Tram 3, big deal?

Over exact 10 dagen word ik 30. The big 3-0. Tram 3. Naar het schijnt is dat nogal een big deal.

Dat is de leeftijd waarop je “volwassen” zou moeten zijn. 

Haha! Een huis kopen en kinderen krijgen zorgden dat ik me de afgelopen jaren “volwassen” ging voelen. Niet dat cijfertje op een verjaardagskaart.

De leeftijd waarop je nu eindelijk toch moet weten wat je wil doen met de rest van je leven. Of zo. 

Haha! Sommige mensen blijven hun hele leven lang zoeken naar wat ze er nu juist mee willen aanvangen. Ik had een paar jaar geleden echt angsten omdat ik “al 26” was en nog niet wist welke job ik voor de rest van mijn leven wilde doen. Ondertussen heb ik beseft dat je daarin wel groeit. Dat alleen de happy few perfect weten wat ze willen als ze van de schoolbanken komen. Al de rest doet ook maar wat. De ene stoot meteen op iets fantastisch, de ander moet wat langer zoeken. Nog anderen doen om de 5 jaar iets anders, om niet vastgeroest te geraken. Doe wat je graag doet, anders hou je het niet vol. En blijf zoeken tot je het gevonden hebt of blijf er naartoe werken, niet settelen.

Het is de leeftijd die velen vrezen als grens van “oud zijn” of “je oud voelen”. 

Haha! “Je bent maar zo oud als je je voelt” enal! Ik voel me absoluut geen 30 (of 29+). Dikke zever dus, vind ik.

Het is een “belangrijke” verjaardag die serieus moet gevierd worden. 

Oké, daar ben ik het mee eens, maar alleen maar omdat ik graag vier 🙂 Ik vond echter 18 een veel belangrijkere verjaardag, dan mocht je je rijbewijs halen en al! Dan was je “volwassen” voor de wet. Veel stoerder 😉
Sommigen willen hun 30ste verjaardag helemaal niet vieren, ze worden er depressief van (echt, ik had ooit een collega die géén kussen, géén felicitaties, niets wou op zijn 30ste verjaardag. Allez zeg! :)). Daar kan ik niet bij. Elke verjaardag moet gevierd worden! 30 is natuurlijk een mooi rond getal, dus dat mag wat uitbundiger gevierd worden. Dat klopt. Al vrees ik dat dat dit jaar bij mij niet het geval zal zijn. Ik verjaar exact een week voor ons huwelijksfeest. De aandacht gaat dus vooral naar het plannen van die grote dag op 19 augustus. Ik hoop alleen dat mijn verjaardag niet vergeten wordt. Het is niet omdat ik de week erna al in de belangstelling sta samen met mijn lief dat ik dat ene dagje helemaal van mezelf niet mag hebben hé! 🙂

Mij mag je dus zeker feliciteren op 12 augustus. Mij mag je overladen met wensen en kussen. Maar geen blikken vol medeleven. Geen “en hoe voel je je nu? Nu je 30 bent?” (Euh, ik ben jarig, ik voel me goed, aja!).

 

Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase…

De nieuwste fase ten huize Superwoman houdt al (nog maar?) een dikke week aan.

Het begon met Sep die al een tijdje niet meer zo gemakkelijk gaat slapen als vroeger. Altijd nog een extra verhaaltje, nog een dikke zoen. En nog een. En nog een knuffel. Soms is hij bang van de duif en moeten we alle mogelijke verzinsels uit onze mouw schudden om hem gerust te stellen. Soms wil hij gewoon nog niet slapen en zingt hij, leest hij in zijn boek (in het donker) of ligt hij gewoon wat verhaaltjes te vertellen. Soms huilt hij gewoon. Angsten? Geen idee. Dan wil hij dat ik bij hem blijf (jep, mama! Papa is op sommige momenten niet goed genoeg, sorry lieverd…). Dan moet ik op zijn hoofdje/rugje/buikje wrijven tot hij in slaap valt. Als ik mijn hand een seconde te vroeg durf weg te halen, hoor ik zijn zachte stemmetje: “nog wrijven”.

