of Sep niet bang was van die grote beesten die zoveel lawaai maakten?
Maar nee toch!! Graaaaaaauw!!! Dat werd trouwens zijn begroeting tegen iedereen die hij de rest van de week zag. En ja, hij heeft een kleine dino mee naar huis. Tja…

Het was zo mooi weer toen we buitenkwamen uit de Expo. En we waren nu toch in Brussel. Voor het eerst in mijn 30 levensjaren als Belg, zag ik het Atomium van dichtbij. We zijn er niet in geweest, teveel toeristen. We genoten wel van een wandeling in het herfstige Parc de Laeken. Een frisse neus halen voor we weer naar huis reden.

Vrijdag 03/11

Na een dagje werken voor mezelf en een dagje rust bij de oma voor de jongens, gingen we er op vrijdag weer op uit. Met mama, meter en oma naar Gent. In de Tuin van Kina was het eerst van “wow, cool!” en al bij de spinnen, daarna een iets minder spectaculaire reis langs de honingbij om dan wat langer halt te houden bij de lieveheersbeestjes. Puzzelen, klauteren en boekjes lezen tussen de kleine en grote lieveheersbeestjes. Het was er zelfs een waar paradijs voor Warre!
Na de beestjes was het tijd voor de planten: de paddenstoelen! Paddenstoelen tekenen, in echte Plop-huisjes pannenkoeken bakken of met meter gezellig in een grot naar dansende paddenstoelen kijken. Een fantastische voormiddag voor ons allemaal!

Zaterdag 04/11

Na al die activiteiten op kindermaat, was het eens tijd voor mama en papa om een avondje te genieten van elkaar. Ik trok een fancy kanten jurk aan en deed de oorringen van op onze trouw in. En ik deed nog eens hoge hakken aan, stel u voor!
We trokken naar Kortrijk voor een gezellig diner bij Oud Walle, een klant van de brouwerij. Geen alledaagse brasserie, dus overdressed was ik alleszins niet. Ik wil zeker niet pretenderen dat ik wekelijks dergelijke etablissementen bezoek, maar op ons ongemak voelden we ons zeker niet. De sfeer was ongedwongen. Je voelde dat het een familiezaak is, met zoonlief en mama in de zaal. Geen stijf gedoe, maar “kom maar binnen en zet u, wij zorgen wel dat uw smaakpapillen vanavond aan hun trekken komen.”

Dat laatste kon trouwens niet echt gezegd worden van de cocktailbar La Bodeguita del Medio, waar we achteraf nog een slaapmutsje wilden drinken. Een drukte van jewelste, met een gemiddelde leeftijd die zelfs wij al enige tijd gepasseerd zijn. Nog nooit dronk ik een Cosmopolitan uit een rode wijnglas, met suiker op de rand, de ijsblokken er nog in en een stuk meloen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog niet genoeg Cosmo’s geproefd heb… 😉 Het interieur bood dan weer wel het één en ander. Je waande je inderdaad ergens in een populaire bar op Cuba. De tropische temperaturen moest je er wel bij denken.

Zondag 05/11

De laatste dag van de vakantie was familiedag. Daarmee bedoel ik niet zo een rustige dag met ons viertjes thuis in de zetel. Neen, ik bedoel zo’n dag waarop je van de ene gevulde tafel naar de andere rijdt. Met een tussenstop op het kerkhof om nog eens een babbeltje te slaan met mijn opa. Bijna 18 jaar is het al geleden dat hij ons verliet, en nog krijg ik een krop in mijn keel als ik aan hem denk. Dat maakt dat ik soms toch nog intenser geniet van de zoveelste familiebijeenkomst bij ons oma. Ook al eten we ons daar bijna elke keer een indigestie. Het moet ook maar zo goed niet zijn, hé! 🙂

En hoe was jullie vakantie? Kunnen genieten met de kindjes? Of zonder kindjes? Of een hele week gewerkt? Ik lees het graag in de commentaren hieronder of op jullie blogs!

Mijn doodgewone gewoontes

Je las het al bij verschillende bloggers, waaronder Kelly, Kelly en Josefien. Hun doodgewone gewoontes. Want we zijn allemaal maar gewone mensen en mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren. Dus waarom zou ik anders zijn? Ik deel maar al te graag mijn kleine gewoontes, die voor wat standvastigheid zorgen in ons hectische leven.

