PLOG – Our Wedding Day

Jahaa, het is er eindelijk van gekomen! Twee maanden na datum is het zover. Ik heb jullie zo lang in suspens gehouden, maar nu zijn ze er! Een blik op onze grote dag. Uit de meer dan 700 foto’s (!) heb ik een selectie gemaakt die ik nu met jullie deel.

De foto’s zijn het werk van de lovely Kasia Stepkowska. Op haar website Tellowello.com vind je vooral prachtige, innemende (kinder-)portretten. Niet altijd de standaard foto’s, maar o zo mooi! Vele hartjes voor Kasia, de nieuwe dikke vriend van Sep 🙂

Enjoy!

Getting ready

So they meet again

The ceremony

Let’s dance

The decorations

Having fun

 

Credits: mijn jurk komt van Prima Donna in Deerlijk, Koens kostuum is van Café Costume in Gent. Mijn boeket, haarstukje en Koen zijn corsage komen van Artistic in Oudenaarde. Mijn kapsel is het werk van goede kennis en vaste kapster Leen van Si Jolie in Wortegem.

41 weken in de buik, 41 weken eruit

Liefste Warre

Vandaag ben je exact even lang uit mijn buik als dat je erin gezeten hebt.
Iets meer dan 41 weken lang heb ik je gekoesterd, heb ik je alles kunnen geven wat je nodig had om te groeien van embryo tot baby. Het waren jij en ik, kleine man. Ik was de enige die elk schopje voelde. Ik was de enige die verantwoordelijk was voor jouw welzijn. Je vond 40 weken niet genoeg, je wilde een weekje langer bij mij blijven. 10 dagen om precies te zijn. Ik kan het je ook niet kwalijk nemen.

De 41 weken die daarop volgden, waren een waar contrast met het rustige ronddobberen in mijn knusse baarmoeder. Dat liet je ons in de eerste helft van die 9 maanden ook vaak en duidelijk genoeg weten. Ondertussen ben je opnieuw de happy, beweeglijke baby die ik in mijn buik voelde. Je sluipt als een ware paracommando het hele huis door, maar houdt het liefste even halt bij de platencollectie van je papa. Je boterhammetjes gooi je even graag op de grond als dat je ze in je mond steekt. En doordat die ploetermoeder van jou niet elke dag stofzuigt, vind je de dag erna soms eens een kruimeltje op de grond dat uiteraard perfect kan dienen als tussendoortje.

Je kan je keelgat meer dan open zetten. Als je net iets te lang op je flesje moet wachten, bijvoorbeeld. Maar ook als je geamuseerd bent – meestal door iets wat je broer of je papa doet – kan je die volumeknop behoorlijk opendraaien. Je zwaait ‘dada’ vanaf het moment dat je denkt dat we ergens weggaan/er iemand weggaat en je hebt de ‘high five’ die opa je leerde al goed onder de knie. Trouwens, over knieën gesproken: dat “echte kruipen” en rechtstaan zal ook niet lang meer duren als ik je zo bezig zie…

Jouw taalvaardigheid heb je van je mama geërfd, want dat gebrabbel van jou klinkt hetzelfde als dat van mij na een zoveelste gebroken nacht. Je wil duidelijk net als je broer welsprekend en taalkundig worden, maar misschien vertel ik je er best bij dat je dat niet doet door zoveel boeken te verslinden. Toch niet op de manier waarop jij dat doet…

Ik mag je niet vergelijken met je broer, want jullie zijn twee totaal verschillende persoonlijkheden. Dat besef ik maar al te goed. Terwijl ik vroeger soms uren met Sep op mijn arm in de zetel zat, kan jij nu geen minuut blijven zitten (behalve als je melk krijgt, dan blijf je toch wel 5 minuten zitten). Ik ben blij dat je zo graag op ontdekking gaat en dat je waarschijnlijk een erg zelfstandige jongen zult worden. Maar ik knuffel je zo graag. En jij ook, dat merk ik wel. Je kan zo genieten van een knuffel van mij. Maar die moet niet te lang duren, want je bent direct weer afgeleid.

Mijn kleine schat. Mijn happy baby. Ik ben zo benieuwd om te zien wat voor speels ventje jij zal worden. Maar ik wil ook nog even vasthouden aan die kleine momentjes met mijn baby’tje. Nu je nog niet kan weglopen als ik je wil knuffelen. Nog eventjes…

Liefs

Je mama

xx

 

Hoe is dat nu, van 1 kind naar 2?

De vraag die we sinds de geboorte van Warre al meer dan genoeg hoorden. Het verlengde van de “ja, pas maar op, van 1 naar 2, dat is een groot verschil hoor!” van tijdens de zwangerschap.

Awel ja, het is een immens verschil. En we vervallen zelf ook al in dat cliché. Je bent als ouder anders bij kind 2 dan bij kind 1. Schrijfvoer genoeg hierover voor een aparte blogpost.
Maar wat me nog het meeste opvalt, is de tijd die nog eens dubbel zo snel lijkt te gaan. Als je eerste kindje geboren wordt, vraag je je af wat je met al die vrije tijd deed toen je nog kinderloos was. Wel ja, bij kind 2 is dat dus 2 keer zo erg. Dat ervaren wij toch.