Sinds vorige week gaat ook Warre door een soort ontwikkelingssprong. Tot dan legde je hem gewoon in zijn bed als je zag dat hij moe werd en hij sliep wel. Als een blok. Nu is daar de verlatingsangst, het “vreemd” worden (niet meer in een onbekende kamer willen slapen). In zijn bedje vindt hij de goede houding niet. Zo houdt hij zichzelf uit zijn slaap. Wil je hem wiegen, dan wriemelt hij zich bijna uit je armen. Maar leg je hem neer, dan krijst hij de hele wijk bijeen. Soms lukt het als je hem een halfuurtje laat zoeken in zijn bed. Het gesnik en boze gekreun moet je erbij nemen. Helaas werkt dat meestal niet. En als we “geluk” hebben, zoals afgelopen nacht, slaapt hij ook zodanig licht dat hij zichzelf bij de minste beweging wakker maakt. Of hij is zijn tut kwijt. Of zijn benen zitten vast tussen de spijlen van zijn bed. Of hij ligt niet zoals hij wil. Of hij heeft honger.

Ze houden elkaar uit hun slaap met hun lawaai. Als mijn man en ik samen thuis zijn, nemen we elk een kind voor onze rekening. Als ik alleen ben met de twee kids, zit ik met de handen in het haar. Ofwel moet Warre zijn fles hebben als Sep zijn bedtijdritueeltje ingezet heeft. Ofwel gaan ze beiden op hetzelfde uur naar bed en is het heen en weer lopen tussen de kamers tot ze rustig zijn. Soms staan we om 20u30 beneden, twee stille kindjes en klaar om aan onze avond te beginnen. Op een lastige avond plof ik om 22u uitgeput in de zetel, met de zachte snikjes door de babyfoon op de achtergrond. Te moe om nog te eten. Geen honger meer, eigenlijk.

Alle peuters/kleuters halen alle trucjes uit de kast om langer op te blijven, toch? Dus bij Sep is het een fase. Een fase die we proberen op te vangen door vast te houden aan zijn bedtijdritueeltje. Door zoveel mogelijk op hetzelfde uur te gaan slapen (met een paar uitzonderingen tijdens de vakantie). Door hem ideeën aan te reiken om zelf zijn angsten (voor de verschrikkelijke duif ;)) te overwinnen.

Warre is een gezonde baby die net als alle andere baby’s door ontwikkelingsfases gaat. Die sprongetjes maakt in zijn mentale en fysieke vooruitgang. Uiteraard gaan die sprongetjes gepaard met moeilijke momenten. Als ik hem zo bezig zie in zijn bed, zou het mij niet verwonderen dat hij nog eerder kan kruipen/sluipen dan dat hij mooi rechtop kan zitten. Logisch dat hij geen fan is van die overgangsperiode.

Het is dus een fase. Bij mijn beide zoontjes. Het zal wel over gaan. Dan keert de rust wel terug. En onze nachtrust.

Alleen jammer dat die twee fases tegelijk moeten doorgaan. In de maand voor onze bruiloft.

Nicely planned, Universe! Well done!

Trouwperikelen IV – Our way or the highway

Je kent ze wel, de “standaard” trouwfeesten. Zoals de traditie het wil: om 11u naar het gemeentehuis, om 15u de kerk, om 17u eerste receptie en om 19u tweede receptie, gevolgd door het avondfeest. Zeer goed als je houdt van die traditie. Ik wil je dat zeker niet afnemen! Ik hoop van ganser harte dat je van jouw dag geniet/genoten hebt en nog lang kan nagenieten.

Die traditie is echter niets voor ons.

Ten eerste kunnen we het voor onszelf niet verantwoorden om voor de kerk trouwen als we daar verder nooit een voet binnen zetten (behalve voor een begrafenis of een ander zijn trouwfeest) en ook onze kinderen niet gedoopt zijn.
Ten tweede vind ik het raar om een receptie te houden waarbij je de helft van de aanwezigen amper of zelfs niet kent. I know, “ouders nodigen uit” en zo. Als je ouders een (groot) deel van de dag bekostigen, dan begrijp ik het als zij ook hun zegje willen. Bij ons is dat niet zo. Onze moeders worden er zelfs nerveus van, zo weinig weten ze over dé dag… De essentie. Dat weten ze.