  • Voor ik goed en wel aan mijn dag kan beginnen, moet ik een ontbijt achter de kiezen hebben. Ik sla nooit een ontbijt over. Meestal is dat het eerste wat ik doe als ik opsta, soms douche ik eerst (als ik er alleen voor sta in de ochtendspits, bv), maar dan lig ik echt bijna omver van de honger tegen dat ik aangekleed ben. Sporadisch is dat eens een boterham met choco of speculoospasta, maar gewoonlijk is het granola / Kellogg’s “natural” / havermout met yoghurt en groene thee met citroen. Soms is daar een stuk fruit bij, maar meestal komt het er niet van.
  • Ik neem wel altijd fruit en noten (vaak aangevuld met een koekje) mee naar het werk. Hoe uitgebreid ik ook ontbijt, ik kan geen 4u zonder eten. Naast de fysieke ongemakken die ik daarbij voel, word ik gewoon ook echt ambetant.
  • Als ik beneden kom, of thuiskom na het werk, zet ik altijd meteen de radio aan. Wij hebben altijd muziek opstaan. Dat was vroeger bij mijn ouders al en nu nog altijd.
  • Als Koen naar zijn werk vertrekt, geven we altijd een knuffel en een kus. Ja, ook als hij om 5u vertrekt.

  • ‘S morgens breng ik eerst Warre naar de crèche en dan Sep naar de voorschoolse opvang. Ze liggen in die volgorde op mijn weg naar het werk, dus het kon niet beter uitkomen. ‘S avonds is het dan de omgekeerde volgorde.
  • Zondag is weekmenu-dag. Dan trek ik me een uurtje terug om het weekmenu op te stellen en de boodschappen te bestellen bij Collect & Go.
  • Zondag is trouwens ook strijkdag. Als ik erg  veel was heb, doe ik eens een strijkske in het midden van de week, maar meestal stapelen de kleren zich op tot zondag. Of tot als mijn mama eens langskomt en vindt dat het zo niet langer kan 🙂

  • Ik hou van bloemen in huis en probeer dan ook te zorgen dat er altijd een boeketje op onze eettafel staat. Ze fleuren direct het huis op.
  • Op maandag is mijn mama babysit van dienst voor Warre, ook al ben ik een halve dag thuis. In de voormiddag ga ik mijn boodschappen ophalen. Soms ga ik ’s middags voor mijn werk bij mijn ouders eten, soms geniet ik van de vrije voormiddag om wat huishoudwerk of copywriting werk in te halen.
  • Als ik bij mijn ouders ga, lees ik altijd de Libelle. Al zolang ik me herinner, heeft mijn mama daar een abonnement op en dat was het eerste boekske dat ik ooit begon te lezen. De laatste jaren steel ik ook telkens de Libelle Lekker als die er bij zit. Sorry mama…
  • Sep zijn avondritueeltje is altijd hetzelfde en wordt steevast afgesloten met wat lieve woordjes. We hebben een vast dialoogje : “wie is er mijn grote schattebol / dikke vriend?” “Ikke!!” en een “slaapwel, lieve schat” – “slaapwel, mama”. Zo kan mijn ventje rustig gaan slapen.

  • Sinds mijn bureauruimte in orde is, zit ik daar na het avondeten en de afwas meestal nog tot 21u – 21u30. Daarna kijken we meestal nog naar een programma op tv, al dan niet opgenomen. De Rechtbank of Niveau 4, maar een portie Jani voor het slapengaan kan ook de perfecte ontspanning zijn, soms van achter de strijkplank… Als er niets interessants is, lezen we wat of blog ik een beetje. We proberen altijd rond 22u (22u30 ten allerlaatste) naar bed te gaan.
  • Elke avond schrijf ik op wat ik die dag “gepresteerd” heb. Wat ooit begon als “huiswerk” van de psychologe in mijn proces van zelfvertrouwen boosten, is een manier geworden om de dag te overlopen en af te sluiten. Na een hectische dag doet het me goed om eens stil te staan bij alles wat ik gedaan heb, wat er gebeurd is en waar ik dankbaar voor ben.
  • Na het schrijven volgt het smeren. Een goede laag handcrème om mijn handjes ’s nachts te laten herstellen.
  • Nog een laatste in de categorie “avondroutines“: voor ik naar bed ga, ga ik bij onze beide zoontjes nog eens kijken hoe vredig ze slapen. Echt, die emoji met hearteyes is daarvoor uitgevonden! Zo voel ik me elke keer opnieuw. Ik kruip dan met een glimlach in bed. Ik zie me dat nog doen als ze pubers zijn. Ni gezeverd, hé!

En jij? Ik weet zeker dat jij ook van die doodgewone gewoontes hebt. Je kan er enkele delen in de comments of gewoon zelf een blogje schrijven. Ik kom zeker lezen!