Dit weekend waren we voor 24u even opnieuw een gezin met 1 kind. Sep ging bij oma en opa logeren, Warre bleef bij ons. Terwijl de baby een dutje deed, kon ik in alle rust ons diner van ’s avonds voorbereiden. Mijn wederhelft stopte zaterdag wat vroeger met werken, waardoor we nog wat boodschappen konden doen. Warre in de draagzak en gaan. Ik voelde me bijna schuldig tegenover Sep dat ik opmerkte hoe gemakkelijk het toch is met één kind. Alhoewel ik diezelfde gedachte soms ook heb als ik op woensdagnamiddag alleen met hem ben. Dus dat gaat dan gelijk op.

Tijdens ons etentje ’s avonds hadden we het erover met onze vrienden. Daar zaten wij dan te vertellen over onze “zalig rustige zaterdag” en hoe het toch een pak drukker is met twee kinderen dan met één en dat we dat toch weer extra beseffen als we er maar ééntje thuis hebben. Dit zei ik tegen mensen die de laatste maanden met hun ene prachtige dochter bijna even vaak in het ziekenhuis waren als thuis en absoluut (nog) niet aan nummer 2 denken. Ik maakte zelfs de analogie met “people with no kids have no idea“… Gelukkig kennen ze mij en mijn soms wat minder genuanceerde uitspraken goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet wil gezegd hebben dat mensen met één kind het niet druk/lastig hebben. (Of dat mensen zonder kinderen het niet lastig kunnen hebben, for that matter.) Ik maakte alleen de observatie dat het bij ons een groot verschil is van een rustige baby Sep naar een iets drukkere kleuter Sep plus een iets drukkere baby Warre.

Soit, verder met de 24 uren met één kind. Zondag hebben we genoten van een rustige ochtend met ons drietjes en zelfs wat quality-time voor ons tweetjes terwijl de baby zijn voormiddagdutje deed. Genoten van de rust. Genoten van onze ene baby. Mijmerend over hoe het was voor de geboorte van Warre.

Toch lichtte ik op toen om 11u onze guitige kleuter aan de deur stond. Blij pronkend met zijn Paw Patrol pyjama die hij van zijn verwen-oma gekregen had.

In de namiddag gingen we naar de kinderboerderij. Met onze twee wakkere, actieve kinderen. Warre probeerde vanuit de draagzak alles te zien wat er rondom hem gaande was. Sep trok mijn arm bijna uit de kom om mij mee te krijgen naar elk nieuw dierengeluid dat hij hoorde.

Op wandel met een kleuter betekent ogen op uw gat hebben. Betekent na een uur een vermoeide kleuter die welgeteld 2 minuten op je schoot blijft zitten. Betekent soms een bange kleuter – vooral als de ezel net iets te enthousiast is over zijn komst. Betekent veel gekwetter, veel ge-wat-is-dat, veel ge-ik-wil-naar-de-…
Op wandel met een baby betekent hongertjes en huiltjes. Betekent wiegend rondstappen aan de zandbak waar de kleuter aan het spelen is. Betekent kaka-pampers op de meest onmogelijke momenten.

Ik heb me al vaak afgevraagd hoe alleenstaande ouders het doen. 1 kind per ouder is soms echt geen overbodige luxe. Oké, je doet het maar hé. Ik doe het ook op de ochtenden en avonden dat ik er alleen voorsta. En soms ben ik op van de zenuwen nog voor ik naar het werk ga. Soms ben ik zo doodop als ze eindelijk in bed liggen, dat ik niets anders meer doe dan in de zetel hangen.
Maar soms start ik mijn dag met een glimlach om wat de jongste overnight geleerd heeft, of om de ongelooflijke monoloog die de oudste weer afgestoken heeft in de auto. Soms smelt mijn hart door de schaterlachjes die Sep bij Warre uitlokt. Soms krijg ik net meer energie als ze flink naar bed gegaan zijn en ik kijk hoe ze vredig liggen te slapen.

Hoe hard ik ook kan zagen over de drukte, de bergen was, de oververmoeidheid,… elke keer prijs ik me op het einde van de dag zo gelukkig dat ik mijn twee zotte, goedlachse, ruziënde, schreeuwende, schattige, blauwogige, soms ietwat neurotische, … kinderen gezond en wel in hun eigen bedje kan leggen.

Waarom de Algarve de ideale bestemming was voor onze huwelijksreis

We gingen geen huwelijksreis doen. We hadden het afgelopen jaar al genoeg zotte kosten gedaan in ons huis, met het krijgen van een tweede kind, met een trouwfeest te organiseren. We zouden dat over een paar jaar wel eens doen.
Maar dat was buiten mijn zus gerekend. Zij vond het niet kunnen dat wij na ons huwelijk niet zouden genieten van een reisje met ons twee. *de romanticus* Ze trommelde schoonzussen en (schoon-)ouders op en ze legden samen voor een mooi reisje naar de Algarve. Koen noch ik was daar ooit al geweest, maar we hadden wél al gehoord over de mooie natuur en het goede weer. We keken er dus enorm naar uit. Waar ik een beetje extra zenuwen van kreeg, was van het feit dat ik zelf niets kon bepalen. Vlucht, auto en verblijfplaats waren geregeld. Gelukkig weet mijn zus wel het één en ander van reisjes organiseren 🙂

Gewapend met onze Lonely Planet gids stapten we het vliegtuig op. Hoe we die 5 dagen met ons tweetjes zouden invullen, dat lag volledig aan onszelf.