Wat is dan wél ons ding? 

  1. We zijn ondertussen al getrouwd op het gemeentehuis. Het trouwboekje hebben we binnen. Een formaliteit. Ook in onze ogen. Dat moeten we dan al niet meer doen op de “grote dag”. Het was een leuke namiddag/avond met onze ouders en onze zussen. Een klein gezellig etentje. Maar niet de dag die we jaarlijks zullen vieren (of toch niet zo uitgebreid als 19/8 – komaan, om te vieren is elke reden goed genoeg ;)).
  2. We willen wél een “ceremonie”. Een moment waarop wij volledig in de spotlights staan. We zijn allebei nogal verlegen, bescheiden. We gaan onszelf niet snel op de voorgrond plaatsen. Behalve op onze dag. Dan mogen al onze vriendjes en vriendinnetjes samenwerken om voor ons iets in elkaar te steken en om ons de hemel in te prijzen. Want wij twee vinden dat wij een fantastisch koppel zijn, maar het is leuk om dat ook van een ander te horen. Toch?
    Voor die ceremonie laten we ons trouwens compleet verrassen. Ja, ik word gek van de suspense en van het feit dat ik daar absoluut geen controle over heb. Maar we hebben alle vertrouwen in Nele van Mint & Memories, onze ceremoniemeester voor de dag. Je kent haar misschien beter als de MamaExpert. Nu ja, we kunnen niet anders dan haar alle vertrouwen te geven. Gelukkig maakt ze het ons iets gemakkelijker door af en toe een update te sturen en zeer snel te reageren op al onze vragen. Haar (zeer) uitgebreide vragenlijst gaf ons ook het gevoel dat we toch iéts zelf konden bepalen.
  3. We nodigen alleen mensen uit die we écht op ons trouwfeest willen. Aangezien we alles zelf betalen, vinden onze ouders het ook maar normaal dat wij de gasten kiezen. Geen verre nonkels of buren van collega’s die ooit nog met mijn papa gefietst hebben. Alleen onze dichte families en goede vrienden. Dat maakt dat we het kunnen houden op “amper” 120 genodigden (tja, met de families alleen komen we al aan 80 man – gekweekt gelijk de konijnen, aan beide kanten…). Dat is toch al een pak minder dan de 400 man die we afgelopen weekend zagen (I kid you not! recepties + avondfeest). Wie bij ons uitgenodigd is, maakt ook de hele namiddag mee: ceremonie + receptie + diner + dansfeest. Geen opsplitsingen en gasten die maar om 22u toekomen voor dessert en dansfeest. Wel een hele namiddag/avond/nacht om met iedere aanwezige gesproken te hebben én nog een beetje tijd te hebben voor elkaar. Hopen we. We will see 😉
  4. We kiezen niet voor de alledaagse trouwzaal. Wie deze reeks wat volgde, weet dat wij een specifieke locatie voor ogen hadden en die ook gevonden hebben. Geen trouwzaal waar je de zoveelste in de rij bent en te kiezen hebt tussen 3 menu’s, te nemen of te laten. Bijkomend bij zo een “speciale” locatie is wel dat je alles zelf nog moet regelen. Maar dan ook echt ALLES. Denk aan tafels en stoelen, decoratie, bestek, wc’s, verlichting, eten, drank, … Veel mensen zullen nu even slikken en het koud zweet krijgen. Wij hebben dat ook even gehad. Maar dan bedachten we dat we alles MOGEN kiezen. Willen wij geen 4 uur aan tafel zitten om dan met een overvolle maag en half in slaap de dansvloer op gesleurd te worden? Awel, dan doen we dat niet zo. Niemand die ons iets oplegt. De zaligheid! Wij bepalen alles zelf. De max, toch?
  5. We zochten een traiteur die ook wat afweet van aankleding van een huwelijk. Op de trouwbeurs in Gent kwamen we in contact met Kelly en Andy van Favola Weddings. Gespecialiseerd in buitenlandse huwelijksfeesten, maar superenthousiast toen we hen ons idee voorstelden. Hij is begenadigd chefkok, zij komt uit de reissector en neemt het organisatorische gedeelte en de aankleding op zich. Samen kozen we de gerechten, de dranken en de decoratie. Wij beslissen over elk klein detail, zij regelen het voor ons (en begeleiden ons waar nodig). Een droom. Gelukkig zijn wij ook geen moeilijke mensen en hield ik de bridezilla in mij nog mooi in toom, waardoor het voor hen ook gemakkelijk is om enthousiast te blijven 😉
  6. De muziek is voor ons even belangrijk als de maaltijden die op tafel zullen komen. Uiteraard kan je alleen maar hopen dat het op de dag even goed is als je in gedachten had, maar je kan toch al één en ander voorzien. Mijn bruidegom maakte het tot zijn persoonlijke missie om de geschikte dj te vinden voor ons huwelijk. Na een agenda-probleem met onze eerste keuze, kwamen we terecht bij DJ Rigoletti, oftewel de in Gent gevestigde Bob Rigo. Bij de eerste ontmoeting was er alvast een muzikale klik, wat ons veel hoop geeft voor ons feest zelf. Wij gaven enkele nummers op en hij kwam direct aandraven met een lijstje met “oh ja, dat we daar niet aan dachten”-nummers. Uiteraard zou ik mezelf niet zijn als ik ook de playlist van de dj zoveel mogelijk zou willen controleren. Zijn vragenlijst van “welke nummers wil je zeker horen en welke niet” werd dan ook uitgebreid met een aparte lijst voor tijdens de receptie en het eten en eentje voor tijdens het dansfeest. Met in kleur aangeduid welke nummers een absolute must zijn en welke optioneel (maar waarvan het toch wel leuk zou zijn als die zouden gedraaid worden). Ik heb er alle vertrouwen in dat hij de lijst goed zal benutten – en uitbreiden – en dat we er over een maand ons gat verdomd goed af zullen dansen 🙂

Hoe het uiteindelijk zal uitdraaien, zien we over exact 31 dagen. De spanning begint te stijgen, maar het is goede spanning. We kijken ernaar uit. We hebben het gevoel dat alles vaststaat, maar dat er wel nog veel te doen is. We zijn vooral benieuwd hoe alle ideeën die we op papier hebben zullen vertaald worden naar de realiteit. Ik ben alvast blij dat ik de week voor het feest vrijaf heb!

Uitgebreid verslag van de leukste dag van ons leven volgt achteraf. (Tenzij het een complete fiasco was, dan ga ik ergens in een hoekje wegkruipen en wenen)

Brief aan mijn zesmaandertje

Liefste Warre

Wauw, vandaag ben je 6 maanden oud! Het cliché gebiedt mij te zeggen dat de tijd veel te snel gaat. Al wil ik er toch bij zeggen dat jouw eerste 12 weken op deze wereld bij momenten soms wel tergend traag leken te gaan. Je kende een moeilijke start. Wat de oorzaak was van jouw huilbuien zullen we waarschijnlijk nooit met zekerheid weten. Dat je er alleen maar sterker uit gekomen bent, durf ik wel met voorzichtige zekerheid te zeggen.

Wat ben je ondertussen een gelukkige baby geworden! Jij moet in je hoofd een onwaarschijnlijk goede moppentapper zijn, want soms schiet je uit het niets in een schaterlach. Daar alleen op je speelmat terwijl ik in de keuken aan het werk ben. Ook je broer is voor jou een onuitputtelijke bron van vermaak. En weet je wat, kleine man? Je maakt hem daar zeer gelukkig mee. Nu zegt hij niet meer dat broertje veel weent. Hij zegt nu dat jij weer zo happy bent.

Ik ben blij dat ik jou toch wat langer borstvoeding gegeven heb dan je broer. Het was alsof jij en ik dat nodig hadden. Dat maandje extra voor ons alleen. Ook al ging ik al werken en ging jij al naar de opvang. We hadden die eerste 12 weken goed te maken. Die eerste weken waarin we beiden meer huilden dan genoten van elkaars nabijheid. Nu geniet ik nog steeds zo intens van ons flesmomentje ’s ochtends. Wanneer broer nog slaapt of met papa al in de badkamer staat. Enkel jij en ik in de zetel. Even weg van de hectiek van alledag.