Uiteraard genoten we ervan om samen lang uit te slapen (het ontbijt werd geserveerd vanaf 8u30 zonder einduur :)). We genoten van elkaars gezelschap, zoals elk pasgetrouwd koppel. Of elk koppel met kinderen dat eens 5 dagen kinderloos is… 😉

Toch wilden we ook iets van de Algarve gezien hebben. Al was het maar om achteraf toch iets anders te kunnen vertellen dan “het was een zalig bed!” of “mooi zwembad”.

Logeren

We logeerden in het Monte da Lua Guesthouse – the quietest Algarve. En quiet was het er alleszins! Een verblijf enkel voor volwassenen, dus geen krijsende kinders om 8u ’s morgens. Enkel te bereiken via een grindweggetje op 20 min. van Faro. Het enige geluid dat je hoorde waren de krekels en af en toe een straathond.

Bezoeken

Met de auto stond je – als je een gps hebt en niet moet rekenen op de bewegwijzering – op amper 10 minuten in Olhao, een charmant havenstadje met een ferry of taxiboot naar de omringende eilandjes. Aan de rand van het Ria Formosa natuurpark waar vogelspotters hun hartje kunnen ophalen. In de zomer zijn de eilandjes een toeristische trekpleister en liggen de prachtige stranden verstopt onder een deken van kleurrijke parasols.

Als je echter de moeite neemt om iets verder te wandelen en van de paden af te gaan, dan kom je op mooie plaatsjes waar je je op een onbewoond eiland waant en je echt kan genieten van de ongerepte natuur. Ideaal voor zij die “houdt van lange strandwandelingen” op hun online datingprofiel hadden staan.

Naast Olhao bezochten we o.a. ook nog Tavira en Faro, waar het gezellig kuieren is door de kleine straatjes langs de met mozaïek beklede of met muurschilderingen versierde gevels.

Tavira

Olhao

Lagos

Faro

Toerist

De echte toerist uithangen deden we in Lagos. Een boottochtje langs de kust kon niet ontbreken. We kozen voor één van de “grotto tours”. Met max. 10 op een bootje. Ja, met 5 bootjes achter elkaar en slalommend tussen de kajaks, zoals verwacht. En toch weten die mannen hoe ze je een prachtige ervaring kunnen bezorgen en hoe ze je het gevoel kunnen geven daar (heel eventjes) helemaal alleen te zijn. Het hielp ook wel dat wij vooraan op de boot zaten en dus foto’s konden maken en konden genieten van het uitzicht zonder storende toeristenpetjes in ons gezichtsveld.

Uit eten

Omdat we ons 5 dagen lang in de watten lieten leggen, en we geen keuken hadden in onze verblijfplaats, gingen we iedere avond lekker uit eten. De Algarve staat gekend om zijn zeevruchten en vis. Oeps, iets waar wij niet echt grote fans van zijn. Gelukkig kennen ze daar ook iets van groenten! We lieten ons wat de restaurantjes betreft leiden door onze Lonely Planet gids en kwamen nooit bedrogen uit. Een tip: vooraf reserveren is aangeraden, zeker voor de etablissementen in de iets drukkere steden.

Onze favoriet in Faro was Faz Gostos: binnen gigantisch groot met verschillende zalen achter elkaar en gezellig ingericht, buiten een klein, modern terras. Op de menukaart vind je een mengeling van Portugese specialiteiten en meer “toegankelijke” gerechten. Alles tot in de puntjes afgewerkt, zowel qua uitzicht als qua smaak. De vriendelijke en snelle bediening is ook een grote plus. Want let me tell you, erg gehaast zijn ze niet altijd in de Algarve, zeker niet als ze je wil afrekenen (raar toch…).

 

 

Voor een snelle lunch of een cocktail na je diner kan je in Faro, vlakbij Faz Gostos, terecht in O Castelo. Een cocktail met zicht op de lichtjes aan de overkant van de baai of een snelle hamburger voor je de stad in trekt. Met een beetje geluk krijg je er nog een gratis concertje bovenop. Of voetbal op groot scherm.

Ooit gaan we terug naar de Algarve. Dan doen we wat ook op ons verlanglijstje stond, maar echt niet meer in die 5 dagen in te proppen viel: Silves, Sagres en Monchique. Of misschien doen we ooit eens een road trip door de Algarve. Oh, ik droom alweer weg…

Mijn zus boekte deze reis via Eliza Was Here. Alles was tot in de puntjes geregeld en heel duidelijk gedocumenteerd. Ik onthoud deze naam zeker voor een volgend reisje. Op hun website kan je kiezen per “thema”. Je kan bijvoorbeeld kiezen voor een kindvriendelijk verblijf of een romantische honeymoon.

De cape van deze Superwoman ligt nog in de was

Maar Delphine, je bent toch 5 dagen op vakantie gegaan na je trouwfeest?
Dan kan je er toch weer tegenaan!
Dan kan je toch met volle motivatie weer aan het werk gaan.
Je hebt daar tijdens je reisje toch tijd gehad om wat blogposts te schrijven.
Je bent nu toch weer de uitgeruste mama die tijd en energie heeft voor haar kindjes.
Je kan nu toch zonder problemen de huilbuien van een zieke, tanden krijgende, sprongetjes makende baby aan.
Je kan je nu toch kalm houden als je oververmoeide, schoolgaande kleuter een driftbui heeft.
Je hebt nu geen bruiloft meer voor te bereiden, dus zeeën van tijd!
Meer tijd om de strijk zelf te doen.
Meer tijd om dat boek eindelijk eens uit te lezen.
Meer tijd om je eindeloze to-dolijst af te werken.
Meer tijd om elke avond de afwas te doen.
Meer tijd om je huis proper te houden.
Eindelijk weer structuur in je leven.
Dan is een planning maken toch peanuts.
En je eraan houden al helemaal!
Je kan weer op regelmatige tijdstippen een sportmomentje inlassen.
Opgeladen batterijen, weet je wel!