Och Warre, wat word je toch ook al groot! “Ne lange smallen”, zoals de dokter het zo mooi verwoordt ;). Je zou niets liever willen dan dat je al zou kunnen rechtzitten of kruipen. Dat zien we maar al te goed. Je bent ook zo graag “in’t volk”. Dat doet mij vermoeden dat jij iets minder aan moeders rokken zal hangen dan je grote broer. Die gedachte roept gemengde gevoelens bij me op, lieve schat. Wat kijk ik ernaar uit om jou te zien opgroeien tot een durfal die met veel enthousiasme de wereld en de mensen erin wil ontdekken. Maar ik hoop dat je toch ook nog evenveel van een knuffel van je mama zal genieten als je broer doet en zoals jij nu nog doet.

Laat dat opgroeien maar niet te snel gaan. Juist omdat je zo al genoeg aandacht moet delen met je broer, wil ik nog meer vasthouden aan al die kleine momentjes die niet meer terugkomen. Ik wil stilstaan bij elk babystapje. Ik wil extra genieten van elk klein dingetje dat je doet. Ik heb immers het gevoel dat ik dat niet genoeg gedaan heb toen je nog in mijn buik zat en toen je er pas uit was. Overcompensatie, zeker? Hé, neem het jouw sentimentele moeder niet al te kwalijk alsjeblief 🙂 Over enkele jaren zal je het “schaamtelijk” vinden om je moeder een zoen en een knuffel te geven (in het openbaar). Ik wil tegen dan voldoende voorraad opgebouwd hebben om door die puberteit heen te komen 😉

Maar laten we nu nog niet praten over puberen. Dat doe ik al genoeg met je peuterbroer.
Jij bent mijn kleine baby. En dat mag je voor mij nog even blijven!

Liefs

Mama

Superwoman is verhuisd!

Welkom lieve lezers,

Dankjewel om mij tot hier te volgen! De look en feel zijn een beetje veranderd, maar de persoon achter de blog is dezelfde gebleven.

De foto bovenaan is trouwens een deel van een kunstwerkje dat mijn schoonzus maakte bij de geboorte van Sep. Mooi hé!

Al mijn oude berichten zijn naar hier overgezet, dus je kan op de .be website nog steeds in mijn oude schrijfsels snuisteren.

Ik weet dat we het hier even gezellig zullen maken als op mijn vorige stek! Pakt u dus een koffietje, theetje en een koekske en enjoy.

Liefs

Fien

xx

P.S.: wie mij via Bloglovin volgt, kan de new and improved Failing to be Superwoman vinden via deze link:

Follow my blog with Bloglovin

Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

Veel te goed voor deze wereld

De bierwereld is een leuke wereld. Een kleine wereld ook.
Vandaag kreeg het lief bezoek van een craft beer lover die hij leerde kennen tijdens zijn trip in Amerika. Hij moest in Parijs zijn voor een congres, dus dan is Anzegem niet veraf hé. Zeker als het lief hem in Lille ophaalt met de Twingo bolide.

Het lief – goed als hij is – nodigde de jongeman uit om bij ons te eten. Hij was immers al ongeveer 2 dagen wakker en had nog geen deftige maaltijd gekregen. Mijn moederinstinct nam het over en wilde die gast toch voor één avond een lekker home made maal voorschotelen.

Leuke kerel. Interessante verhalen over zijn reizen. Over zijn vader die nu brouwer is, maar in een vorig leven chefkok was (oei oei, de lat ligt hoog…). Over zijn leven in Asheville.

Hij vond het eten goed. Ik deed de overschot in een Tupperware potje om mee te nemen en morgen op te warmen in de hostel. Hij brengt morgen toch nog een bezoekje aan de brouwerij, dus dat potje brengt hij dan wel mee.

Ik ging met Sep – die van het bezoek geprofiteerd had om zich stil te houden voor de laptop en langer op te blijven – naar boven voor zijn bedtime ritueeltje. En een immense zoektocht naar Tut en Nijn (die achteraf in mijn handtas bleken te zitten).

Ondertussen begon het lief aan de afwas. De bezoeker bleef op zijn stoel zitten, schonk zichzelf nog wat bier in en swipete wat over het scherm van zijn smartphone.
Toen ik aan het verhaaltje begon, hoorde ik een “tot straks” van het lief, waarna de voordeur dichtsloeg.
Geen dankjewel van de Amerikaan. Niet voor de gastvrijheid. Niet voor het eten. Zelfs niet een simpele “good night!”