Sorry, mannekes, die 5 dagen waren niet genoeg om te bekomen van het afgelopen jaar.
Mama heeft voorlopig nog niet alles in de hand.
Ik vrees dat de cape van deze Superwoman nog in de was zit.

De eerste schooldag voor familie Superwoman

Twee blogposts in één week? Say Whuuut? Ik zie het jullie al denken 🙂
Tja, ik heb het hier dan ook te lang verwaarloosd, ondanks dat de inspiratie de afgelopen maanden zeer groot was met al die belangrijke stappen in ons leven. En die wil ik dus nu met jullie delen!

Vandaag is het 1 september. De eerste schooldag na een lange en hopelijk deugddoende vakantie! De allereerste schooldag OOIT voor onze Sep. Eindelijk is de dag aangebroken waar het kind al sinds juni over loopt te fantaseren. Eindelijk naar de klas en niet meer “bij de kindjes”.

Zoals elke Supermoeder was ik al lang op voorhand kei goed voorbereid. Ahum
We zijn naar de kijkdagen/oefenmomenten/… hoe je ze ook noemt – geweest. Daar kon Sep zijn tekentje kiezen. Uiteraard koos het kind voor de taart (dat van die appel en die boom en al…). De juf vertelde er met een glimlach bij dat ze graag heeft dat we op alle spulletjes het kind zijn tekentje zetten. Lap, kon hij nu niet voor de voetbal kiezen? Moeder haalde haar tekentalent dan maar boven. In de kleertjes en zijn rugzak schreef ik gewoon zijn naam. De juf kan toch lezen, veronderstel ik? 🙂

Het voorbeeld
Mijn pogingen

Ik nam de schoolkalender al braafjes over op mijn familie- en iPhonekalender. Ik schreef de nodige allergie-info in het heen-en-weerboekje. Ik zorgde voor een tutje en knuffel voor in het slaapklasje.
Ik zorgde voor een gezond tussendoortje.
Ik was er klaar voor!
En hij ook 🙂
In zijn groene tenue, zoals gevraagd. En met zijn zelf versierde schoen. Ook zoals gevraagd. Met zijn rugzakje op zijn rug. Mijn kleine mannetje naar die grote school.

Knutselen voor de eerste schooldag
De gepimpte schoen 🙂 De verf was tegen deze ochtend ongeveer droog 😉 
Helemaal klaar voor vertrek

 

Ziet em gaan… Mijn grote kleine man

Ik had verwacht dat ik mijn verlegen ventje zou moeten troosten. Dat hij zou willen terugkeren van zodra we de schoolpoort binnen wandelden. Dat ik hem van mijn arm op die van de juf zou moeten doorgeven.

Niets van dat alles!

Het kind ging spelen. Mama moest in het begin wel mee, natuurlijk. Maar dan ging ik van op een afstandje kijken. Toen ik hem van aan het deurgat van de klas teken deed dat ik ervandoor ging, kwam hij wel nog voor een extra dikke knuffel en een dikke zoen. Maar dan ging hij weer verder. Nieuwe dingen ontdekken.

Ikzelf stortte me dan maar op mijn dag vol boodschappen en werk en voor ik het wist was het tijd om hem weer op te halen.
Ik hoorde van ver de muziek al die de lagere schoolkinderen maakten op de speelplaats. Ik stond daar tussen al die andere ouders die met een klein hartje wachtten tot de juf met hun kleine uk naar buiten kwam. Nieuwsgierig om te horen hoe die eerste grote dag verlopen was. Om te weten of er (nog) traantjes gevloeid waren.

Daar kwam hij dan. Met een grote glimlach die nog groter werd als hij zijn mama zag. Hij begon al uitbundig te vertellen nog voor ik hem ook maar één vraag kon stellen.
Ook de juf kwam hem al snel bijtreden in zijn enthousiasme. “Hij heeft het echt goed gesteld hoor, mama.” “Het is echt ne crème van een ventje, hé!”.

Aaaah, zo ken ik onze Sep weer se 🙂

Op naar de volgende 9 schooljaren!

Trouwperikelen V: 6 lessen die ik leerde uit mijn trouwvoorbereidingen

Het is alweer even geleden dat hier nog iets verscheen op deze blog. Mijn excuses daarvoor, maar ik had het even heel erg druk. Met verjaren en trouwen, bijvoorbeeld. O ja, en op huwelijksreis gaan 🙂 Wie mij volgt op Instagram, heeft dat waarschijnlijk opgemerkt. En ja, die foto’s dienden wel degelijk om jullie jaloers te maken met mijn perfecte en rooskleurige leventje. Want zo voelde het wel eventjes.
Zeker na de hectische weken die we daarvoor hadden… Want laat me je nou eens iets vertellen, zo een huwelijk plannen, daar kruipt werk in, jong! Niet verwacht hé! Zeker als je nog eens “speciaal” wil doen, zoals wij… Een aanslag op je vrije tijd, slaap en gezinsleven. Ik trok zelf meerdere lessen uit de maanden die naar de leukste dag uit mijn leven leidden en ik deel er hier zes met jullie.