Het lief bracht de Amerikaan naar Gent. Geen avondje in biercafé’s deze keer. En morgen een blitzrondleiding. Geen uitgebreide proeverijen.
En te bedenken dat het lief hem bijna had uitgenodigd om op onze zetel te slapen, ware het niet dat hijzelf morgen om 4u30u in de brouwerij moet staan.
Onze gastvrijheid gaat ver. Maar we verwachten wel wat dankbaarheid in de plaats.
En hij kan zien dat hij mijn Tupperware potteke terugbrengt!

 

De ochtendspits

De ochtendspits door de ogen van mijn 2,5-jarige. Want ik denk dat hij dat toch net iets anders bekijkt dan zijn mama.

5u45: Ik ben wakker, best mijn mama laten weten.
“Mamaaaaa, ik ben wakkej!”
Hup, uit bed.
Eens kijken of broertje al wakker is. Anders maak ik hem wel wakker.

“Kom Sep, we gaan naar beneden. We gaan eten.”
Neenee, ik ga eerst nog al mijn boekjes eens bekijken.
Of is er op Warre’s kamer interessanter speelgoed te vinden? Eens gaan kijken.

“Sep, komaan, we gaan eten.”
Oké dan, ik krijg toch wel een beetje honger.
Oei, mama heeft Warre in haar handen. Mij kan ze dus niet dragen. Ik zal zelf moeten stappen op de trap. Oké, dat kan ik wel al, maar het is toch plezanter als mama mij draagt. Dat gaat sneller. Misschien kan mama wel nog mijn boekje dragen. En mijn tractor. En mijn konijn.

Woaaaah, ik was vergeten hoeveel speelgoed ik beneden heb! Oooh! Mijn autootjes! En mijn puzzels! Oeh! Een rammelaar van Warre!

“Sep, jouw melk en boterham staan op tafel. Kom je erbij zitten?”

IMG_5490

“Nèèèèh!” Waarom moet ik toch eten ’s morgens? Laat mij gewoon spelen. Jij mag die boterham zelf opeten! Die fles melk neem ik wel mee.

“Kom Sep, het is tijd om onze tanden te gaan poetsen.”

Hmm, nu heb ik precies toch een hongerke.
“Ik wil nog een boterham! En een yoghurt!”

IMG_7329

6u30: “Kom Sep, nu moeten we ons echt gaan wassen en aankleden! Je mag boven nog wat spelen terwijl mama zichzelf en Warre aankleedt.”

Oké, maar dan moet ik wel mijn boekje en mijn tractors meenemen naar boven. Allezja, mama moet die meenemen. Ze heeft toch nog een hand vrij.

“Kom, we gaan samen onze tanden poetsen!”
Pfff, ik wil nog wat met broertje op zijn speelmat spelen. Laat die moeder van mij maar doen.

“Komaan Sep, tanden poetsen! Mama is al klaar hoor!”
“Nèèèèh! Zie je niet dat ik bezig ben? Ik moet dat kussen bij broertje leggen. En dat boekje. En die pop.”

IMG_7204

Zie je wel, als ik lang genoeg wacht, komt mama me zelf wel halen.
Allez, als het echt moet, zal ik die tandenborstel wel even in mijn mond steken. Mmm, best wel lekker eigenlijk, die tandpasta. “Nog tandpasta!” Nog een beetje bewegen met die borstel in mijn mond. Voilà, klaar!
Serieus mens, ik zei toch dat ik klaar ben! Geloof je mij niet op mijn woord misschien? Wat je zelf doet, doe je beter? Echt, controlefreak, die moeder van mij!

Kleren aandoen. Yeah, tijd voor mama haar cardio! En hup, we rollen naar rechts. En terug naar links. Hahaaa, even haar buikspieren testen! Hihi, pak me dan, als je kan! Misschien toch mijn onderbroek omhoog, loopt net iets gemakkelijker…
“Neeeee, ik wil niet die t-shirt!”
“Nee, ik wil geen broek aandoen!” Ik ga wel in mijn blote billen naar de crèche. De genen van mijn papa gaven mij een mooie kont, dat mag toch gezien worden zeker!