  1. Ik begrijp nu waarom mensen éérst trouwen en dàn pas kinderen krijgen. Afgezien van de traditionele katholieke visie daarop, natuurlijk. De combinatie (zeker met een pasgeboren baby) is hels! We hebben hen vaak aan babysits moeten overlaten als we weer eens een afspraak hadden met traiteur, … Ik miste hen eigenlijk al nog voor we hen 5 dagen “achterlieten” toen we op huwelijksreis vertrokken. Gelukkig komen we nu terug in een normale structuur terecht en hebben we weer meer tijd voor onze boys.
  2. Zelf doen is zeker niet gelijk aan goedkoper. Je zou het denken hé. We doen het zelf in onze (of andermans) tuin, dan sparen we alvast die zaal uit. Haha, think again! Kleine vergelijking: zaal, vaak met personeel en catering inclusief, wordt vervangen door traiteur (met personeel, servies, …), meubilair, eventueel tent, plankenvloer, verbruik elektriciteit en water, toiletten huren … O ja, meer werk is het ook! Maar dat had je waarschijnlijk wel al door. Er is wel één grote reden om het op die manier te doen: het is dan wel volledig naar je eigen goesting. Echt élk detail kozen we zelf. Van de bloemen tot het bestek over hoe de tafels stonden tot hoeveel lampionnen we precies zouden ophangen en waar.
  3. Je gaat sowieso over je budget. Hoe ver je erover gaat, bepaal je zelf. Met een traditionele trouwzaal is het gemakkelijker om een budget vast te leggen. Zij geven je vooraf een bedrag voor zaal (eventueel incl. aankleding) + eten. Wij hadden een bedrag in ons hoofd, deelden dit mee aan de traiteur en die bleef netjes binnen dat budget. We hadden ons echter compleet misrekend wat betreft alle extra’s die erbij komen. Want er komen er veel bij. Uiteindelijk beslisten we dat we onze droom moesten waarmaken, nu we toch over het budget zouden gaan. Niet inboeten op wat je wil, maar wel op welke manier je het verkrijgt. Waarom kant kopen aan 4 euro per meter in de Veritas als je het aan 50 cent per 5 meter krijgt in de Action? (trouwens, Action, dé place to be voor al uw feesten!) Je gasten zien echt het verschil niet en alle beetjes die jij spaart, zijn goed.
    Werk je samen met een traiteur of wedding planner? Kijk dan ook zelf eens rond voor bepaalde extra’s waarvoor zij zelf geen vaste leverancier hebben. En let op transportkosten! Zoek het niet in Antwerpen als jouw feestlocatie in Kortrijk ligt…
  4. Laat je helpen door professionals, maar behoud je eigen stijl .
    Voor de ceremonie vroegen we Nele van Mint & Memories om haar expertise ter zake. Zij stelde een zeer mooie ceremonie op. Toch vroegen we een goede vriend om “voorganger” te zijn en niet Nele zelf. Niet omdat we haar daar niet in vertrouwden, wél omdat we vonden dat die vriend het net dat tikkeltje persoonlijker kon maken. De samenwerking tussen hen verliep kennelijk zeer vlot, want de ceremonie was er ééntje voor in de romantische wegdroomfilms.
  5. Vooraf controlefreak zijn helpt om te ontspannen op de dag zelf. We kennen mij allemaal ondertussen. Ik heb het graag op mijn manier en zeker als ik een evenement organiseer, durf ik al eens in overdrive te gaan. Ook nu wilde ik vooraf dat alles piekfijn in orde was en tot in de puntjes geregeld. Ik kwam waarschijnlijk over als onzeker met al mijn vragen. Of als neurootje met mijn 2 versies van het draaiboek (eentje erg gedetailleerd voor alle “leveranciers” op de bruiloft en eentje minder gedetailleerd voor de “suite”).
    Ik ben blij dat we Kelly en Andy van Favola Weddings tegenkwamen, want al heel snel in het planningsproces merkte ik dat dit mensen zijn met kennis van zaken op wie ik 100% kon rekenen. We waren ook in de week voor die belangrijke zaterdag élke dag aanwezig op de feestlocatie, zodat we elk klein detail zelf mee bepaalden en er op tijd bij waren als er iets niet volgens plan ging (want ja, een mini-crisis hier en daar hoort er nu eenmaal bij).
    Doordat élk detail op voorhand vastlag en ik alles met mijn eigen kritische blik gezien en goedgekeurd had tegen de vrijdag, had ik er geen probleem mee om de zaterdag te ontspannen vanaf het moment dat Sep zei “mama, ik ben wakker” tot het moment dat ik mijn licht benevelde hoofd op het zachte kussen in de B&B legde.
  6. Hoe hard je het ook zou verwachten als je stresskonijn Delphine kent, ik ben op geen enkel moment een bridezilla geweest. Oké, ik liep wat nerveus rond en ik begon op donderdag te stressen dat er niets in orde zou zijn. Maar ik heb geen bloemstukken aan flarden getrokken of borden aan diggelen gegooid. Ik heb ook geen tirades afgestoken tegen mensen die het misschien wel een beetje verdienden. Mensen werken immers veel liever voor jou als je hen met respect en dankbaarheid behandelt en het niet uithangt. Je kan ook op je strepen staan zonder iemand alle mogelijk verwijten naar het hoofd te slingeren. En je zal er nog meer respect voor terugkrijgen ook. En eerlijk gezegd. Ik geraak al opgefokt bij het idee alleen al. Ik kan me niet inbeelden dat je ontspannen op je bruiloft toekomt als je tot enkele uren daarvoor als een razende overal doorging. Dus, keep calm and be a happy bride!

And I did! Het klopt wat ze zeggen: de dag is zo voorbij! En ik heb genoten van elke minuut!

Maar ik genoot ook enorm van de voorbereidingen. Geen slaande ruzies met mijn man, maar eerder een sterk team dat bij elke stap een gezamenlijke droom werkelijkheid zag worden. Eventplanning, mensen ontvangen in een prachtige setting en hen een mooi moment laten beleven, het is echt een kleine passie van me. Carrièreswitch?

Het resultaat van alle planning zie je binnenkort ook op deze blog. Stay tuned! 

Tram 3, big deal?

Over exact 10 dagen word ik 30. The big 3-0. Tram 3. Naar het schijnt is dat nogal een big deal.

Dat is de leeftijd waarop je “volwassen” zou moeten zijn. 

Haha! Een huis kopen en kinderen krijgen zorgden dat ik me de afgelopen jaren “volwassen” ging voelen. Niet dat cijfertje op een verjaardagskaart.

De leeftijd waarop je nu eindelijk toch moet weten wat je wil doen met de rest van je leven. Of zo. 

Haha! Sommige mensen blijven hun hele leven lang zoeken naar wat ze er nu juist mee willen aanvangen. Ik had een paar jaar geleden echt angsten omdat ik “al 26” was en nog niet wist welke job ik voor de rest van mijn leven wilde doen. Ondertussen heb ik beseft dat je daarin wel groeit. Dat alleen de happy few perfect weten wat ze willen als ze van de schoolbanken komen. Al de rest doet ook maar wat. De ene stoot meteen op iets fantastisch, de ander moet wat langer zoeken. Nog anderen doen om de 5 jaar iets anders, om niet vastgeroest te geraken. Doe wat je graag doet, anders hou je het niet vol. En blijf zoeken tot je het gevonden hebt of blijf er naartoe werken, niet settelen.

Het is de leeftijd die velen vrezen als grens van “oud zijn” of “je oud voelen”. 

Haha! “Je bent maar zo oud als je je voelt” enal! Ik voel me absoluut geen 30 (of 29+). Dikke zever dus, vind ik.

Het is een “belangrijke” verjaardag die serieus moet gevierd worden. 

Oké, daar ben ik het mee eens, maar alleen maar omdat ik graag vier 🙂 Ik vond echter 18 een veel belangrijkere verjaardag, dan mocht je je rijbewijs halen en al! Dan was je “volwassen” voor de wet. Veel stoerder 😉
Sommigen willen hun 30ste verjaardag helemaal niet vieren, ze worden er depressief van (echt, ik had ooit een collega die géén kussen, géén felicitaties, niets wou op zijn 30ste verjaardag. Allez zeg! :)). Daar kan ik niet bij. Elke verjaardag moet gevierd worden! 30 is natuurlijk een mooi rond getal, dus dat mag wat uitbundiger gevierd worden. Dat klopt. Al vrees ik dat dat dit jaar bij mij niet het geval zal zijn. Ik verjaar exact een week voor ons huwelijksfeest. De aandacht gaat dus vooral naar het plannen van die grote dag op 19 augustus. Ik hoop alleen dat mijn verjaardag niet vergeten wordt. Het is niet omdat ik de week erna al in de belangstelling sta samen met mijn lief dat ik dat ene dagje helemaal van mezelf niet mag hebben hé! 🙂

Mij mag je dus zeker feliciteren op 12 augustus. Mij mag je overladen met wensen en kussen. Maar geen blikken vol medeleven. Geen “en hoe voel je je nu? Nu je 30 bent?” (Euh, ik ben jarig, ik voel me goed, aja!).

 

Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase…

De nieuwste fase ten huize Superwoman houdt al (nog maar?) een dikke week aan.

Het begon met Sep die al een tijdje niet meer zo gemakkelijk gaat slapen als vroeger. Altijd nog een extra verhaaltje, nog een dikke zoen. En nog een. En nog een knuffel. Soms is hij bang van de duif en moeten we alle mogelijke verzinsels uit onze mouw schudden om hem gerust te stellen. Soms wil hij gewoon nog niet slapen en zingt hij, leest hij in zijn boek (in het donker) of ligt hij gewoon wat verhaaltjes te vertellen. Soms huilt hij gewoon. Angsten? Geen idee. Dan wil hij dat ik bij hem blijf (jep, mama! Papa is op sommige momenten niet goed genoeg, sorry lieverd…). Dan moet ik op zijn hoofdje/rugje/buikje wrijven tot hij in slaap valt. Als ik mijn hand een seconde te vroeg durf weg te halen, hoor ik zijn zachte stemmetje: “nog wrijven”.