7u15: Weer naar beneden. Zeg moeder, je moet weten wat je wil hé!
Amai, Warre ligt al in zijn maxi-cosi. Nog even broertje een zoen geven.
Nog een beetje spelen.

Jas aan? Waarom? Schoenen aan? Waarom?
Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven?

7u30: “Oké, dan ben ik zonder jou weg. Daag, Sep!”

Neenee, wacht! Ik ga toch mee!

 

 

 

Ik zou eigenlijk nog eens …

Ik zou eigenlijk nog eens willen bloggen.

Ik zou eigenlijk mijn kleerkast nog eens willen uitkuisen.

Ik zou eigenlijk meer dan 1 yogasessie per week willen doen.

Ik zou eigenlijk weer moeten beginnen met aquagym/fietsen…

Ik zou eigenlijk wat meer uitstapjes willen doen met Sep.

Ik zou eigenlijk nog eens een date willen plannen met het lief.

Ik zou eigenlijk dat boek dat al 6 maanden op mijn nachtkastje ligt moeten uitlezen.

Ik zou eigenlijk nog eens nieuwe schoenen willen kopen voor de lente/zomer.

Ik zou eigenlijk het parket in de living nog eens moeten behandelen.

Ik zou eigenlijk tuinmeubelen moeten kopen.

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer aan mijn piano willen gaan zitten.

Ik zou eigenlijk mijn benen nog eens moeten scheren, rokjesweer is in het land!

Ik zou eigenlijk die plastieken-pottekes-lade eens moeten uitkuisen.

Ik zou eigenlijk nog eens een tijdschrift willen lezen.

Ik zou eigenlijk dat kapotte horloge moeten laten maken.

Ik zou eigenlijk kapselinspiratie voor onze bruiloft moeten zoeken.

Ik zou eigenlijk nog een “Dit was 2016”-fotoboek moeten maken.

Ik zou eigenlijk nog eens willen gaan brunchen/lunchen met …

Maar ik heb nu eenmaal twee kindjes. Wat een verschil met één kind! Het zijn dan nog niet bepaald “extra zorgbehoevende” kinderen. Maar wel twéé kinderen. En dan is een dag/week/maand om in een vingerknip. Zonder dat bovenstaande lijst korter geworden is. Integendeel. Wat zei ik ook alweer over alle ballen in de lucht houden? 😉 Ik sta om 5u30 op om zelf gedoucht te geraken en met twee gevoede en geklede kinderen om 7u30 de deur uit te zijn. Om 5u30 begint het vliegen. Het stopt als ik om 21u30 mijn vermoeide hoofd op mijn kussen leg. Toch voor een paar uurtjes. Tot Warre honger heeft, of kucht, of Sep zijn knuffel kwijt is. De “basic” huishoudelijke taken krijg ik meestal wel rond. Alles wat erbij komt? Dat lukt niet meer. Dat komt op een gigantische to-dolijst. Voor als ik nog eens tijd of energie heb. Als één van de twee dan niet beslist ziek te worden natuurlijk… Hoe doen die moeders met 3 of meer kinderen dat dan?

Alhoewel, ik kan eindelijk “ik zou eigenlijk een poetsvrouw moeten zoeken” van mijn lijstje schrappen! Dinsdag begint ze.
Hopelijk is dit het begin van vele vinkjes bij deze lijst… Anders word ik ooit nog zot in mijn hoofd van al die dingen die ik nog wil/moet doen…

Beer & Food event bij brouwerij Van Steenberge

Dat brouwerij Van Steenberge vorig jaar een ware transformatie onderging, wist ik al. Het lief kon de nieuwe gebouwen van zijn conculega al bij de officiële opening gaan bewonderen.

IMG_6677

Ikzelf kreeg daar de kans toe dankzij de immer sympathieke en enthousiaste Sofie en Annelies van Sofie’s World. Je weet wel, www (witte wijn wijf) turned sbw (speciale bieren wijf) met een missie. Onze Belgische bieren verdienen meer waardering in eigen land! Ze verdienen het om naast wijn op het menu te staan in restaurants. Ze worden immers met minstens evenveel kennis en liefde gemaakt én de verscheidenheid aan smaken is (naar mijn mening) groter dan bij wijn. En wat beter dan de daad bij het woord te voegen in de nieuwe Bar Baptist bij Van Steenberge met heerlijke gerechtjes van Sander-Jan Beirens.

Uiteraard kon de avond pas starten na een rondleiding door Jef Versele, big boss himself. Zoals dat bij alle gepassioneerde vaklui het geval is, verloor hij zich soms in details en technische uitleg waar sommige bierleken in ons gezelschap de wenkbrauwen bij fronsten. Maar dat maakte het misschien des te indrukwekkender.

Daarna was het aan Sofie om ons in te leiden in de wondere wereld van foodpairing. Een onderwerp waar ik al interesse voor had, maar waar ik mij na die avond nog meer in wil verdiepen. Hoe de combinatie van smaken soms tot harmonie of zelfs vuurwerk kan leiden, maar hoe verkeerde combinaties ook de smaken van een gerecht én een bier volledig naar de knoppen kan helpen.

IMG_6672

We konden meteen de theorie in de praktijk brengen met enkele hapjes, waaronder een Arabisch krokante, rivierpaling met palingcrème en een siggarello met crème paté en uiencompote. Dit alles gepaard met de nieuwe “pils” van Van Steenberge: Baptist. Laag in alcohol een lichte bitterheid. Een goede opener.

IMG_6669

Daarna mochten we eindelijk aan de mooie tafel gaan zitten waar ik de hele vooravond al mijn oog op had. Een mooie robuuste houten tafel met daarboven een unieke verlichtingsarmatuur met omgekeerde Gulden Draak glazen. De gerechtjes die op die tafel geserveerd werden, waren nog mooier en vooral, superlekker!

Passeerden de revue:

  • Hoevekip met seroengdeng, kaffir en papadoum, gepaird met Piraat Tripel Hop. Een bitter blond bier met een toch ietwat zoete aanzet.
  • Texels lamsvlees op de bbq met knolselder, butternut en een bijgerecht van lamsragout met asperge. Gepaard met het bekendste bier van de brouwerij: Gulden Draak. De volle karamelsmaak paste perfect bij het lamsvlees. (Helaas was ik zodanig bezig met het eten zelf dat ik er niet aan dacht om hiervan een foto te nemen – slechte blogger…) 
  • Frangipane met appel, karamel, rice krispies en kokos. Gepaird met Augustijn Grand Cru. Mijn absolute favoriet van de avond. Zowel het bier als de combinatie.

Toen we eigenlijk al op weg waren om ons bedje op te zoeken (sommige onder ons gezelschap zijn immers jonge moeders ;)), haalde Jef nog een gigantische 3-literfles Gulden Draak boven. De fles was 8 jaar oud! Het bier had de kans gekregen om verder te rijpen op de fles en had daardoor een madeirasmaak gekregen. De smaak zelf was iets minder aan mij besteed, maar dat deed niets af aan de beleving. Let trouwens op de mooie, verfijnde proefglaasjes.

Hij vertelde ook enthousiast over zijn Gulden Draak Brewmaster, een limited edition van het biertje, gerijpt op whiskey vaten. Wie de bieren van mijn lief kent, weet dat hij er ook ééntje heeft dat op whiskey vaten rijpt. Toen meneer Versele dat hoorde, stopte hij me prompt een fles Brewmaster in mijn handen. “Voor uw lief!” Dankjewel Jef! We kraken ze binnenkort zeker eens bij een speciale gelegenheid!

IMG_7029

Dankjewel aan Sofie en Annelies om van mijn eerste avondje uit sinds mijn bevalling al meteen een topper te maken!

Dankjewel aan Jef Versele en zijn vrouw om hun brouwerij open te stellen en ons met veel enthousiasme te ontvangen! Wil je trouwens zelf eens aan de mooie tafel onder de mooie lampen in Bar Baptist gaan zitten? Dat kan! Houd de website van de brouwerij zeker in de gaten, want er worden geregeld evenementen georganiseerd!

Dankjewel ook aan Sander-Jan Beirens voor de heerlijke gerechten! Het water komt me alweer in de mond als ik eraan denk.