Sinds vorige week gaat ook Warre door een soort ontwikkelingssprong. Tot dan legde je hem gewoon in zijn bed als je zag dat hij moe werd en hij sliep wel. Als een blok. Nu is daar de verlatingsangst, het “vreemd” worden (niet meer in een onbekende kamer willen slapen). In zijn bedje vindt hij de goede houding niet. Zo houdt hij zichzelf uit zijn slaap. Wil je hem wiegen, dan wriemelt hij zich bijna uit je armen. Maar leg je hem neer, dan krijst hij de hele wijk bijeen. Soms lukt het als je hem een halfuurtje laat zoeken in zijn bed. Het gesnik en boze gekreun moet je erbij nemen. Helaas werkt dat meestal niet. En als we “geluk” hebben, zoals afgelopen nacht, slaapt hij ook zodanig licht dat hij zichzelf bij de minste beweging wakker maakt. Of hij is zijn tut kwijt. Of zijn benen zitten vast tussen de spijlen van zijn bed. Of hij ligt niet zoals hij wil. Of hij heeft honger.

Ze houden elkaar uit hun slaap met hun lawaai. Als mijn man en ik samen thuis zijn, nemen we elk een kind voor onze rekening. Als ik alleen ben met de twee kids, zit ik met de handen in het haar. Ofwel moet Warre zijn fles hebben als Sep zijn bedtijdritueeltje ingezet heeft. Ofwel gaan ze beiden op hetzelfde uur naar bed en is het heen en weer lopen tussen de kamers tot ze rustig zijn. Soms staan we om 20u30 beneden, twee stille kindjes en klaar om aan onze avond te beginnen. Op een lastige avond plof ik om 22u uitgeput in de zetel, met de zachte snikjes door de babyfoon op de achtergrond. Te moe om nog te eten. Geen honger meer, eigenlijk.

Alle peuters/kleuters halen alle trucjes uit de kast om langer op te blijven, toch? Dus bij Sep is het een fase. Een fase die we proberen op te vangen door vast te houden aan zijn bedtijdritueeltje. Door zoveel mogelijk op hetzelfde uur te gaan slapen (met een paar uitzonderingen tijdens de vakantie). Door hem ideeën aan te reiken om zelf zijn angsten (voor de verschrikkelijke duif ;)) te overwinnen.

Warre is een gezonde baby die net als alle andere baby’s door ontwikkelingsfases gaat. Die sprongetjes maakt in zijn mentale en fysieke vooruitgang. Uiteraard gaan die sprongetjes gepaard met moeilijke momenten. Als ik hem zo bezig zie in zijn bed, zou het mij niet verwonderen dat hij nog eerder kan kruipen/sluipen dan dat hij mooi rechtop kan zitten. Logisch dat hij geen fan is van die overgangsperiode.

Het is dus een fase. Bij mijn beide zoontjes. Het zal wel over gaan. Dan keert de rust wel terug. En onze nachtrust.

Alleen jammer dat die twee fases tegelijk moeten doorgaan. In de maand voor onze bruiloft.

Nicely planned, Universe! Well done!

Trouwperikelen IV – Our way or the highway

Je kent ze wel, de “standaard” trouwfeesten. Zoals de traditie het wil: om 11u naar het gemeentehuis, om 15u de kerk, om 17u eerste receptie en om 19u tweede receptie, gevolgd door het avondfeest. Zeer goed als je houdt van die traditie. Ik wil je dat zeker niet afnemen! Ik hoop van ganser harte dat je van jouw dag geniet/genoten hebt en nog lang kan nagenieten.

Die traditie is echter niets voor ons.

Ten eerste kunnen we het voor onszelf niet verantwoorden om voor de kerk trouwen als we daar verder nooit een voet binnen zetten (behalve voor een begrafenis of een ander zijn trouwfeest) en ook onze kinderen niet gedoopt zijn.
Ten tweede vind ik het raar om een receptie te houden waarbij je de helft van de aanwezigen amper of zelfs niet kent. I know, “ouders nodigen uit” en zo. Als je ouders een (groot) deel van de dag bekostigen, dan begrijp ik het als zij ook hun zegje willen. Bij ons is dat niet zo. Onze moeders worden er zelfs nerveus van, zo weinig weten ze over dé dag… De essentie. Dat weten ze.

Wat is dan wél ons ding? 

  1. We zijn ondertussen al getrouwd op het gemeentehuis. Het trouwboekje hebben we binnen. Een formaliteit. Ook in onze ogen. Dat moeten we dan al niet meer doen op de “grote dag”. Het was een leuke namiddag/avond met onze ouders en onze zussen. Een klein gezellig etentje. Maar niet de dag die we jaarlijks zullen vieren (of toch niet zo uitgebreid als 19/8 – komaan, om te vieren is elke reden goed genoeg ;)).
  2. We willen wél een “ceremonie”. Een moment waarop wij volledig in de spotlights staan. We zijn allebei nogal verlegen, bescheiden. We gaan onszelf niet snel op de voorgrond plaatsen. Behalve op onze dag. Dan mogen al onze vriendjes en vriendinnetjes samenwerken om voor ons iets in elkaar te steken en om ons de hemel in te prijzen. Want wij twee vinden dat wij een fantastisch koppel zijn, maar het is leuk om dat ook van een ander te horen. Toch?
    Voor die ceremonie laten we ons trouwens compleet verrassen. Ja, ik word gek van de suspense en van het feit dat ik daar absoluut geen controle over heb. Maar we hebben alle vertrouwen in Nele van Mint & Memories, onze ceremoniemeester voor de dag. Je kent haar misschien beter als de MamaExpert. Nu ja, we kunnen niet anders dan haar alle vertrouwen te geven. Gelukkig maakt ze het ons iets gemakkelijker door af en toe een update te sturen en zeer snel te reageren op al onze vragen. Haar (zeer) uitgebreide vragenlijst gaf ons ook het gevoel dat we toch iéts zelf konden bepalen.
  3. We nodigen alleen mensen uit die we écht op ons trouwfeest willen. Aangezien we alles zelf betalen, vinden onze ouders het ook maar normaal dat wij de gasten kiezen. Geen verre nonkels of buren van collega’s die ooit nog met mijn papa gefietst hebben. Alleen onze dichte families en goede vrienden. Dat maakt dat we het kunnen houden op “amper” 120 genodigden (tja, met de families alleen komen we al aan 80 man – gekweekt gelijk de konijnen, aan beide kanten…). Dat is toch al een pak minder dan de 400 man die we afgelopen weekend zagen (I kid you not! recepties + avondfeest). Wie bij ons uitgenodigd is, maakt ook de hele namiddag mee: ceremonie + receptie + diner + dansfeest. Geen opsplitsingen en gasten die maar om 22u toekomen voor dessert en dansfeest. Wel een hele namiddag/avond/nacht om met iedere aanwezige gesproken te hebben én nog een beetje tijd te hebben voor elkaar. Hopen we. We will see 😉
  4. We kiezen niet voor de alledaagse trouwzaal. Wie deze reeks wat volgde, weet dat wij een specifieke locatie voor ogen hadden en die ook gevonden hebben. Geen trouwzaal waar je de zoveelste in de rij bent en te kiezen hebt tussen 3 menu’s, te nemen of te laten. Bijkomend bij zo een “speciale” locatie is wel dat je alles zelf nog moet regelen. Maar dan ook echt ALLES. Denk aan tafels en stoelen, decoratie, bestek, wc’s, verlichting, eten, drank, … Veel mensen zullen nu even slikken en het koud zweet krijgen. Wij hebben dat ook even gehad. Maar dan bedachten we dat we alles MOGEN kiezen. Willen wij geen 4 uur aan tafel zitten om dan met een overvolle maag en half in slaap de dansvloer op gesleurd te worden? Awel, dan doen we dat niet zo. Niemand die ons iets oplegt. De zaligheid! Wij bepalen alles zelf. De max, toch?
  5. We zochten een traiteur die ook wat afweet van aankleding van een huwelijk. Op de trouwbeurs in Gent kwamen we in contact met Kelly en Andy van Favola Weddings. Gespecialiseerd in buitenlandse huwelijksfeesten, maar superenthousiast toen we hen ons idee voorstelden. Hij is begenadigd chefkok, zij komt uit de reissector en neemt het organisatorische gedeelte en de aankleding op zich. Samen kozen we de gerechten, de dranken en de decoratie. Wij beslissen over elk klein detail, zij regelen het voor ons (en begeleiden ons waar nodig). Een droom. Gelukkig zijn wij ook geen moeilijke mensen en hield ik de bridezilla in mij nog mooi in toom, waardoor het voor hen ook gemakkelijk is om enthousiast te blijven 😉
  6. De muziek is voor ons even belangrijk als de maaltijden die op tafel zullen komen. Uiteraard kan je alleen maar hopen dat het op de dag even goed is als je in gedachten had, maar je kan toch al één en ander voorzien. Mijn bruidegom maakte het tot zijn persoonlijke missie om de geschikte dj te vinden voor ons huwelijk. Na een agenda-probleem met onze eerste keuze, kwamen we terecht bij DJ Rigoletti, oftewel de in Gent gevestigde Bob Rigo. Bij de eerste ontmoeting was er alvast een muzikale klik, wat ons veel hoop geeft voor ons feest zelf. Wij gaven enkele nummers op en hij kwam direct aandraven met een lijstje met “oh ja, dat we daar niet aan dachten”-nummers. Uiteraard zou ik mezelf niet zijn als ik ook de playlist van de dj zoveel mogelijk zou willen controleren. Zijn vragenlijst van “welke nummers wil je zeker horen en welke niet” werd dan ook uitgebreid met een aparte lijst voor tijdens de receptie en het eten en eentje voor tijdens het dansfeest. Met in kleur aangeduid welke nummers een absolute must zijn en welke optioneel (maar waarvan het toch wel leuk zou zijn als die zouden gedraaid worden). Ik heb er alle vertrouwen in dat hij de lijst goed zal benutten – en uitbreiden – en dat we er over een maand ons gat verdomd goed af zullen dansen 🙂

Hoe het uiteindelijk zal uitdraaien, zien we over exact 31 dagen. De spanning begint te stijgen, maar het is goede spanning. We kijken ernaar uit. We hebben het gevoel dat alles vaststaat, maar dat er wel nog veel te doen is. We zijn vooral benieuwd hoe alle ideeën die we op papier hebben zullen vertaald worden naar de realiteit. Ik ben alvast blij dat ik de week voor het feest vrijaf heb!

Uitgebreid verslag van de leukste dag van ons leven volgt achteraf. (Tenzij het een complete fiasco was, dan ga ik ergens in een hoekje wegkruipen en wenen)